BAHAGI 3 : NANG HAWAKAN NG BATANG PULUBI

BAHAGI 3 : NANG HAWAKAN NG BATANG PULUBI ANG KAMAY NG LALAKING NAKULONG SA SIRANG SASAKYAN, HINDI NIYA ALAM NA ANG PAPEL SA BULSA NITO ANG MAGPAPABALIK SA PANGALANG MATAGAL NA NIYANG HINAHANAP

Pinaalis ito ng mga guwardiya sa utos ng isang mataas na opisyal.

Umuwi si Mara na walang dalang sagot, walang perang pamasahe, at walang taong maaaring lapitan.

Nang magkasakit siya nang malubha, wala siyang sapat na pera para sa paggamot.

Sa mga huling araw ng kanyang buhay, ang tanging nasa isip niya ay kung paano maiiwan si Nico sa isang mundong hindi nito pinili.

“Hindi ko siya naprotektahan,” bulong ni Gabriel.

“Sir, wala pa kayong alam noon sa nangyayari.”

“Pero ako ang lalaking minahal niya. Ako ang ama ng anak niya. At habang naghihirap sila, ako naman ay namumuhay sa yaman na itinayo ko.”

Hindi niya na napigilan ang kanyang mga luha.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi siya umiyak bilang isang mayamang negosyante.

Umiyak siya bilang isang lalaking huli nang nakahanap sa kanyang pamilya.

Makalipas ang isang linggo, hiniling ni Gabriel kay Nico na sumama sa kanya sa isang lugar.

Dinala niya ang bata sa isang maliit na sementeryo sa labas ng lungsod.

Sa harap nila ay isang payak na puntod.

Walang malaking lapida. Walang magagarang bulaklak. Tanging pangalan ni Mara at ang petsa ng kanyang pagkamatay.

Nang makita iyon ni Nico, agad siyang lumuhod.

“Nanay, may dala po akong bisita.”

Napahawak siya sa malamig na lapida.

“Si Kuya Gabriel po. Siya po ang taong hinahanap ninyo.”

Hindi niya napigilan ang pag-iyak.

“Nanay, sana po nakita ninyo siya. Sana po narinig ninyo siyang humingi ng tawad.”

Sa likuran niya, lumuhod din si Gabriel.

Inilapag niya ang isang palumpon ng puting rosas.

“Mara, patawarin mo ako,” sabi niya. “Hindi ko alam na may anak tayo. Pero hindi iyon sapat na dahilan para mawala ang lahat ng taon na hindi kita hinanap nang mas mabuti.”

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahaplos ang pangalan ni Mara.

“Kung naririnig mo man ako, pangako kong aalagaan ko si Nico. Hindi ko maibabalik ang mga taon na nawala, pero hindi ko na hahayaang maranasan niya ang hirap na dinanas ninyo.”

Sa unang pagkakataon, nakita ni Nico ang isang mayamang lalaking umiiyak nang walang pakialam kung sino ang makakakita sa kanya.

Hindi dahil nawalan ito ng pera.

Kundi dahil naunawaan nito na may mga bagay na hindi kayang bilhin ng kahit anong yaman.

Pagkalipas ng ilang buwan, nagbago ang buhay ni Nico.

Dinala siya ni Gabriel sa isang ligtas at maayos na tahanan. Binigyan siya ng sariling kuwarto, bagong damit, masustansiyang pagkain, at pagkakataong makapag-aral.

Ngunit higit sa lahat, binigyan siya ni Gabriel ng oras.

Sa unang araw ng kanyang pagpasok sa paaralan, personal siyang sinamahan ng kanyang ama.

Habang naglalakad sila sa pasilyo, mahigpit na hawak ni Nico ang kamay nito.

“Kuya Gabriel…”

Napahinto ang lalaki.

“Bakit, anak?”

“Puwede po ba kitang tawaging Papa?”

Napatakip ng bibig si Gabriel.

Ilang buwan niyang hinintay ang sandaling iyon, ngunit hindi niya kailanman hiniling na tawagin siya ni Nico sa ganoong pangalan.

Lumuhod siya upang magpantay ang kanilang mga mata.

“Kung handa ka na, anak. Hindi kita pipilitin.”

Ngumiti si Nico sa gitna ng kanyang mga luha.

“Papa.”

Niyakap siya ni Gabriel nang mahigpit.

Sa yakap na iyon, hindi na sila isang mayamang lalaki at isang batang pulubi.

Sila ay mag-ama.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ni Nico, hindi na niya kailangang magtanong kung sino ang uuwian niya.

Ngunit hindi nagtapos doon ang kuwento.

Isang hapon, habang inaayos ni Nico ang mga gamit na dinala niya mula sa lumang tirahan, may nakita siyang maliit na supot sa ilalim ng isang lumang kumot.

Sa loob nito ay isang lumang susi at isang sulat na isinulat ng kanyang ina.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binubuksan niya iyon.

“Anak kong Nico,

Kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay natagpuan mo na ang sagot sa tanong na matagal mong dinadala.

Hindi ko alam kung magkikita pa kami ng iyong ama. Ngunit gusto kong malaman mo na hindi kita itinuring na pabigat kailanman.

Ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.

Kung may araw na maramdaman mong wala kang halaga dahil sa damit na suot mo, sa bahay na tinitirhan mo, o sa mga salitang ibinabato sa iyo ng ibang tao, alalahanin mo ito:

Hindi nasusukat ang halaga ng isang tao sa laman ng kanyang bulsa.

Nasusukat ito sa kabutihang pinipili niyang ibigay kahit siya mismo ay walang-wala.

Huwag mong hayaang gawing matigas ng mundo ang puso mo.

Mahal na mahal kita, anak.

— Nanay Mara”

Hindi na napigilan ni Nico ang kanyang pag-iyak.

Nang mabasa ni Gabriel ang sulat, niyakap niya ang kanyang anak.

“Napakabuti ng nanay mo,” sabi niya.

“Opo, Papa. At gusto kong maging katulad niya.”

Ngumiti si Gabriel habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

“Magiging mas mabuti ka pa, anak. Hindi dahil mayaman na tayo, kundi dahil hindi mo nakalimutan kung paano tumulong sa kapwa.”

Lumipas ang ilang taon.

Lumaki si Nico bilang isang masipag at mabait na binata. Tinapos niya ang kanyang pag-aaral at tumulong sa pagtatayo ng isang programang nagbibigay ng pagkain, edukasyon, at tirahan sa mga batang lansangan.

Sa pagbubukas ng unang sentro, humarap siya sa mga taong dumalo.

Sa unang hanay ay nakaupo si Gabriel, na ngayon ay mas matanda na ngunit hindi kailanman pumalya sa pagsuporta sa kanyang anak.

Sa tabi ni Gabriel ay may bakanteng upuan.

Sa ibabaw nito ay isang larawan ni Mara.

Lumapit si Nico sa mikropono.

“Maraming tao ang nagtatanong kung paano nagsimula ang lahat ng ito,” sabi niya. “Akala nila, nagsimula ang buhay ko nang matagpuan ako ng isang mayamang lalaki.”

Sandali siyang tumingin sa larawan ng kanyang ina.

“Pero ang totoo, nagsimula ang lahat noong wala akong halos anumang pag-aari, maliban sa mga aral na iniwan sa akin ng aking ina.”

Tahimik na nakinig ang mga tao.

“Isang umaga, nakakita ako ng lalaking nakulong sa isang sirang sasakyan. Wala akong alam tungkol sa kanya. Hindi ko alam na mayaman siya. Hindi ko alam na may kaugnayan siya sa aking nakaraan. Ang alam ko lang, may taong nangangailangan ng tulong.”

Huminga siya nang malalim.

“Hinawakan ko ang kanyang kamay dahil ayokong mamatay siyang mag-isa. Hindi ko alam na sa simpleng pagtulong na iyon, matatagpuan ko rin ang pamilyang matagal ko nang hinahanap.”

Napaluha si Gabriel.

“Kung may natutuhan ako sa lahat ng nangyari, ito iyon: Huwag nating husgahan ang isang bata dahil marumi ang kanyang damit, o ang isang tao dahil wala siyang maibigay sa atin. Minsan, ang taong akala nating walang-wala ang siyang magbibigay sa atin ng pinakamahalagang bagay sa buhay.”

Palakpakan ang buong bulwagan.

Pagkatapos ng programa, lumapit si Nico sa kanyang ama at hinawakan ang kamay nito.

“Papa, sa palagay ninyo, masaya si Nanay ngayon?”

Tumingala si Gabriel sa langit.

“Naniniwala akong oo, anak.”

“Dahil po ba nakita na natin ang isa’t isa?”

“Hindi lang dahil doon. Kundi dahil ipinagpatuloy mo ang kabutihang itinuro niya sa iyo.”

Mahigpit silang nagyakapan.

Sa tabi nila, nanatili ang larawan ni Mara—ang babaeng minsang naghintay sa isang lalaking hindi bumalik, ang inang nagpalaki sa kanyang anak sa gitna ng kahirapan, at ang taong nagturo sa isang batang lansangan na ang kabutihan ay hindi nawawala kahit ang lahat ng bagay ay mawala.

At sa araw na iyon, tuluyan nang naunawaan ni Nico ang tunay na kahulugan ng liham na natagpuan niya sa bulsa ng lalaking iniligtas niya.

Hindi lamang nito ibinalik ang pangalang matagal na niyang hinahanap.

Ibinalik din nito ang katotohanang matagal nang ipinagkait sa kanilang pamilya.

Dahil minsan, ang pinakamalaking himala ay hindi ang pagkakaroon ng kayamanan.

Kundi ang pagkakataong matagpuan muli ang mga taong minahal natin, kahit akala natin ay tuluyan na silang nawala.

WAKAS.

Kung naantig ang puso ninyo sa kuwento ni Nico, Gabriel, at Mara, ibahagi ninyo ito sa inyong pamilya at mga kaibigan. At huwag kalimutang mag-iwan ng komento: Naniniwala ba kayo na ang kabutihang ginagawa natin sa kapwa ay bumabalik sa atin sa panahong hindi natin inaasahan?

 

About Tok muy day ey klas tv bro jam copy

View all posts by Tok muy day ey klas tv bro jam copy →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *