PART 2 – ANG LIHIM SA LIKOD NG KUMPISKADONG SKETCHBOOK
“Ang estudyanteng tatawagin natin ngayon ay hindi lamang magtatanggap ng isang ordinaryong parangal. Siya ang napiling GRAND WINNER sa isang prestihiyosong International Young Artists Competition na nilahukan ng mahigit 40 bansa!”
Biglang nagbulungan ang mga tao sa gymnasium.
Napatingin si Nonoy sa kanyang katabi.
“International? Sino kaya iyon?” bulong niya.
Ngumiti ang Principal at muling nagsalita.
“Ang kanyang mga likhang-sining ay hinangaan ng mga international judges dahil sa kakaibang talento, lalim ng emosyon, at kuwentong ipinapakita ng bawat guhit. Bukod dito, siya ay bibigyan ng FULL SCHOLARSHIP sa isang kilalang art university sa Europe, kasama ang libreng tirahan, pagkain, at lahat ng gastusin sa pag-aaral!”
Napapalakpak ang buong gymnasium.
“Ang pangalan ng ating Grand Winner ay… NONOY!”
Napatigil ang lahat.
Nanlaki ang mga mata ni Nonoy.
“Ako po?” mahina niyang tanong.
“Oo, Nonoy! Halika sa stage!” sigaw ng Principal.
Hindi makapaniwala ang binata. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang tumatayo. Napatingin siya sa kanyang ina na nakaupo sa likod. Umiiyak na ito habang nakangiti.
Habang naglalakad si Nonoy papunta sa stage, biglang tumayo ang isang lalaki sa hanay ng mga guro.
Si Mr. Toribio.
Namumutla ito.
Dahil alam niya kung bakit nanalo si Nonoy.
PART 3 – ANG GURONG MAY ITINAGONG SEKRETO
Pag-akyat ni Nonoy sa stage, sinalubong siya ng Principal at isang lalaking nakasuot ng formal suit.
Ipinakilala ito bilang representative ng international art competition.
“Congratulations, young man. Your charcoal drawings touched the hearts of our judges. We have never seen such powerful storytelling from someone so young.”
Iniabot nito kay Nonoy ang isang malaking certificate at scholarship award folder.
Pero hindi pa tapos ang sorpresa.
“May isa pa kaming gustong ipakita sa lahat,” sabi ng Principal.
Biglang lumabas sa malaking screen ang mga larawan ng kanyang mga drawing.
Ang unang larawan ay isang matandang tindera sa palengke.
Ang pangalawa ay isang inang nagbibilang ng kakaunting barya habang nakatingin sa kanyang anak.
Ang pangatlo ay isang batang nakayuko sa harap ng lumang bahay habang hawak ang isang piraso ng uling.
Napaluha si Nonoy.
Mga guhit niya iyon!
Pero may isang bagay na hindi niya maintindihan.
Paano nakarating ang mga drawing na iyon sa international competition gayong ilang buwan na niyang hindi nakikita ang kanyang sketchbook?
Biglang nagsalita ang Principal.
“Ang mga drawing na ito ay ipinasa mismo ng isa sa ating mga guro. Siya ang nagpadala ng mga likha ni Nonoy sa international competition.”
Lumingon ang lahat sa hanay ng mga guro.
“Mr. Toribio, maaari po ba kayong umakyat?”
Nanlaki ang mga mata ni Nonoy.
Ang gurong kumuha ng kanyang sketchbook?
Ang gurong nagsabing walang pera sa art?
Dahan-dahang tumayo si Mr. Toribio.
PART 4 – ANG PAG-AMIN NG TERROR NA GURO
Umakyat si Mr. Toribio sa stage. Hindi tulad ng dati, wala ang kanyang matapang na tindig. Nakayuko siya at halatang kinakabahan.
Humarap siya kay Nonoy.
“Nonoy…”
Hindi agad nakasagot ang binata.
“Sir?”
Huminga nang malalim ang guro.
“Ako ang kumuha ng sketchbook mo noong araw na nahuli kitang gumuguhit sa klase.”
Nagulat ang mga magulang at estudyante.
“Pagkatapos ng klase, binuklat ko ang bawat pahina. Akala ko simpleng doodles lang ang ginagawa mo. Pero nang makita ko ang mga drawing mo, may naramdaman akong kakaiba.”
Nangingilid ang luha sa kanyang mga mata.
“May nakita akong sarili kong buhay sa isa sa mga guhit mo. Ang mukha ng isang matandang lalaking nagtitinda sa palengke… kamukha iyon ng aking ama.”
Tumahimik ang buong gymnasium.
“Lumaki rin akong mahirap, Nonoy. Pangarap kong maging pintor noon, pero pinili kong maging guro dahil wala kaming pera. Natakot akong mangarap ka ng bagay na baka hindi mo maabot. Kaya sa halip na gabayan ka, pinatay ko ang pangarap mo sa pamamagitan ng masasakit na salita.”
Napayuko si Mr. Toribio.
“Hindi ko dapat sinabi na walang pera sa art. Mali ako.”
Biglang inilabas niya mula sa kanyang bag ang lumang sketchbook.
Ito ang sketchbook na matagal nang hinahanap ni Nonoy!
“Hindi ko ito itinapon. Inalagaan ko ang bawat pahina. Ako rin ang nag-scan at nagpadala ng mga drawing mo sa international competition. Hindi ko sinabi sa iyo dahil gusto kong hintayin ang resulta.”

Napaluha si Nonoy habang hawak ang kanyang lumang notebook.
“Pero Sir… bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
Napaluha rin ang guro.
“Dahil nahihiya ako sa ginawa ko sa iyo.”
PART 5 – ANG YAKAP NA NAGPABAGO SA LAHAT
Hindi napigilan ni Nonoy ang kanyang emosyon.
Lumapit siya kay Mr. Toribio at biglang niyakap ito.
Nagulat ang lahat.
“Salamat po, Sir. Akala ko po wala nang halaga ang mga drawing ko. Akala ko po tama kayo na wala akong kinabukasan sa art.”
Napayuko ang guro at niyakap din siya.
“Patawarin mo ako, anak. Hindi ko dapat hinayaan na mawalan ka ng tiwala sa sarili mo.”
Tumayo ang mga estudyante at sabay-sabay na nagpalakpakan.
Maging ang mga guro ay napaluha.
Pero may isa pang sorpresa.
Lumapit ang Principal sa mikropono.
“May isa pa kaming magandang balita. Dahil sa ipinakitang dedikasyon ni Nonoy at sa kanyang talento, ang ating paaralan ay bibigyan din ng bagong art studio at scholarship program para sa mga estudyanteng kapos sa buhay ngunit may natatanging talento.”
Mas lalong lumakas ang palakpakan.
Ang kanyang ina ay umakyat sa stage at mahigpit siyang niyakap.
“Anak, hindi ko akalaing darating ang araw na makikita kitang ganito. Akala ko dati, hanggang pangarap na lang ang lahat.”
Hinalikan ni Nonoy ang noo ng kanyang ina.
“Ma, hindi na po natin kailangang mangutang para sa pagkain. Balang araw, ako naman po ang mag-aalaga sa inyo.”
PART 6 – ANG BAGONG BUHAY SA IBANG BANSA
Makalipas ang anim na buwan, dumating ang araw ng pag-alis ni Nonoy papunta sa Europe.
Sa unang pagkakataon, nakasakay siya sa eroplano.
Bitbit niya ang lumang sketchbook na minsang kinumpiska ng kanyang guro.
Bago siya umalis, binisita niya ang San Isidro National High School.
Sa loob ng classroom, nakita niya si Mr. Toribio na nagtuturo ng Algebra.
Pagkatapos ng klase, nilapitan niya ito.
“Sir, may dala po akong regalo.”
Iniabot niya ang isang framed charcoal portrait.
Larawan iyon ni Mr. Toribio habang nakangiti.
Sa ilalim nito ay may simpleng mensahe:
“Para sa gurong minsang kumuha ng aking lapis, ngunit kalaunan ay tumulong upang mahanap ko ang aking kinabukasan.”
Hindi napigilan ni Mr. Toribio ang pagluha.
“Maraming salamat, Nonoy.”
Ngumiti ang binata.
“Sir, may isang bagay po akong natutunan. Hindi pala kailangang pare-pareho ang pangarap ng bawat estudyante. May gustong maging doktor, may gustong maging engineer, at may gustong maging artist. Sana po, tulungan natin silang mahanap ang sarili nilang talento.”
Tumango ang guro.
“Pangako, Nonoy. Hindi na ako magiging hadlang sa pangarap ng kahit sinong estudyante.”
Makalipas ang ilang taon, nagtapos si Nonoy bilang isa sa pinakamahuhusay na visual artists sa kanyang unibersidad.
Naging kilala ang kanyang mga likha sa iba’t ibang bansa. Ngunit hindi niya kinalimutan ang pinanggalingan niya.
Bumalik siya sa Pilipinas at nagtayo ng libreng art center para sa mga batang mahihirap.
Ang unang taong inimbitahan niyang maging special guest ay si Mr. Toribio.
Sa pagbubukas ng art center, nagsalita si Nonoy sa harap ng daan-daang kabataan.
“Mga bata, huwag ninyong ikahiya ang inyong talento dahil lamang wala kayong mamahaling gamit. Hindi mahalaga kung lapis, ballpen, uling, o lumang notebook ang hawak ninyo. Ang mahalaga ay ang pangarap na nasa puso ninyo.”
Napatingin siya sa kanyang lumang sketchbook na nakalagay sa isang glass display.
“Dahil minsan, ang bagay na akala ng ibang tao ay walang halaga… iyon pala ang magiging susi sa pagbabago ng inyong buhay.”
Tumayo si Mr. Toribio at malakas na nagpalakpakan.
At sa araw na iyon, naunawaan ng lahat na ang tunay na tungkulin ng isang guro ay hindi lamang magturo ng Math, Science, o English.
Kundi tulungan ang bawat estudyante na maniwala sa sarili nilang kakayahan.
WAKAS.
ARAL NG KUWENTO:
Huwag maliitin ang pangarap ng isang mahirap na bata. Hindi dahil wala siyang mamahaling kagamitan ay wala na siyang kakayahan. Minsan, ang isang simpleng guhit sa lumang notebook ay maaaring maging simula ng isang napakalaking tagumpay.
At tandaan: Ang tunay na mahusay na guro ay hindi pumapatay ng pangarap. Siya ang tumutulong upang ito ay lumipad. ❤️
