BAHAGI 2 : NAGPANGGAP NA NAWALAN NG ALAALA AT

BAHAGI 2 : NAGPANGGAP NA NAWALAN NG ALAALA AT KAYAMANAN ANG ISANG BILYONARYO UPANG SUBUKAN ANG KANYANG PAMILYA—NGUNIT NANG ITAPON SIYA NG SARILING ASAWA AT ANAK, ISANG MAHIRAP NA KASAMBAHAY ANG NAGLIGTAS SA KANYA! ANG LIHIM NA NADISKUBRE NIYA AY NAGPABAGSAK SA BUONG PAMILYA!

KABANATA 1: ANG BILYONARYONG ITINAPON NG SARILING PAMILYA

“ITAPON NINYO ANG MATANDANG IYAN! WALA NA SIYANG SILBI SA PAMILYANG ITO!”

Umalingawngaw ang malamig na sigaw ni Madam Clara sa napakalaking sala ng isang mansyon sa Forbes Park, Makati.

Nakatayo siya sa harap ng kanyang asawa, ang animnapung taong gulang na bilyonaryong si Don Arturo Monteverde.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na siya nakatingin sa asawa bilang isang taong minahal niya sa loob ng tatlumpu’t limang taon.

Ang nakikita niya ay isang matandang nakaupo sa wheelchair, hindi makapagsalita, at diumano’y wala nang kayamanan.

“Ma, bakit hindi na lang natin dalhin sa isang murang nursing home?” tanong ng kanilang anak na si Cedric.

Tatlumpu’t dalawang taong gulang si Cedric.

Nag-iisang anak.

Lumaki sa luho.

May mamahaling sports car, sariling condominium, at walang trabahong pinagsikapan nang matagal.

“Bakit pa tayo gagastos?” malamig na sagot ni Clara.

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ng abogado? Na-freeze na raw ang mga account niya. Wala na ang kumpanya. Wala na ang pera.”

Napangisi si Cedric.

“Kung ganoon, wala na rin siyang silbi.”

Tahimik na nakaupo si Don Arturo.

Bahagyang nakabuka ang kanyang bibig.

Nakatitig sa kawalan.

Hindi gumagalaw.

Ngunit sa loob ng kanyang dibdib, parang may libu-libong kutsilyong paulit-ulit na tumutusok.

Dahil ang lahat ng iyon ay isang pagsubok.

At hindi niya inaasahang ganoon kalupit ang magiging resulta.

Tatlong linggo bago ang pangyayaring iyon, si Don Arturo ay isa sa pinakamayayamang negosyante sa Pilipinas.

May hawak siyang malalaking real estate developments sa Metro Manila, Cebu, Davao, at ilang bansa sa Asya.

Ang Monteverde Holdings ay may mga asset na nagkakahalaga ng bilyun-bilyong piso.

Ngunit sa kabila ng kanyang kayamanan, matagal nang may bumabagabag sa kanya.

Hindi na niya maramdaman ang tunay na pagmamahal ng kanyang pamilya.

Si Clara ay laging abala sa mga shopping trip, charity galas, at mamahaling bakasyon.

Si Cedric naman ay palaging humihingi ng pera.

Minsan, limang milyon.

Minsan, sampung milyon.

At minsan, higit pa.

Kapag tumatanggi si Arturo, nagagalit ang anak.

“Dad, para saan pa ang yaman mo kung hindi mo rin ibibigay sa akin?”

Madalas niyang marinig iyon.

Ngunit may mas malalim pang dahilan kung bakit siya nagsimulang magduda.

Isang gabi, aksidente niyang narinig ang usapan nina Clara at Cedric sa library.

“Hanggang kailan pa natin hihintayin ang matandang iyan?” tanong ni Cedric.

“Konting pasensya,” sagot ni Clara.

“Kapag wala na siya, sa atin din mapupunta ang lahat.”

Nang gabing iyon, hindi nakatulog si Arturo.

Hindi niya alam kung galit lamang iyon o tunay na intensyon.

Kaya gumawa siya ng isang mapanganib at hindi matalinong plano.

Sa tulong ng kanyang matagal nang pinagkakatiwalaang abogado na si Attorney Samuel Reyes at isang doktor na pumayag lamang sa isang limitadong pribadong assessment, nagpakalat siya ng pekeng kuwento na nagkaroon siya ng malubhang medical episode at pansamantalang nawalan ng alaala.

Kasabay nito, pinalabas niyang nagkaroon ng malaking financial crisis ang kanyang mga negosyo.

Hindi totoo ang pagkabangkarote.

Hindi rin totoo ang pagkawala ng kanyang alaala.

Ngunit hindi alam nina Clara at Cedric iyon.

Ang mahalagang assets at tunay na pamamahala sa kumpanya ay nanatiling protektado sa ilalim ng mga legal na mekanismong matagal nang naitatag.

Hindi niya ipinaalam sa pamilya ang buong detalye.

Gusto niyang makita kung sino ang mananatili kapag wala na ang pera.

At sa loob lamang ng isang linggo, nakita niya ang isang katotohanang halos hindi niya matanggap.

“Cedric!” sigaw ni Clara.

“Sabihin mo sa mga tauhan na ilabas na siya.”

Tumango ang anak.

“Okay, Ma.”

Lumapit ang dalawang security personnel.

Akmang itutulak na nila ang wheelchair ni Arturo nang biglang may isang babaeng humarang.

“HUWAG PO!”

Napalingon ang lahat.

Isang dalawampu’t tatlong taong gulang na kasambahay ang nakatayo sa harap ng wheelchair.

Si Elara Mendoza.

Payak ang suot niyang uniporme.

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

At puno ng luha ang kanyang mga mata.

“Madam Clara, maawa po kayo!”

Napairap si Clara.

“Ano na naman, Elara?”

Lumuhod ang dalaga.

“Madam, huwag ninyo pong itapon si Don Arturo.”

“Wala kang pakialam!”

“Pero Madam, asawa ninyo po siya!”

Lumapit si Cedric.

“Tumabi ka, kasambahay!”

Ngunit hindi gumalaw si Elara.

“Sir Cedric, tatay ninyo po siya.”

“Alam ko!”

“Kung ganoon, bakit ninyo siya itatapon?”

Biglang namula sa galit si Cedric.

“Dahil wala na siyang silbi!”

Napahagulhol si Elara.

Tumingin siya kay Clara.

“Madam, kung ayaw ninyo na pong alagaan si Don Arturo, ako na lang po.”

Natahimik ang buong sala.

Napakunot ang noo ni Clara.

“Ano?”

“Dalhin ko na lang po siya sa inuupahan kong kuwarto.”

Tumawa si Cedric.

“Sa barung-barong mo?”

Tumango si Elara.

“Opo.”

“Paano mo siya bubuhayin?”

“Maghahanap po ako ng paraan.”

“Paano ang gamot?”

“Magtatrabaho po ako nang mas mabuti.”

“Paano ang pagkain?”

“Kahit magtipid po ako, sisiguraduhin kong hindi siya magugutom.”

Tahimik si Don Arturo.

Ngunit sa loob ng kanyang dibdib, may kakaibang damdaming unti-unting bumabangon.

Sa tatlumpu’t limang taon ng kanyang pag-aasawa, ngayon lamang niya narinig ang isang taong handang magsakripisyo para sa kanya nang walang hinihinging kapalit.

At ang taong iyon ay hindi ang kanyang asawa.

Hindi ang kanyang anak.

Kundi isang simpleng kasambahay.

Biglang ngumisi si Clara.

“Kung ganoon, kunin mo siya!”

Napatingin si Elara.

“Madam?”

“Dalhin mo ang walang silbing matandang iyan!”

Lumapit si Cedric.

“At simula ngayon, tanggal ka na rin sa trabaho!”

Nanigas si Elara.

“Sir…”

“Hindi na namin kailangan ang mga taong kumakampi sa kanya.”

Tumulo ang kanyang luha.

Ngunit hindi siya umatras.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Arturo.

“Halika na po, Lolo Arturo.”

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ng bilyonaryo, naramdaman niyang may taong pumili sa kanya kahit wala siyang maibigay.

Ngunit habang inilalabas siya sa mansyon, may narinig siyang pangungusap mula kay Clara.

Isang pangungusap na nagpabago sa lahat.

“Cedric, siguraduhin mong hindi niya makukuha ang mga dokumento sa vault. Kapag nalaman niyang peke ang medical report na ginawa natin noon, tapos tayong dalawa.”

Nanigas ang puso ni Arturo.

Anong medical report?

At bakit tila may mas matagal nang lihim na itinatago ang kanyang asawa?

KABANATA 2: ANG KASAMBAHAY NA HANDANG MAGUTOM PARA SA KANYA

Hindi ko malilimutan ang unang gabing dinala ako ni Elara sa kanyang maliit na inuupahang kuwarto.

Matatagpuan iyon sa isang makipot na eskinita sa Pasay.

May iisang bintana.

Manipis na kutson.

Maliit na electric fan.

At lumang kalan sa isang sulok.

Malayo iyon sa aking mansyon.

Walang chandelier.

Walang mamahaling muwebles.

Walang air-conditioning.

Ngunit sa gabing iyon, may isang bagay akong naramdaman na matagal nang nawawala sa aking sariling tahanan.

Kapayapaan.

“Lolo Arturo,” malumanay na sabi ni Elara, “pasensya na po kung maliit ang kuwarto ko.”

Tahimik akong nakatingin sa kanya.

Hindi ko pa rin inaalis ang aking pagpapanggap.

“Pero malinis naman po rito.”

Inayos niya ang kutson.

Pagkatapos ay kumuha ng isang maliit na unan.

“Kayo na po ang humiga rito.”

Tiningnan ko ang sahig.

“Dito na lang po ako sa banig,” sabi niya.

Napahigpit ang hawak ko sa armrest ng wheelchair.

Gusto kong sabihin na hindi niya kailangang gawin iyon.

Na maaari kong bilhin ang buong gusali.

Na may bilyun-bilyong piso pa rin ako.

Ngunit pinili kong manahimik.

Dahil may mas mahalagang bagay akong kailangang malaman.

Kung gaano kalalim ang katapatan ng dalagang ito.

Kinabukasan, maaga siyang gumising.

Alas-kuwatro pa lamang ng umaga, narinig ko na siyang naghahanda.

Nagpakulo siya ng tubig.

Nagluto ng lugaw.

At maingat na inilagay sa isang mangkok.

“Lolo, kain na po tayo.”

Inilapit niya ang kutsara sa aking bibig.

Dahan-dahan niya akong pinakain.

Hindi siya naiinis.

Hindi siya nagmamadali.

At hindi siya nagrereklamo.

Pagkatapos kong kumain, nakita kong wala siyang sariling plato.

Tahimik siyang uminom ng tubig.

Naramdaman kong may humigpit sa aking dibdib.

Bakit hindi siya kumakain?

Makalipas ang ilang minuto, nagsalita siya.

“Lolo, pasensya na po. Kailangan ko pong lumabas para maghanap ng trabaho.”

Tumango lamang ako nang bahagya.

“Babalik po ako agad.”

Ngumiti siya.

“At huwag po kayong mag-alala. Hindi ko po kayo iiwan.”

Lumabas siya.

Ngunit bago siya umalis, napansin kong may maliit siyang pitaka sa mesa.

Nang buksan niya iyon, nakita kong may tatlong daang piso lamang.

Tatlong daang piso.

Iyon ang perang natitira sa kanya.

At ginamit niya ang halos lahat upang bumili ng pagkain para sa akin.

Nang gabing iyon, bumalik siya nang pagod na pagod.

May dalang pandesal at isang maliit na supot ng gamot.

“Lolo, may nahanap po akong part-time na trabaho sa karinderya.”

Ngumiti siya.

“Hindi man kalakihan ang bayad, sapat muna para sa pagkain natin.”

Tahimik akong nakatingin sa kanya.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang maliit na lumang litrato.

“Lolo, naaalala ninyo po ba ako noong bata pa ako?”

Hindi ako gumalaw.

Ngumiti siya nang malungkot.

“Ako po si Elara.”

“Anak nina Mang Tomas at Aling Rosa.”

Biglang bumalik ang isang alaala.

Si Tomas Mendoza.

Dati kong driver.

Isang matapat na empleyado na namatay sa isang aksidente maraming taon na ang nakalilipas.

Ang asawa niyang si Rosa ay naging kasambahay namin hanggang sa pumanaw dahil sa sakit.

Bago sila namatay, nangako akong tutulungan ang kanilang anak na makapag-aral.

At tinupad ko iyon.

Ngunit hindi ko alam na ang batang tinulungan ko noon ay siya palang magiging taong mag-aalaga sa akin sa panahon ng aking pinakamalaking pagsubok.

“Lolo,” sabi ni Elara, “noong namatay sina Mama at Papa, kayo po ang nagbayad ng tuition ko.”

Tumulo ang kanyang luha.

“Hindi ninyo po ako pinabayaan.”

Hinawakan niya ang aking kamay.

“Kaya ngayon, hindi ko rin po kayo pababayaan.”

Napapikit ako.

Hindi ko na halos kayanin ang bigat ng aking nararamdaman.

Ngunit may isa pang lihim na unti-unting lumilitaw.

Isang gabi, habang natutulog si Elara, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Attorney Samuel.

“Sir, may natuklasan kaming seryosong iregularidad sa ilang dokumentong may kaugnayan sa dating medical records at corporate authorizations ninyo.”

Nanlamig ako.

Sumunod ang isa pang mensahe.

“May mga indikasyon na matagal nang sinusubukang ilipat nina Madam Clara at Cedric ang kontrol sa ilang asset.”

Napahawak ako sa aking dibdib.

Hindi pala nagsimula ang kanilang kasakiman nang magpanggap akong mahirap.

Matagal na pala nila itong pinaplano.

At ang pinakamasakit?

May ebidensyang maaaring ginamit nila ang isang lumang medical incident upang ipakitang hindi na ako karapat-dapat mamahala sa sarili kong kumpanya.

Kinabukasan, habang naghahanda si Elara ng almusal, may kumatok sa pinto.

Tatlong malalakas na katok.

“Buksan mo!”

Nanigas si Elara.

Kilala ko ang boses.

Si Cedric.

“Alam kong nandiyan kayo!”

Napatingin sa akin si Elara.

“Lolo, huwag po kayong matakot.”

Lumapit siya sa pinto.

Ngunit bago niya ito mabuksan, narinig ko ang malamig na boses ng aking anak.

“Ilabas mo ang matanda. May mga dokumento siyang kailangang pirmahan.”

At sa sandaling iyon, alam kong hindi na simpleng pagsubok ang aking sinimulan.

Nasa panganib na ang katotohanan.

At posibleng pati ang buhay naming dalawa.

KABANATA 3: ANG DOKUMENTONG NAGBUNYAG SA TUNAY NA KASAMAAN

“Buksan mo ang pinto, Elara!”

Paulit-ulit ang sigaw ni Cedric.

Nanginginig ang mga kamay ng dalaga.

Ngunit hindi siya umatras.

“Sir Cedric, ano po ang kailangan ninyo?”

“Dalhin mo rito si Daddy!”

“Bakit po?”

“Wala kang karapatang magtanong!”

Tahimik akong nakaupo sa wheelchair.

Ngunit sa ilalim ng aking kumot, hawak ko ang cellphone na lihim kong ginagamit upang makipag-ugnayan kay Attorney Samuel.

Nagpadala ako ng maikling mensahe.

“Cedric is here. Send assistance if needed.”

Makalipas ang ilang segundo, sumagot ang abogado.

“Understood, Sir. Stay safe.”

Sa labas, patuloy ang galit ni Cedric.

“May kailangan lang siyang pirmahan!”

“Sir, sabi po ng doktor, hindi pa raw siya makapagdesisyon nang maayos,” sagot ni Elara.

“Mas lalo siyang kailangang pumirma!”

Nanigas ako.

Kung talagang naniniwala silang wala akong kakayahang umunawa, bakit nila ako pipilitin?

Dahan-dahang binuksan ni Elara ang pinto, ngunit hindi niya inalis ang chain lock.

“Ano pong dokumento?”

Nagpakita si Cedric ng isang folder.

“Power of attorney.”

Napahawak si Elara sa dibdib.

“Sir, bakit po?”

“Para maayos ang mga natitirang ari-arian.”

“Pero kung may problema po sa memorya ni Don Arturo, dapat may abogado at tamang pagsusuri.”

Biglang namula si Cedric.

“Kasambahay ka lang! Huwag mo akong turuan!”

Ngunit hindi gumalaw si Elara.

“Sir, hindi ko po kayo hinahamon.”

Huminga siya nang malalim.

“Gusto ko lang pong protektahan si Don Arturo.”

Biglang sinipa ni Cedric ang pinto.

Napaatras si Elara.

“Buksan mo!”

Ngunit bago pa lumala ang sitwasyon, may dumating na dalawang lalaking nakasuot ng maayos na polo.

Kasama nila si Attorney Samuel.

“Mr. Cedric Monteverde,” mariing sabi ng abogado.

“Please step away from the door.”

Napalingon si Cedric.

“Samuel? Anong ginagawa mo rito?”

“Pinoprotektahan ko ang interes at kaligtasan ng aking kliyente.”

“Wala ka nang trabaho! Wala nang pera si Daddy!”

Tahimik na tumingin si Attorney Samuel.

“Hindi iyan ang tamang impormasyon.”

Nanigas si Cedric.

“Ano?”

“May mga legal na bagay tayong kailangang linawin.”

Napatingin si Cedric sa loob ng kuwarto.

At sa sandaling iyon, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Dahan-dahan akong umayos ng upo.

Itinaas ko ang aking ulo.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming araw, nagsalita ako nang malinaw.

“Cedric.”

Nanigas ang anak ko.

“D-Daddy?”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Ibaba mo ang folder.”

Napaatras siya.

“Paano… paano ka nakakapagsalita?”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil hindi ako nawalan ng alaala.”

Namutla siya.

“Ano?”

“At hindi rin ako nalugi.”

Nabitawan niya ang folder.

Tumama iyon sa sahig.

Nagsabog ang mga dokumento.

Sa likod ko, napahawak si Elara sa kanyang bibig.

“Lolo Arturo?”

Dahan-dahan akong tumayo mula sa wheelchair.

Hindi ako lubos na malakas dahil sa aking edad, ngunit wala akong paralisis.

“Patawarin mo ako, Elara.”

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Kayo po…”

Tumango ako.

“Nagpanggap ako.”

Napaluha siya.

“Bakit po?”

Hindi ko agad nasagot.

Dahil sa unang pagkakataon, naramdaman kong ako mismo ang may kasalanan sa paglalagay sa kanya sa napakahirap na sitwasyon.

 

“Dahil gusto kong malaman kung sino ang tunay na nagmamahal sa akin.”

Tumulo ang kanyang luha.

“Lolo, hindi ninyo po kailangang gawin iyon.”

Napayuko ako.

“Tama ka.”

Pagkatapos ay tumingin ako kay Cedric.

“Anak, may gusto akong itanong.”

Nanginginig siya.

“Dad…”

“Bakit mo gustong papirmahin ang isang taong akala mo ay wala nang kakayahang umunawa?”

Hindi siya sumagot.

“Bakit ninyo ako itinapon?”

“Dad, hindi ganoon…”

“Bakit ninyo ako pinabayaan?”

Napayuko siya.

“Ma ang may gusto!”

Nanigas ako.

“Ano?”

“Si Mama ang may plano!”

Tahimik ang lahat.

Nagpatuloy si Cedric.

“Siya ang nagsabing kailangan nating makuha ang control sa kumpanya bago ka tuluyang mawala!”

Napahawak ako sa dibdib.

“At ang medical report?”

Namutla siya.

“Dad…”

“Cedric, sagutin mo ako.”

Tumulo ang kanyang luha.

“May mga dokumentong ipinagawa si Mama.”

“Ano ang nakasulat?”

“Na may cognitive decline ka raw.”

Napapikit ako.

Dahil ilang buwan bago ang aking pagpapanggap, nagkaroon ako ng isang totoong minor medical episode.

Nahilo ako sa opisina.

Dinala sa ospital.

At sumailalim sa pagsusuri.

Ngunit sinabi ng mga doktor na kailangan ko lamang magpahinga at sundin ang kanilang payo.

Wala silang sinabi na wala na akong kakayahang magdesisyon.

Ngayon, unti-unti kong nauunawaan.

Ginamit pala nina Clara at Cedric ang pangyayaring iyon upang bumuo ng huwad na kuwento tungkol sa aking kalusugan.

At may mga dokumentong maaaring ginawa upang subukang ilipat ang kapangyarihan sa kumpanya.

Tumingin ako kay Attorney Samuel.

“May sapat na ba tayong ebidensya?”

“May mga dokumento at testimonya na kailangan pang suriin, Sir. Pero may malinaw na batayan para magsagawa ng pormal na imbestigasyon.”

Tumango ako.

Pagkatapos ay tumingin ako kay Cedric.

“Anak, hindi ko alam kung paano kita pinalaki upang umabot tayo rito.”

Napahagulhol siya.

“Dad, sorry…”

Ngunit umiling ako.

“Hindi sapat ang sorry kung hindi mo haharapin ang ginawa mo.”

Tahimik siyang umiyak.

At sa sandaling iyon, may tumawag sa cellphone ni Attorney Samuel.

Mula sa isang investigator na tumutulong sa legal review.

May bagong natuklasan.

Isang lumang dokumentong may pirma ni Clara.

At isang malaking transfer instruction na hindi ko kailanman pinahintulutan.

Ang halaga?

₱2.4 bilyon.

Nang marinig ko iyon, napaupo ako.

Hindi na ito simpleng kasakiman.

Isa na itong planong maaaring magpabagsak sa kumpanyang itinayo ko sa loob ng apatnapung taon.

At ang taong nasa likod nito ay ang babaeng tinawag kong asawa.

 

About Tok muy day ey klas tv bro jam copy

View all posts by Tok muy day ey klas tv bro jam copy →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *