DALAWANG BUWAN MATAPOS

DALAWANG BUWAN MATAPOS ANG AMING DIBORSYO, NATAGPUAN KO ANG EX-WIFE KONG UMIYAK SA OSPITAL—PERO NANG SABIHIN NG NURSE NA “MR. WALKER, MATAGAL NA KAYO NAMING HINAHANAP,” ISANG LIHIM ANG NAGPABAGSAK SA AKIN!

“MR. WALKER, BUTI NAMAN AT NAKARATING KAYO! TATLONG LINGGO NA PO NAMIN KAYONG SINUSUBUKANG KONTAKIN!”

Napatigil ako sa gitna ng pasilyo ng ospital.

Tatlong linggo?

Bakit ako hinahanap ng ospital?

At bakit biglang namutla ang ex-wife kong nakaupo sa tabi ng bintana?

“Ano ang ibig ninyong sabihin?” tanong ko sa nurse.

Ngunit bago siya makasagot, mahina akong hinawakan ni Sophie sa braso.

“Ethan…”

Nanginginig ang kaniyang boses.

“Please. Huwag dito.”

Tiningnan ko siya.

Halos hindi ko makilala ang babaeng minsan kong pinangakuang mamahalin habambuhay.

Ang dati niyang mahaba at makintab na buhok ay hanggang balikat na lamang.

Maputla ang kaniyang mukha.

May maiitim na bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata.

At sa kaliwang kamay niya, may nakakabit na IV line.

Dalawang buwan pa lamang mula nang maging final ang aming diborsyo.

Ngunit para bang sampung taon ang itinanda niya.

“Sophie, anong nangyayari?”

Umiling siya.

“May mga tests lang.”

“Anong tests?”

Hindi siya sumagot.

Napatingin ako sa nurse.

“Bakit ninyo ako hinahanap?”

Nag-atubili ang nurse.

“Sir, kayo po ang nakalagay na emergency contact sa ilang lumang hospital records ni Ma’am Sophie. Sinubukan po naming tawagan ang numerong nakalista roon.”

Napakunot ang noo ko.

“Pero hiwalay na kami.”

Tumango siya.

“Naiintindihan ko po. Pasensiya na kung hindi pa na-update ang records. Kailangan po naming kumpirmahin kay Ma’am Sophie kung sino ang gusto niyang makontak ngayon.”

Napatingin ako sa dating asawa ko.

“Sophie?”

Nakatitig siya sa sahig.

May isang luhang tumulo sa kaniyang pisngi.

“Hindi ko naisip na makikita mo ako rito.”

“Anong sakit mo?”

Hindi siya sumagot.

“Sophie, please.”

Dahan-dahan siyang tumingala.

At ang mga sumunod niyang salita ay halos magpahinto sa pagtibok ng puso ko.

“Ethan… may natagpuan silang tumor.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Ano?”

Napaiyak siya.

“Sa utak ko.”

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Hindi ko narinig ang mga yabag ng mga nurse.

Hindi ko narinig ang pagtunog ng mga telepono.

Ang nakita ko lamang ay ang babaeng minsan kong minahal nang higit sa lahat.

At ang takot sa kaniyang mga mata.

Ako si Ethan Walker, tatlumpu’t anim na taong gulang.

Isang project manager sa isang construction company sa Maynila.

Limang taon kaming kasal ni Sophie.

Noong una, napakasaya namin.

Maliit lamang ang apartment namin sa BGC.

May lumang sofa.

Isang maliit na dining table.

At isang refrigerator na palaging puno ng mga litrato mula sa aming mga biyahe.

Tuwing Linggo, magkasama kaming namamalengke.

Tuwing Biyernes, nanonood kami ng pelikula.

At tuwing gabi, bago matulog, pinag-uusapan namin ang bahay na balang araw ay bibilhin namin.

“Gusto ko ng maliit na hardin,” sabi niya noon.

“Para saan?”

“Para sa mga magiging anak natin.”

Ngumingiti ako.

“Ilang anak ba ang gusto mo?”

“Dalawa.”

“Bakit dalawa?”

“Para may kalaro sila.”

Tatawa ako.

At yayakapin siya.

Hindi namin alam na ang pangarap na iyon ang magiging simula ng pinakamabigat na pagsubok sa aming pagsasama.

Dalawang beses nabuntis si Sophie.

At dalawang beses kaming nawalan ng anak.

Sa unang pagkakataon, labindalawang linggo pa lamang ang pagbubuntis niya.

Sa ikalawa, mas malayo na ang narating ng pagbubuntis.

Hindi ko malilimutan ang araw na sinabi ng doktor na wala nang tibok ng puso ang aming sanggol.

Nakahiga si Sophie sa hospital bed.

Tahimik.

Walang luha.

Walang salita.

Hawak lamang niya ang kaniyang tiyan.

“Ethan…”

Napatingin ako.

“Bakit hindi natin sila kayang panatilihin?”

Hindi ko alam ang isasagot.

Kaya hinawakan ko na lamang ang kaniyang kamay.

“Susubukan ulit natin.”

Iyon ang sinabi ko.

At hanggang ngayon, pinagsisisihan ko ang mga salitang iyon.

Dahil ang kailangan niya noon ay hindi pangako ng panibagong pagbubuntis.

Ang kailangan niya ay isang taong handang makinig sa sakit ng pagkawala.

Ngunit hindi ko iyon naunawaan.

Pagkatapos ng ikalawang pagkawala, nagbago si Sophie.

Hindi na siya masyadong lumalabas.

Hindi na siya nakikipagkita sa kaniyang mga kaibigan.

May mga gabing nagigising akong nakaupo siya sa sahig ng aming kuwarto.

Hawak ang maliit na kahon ng mga gamit ng aming mga sanggol.

“Babe, bakit gising ka pa?”

“Hindi ako makatulog.”

“Subukan mong magpahinga.”

Iyon lamang ang nasasabi ko.

Hindi ko alam kung paano haharapin ang kaniyang pagdadalamhati.

Kaya mas nagtagal ako sa opisina.

Mas marami akong tinanggap na proyekto.

At unti-unti, natuto kaming mabuhay sa iisang bahay nang halos hindi nag-uusap.

Hanggang isang gabi, matapos ang matinding pagtatalo, nasabi ko ang mga salitang sumira sa aming pagsasama.

“Siguro hindi na natin dapat ipagpatuloy ito.”

Tahimik akong tiningnan ni Sophie.

Pagkatapos ay nagtanong siya.

“Ethan… gaano katagal mo na akong iniiwan bago mo pa sinabi iyan ngayong gabi?”

Hindi ako nakasagot.

Ilang linggo pagkatapos noon, umalis siya.

At makalipas ang mga buwan ng proseso, naging final ang aming diborsyo.

Akala ko, iyon na ang katapusan.

Ngunit ngayong nakatayo ako sa ospital, nalaman kong may bahagi pala ng kaniyang buhay na hindi ko kailanman naunawaan.

At may isa pang bagay na hindi niya sinabi sa akin.

“Sophie,” mahina kong tanong, “kailan mo nalaman?”

Napayuko siya.

“Bago pa tayo maghiwalay.”

Napatigil ako.

“Gaano katagal bago?”

Tumulo ang kaniyang luha.

“Mga apat na buwan bago ka nagsabi na gusto mo nang makipagdiborsyo.”

Nanigas ang aking katawan.

“Ibig sabihin… alam mo na noong magkasama pa tayo?”

Tumango siya.

“Bakit hindi mo sinabi?”

Huminga siya nang malalim.

“Sinubukan ko.”

Napatingin ako.

“Ano?”

“Naaalala mo ba noong sinabi kong kailangan kitang makausap isang gabi?”

Tahimik ako.

“Sinabi mong may presentation ka kinabukasan.”

Biglang may bumalik na alaala.

Isang gabi.

Nakatayo si Sophie sa pintuan ng aming kuwarto.

May hawak na sobre.

“Ethan, puwede ba tayong mag-usap?”

“Bukas na, Sophie. Pagod na pagod ako.”

Naramdaman kong nanlamig ang aking mga kamay.

“Ang sobre…”

Tumango siya.

“Medical results ko iyon.”

Napaupo ako sa upuan sa tabi niya.

“Diyos ko…”

Napaiyak siya.

“Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo.”

Hinawakan ko ang aking mukha.

“Sophie, bakit hindi mo sinubukan ulit?”

Matagal siyang tahimik.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Dahil noong mga panahong iyon, pakiramdam ko, kailangan ko munang patunayang hindi ako pabigat bago mo ako pakinggan.”

Parang may kutsilyong tumarak sa dibdib ko.

Ngunit hindi pa iyon ang pinakamasakit.

Dahil nang buksan ni Sophie ang kaniyang bag, may inilabas siyang lumang sobre.

May nakasulat sa harap:

“PARA KAY ETHAN—KUNG HINDI KO NA MASABI NANG HARAPAN.”

At sa loob ng sobre, may isang liham na isinulat niya noong kasal pa kami.

KABANATA 2: ANG LIHAM NA HINDI KO NABASA

Nanginginig ang aking mga kamay habang hawak ang sobre.

“Sophie… ano ito?”

Napayuko siya.

“Sinulat ko iyan noong una kong nalaman ang tungkol sa tumor.”

“Bakit hindi mo ibinigay?”

Napaiyak siya.

“Dahil pagkatapos ng gabing sinubukan kitang kausapin, hindi ko na alam kung paano magsisimula ulit.”

Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.

May dalawang pahina sa loob.

Sa unang pahina, nakasulat:

Ethan,

Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo na natatakot ako.

Dalawang beses na nating nawala ang mga anak natin.

At ngayon, natatakot akong mawala rin ang sarili ko.

May nakita ang mga doktor sa utak ko.

Hindi pa nila alam noon kung ano iyon.

Sinabi nilang kailangan ng mas maraming pagsusuri.

Gusto kitang yakapin nang gabing iyon.

Gusto kong sabihin na hindi ko kayang harapin ito nang mag-isa.

Pero nang makita kitang pagod at iritable, hindi ko nagawang magsalita.

Napahinto ako.

Nabasa ng luha ko ang papel.

Nagpatuloy ako.

Alam kong nasasaktan ka rin sa pagkawala ng mga anak natin.

Hindi kita sinisisi sa lahat.

Pero minsan, Ethan, pakiramdam ko ay dalawa tayong taong nalulunod sa iisang dagat, at pareho tayong naghihintay na ang isa ang unang magligtas.

Hindi ko kailangan na ayusin mo ang lahat.

Hindi ko kailangan na magkaroon ka ng sagot.

Gusto ko lang na umupo ka sa tabi ko at sabihing hindi ako nag-iisa.

Napapikit ako.

Hindi ko na kayang basahin ang susunod.

Ngunit pinilit ko.

Kung dumating ang araw na hindi ko na kayang sabihin ang lahat ng ito, gusto kong malaman mong minahal kita.

Minahal kita kahit noong hindi na tayo marunong mag-usap.

At kung kailangan nating maghiwalay, sana balang araw maintindihan nating pareho kung saan tayo nagkulang.

—Sophie.

Dahan-dahan kong ibinaba ang sulat.

Hindi ko napigilang umiyak.

“Sophie…”

Napatingin siya.

“Patawad.”

Umiling siya.

“Ethan, hindi ko ibinigay iyan para sisihin ka.”

“Pero may kasalanan ako.”

“Pareho tayong may mga bagay na hindi nasabi.”

Tahimik kaming nagkatinginan.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, hindi kami nagtalo kung sino ang mas nasaktan.

Pareho lamang kaming umiyak.

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang kaniyang doktor.

Si Dr. Adrian Reyes, isang neurosurgeon.

Tinanong muna niya si Sophie kung gusto niyang naroon ako habang pinag-uusapan ang kaniyang kondisyon.

Tumango siya.

“Gusto kong marinig niya.”

Umupo kami sa maliit na consultation room.

Ipinaliwanag ng doktor na may natagpuang tumor sa utak ni Sophie at sumailalim na siya sa ilang pagsusuri.

May mga sintomas siyang matagal nang nararanasan.

Matinding pananakit ng ulo.

Pagkahilo.

Paminsang pagbabago sa paningin.

At mga panahong hirap siyang mag-concentrate.

Hindi nangangahulugang ang lahat ng kaniyang emosyonal na pagbabago ay dahil sa tumor.

Marami rin siyang pinagdaanang pagdadalamhati at stress.

Ngunit may mga sintomas na kailangang seryosong gamutin.

“Dok,” tanong ko, “magiging okay po ba siya?”

Maingat na sumagot ang doktor.

“May mga posibleng paggamot, ngunit kailangan nating isaalang-alang ang eksaktong uri, lokasyon, at iba pang resulta ng pagsusuri. Hindi ko maipapangako ang magiging resulta.”

Napatingin ako kay Sophie.

Tahimik siyang nakikinig.

“May operasyon po ba?” tanong ko.

“Isa iyon sa mga opsyong pinag-aaralan ng kaniyang medical team.”

Napahawak ako sa kamay ni Sophie.

Ngunit agad akong nag-atubili.

“Puwede ba?”

Tiningnan niya ang kamay ko.

Pagkatapos ay marahang tumango.

Hinawakan ko siya.

At sa sandaling iyon, naalala ko ang mga panahong hawak ko rin ang kaniyang kamay sa ospital.

Noong una naming mawala ang anak namin.

Noong ikalawa.

At ngayong may panibagong laban siyang kinakaharap.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko na sinabi ang mga salitang “Magiging okay ang lahat.”

Dahil hindi ko alam kung magiging okay ang lahat.

Ang sinabi ko lamang:

“Sophie, nandito ako kung gusto mong may kasama.”

Napaiyak siya.

At mahina niyang sinabi:

“Salamat.”

Nang gabing iyon, hindi ako agad umuwi.

Umupo ako sa waiting area habang nagpapahinga si Sophie.

May lumapit na matandang babae.

“Anak, ikaw ba si Ethan?”

Napatingin ako.

“Opo.”

“Ako si Margaret.”

Ang ina ni Sophie.

Matagal na kaming hindi nagkikita.

Noong mag-asawa pa kami, mabait siya sa akin.

Ngunit matapos ang diborsyo, halos wala na kaming komunikasyon.

“Ma’am Margaret…”

Umupo siya sa tabi ko.

“Salamat at dumating ka.”

Napayuko ako.

“Hindi ko alam na may sakit siya.”

Tumango ang matanda.

“Alam ko.”

“Bakit hindi ninyo sinabi?”

Matagal siyang tahimik.

“Dahil hiniling ni Sophie na huwag muna.”

Napatingin ako.

“Bakit?”

“Dahil ayaw niyang bumalik ka dahil lamang naaawa ka.”

Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.

“Hindi ko maintindihan.”

Napaluha si Margaret.

“Ethan, matagal nang iniisip ng anak ko na kapag nalaman mong may sakit siya, baka maramdaman mong obligado kang manatili.”

Tahimik akong nakinig.

“Ayaw niyang ang awa ang maging dahilan kung bakit may taong nasa tabi niya.”

Napayuko ako.

“Pero hindi ko siya pababayaan.”

Hinawakan ni Margaret ang aking kamay.

“Kung ganoon, ipakita mo sa kaniya na kaya mong tumulong nang hindi humihingi ng kapalit.”

Tumango ako.

“Opo.”

Ngunit bago umalis si Margaret, may sinabi siyang hindi ko inaasahan.

“Ethan, may isa pa akong kailangang sabihin.”

Napatingin ako.

“Ano po iyon?”

“Hindi lang ang tumor ang dahilan kung bakit nandito si Sophie.”

Nanlamig ang aking katawan.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

Napaiyak ang matanda.

“May isa pa siyang natanggap na resulta.”

“At?”

Huminga siya nang malalim.

“May posibilidad na kailangan niyang sumailalim sa isang malaking operasyon sa loob ng ilang linggo.”

Napatayo ako.

“At natatakot siyang hindi na siya magising pagkatapos.”

KABANATA 3: ANG GABING HINDI KO SIYA INIWAN

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Nakaupo ako sa pasilyo ng ospital habang paulit-ulit na iniisip ang mga sinabi ng doktor.

May tumor.

May posibleng operasyon.

At may mga panganib na kailangang paghandaan.

Dalawang buwan lamang ang nakalipas, iniisip kong natapos na ang lahat sa pagitan namin ni Sophie.

Ngayon, nakaupo ako sa labas ng kaniyang kuwarto, natatakot na baka mawala siya nang tuluyan.

Ngunit habang iniisip ko iyon, may isang bagay akong napagtanto.

Hindi ko kailangang maging asawa niya upang magmalasakit.

At hindi rin niya kailangang bumalik sa akin upang maging karapat-dapat sa tulong ko.

Kinabukasan, nagdala ako ng almusal.

Paborito niyang oatmeal na may saging.

Nang pumasok ako sa kuwarto, nakaupo siya sa kama.

May hawak na libro.

Napatingin siya sa akin.

“Ethan?”

Ngumiti ako.

“Good morning.”

“Ano ang ginagawa mo rito?”

“Inisip kong baka gusto mo ng almusal.”

Tiningnan niya ang dala ko.

“Naalala mo pa?”

Tumango ako.

“Paano ko makakalimutan?”

Bahagya siyang ngumiti.

Ngunit agad din itong nawala.

“Ethan, hindi mo kailangang gawin ito.”

“Alam ko.”

“May trabaho ka.”

“Nagpaalam ako.”

“Hindi mo kailangang mag-adjust para sa akin.”

Umupo ako sa tabi ng kama.

“Sophie…”

Napatingin siya.

“Hindi ako nandito dahil may obligasyon pa tayo sa isa’t isa bilang mag-asawa.”

Tahimik siyang nakinig.

“Nandito ako dahil mahalaga ka pa rin sa akin bilang tao.”

Napaluha siya.

“At kung ayaw mong narito ako, rerespetuhin ko iyon.”

Matagal siyang tahimik.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:

“Gusto kong nandito ka.”

Napangiti ako.

“Okay.”

“Pero Ethan…”

“O?”

“Huwag kang mangako ng mga bagay na hindi mo kayang panindigan.”

Napatigil ako.

Dahil iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit nasira ang aming pagsasama.

Marami akong ipinangako.

Ngunit nang dumating ang pinakamahirap na panahon, hindi ko alam kung paano mananatili.

Kaya sa pagkakataong iyon, maingat akong sumagot.

“Hindi ko ipapangakong magiging madali ito.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Pero kung papayag ka, gusto kong tumulong sa mga bagay na kaya kong gawin ngayon.”

Napaiyak siya.

At tumango.

Sa mga sumunod na linggo, unti-unti kong nalaman ang buong kalagayan ni Sophie.

May mga araw na malakas siya.

May mga araw na mabilis siyang mapagod.

May mga pagkakataong kailangan niyang magpahinga nang matagal.

At may mga gabing natatakot siya sa posibilidad ng operasyon.

Hindi ako palaging naroon.

May trabaho pa rin ako.

May sariling responsibilidad.

At may mga pagkakataong kailangan din naming bigyan ng espasyo ang isa’t isa.

Ngunit natuto akong magtanong.

“Gusto mo bang may kasama?”

“Kailangan mo ba ng tulong sa appointment?”

“May gusto ka bang pag-usapan?”

At higit sa lahat…

Natuto akong makinig.

Hindi magbigay agad ng solusyon.

Hindi sabihin na magiging okay ang lahat.

Kundi makinig lamang.

Isang gabi, habang nakaupo kami sa hospital garden, bigla siyang nagtanong.

“Ethan…”

“O?”

“Masaya ka ba pagkatapos ng diborsyo natin?”

Napatigil ako.

Matagal akong nag-isip.

“Hindi ko alam.”

Napangiti siya nang malungkot.

“Akala ko magiging masaya ka.”

“Bakit?”

“Dahil wala ka nang kailangang alalahanin tungkol sa akin.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Sophie…”

Umiling siya.

“Alam kong mahirap akong kasama noon.”

“Hindi ka mahirap mahalin.”

Napatingin siya.

“Pero nahirapan ka.”

Tumango ako.

“Oo.”

Tahimik kami.

“Hindi dahil wala akong pagmamahal sa iyo.”

Huminga ako nang malalim.

“Kundi dahil hindi ko alam kung paano haharapin ang sarili kong sakit.”

Napaiyak siya.

“Pareho tayong nasaktan.”

Tumango ako.

“Oo.”

“Pero pareho rin tayong tumahimik.”

Napayuko ako.

“At doon tayo nagkalayo.”

Matagal kaming tahimik.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Ethan, may isang bagay akong gustong itanong.”

“Ano iyon?”

“Kung hindi mo ako nakita sa ospital, hahanapin mo pa ba ako?”

Parang may sumakal sa aking lalamunan.

Hindi ko agad masagot.

Dahil ayokong magsinungaling.

Sa huli, sinabi ko:

“Hindi ko alam.”

Napaluha siya.

“Salamat sa pagiging tapat.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero ngayong nakita kita, ayokong magkunwaring wala kang halaga sa buhay ko.”

Tahimik siyang tumango.

At sa gabing iyon, hindi kami nag-usap tungkol sa pagbabalikan.

Hindi kami nangako ng panibagong kasal.

Nag-usap lamang kami tungkol sa mga bagay na matagal naming hindi nasabi.

At iyon ang unang pagkakataon sa maraming taon na naramdaman kong tunay kaming nagkakaintindihan.

Makalipas ang ilang araw, tinawagan ako ni Margaret.

“Ethan, puwede ka bang pumunta sa ospital?”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Bakit po?”

“May desisyon nang ginawa ang medical team.”

Napatayo ako.

“Tungkol sa operasyon?”

“Oo.”

Huminga siya nang malalim.

“At gusto ni Sophie na naroon ka kapag ipinaliwanag nila ang plano.”

Agad akong pumunta.

Nang makarating ako, nakita kong nakaupo si Sophie sa kama.

May hawak siyang maliit na notebook.

Napatingin siya sa akin.

“Ethan…”

Lumapit ako.

“Nandito ako.”

Napaiyak siya.

“Takot na takot ako.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Alam ko.”

“Paano kung may mangyari?”

Hindi ko alam ang sasabihin.

Kaya naupo ako sa tabi niya.

At sinabi ang mga salitang sana ay sinabi ko noong una naming mawala ang anak namin.

“Hindi mo kailangang magpanggap na matapang sa harap ko.”

Napaiyak siya.

“Puwede kang matakot.”

Huminga ako nang malalim.

“At kung gusto mo, uupo lang ako rito habang natatakot tayo pareho.”

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

At sa unang pagkakataon, hindi ko sinubukang ayusin ang kaniyang nararamdaman.

Hinayaan ko lamang siyang maramdaman iyon.

Kasama ako.

KABANATA 4: ANG OPERASYONG NAGPABAGO SA LAHAT

Dumating ang araw ng operasyon.

Alas-sais ng umaga.

Tahimik ang buong ospital.

Nakasuot si Sophie ng hospital gown.

May takip ang kaniyang buhok.

At sa kaniyang mga mata, malinaw ang takot.

Nakatayo ako sa tabi ng kaniyang kama.

Kasama ang kaniyang ina.

“Ethan…”

Napatingin ako.

“O?”

“May gusto akong sabihin.”

Lumapit ako.

“Ano iyon?”

Hinawakan niya ang aking kamay.

“Kung may mangyari sa akin…”

Umiling ako.

“Sophie…”

“Please. Pakinggan mo muna ako.”

Tahimik akong tumango.

Huminga siya nang malalim.

“Hindi ko pinagsisisihang minahal kita.”

Napaluha ako.

“Pero pinagsisisihan kong hinayaan nating maging tahimik ang bahay natin hanggang hindi na tayo marunong mag-usap.”

Tumulo ang luha ko.

“Ako rin.”

“Kung magkaroon ka ng pagkakataong magmahal ulit…”

Napapikit siya.

“Huwag mong hintaying maging huli bago mo sabihin ang nararamdaman mo.”

Napaiyak ako.

“Sophie…”

Ngumiti siya nang mahina.

“At huwag mong isipin na kailangan mong ayusin ang lahat para maging mabuting asawa.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Patawad.”

Umiling siya.

“Hindi ko kailangan ng isa pang paghingi ng tawad.”

“Kung ganoon, ano?”

Napatingin siya sa akin.

“Gusto kong malaman mong narinig kita.”

Tahimik akong umiyak.

“At narinig din kita,” sagot ko.

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang medical team.

Ipinaliwanag nila ang mga huling hakbang bago ang operasyon.

At nang oras nang dalhin si Sophie sa operating room, mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay.

“Ethan…”

“O?”

“Salamat sa pagdating.”

Napangiti ako habang umiiyak.

“Salamat sa pagpayag na manatili ako.”

Dahan-dahang umusad ang kama.

Hanggang sa tuluyang magsara ang pinto.

At naiwan akong nakatayo sa pasilyo.

Lumipas ang mga oras.

Hindi ko alam kung ilang beses akong tumingin sa orasan.

Hindi ko alam kung ilang tasa ng kape ang naubos ko.

Hindi ko alam kung ilang beses akong naglakad pabalik-balik sa waiting area.

Ang alam ko lamang ay natatakot ako.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ako tumakas sa trabaho.

Hindi ako nagkunwaring abala.

Nanatili ako.

Kasama si Margaret.

Tahimik kaming naghintay.

Makalipas ang ilang oras, lumabas ang doktor.

Agad kaming tumayo.

“Dok!”

Napatingin siya sa amin.

“Natapos na ang operasyon.”

Napahawak ako sa dibdib.

“Kumusta po siya?”

Huminga nang malalim ang doktor.

“Nagawa namin ang planong surgical procedure. Nasa recovery area siya ngayon at patuloy na mino-monitor.”

Napaluha si Margaret.

“Salamat po, Dok.”

Ngunit maingat na nagpatuloy ang doktor.

“Kailangan pa rin nating bantayan ang kaniyang neurological condition at hintayin ang mga karagdagang resulta. Hindi pa natin masasabi ang buong magiging epekto at susunod na hakbang.”

Tumango ako.

“Opo.”

“Ang mahalaga ngayon ay ang maingat na paggaling at patuloy na pagsusuri.”

Napaiyak ako.

Hindi dahil sigurado nang magiging maayos ang lahat.

Kundi dahil natapos ang isang malaking hakbang.

At may pag-asa pa.

Nang payagan kaming makita si Sophie, mahina pa siya.

Nakahiga sa kama.

May mga monitor sa paligid.

Dahan-dahan akong lumapit.

“Sophie…”

Bahagya niyang iminulat ang mga mata.

“Ethan?”

Napahawak ako sa aking bibig.

“Oo.”

Napangiti siya nang mahina.

“Nandito ka pa?”

Tumulo ang luha ko.

“Oo.”

“Hindi ka umalis?”

Umiling ako.

“Hindi.”

Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata.

At bumulong:

“Good.”

Hindi ko napigilang umiyak.

Dahil sa simpleng salitang iyon, naramdaman kong may isang sugat sa pagitan namin na unti-unting nagsisimulang maghilom.

Hindi naging madali ang mga sumunod na linggo.

May mga araw na masakit ang ulo ni Sophie.

May mga pagkakataong mabilis siyang mapagod.

Kailangan niya ng rehabilitation at follow-up appointments.

May mga pagsusuring kailangang ulitin.

At may mga tanong na hindi pa agad masasagot.

Ngunit unti-unti siyang nakabawi.

Nakakalakad na siya nang mas maayos.

Nakakakain.

Nakakapagkuwentuhan.

At minsan, nakakagawa na rin ng maliliit na biro.

Isang hapon, habang tinutulungan ko siyang ayusin ang mga libro sa kaniyang kuwarto, bigla siyang tumawa.

“Ano?” tanong ko.

“Naalala mo noong una tayong lumipat sa apartment?”

Napangiti ako.

“Yung nabasag ko ang plato?”

Tumawa siya.

“Tatlong plato!”

“Hindi ko kasalanan. Madulas ang sahig!”

Lalo siyang natawa.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, narinig ko muli ang tawang minsan kong minahal.

Ngunit nang gabing iyon, may isang bagay siyang sinabi na nagpaalala sa akin na hindi pa tapos ang aming kuwento.

“Ethan…”

“O?”

“Kapag tuluyan na akong makabawi…”

Napatingin ako.

“Gusto kong matutong mabuhay ulit.”

Ngumiti ako.

“Deserve mo iyon.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

“Pero hindi ko pa alam kung kasama ka sa buhay na iyon.”

Napatigil ako.

Masakit marinig.

Ngunit naunawaan ko.

Dahil ang pag-aalaga ko sa kaniya ay hindi awtomatikong nagbubura sa mga dahilan ng aming diborsyo.

Kaya tumango ako.

“Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon.”

Napaluha siya.

“Salamat.”

“At kahit ano ang maging desisyon mo…”

Huminga ako nang malalim.

“Igagalang ko.”

KABANATA 5: ANG PAG-IBIG NA HINDI NA NATATAKOT SA KATOTOHANAN

Isang taon ang lumipas.

Hindi naging perpekto ang paggaling ni Sophie.

May mga follow-up appointment pa rin siya.

May mga araw na mabilis siyang mapagod.

At may mga pagkakataong kailangan niyang baguhin ang kaniyang mga plano.

Ngunit unti-unti niyang nabawi ang maraming bahagi ng kaniyang dating buhay.

Nagsimula siyang muling makipagkita sa mga kaibigan.

Nagbalik siya sa pagpipinta.

At nagkaroon siya ng maliit na studio kung saan gumagawa siya ng watercolor paintings.

Ang paborito niyang ipinta ay mga bahay.

Mga bahay na may maliliit na hardin.

Mga bintanang bukas.

At mga punong namumulaklak.

Isang Sabado ng umaga, inimbitahan niya akong bumisita.

Nang dumating ako, may nakasabit na bagong painting sa dingding.

Isang maliit na bahay.

May puting bakod.

At may dalawang puno sa harap.

Napangiti ako.

“Parang pamilyar.”

Tumawa siya.

“Talaga?”

“Parang bahay na dati nating pinag-uusapan.”

Tumango siya.

“Oo.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Sophie…”

Ngumiti siya.

“Matagal ko nang gustong ipinta iyan.”

“Bakit ngayon lang?”

Huminga siya nang malalim.

“Dahil dati, masyadong masakit.”

Tahimik akong nakinig.

“Kapag iniisip ko ang bahay na gusto natin, naaalala ko ang mga anak na hindi natin nakasama.”

Napaluha siya.

“Pero ngayon, sinusubukan kong alalahanin na puwede pa rin akong magkaroon ng magandang buhay kahit iba ito sa dati kong pinangarap.”

Napangiti ako.

“Tama ka.”

Sa loob ng isang taon, hindi kami nagmadaling bumalik sa dati.

Nagkaroon kami ng kanya-kanyang counseling.

Nag-usap tungkol sa aming mga pagkakamali.

At natutunang igalang ang mga hangganan ng isa’t isa.

Hindi kami agad muling nagsama sa iisang bahay.

Hindi kami nagkunwaring wala nang sakit ang nakaraan.

Ngunit may isang bagay na unti-unting bumalik.

Ang tiwala.

Isang gabi, inimbitahan ako ni Sophie sa isang maliit na restaurant.

Pareho iyong lugar kung saan kami unang nag-date.

Pagdating ko, nakaupo na siya sa tabi ng bintana.

Nakasuot ng simpleng asul na damit.

Mas mahaba na ang kaniyang buhok.

At may ngiting matagal ko nang hindi nakikita.

“Ethan.”

Ngumiti ako.

“Hi.”

Umupo ako sa tapat niya.

Nagkuwentuhan kami.

Tungkol sa trabaho.

Sa kaniyang paintings.

Sa mga librong binabasa niya.

At sa mga bagay na gusto pa naming gawin.

Pagkatapos ng hapunan, bigla siyang naging seryoso.

“Ethan…”

Napatingin ako.

“O?”

“May gusto akong itanong.”

Huminga ako nang malalim.

“Ano iyon?”

“Kung bibigyan tayo ng pagkakataong magsimula ulit…”

Napatigil ang puso ko.

“Hindi bilang pagpapatuloy ng dati.”

Tahimik akong nakinig.

“Kundi bilang dalawang taong natutong harapin ang kanilang mga pagkakamali…”

Napaluha siya.

“Gusto mo pa ba?”

Matagal akong hindi nakapagsalita.

Hindi dahil nag-aalinlangan ako sa halaga niya.

Kundi dahil alam kong napakalaki ng tanong.

At ayokong sagutin iyon nang padalos-dalos.

“Sophie…”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Gusto ko.”

Tumulo ang luha niya.

“Pero…”

Napatingin siya.

“Hindi ko gustong bumalik tayo sa dating paraan.”

Tumango siya.

“Ako rin.”

“Gusto kong magsimula tayo nang dahan-dahan.”

Ngumiti siya habang umiiyak.

“Oo.”

“At kung may problema…”

“Pag-uusapan natin.”

Tumango ako.

“At kung may takot…”

“Hindi natin itatago.”

Napangiti ako.

“Deal?”

Tumawa siya.

“Deal.”

Hindi kami agad nagpakasal muli.

Hindi rin kami agad nagsama sa iisang bahay.

Nag-date kami.

Naglakad sa parke.

Nagpunta sa mga museum.

At natutong muling kilalanin ang isa’t isa.

May mga pagkakataong hindi kami nagkakasundo.

Ngunit sa halip na tumahimik, natuto kaming magsalita.

May mga pagkakataong kailangan namin ng espasyo.

Ngunit sa halip na biglang lumayo, natuto kaming magpaliwanag.

At may mga gabing bumabalik ang sakit ng nakaraan.

Ngunit hindi na namin iyon itinatago.

Isang taon pa ang lumipas.

Sa isang maliit na garden ceremony, sa harap ng aming mga pamilya at malalapit na kaibigan, nagdesisyon kaming muling magpakasal matapos makumpleto ang mga kinakailangang legal na hakbang.

Walang engrandeng ballroom.

Walang daan-daang bisita.

Walang mamahaling dekorasyon.

May mga puting bulaklak lamang.

Isang maliit na mesa.

At dalawang taong alam na ngayon kung gaano kahirap panindigan ang salitang “habambuhay.”

Nang oras na ng aming mga pangako, nanginginig ang aking mga kamay.

Tiningnan ko si Sophie.

At sinabi:

“Sophie…”

Napaluha siya.

“Noong una kitang pinakasalan, akala ko ang pagiging mabuting asawa ay nangangahulugang kaya kong ibigay ang lahat ng kailangan mo.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero nang dumating ang mga bagay na hindi ko kayang ayusin, hindi ko alam kung paano manatili.”

Tumulo ang aking luha.

“Ngayon, alam kong hindi ko kailangang magkaroon ng sagot sa lahat.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Ang kailangan ko ay maging handang makinig.”

Napahagulgol si Sophie.

“At kapag natatakot ka…”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi kita pipiliting magpanggap na matapang.”

“Kapag nasasaktan ka…”

“Hindi ko sasabihing kalimutan mo na lamang.”

“At kapag may araw na pareho tayong hindi alam ang gagawin…”

Ngumiti ako habang umiiyak.

“Mag-uusap tayo. Hihingi tayo ng tulong. At haharapin natin iyon nang magkasama.”

Mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay.

Pagkatapos ay siya naman ang nagsalita.

“Ethan…”

Tumulo ang kaniyang luha.

“Noong una tayong ikinasal, akala ko ang pagmamahal ay nangangahulugang hindi tayo kailanman magkakalayo.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero natutunan kong kahit ang dalawang taong nagmamahalan ay maaaring masaktan at mawala sa isa’t isa kapag hindi sila marunong makinig.”

Napatingin siya sa akin.

“Hindi ko ipinapangakong hindi na ako matatakot.”

“Hindi ko ipinapangakong hindi na ako malulungkot.”

“Pero ipinapangako kong hindi ko na itatago ang lahat ng iyon dahil lamang ayokong maging pabigat.”

Napaiyak ako.

“At kapag kailangan kita…”

Ngumiti siya.

“Sasabihin ko.”

Mahigpit kaming nagyakapan.

At sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na bumabalik kami sa lumang buhay.

Pakiramdam ko ay nagsisimula kami ng panibago.

Makalipas ang ilang buwan, lumipat kami sa isang maliit na bahay sa labas ng lungsod.

May hardin.

May dalawang puno.

At may isang maliit na kuwartong ginawang painting studio ni Sophie.

Hindi namin alam kung ano ang lahat ng mangyayari sa hinaharap.

May mga medical follow-up pa rin siya.

May mga bagay na kailangan naming paghandaan.

At may mga pangarap na hindi na namin maaaring balikan sa dating anyo.

Ngunit hindi na namin sinusukat ang aming buhay sa mga bagay na nawala.

Sa halip, natutunan naming pahalagahan ang mga araw na mayroon kami.

Isang Linggo ng hapon, nakaupo kami sa veranda.

May hawak siyang tasa ng tsaa.

Ako naman ay nagbabasa ng libro.

Bigla siyang nagsalita.

“Ethan…”

“O?”

“Naaalala mo noong nakita mo ako sa ospital?”

Napatingin ako.

“Oo.”

“Akala ko noon, magagalit ka.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ko sinabi sa iyo ang tungkol sa tumor.”

Tahimik akong nakinig.

“Akala ko sasabihin mong huli na ang lahat.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Sophie…”

Ngumiti siya nang malungkot.

“Pero dumating ka.”

Napaluha ako.

“Hindi ko alam kung bakit ako napunta sa ospital noong araw na iyon.”

“Talaga?”

Tumango ako.

“May meeting ako sa malapit. Dumaan ako para bisitahin ang isang kasamahan sa trabaho.”

Napangiti siya.

“At nakita mo ako.”

“Oo.”

Tahimik kaming nagkatinginan.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Minsan iniisip ko, paano kaya kung hindi mo ako nakita?”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ko alam.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Pero may isang bagay akong alam.”

“Ano iyon?”

“Hindi dapat kailanganing umabot sa isang ospital para matutunan nating makinig sa taong mahal natin.”

Napaluha siya.

Tumango.

“Tama ka.”

Nang gabing iyon, bago kami matulog, nakita kong nakatayo si Sophie sa tabi ng bintana.

Lumapit ako.

“Anong iniisip mo?”

Ngumiti siya.

“Wala lang.”

“Sigurado?”

Tumango siya.

“Iniisip ko lang kung gaano karaming bagay ang nagbago.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay.

“Marami nga.”

Napatingin siya sa akin.

“Ethan…”

“O?”

“Masaya ka ba?”

Ngumiti ako.

“Oo.”

“Bakit?”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil natutunan kong hindi kailangang maging perpekto ang buhay para maging mahalaga.”

Napangiti siya.

“At ako?”

Hinawakan ko ang kaniyang mukha.

“Ikaw…”

Tumulo ang luha ko.

“Hindi kita mahal dahil kailangan mo ako.”

“Hindi kita mahal dahil may sakit ka.”

“At hindi kita mahal dahil natatakot akong mawala ka.”

Tahimik siyang nakinig.

“Mahal kita dahil ikaw si Sophie.”

Napahagulgol siya.

At mahigpit niya akong niyakap.

Sa labas, tahimik ang gabi.

Sa loob ng bahay, walang malalaking pangako.

Walang kasiguraduhan tungkol sa bukas.

Ngunit may dalawang taong handang harapin ang buhay nang may katapatan.

At sa pagkakataong iyon, sapat na iyon.

Dahil minsan, ang pinakamahalagang pagkakataong ibinibigay sa atin ng buhay ay hindi ang pagkakataong ibalik ang nakaraan.

Kundi ang pagkakataong maging mas mabuting tao sa kasalukuyan.

WAKAS.

ARAL NG KUWENTO:

Hindi lahat ng taong lumalayo ay nawalan na ng pagmamahal. Minsan, may dala silang sakit, takot, o pagdadalamhating hindi nila alam kung paano ipapaliwanag.

Ngunit mahalaga ring tandaan na ang katahimikan at pag-iwas ay maaaring magpalalim ng sugat sa isang relasyon.

Hindi natin kailangang magkaroon ng sagot sa lahat ng problema ng taong mahal natin. Minsan, ang pinakamahalagang maibibigay natin ay ang ating oras, pakikinig, at presensiya.

UNA NIÑA DE NUEVE AÑOS ME DETUVO EN MI PROPIA MANSIÓN Y ME GRITÓ: «¡LE P…

CAPÍTULO 1: LA NIÑA QUE SE ATREVIÓ A ENFRENTAR AL MILLONARIO—¡USTED LE MINTIÓ A MI MAMÁ!Aquellas seis palabras me detuvieron en me…

REGRESÉ A MI MANSIÓN DESPUÉS DE CINCO AÑOS Y ENCONTRÉ A MI ESPOSA LAVAND…

CAPÍTULO 1: LA FIESTA QUE TERMINÓ EN UNA PESADILLA—¡Apúrate, inútil! ¡Todavía faltan veinte ollas por lavar!La voz de mi hermana r…

VI A MI NUERA ARROJAR UNA MALETA AL LAGO Y HUIR EN SU AUTOMÓVIL. CUANDO…

CAPÍTULO 1: LA MALETA QUE NO DEBIÓ HUNDIRSE—Señora Valentina, necesitamos que se siente antes de escuchar los resultados.El médico…

At ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang kailangang magbalikan ang dalawang tao. Ang muling pagsasama ay dapat maging malayang desisyon, hindi bunga ng awa, takot, o obligasyon.

Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang tungkol sa pananatili kapag masaya ang lahat. Tungkol din ito sa kakayahang makinig, umunawa, at humingi ng tulong kapag ang buhay ay nagiging mas mahirap kaysa sa inaasahan natin.

About Tok muy day ey klas tv bro jam copy

View all posts by Tok muy day ey klas tv bro jam copy →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *