CHAPTER 1: Ang Milyonaryong Hubby at ang Unang Gabi

 

Habang nakasakay kami sa loob ng kulay itim na Rolls-Royce ni Gabriel Valderrama, pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Hahawakan ko ba ang upuan na gawa sa mamahaling balat? Baka marumi ang kamay ko at masingil pa ako ng cleaning fee.

 

Inilabas ng assistant niyang si Mark ang dalawang pirasong papel galing sa isang leather briefcase.

 

“Mrs. Valderrama, ito po ang Prenuptial and Co-habitation Agreement,” nakangiting pahayag ni Mark. Pero ang ngiti niya, parang nanunuri.

 

Binasa ko ang mga probisyon:

 

Ang kasal ay mananatiling lihim sa publiko kung kinakailangan, ngunit opisyal at legal sa mata ng batas.

 

Ang Party B (Maya Santos) ay makakatanggap ng ₱1,000,000.00 kada buwan bilang allowance sa pagganap bilang perpektong asawa.

 

Ipinagbabawal sa Party B ang mahulog ang loob sa Party A (Gabriel Valderrama).

 

Kapag bumalik ang dating kasintahan ng Party A o kapag napagdesisyunan ng Party A na tapusin ang kasunduan, agad na mapapawalang-bisa ang kasal sa pamamagitan ng annulment at makakatanggap ang Party B ng ₱10,000,000.00 separation fee.

 

Napatitig ako sa huling linya. Sampung Milyon kapag hiniwalayan ako?!

 

“Sir… I mean, Hubby,” tumingin ako kay Gabriel na kasalukuyang nagbabasa sa kanyang iPad. “Sigurado ka ba rito? Baka naman lugi ka? Pwedeng bawasan ang separation fee para patas!”

 

Bahagyang napahinto si Gabriel. Tumingin siya sa akin gamit ang kanyang matatalim at kulay tsokolate na mga mata. “Ayaw mo ng sampung milyon?”

 

“Gusto!” mabilis kong sagot. “Baka lang magbago ang isip mo. Ayaw kong sabihin mong nananalcontent ako!”

 

Isang maliit na ngisi ang lumabas sa mga labi ni Gabriel—isang ngisi na napakabilis nawala kaya inakala kong imagination ko lang.

 

“Kumuha ka ng ballpen at pumirma ka. Huwag kang mag-alala, marami akong pera. Ang kailangan ko lang ay ang dedikasyon mo sa trabahong ito.”

 

Pumirma ako nang walang alinlangan. May pirma pa na may kasamang hugis puso sa dulo.

 

Pagkarating namin sa mansyon ng mga Valderrama sa Forbes Park, lalo akong naestatwa. Ang gate pa lang, parang gate na ng palasyo sa Europe. Ang mga kasambahay ay nakalinya sa dalawang gilid habang naglalakad kami pumasok.

 

“Don Gabriel, Doña Alicia, dumating na po si Sir Gabriel,” anunsyo ng butler.

 

Sa gitna ng napakalaking living room, nakaupo ang isang matandang lalaki na may hawak na utensil at isang matandang babae na nakasuot ng perlas at may napakatigas na mukha. Si Doña Alicia Valderrama—ang kinakatakutan na matriarch ng Valderrama Group.

 

“Gabriel,” malamig na bungad ni Doña Alicia. “Narinig ko ang balita. Nakipaghiwalay ka raw kay Clarisse Monteverde kaninang umaga? At sino ‘yang kasama mo? Isang katulong?”

 

Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko. Hihintayin ko sana na i-defend ako ni Gabriel, pero naalala ko: Siyete Milyon isang taon ang sweldo ko rito. Ako ang dapat magtrabaho para sa KPI ko!

 

Bago pa makapagsalita si Gabriel, mabilis akong humakbang pfront. Lumuhod ako bahagya habang hawak ang mga kamay ni Doña Alicia—isang gesture na napanood ko sa mga Lumang Tagalog teleserye.

 

“Mommy! Sa wakas, nakilala rin kita!” sigaw ko sa pinakamaaliwalas kong boses. “Lagi ka pong ikinukwento sa akin ni Gabriel! Sabi niya, ang Mamma raw niya ang pinakamagandang babae sa buong Pilipinas, kaya nung nakita kita, akala ko kapatid ka lang niya!”

 

Napatigil si Doña Alicia. Ang matigas niyang mukha ay tila nabasag sa gulat. Si Don Gabriel naman ay halos mabulunan sa tsaa na iniinom niya.

 

“A-Ano?! Sino ang tinatawag mong Mommy?! At anong kapatid?!” usal ni Doña Alicia, pero kapansin-pansin na namula ang kanyang mga pisngi. Walang babae ang ayaw masabihang mukhang bata.

 

“Ako po si Maya! Ang bago ninyong mena—este, asawa po ni Gabriel!” buong pagmamabangko kong sabi. “Kasal na po kami kaninang alas-tres ng hapon!”

 

“Ano?!” sabay na sigaw ng mag-asawang Valderrama.

 

Tumingin si Doña Alicia kay Gabriel na parang sasabog na. “Gabriel! Nababaliw ka na ba?! Ang pamilya Monteverde ang business partner natin! Ipinagpalit mo si Clarisse sa… sa babaeng ito na walang pinag-aralan at mukhang galing sa palengke?!”

 

Dito na pumasok si Gabriel. Hinawakan niya ang baywang ko at inilapit ako sa tagiliran niya. Ang init ng kamay niya ay tumagos sa manipis kong damit.

 

“Ina, si Maya ang pinili ko. Hindi negosyo ang pakikipagkasal. Si Maya ay matapat, masipag, at higit sa lahat… mahal ko siya.”

 

Nang marinig ko ang salitang “mahal ko siya” mula sa labi ni Gabriel, kahit alam kong acting lang, parang may libo-libong paru-paro na nagliparan sa tiyan ko. Pucha, napakagaling ding umarte ng taong ‘to! Hakot-awarding sa FAMAS!

 

“Magsama kayong dalawa! Hindi ko kailanman tatanggapin ang babaeng ‘yan bilang mena ng mga Valderrama!” galit na sigaw ni Doña Alicia bago tumayo at umakyat sa ikalawang palapag.

 

Naiwan kami ni Don Gabriel sa hapag-kainan. Tumingin sa akin ang matandang Valderrama, seryoso ang mga mata.

 

“Ija,” aniya sa mababang boses. “Hindi madaling maging asawa ng isang Valderrama. Maraming pagsubok. Sigurado ka bang kaya mo?”

 

Ngumiti ako nang napakatamis. “Don Gabriel… basta po kasama ko si Gabriel, kahit anong bagyo, kakayanin ko.” (Basta kasama ang 1 Million a month, kahit gulo ng buong mundo, lalabanan ko!)

 

CHAPTER 2: Ang Buhay Bilang “Milyonaryang Bahay”

 

Pumunta kami sa penthouse ni Gabriel sa Bonifacio Global City. Napakalaki ng lugar. May sariling infinity pool sa balcony, minimalist ang design, at sobrang tahimik.

 

“May dalawang master bedroom dito,” sabi ni Gabriel habang nagtatanggal ng kanyang necktie. “Doon ka sa kaliwa, dito ako sa kanan. Sa harap ng media o ng pamilya ko lang tayo mag-aasal na mag-asawa. Kapag tayong dalawa lang, huwag mo akong aabalahin.”

 

“Noted, Boss Hubby!” mabilis kong sagot habang nka-salute.

 

Nang gabing ‘yun, hindi ako nakatulog. Nakahiga ako sa king-sized bed na sobrang lambot. Inisip ko ang buhay ko kahapon—nag-uulam ng lucky me noodles, nagtitiis sa maingay na boarding house, at pinapagalitan ng boss. Ngayon? Nakahiga ako sa milyun-milyong halaga ng kama.

 

Kinaumagahan, gumising ako nang alas-singko ng umaga. Bilang isang propesyonal na tumatanggap ng mataas na sweldo, kailangan kong patunayan na karapat-dapat ako sa posisyon ko.

 

Pumasok ako sa napakalaking kusina at nagluto. Nagsaing ako ng sinangag na maraming bawang, nagprito ng tuyo, itlog, corned beef, at gawa ng homemade hot chocolate.

 

Nang bumaba si Gabriel nang alas-siyete, nakasuot na siya ng kanyang panibagong suit. Napatigil siya nang maamoy ang buong penthouse.

 

“Ano ‘yang amoy na ‘yan?” tanong niya, nakakunot ang noo.

 

“Hubby! Magandang umaga!” sigaw ko habang nakasuot ng apron. “Nagluto ako ng breakfast! Kain ka muna bago pumasok sa opisina!”

 

Lumapit siya sa lamesa. Nakatitig siya sa plato ng tuyo at sinangag na parang nakakita ng alien.

 

“Tuyo?” tanong niya.

 

“Opo! Masarap ‘yan, isawsaw mo sa suka na may sili!”

 

Nanginig ang kamay ni Gabriel habang humahawak ng tinidor. Halatang hindi pa siya nakakakain ng ganitong pagkain sa buong buhay niya. Pero dahil nakatitig ako sa kanya na may kasamang puppy eyes, kumuha siya ng kaunting kanin at tuyo, tapos ay isinubo.

 

Napatigil siya. Nginguya siya nang mabagal.

 

“Pano? Masarap ba?” excited kong tanong.

 

Umiwas siya ng tingin. “Puwede na. Medyo maalat.” Pero nakakagulat na natapos niya ang dalawang plato ng sinangag at tatlong pirasong tuyo!

 

Bago siya umalis patungong opisina, inabot ko ang kanyang briefcase. “Mag-iingat ka sa daan, Hubby! Galingan mo magpayaman para mas marami ka pang maipamigay na bonus!”

 

Tumingin sa akin si Gabriel, bahagyang umiling, pero bago siya lumabas ng pinto, narinig kong bumulong siya: “Nababaliw na talaga ako.”

 

Araw-araw, pilit kong ginagampanan ang tungkulin ko bilang ideal contract wife. Pagdating ng hapon, naglilinis ako (kahit may tagalinis naman), nagluluto ng hapunan, at kapag dumadating siya na pagod mula sa trabaho, ipinaghahanda ko siya ng mainit na tubig para sa paa at hinehele pa sa mga Tagalog na kanta.

 

Nasanay si Gabriel sa presence ko. Dati, ang penthouse niya ay parang kwarto sa ospital—malamig, walang buhay, at tahimik. Pero ngayon, puno ito ng amoy ng lutong-bahay, mga bulaklak na binili ko sa Dangwa, at ang walang katapusan kong kadaldalan.

 

Isang gabi, habang nagbabasa si Gabriel ng mga papeles sa study room, pumasok ako dala ang isang basong mainit na gatas.

 

“Hubby, gatas o ako?” biro ko habang inilalapag ang baso.

 

Hindi tumingin si Gabriel sa akin. “Ang gatas.”

 

“Aray naman. Pero okay lang, binabayaran mo naman ako.” Umiikot ako sa likod niya at nagsimulang masahehin ang balikat niya.

 

Matigas ang mga kalamnan niya sa sobrang stress. Habang minamasahe ko siya, naramdaman kong unti-unting relax ang katawan niya. Isinandal niya ang kanyang ulo sa dibdib ko.

 

Napatigil ako. Ang bilis ng tibok ng puso ko.

 

“Maya…” mahinang boses ni Gabriel. Pagod ang tunog ng boses niya. “Bakit ka laging nakangiti? Hindi ka ba napapagod na magpanggap?”

 

Napatingin ako sa tuktok ng ulo niya. Ang buhok niya ay napakalambot.

 

“Hubby, hindi ako nagpapanggap kapag masaya ako. Oo, noong una, pera lang ang dahilan kung bakit ako pumayag. Pero narealize ko… mabuti kang tao. Matigas lang ang mukha mo at suplado, pero alagang-alaga mo ang mga tao sa paligid mo. Kasiyahan kong alagaan ka.”

 

Hindi nagsalita si Gabriel. Pero hinawakan niya ang kamay ko na nakapatong sa balikat niya at dinala ito sa kanyang labi. Hinalikan niya ang likod ng kamay ko—isang mabilis ngunit napakalalim na halik.

 

Naupo ako sa tabi niya, at sa unang pagkakataon, hindi pera ang iniisip ko. Kundi ang lalaking ito na nagtatago sa likod ng kanyang mga milyun-milyong piso.

 

CHAPTER 3: Ang Pagbabalik ng Purong Rosas

 

Naging mabilis ang takbo ng tatlong buwan. Nasanay na ako sa buhay kasama si Gabriel. Unti-unti na rin akong natututong magsuot ng mga branded na damit at maglakad gamit ang high heels, bagaman kapag walang nakakakita, nagtatsinelas pa rin ako sa loob ng BGC.

 

Isang Biyernes ng gabi, may gaganaping Charity Gala Dinner sa Okada Manila. Ang Valderrama Group ang pangunahing sponsor, kaya kailangan kong dumalo bilang opisyal na misis ni Gabriel.

 

Isinuot ko ang isang kulay emerald green na gown na napakaganda. Inayos ni Gabriel ang necklace ko sa likod.

 

“Maganda ka tonight,” mahinang sabi ni Gabriel sa tainga ko habang nasa harap kami ng salamin.

 

Namula ang mga pisngi ko. “Siyempre, dapat hindi mapahiya ang Billionaire Hubby ko.”

 

Pagdating sa Okada, nakatutok sa amin ang lahat ng camera. Hawak ni Gabriel ang kamay ko habang naglalakad kami sa red carpet. Pakiramdam ko ay isa akong reyna.

 

Ngunit ang lahat ng saya ay napawi nang magsimula ang programa. Isang babaeng nakasuot ng napakagandang puting gown ang dahan-dahang lumapit sa aming lamesa.

 

Si Clarisse Monteverde.

 

Mas maganda siya ngayon kaysa noong huli ko siyang nakita. Ang kanyang mga mata ay puno ng kapangyarihan at tamis.

 

“Gabriel,” malambing na boses ni Clarisse. “Long time no see.”

 

Tumigas ang ekspresyon ni Gabriel. “Clarisse. Akala ko nasa Paris ka.”

 

“Bumalik ako. Dahil narealize ko na nagkamali ako noong iniwan kita,” direktang sabi ni Clarisse, na parang hindi man lang ako nakatayo sa tabi ni Gabriel.

 

Tumingin si Clarisse sa akin mula ulo hanggang paa, may kasamang maliit na ngiti ng pang-aasar. “At nakikita kong pilit mo pa ring ginagamit ang babaeng ito para galitin ako. Gabriel, hanggang kailan mo ba ipagpapatuloy ang larong ito? Alam ng buong high society na ginawa mo lang siyang asawa para makaganti sa akin.”

 

Natahimik ang buong paligid ng lamesa. Ang mga negosyanteng nakapaligid sa amin ay nagsimulang magbulungan.

 

Naramdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko. Ito na ba ‘yun? Ang sandali na babalik na ang tunay na nagmamay-ari sa puso ni Gabriel?

 

Aatras na sana ako at bibitawan ang kamay ni Gabriel, pero lalong humigpit ang hawak niya sa akin. Humarap siya kay Clarisse, ang boses niya ay malamig pa sa yelo.

 

“Clarisse, masyado kang nag-aasume,” sabi ni Gabriel. “Hindi kita ginaganti. Wala na akong pakiramdam sa’yo. Si Maya ang asawa ko—hindi dahil sa galit, kundi dahil siya ang babaeng napili kong makasama sa buong buhay ko.”

 

Bahagyang nagbago ang mukha ni Clarisse, pero mabilis siyang nakatabla. “Talaga? Kung ganun, bakit balita sa mga legal circles na may napakalaking Prenuptial Agreement at monthly allowance na kasama ang kasal niyo? Bayaran ang kasal niyo, Gabriel!”

 

Naghasingasing ang mga tao sa paligid.

 

“Naku, bayaran daw!”

“Ginamit lang pala ‘yung mahirap na babae!”

“Kawa-awa naman, matatapos din ‘yan kapag nakuha na ni Clarisse si Sir Gabriel.”

 

Ang mga salitang ‘yun ay parang mga kutsilyo na sumaksak sa puso ko. Alam ko naman sa simula pa lang na contract marriage lang ito. Alam kong binabayaran ako ng 1 Million Pesos kada buwan. Pero bakit kapag ibang tao ang nagsasabi… sobrang sakit?

 

Tumingin ako kay Gabriel. Nakatitig siya sa akin, may halong pag-aalala sa kanyang mga mata.

 

Ngumiti ako nang pilit. Ayaw kong mapahiya si Gabriel sa harap ng maraming tao. Ayaw kong masira ang reputasyon ng pamilya niya.

 

Kinuha ko ang mic sa kalapit na waiter. Humarap ako sa lahat ng bisita, may kasamang matapang na ngiti.

 

“Magandang gabi po sa inyong lahat,” panimula ko. “Tama po si Miss Clarisse. Binabayaran ako ni Gabriel ng 1 Million Pesos kada buwan.”

 

Nagulat ang lahat. Maging si Gabriel ay napatingin sa akin nang may pagtataka.

 

“Pero alam niyo kung bakit?” patuloy ko. “Dahil si Gabriel Valderrama ay isang lalaking marunong magpahalaga. Binabayaran niya ang oras ko, ang pagluluto ko, at ang pagmamahal ko dahil alam niyang hindi libre ang serbisyo sa mundong ito! Hindi katulad ng iba diyan na gusto lang ay pera at status nang walang ibinibigay na tunay na pagmamahal!”

 

Tumingin ako nang diretso kay Clarisse. “Iniwan mo siya noong kailangan ka niya. Ngayon na masaya na siya sa akin, babalik ka at sasabihing laruan lang ako? Miss Monteverde, kahit magbayad ka ng 100 Million Pesos, hindi mo mabibili ang klase ng pagmamahal na ibinibigay ko kay Gabriel araw-araw!”

 

Palakpakan ang ilang mga bisita. Napanganga si Clarisse sa sobrang napahiya. Hindi siya nakapagsalita at mabilis na tumakbo palabas ng ballroom.

 

Pagtapos ng gabi na ‘yun, bumalik kami sa penthouse. Tahimik ang buong byahe.

 

Pagpasok sa pinto, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nagsimulang pumatak ang mga luha ko.

 

“Maya…” lumapit si Gabriel sa akin, tatangkain niyang hawakan ang balikat ko.

 

Lumayo ako nang kaunti. “Hubby… I mean, Sir Gabriel. Maayos ba ang performance ko tonight? Naipangganti ba kita nang maayos kay Miss Clarisse? Karapat-dapat pa rin ba ako sa 1 Million Pesos ko ngayong buwan?”

 

Napatigil si Gabriel. Ang mga mata niya ay napuno ng galit at sakit. “Sa tingin mo ba acting lang ang lahat para sa’yo, Maya?! Sa tingin mo ba pera lang ang dahilan kung bakit kita pinagtanggol kanina?!”

 

“Eh ano pa ba?!” umiiyak kong sigaw. “Nakalagay sa kontrata natin! Bawal akong magmahal sa’yo! Kapag bumalik si Clarisse, aalis ako! Nandidito lang ako dahil binabayaran mo ako! Wag mo naman akong iparamdam na para bang may halaga ako sa’yo kung sa dulo… itatapon mo rin ako!”

 

Pumasok ako sa kwarto ko at itinagak ang pinto. Inilagay ko ang mukha ko sa unan at doon ibinuhos ang lahat ng sakit.

 

Mahal ko na si Gabriel. Mahal na mahal. At ‘yun ang pinakamalaking pagkakamali na nagawa ko sa buong buhay ko.

 

CHAPTER 4: Ang Pag-alis at ang Katotohanan

 

Kinabukasan, maagang umalis si Gabriel para sa isang emergency meeting sa probinsya. Naiwan akong nag-iisa sa penthouse.

 

Habang nag-iimpake ako ng mga gamit ko para maglinis, may tumawag sa pinto. Nang buksan ko ito, nakatayo si Clarisse.

 

Wala na ang lambing sa mukha ni Clarisse. Ang palit nito ay ang malamig na poot.

 

“Maya Santos,” saad niya habang pumasok nang walang paalam. “Mag-usap tayo.”

 

“Wala tayong dapat pag-usapan, Miss Monteverde,” malamig kong sagot.

 

Inilagay ni Clarisse ang isang tseke sa ibabaw ng lamesa. “Fifty Million Pesos. Umalis ka na sa buhay ni Gabriel. Pirmahan mo ang annulment papers na inihanda ng abogado ko.”

 

Napatitig ako sa tseke. Limampung Milyon. Mas mabilis pa ito kaysa sa limang taon kong pagpanggap kay Gabriel.

 

“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ko.

 

Tumawa si Clarisse nang mapait. “Dahil sinisira mo siya! Si Gabriel ay isang Valderrama. Ang nababagay sa kanya ay isang tulad ko—mayaman, kilala, at may kapangyarihan. Ikaw? Isang hampaslupa na ginawa niyang panakip-butas! Akala mo ba mahal ka niya? Ginagamit ka lang niya para kalimutan ako! Pero alam kong ako pa rin ang nasa puso niya.”

 

Inilabas din ni Clarisse ang isang lumang litrato—si Gabriel at si Clarisse noong college, masayang nakakapag-yakapan sa ilalim ng Eiffel Tower.

 

Tumingin ako sa litrato, tapos ay sa tseke.

 

Narealize ko ang isang bagay: Kung mananatili ako sa tabi ni Gabriel, lagi lang siyang hahatakin pababa ng lipunan dahil sa akin. Lagi siyang pagtatawanan dahil nagpakasal siya sa isang ordinaryong babae. At higit sa lahat, hindi ko kakayanin na makita siyang tumitingin kay Clarisse habang naiisip kung ano ang pwedeng naging buhay nila.

 

“Hindi ko kailangan ang pera mo, Miss Monteverde,” sabi ko habang pinitik ang tseke palayo.

 

Kinuha ko ang maliit kong maleta—ang maleta na dala ko noong unang araw na pumasok ako sa penthouse na ito. Iniwan ko ang diamond ring sa ibabaw ng lamesa, kasama ang aking pirma sa isang sulat-kamay na mensahe para kay Gabriel.

 

“Hubby… I mean, Gabriel.

 

Salamat sa tatlong buwan. Salamat sa mga pagkain, sa mamahaling kama, at sa pagtrato sa akin na parang isang totoong reyna. Natutunan ko kung paano maging masaya dahil sa’yo.

 

Hindi ko na kukunin ang 10 Million separation fee. Sapat na sa akin ang mga buwan na naging asawa kita. Bumalik ka na sa totoong mundo mo. Natapos na ang kontrata natin.

 

Nagmamahal (kahit bawal),

 

Maya.”

 

Lumabas ako ng BGC na umiiyak. Bumalik ako sa lumang apartment ko sa Pasay, kung saan maingay ang kalye at mabaho ang kanal. Pero doon… doon lang ako nababagay.

 

CHAPTER 5: Ang Milyonaryong Lumuhod sa Putik

 

Dalawang araw ang lumipas. Hindi ako lumalabas ng kwarto. Nakatitig lang ako sa pader, hindi kumakain at hindi makatulog. Ang cellphone ko ay naka-off dahil ayaw kong makabalita tungkol kay Gabriel at Clarisse.

 

Linggo ng hapon, biglang umulan nang napakalakas. Ang kulog at kidlat ay yumayanig sa buong Pasay.

 

Biglang may marasmas na kumatok sa pinto ng apartment ko.

 

BAM! BAM! BAM!

 

“Maya! Maya Santos, buksan mo ‘tong pinto!”

 

Boses ‘yun ng isang lalaki. Isang boses na kilalang-kilala ko.

 

Mabilis akong tumayo at binuksan ang pinto.

 

Nakatayo sa makipot at maruming hallway si Gabriel Valderrama. Basang-basa siya ng ulan. Ang mamahalin niyang Italian suit ay madumi, ang kanyang buhok ay nakadikit sa kanyang noo, at ang mga mata niya ay namumula at may malalalim na maitim na bilog.

 

“G-Gabriel?! Anong ginagawa mo rito?!” gulat kong tanong.

 

Hindi siya nagsalita. Bago pa ako makagalaw, mabilis niya akong hinawakan sa baywang at inilapit sa kanya. Hinalikan niya ako sa labi—isang halik na napakatindi, napakalalim, at puno ng takot at pagnanais.

 

Nalalasahan ko ang lasa ng ulan at ang alat ng kanyang mga luha.

 

Nang huminto siya, nakatitig siya sa akin habang nanginginig ang kanyang buong katawan.

 

“Bakit ka umalis?!” galit niyang sigaw, pero ang boses niya ay pyok. “Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang iwan ako?!”

 

“Nandoon na si Clarisse…” umiiyak kong sabi. “Kayo naman talaga ang para sa isa’t isa! Nagpanggap lang naman tayo!”

 

“TANGINA NG KONTRATANG ‘YAN!” sigaw ni Gabriel na ikinagulat ko. First time kong marinig na magmura ang perpektong milyonaryo.

 

Kinuha niya ang dalawang kamay ko at inilagay sa dibdib niya. Ang bilis ng tibok ng puso niya—parang tatakbo sa marathon.

 

“Makinik ka sa akin, Maya Santos,” panimula ni Gabriel, ang mga mata niya ay nakatitig nang diretso sa puso ko. “Pumayag ako sa kontratang ‘yun noong una dahil galit ako kay Clarisse. Pero nung araw na pumasok ka sa buhay ko… nung kumain ako ng tuyo na ginawa mo… nung minasahe mo ako… nung ipinagtanggol mo ako sa pamilya ko… narealize ko na wala na akong pakialam kay Clarisse!”

 

Napatulo ang mga luha ko. “Pero… bayaran lang ako…”

 

“HINDI KITA BAYARAN!” lumuhod si Gabriel sa harap ko.

 

Ang pinakamayamang lalaki sa Manila, ang CEO ng Valderrama Group, ay nakaluhod sa maruming semento ng apartment ko sa Pasay, nakatingala sa akin habang basang-basa ng ulan.

 

Inilabas niya ang diamond ring mula sa bulsa niya.

 

“Pumunta ako rito para sabihin sa’yo na ang 1 Million Pesos kada buwan? Hindi ‘yun allowance sa pagpapanggap. ‘Yun lang ang tanging paraan na naisip ko para manatili ang isang babaeng tulad mo sa tabi ng isang lalaking tulad ko na hindi marunong magmahal!”

 

Lumapit siya at hinawakan ang mga paa ko. “Takot ako, Maya. Takot akong sabihin sa’yo na mahal kita kasi baka isipin mo na ginagamit lang kita. Pero noong umalis ka… narealize ko na kahit mawala ang lahat ng kumpanya ko, huwag lang ikaw. Mas gusto kong kumain ng tuyo at sinangag kasama ka sa apartment na ‘to kaysa tumira sa mansyon nang wala ka!”

 

Napatakip ako ng mukha at umiyak nang napakalakas.

 

Inangat ko si Gabriel at pilit na pinatayo. Niyakap ko siya nang napakahigpit, isiniksik ko ang mukha ko sa basa niyang dibdib.

 

“Tanga ka talaga, Gabriel!” sigaw ko habang tumatawa at umiiyak. “Kahit hindi mo ako bayaran ng 1 Million, kahit lugaw lang ang ipakain mo sa akin araw-araw, hindi naman ako aalis eh! Mahal na mahal kita, gago!”

 

Natigilan si Gabriel. Tapos, isang napakalapad at napakasayang ngiti ang lumabas sa mga labi niya—ang pinakamagandang ngiti na nakita ko sa buong buhay ko.

 

Binuhat niya ako at inikot sa hangin. Hinalikan niya ako uli, habang ang ulan sa labas ay tila nagdiriwang para sa aming dalawa.

 

EPILOGUE: Ang Bagong Kontrata

 

Isang taon ang nakalipas.

 

Nakatayo ako sa harap ng napakalaking altar ng Manila Cathedral. Nakasuot ako ng isang pasadyang wedding gown na gawa ng pinakasikat na designer sa bansa.

 

Sa dulo ng aisle, nakatayo si Gabriel Valderrama. Nakasuot siya ng eleganteng tuxedo, at sa tabi niya ay nakatayo si Doña Alicia—na ngayon ay umiiyak habang humahawak ng tissue.

 

Oo, natanggap din ako ni Doña Alicia kalaunan. Paano ba naman, noong nagkasakit siya ng hypertension, ako ang nag-alaga sa kanya at ipinagluto ko siya ng paborito niyang sinigang. Wala talagang nakakatanggi sa alagang Pinay!

 

Habang naglalakad ako patungo kay Gabriel, nakikita ko ang mga bisita—mga kilalang negosyante, ang pamilya ko na galing probinsya, at maging ang dati kong boss na ngayon ay tagahawak na lang ng mga regalo sa labas ng simbahan (karma is real!).

 

Pagkarating ko sa tabi ni Gabriel, hinawakan niya ang kamay ko.

 

“Aking ginoo,” bulong ko. “Sigurado ka na ba rito? Kapag itinuloy natin ‘to, wala nang annulment clause, ha?”

 

Ngumiti nang napakatamis si Gabriel. Inilabas niya ang isang bagong dokumento mula sa kanyang inner pocket at inabot sa akin habang nakatayo kami sa harap ng pari.

 

Binuksan ko ang papel.

 

REVISED MARRIAGE CONTRACT:

 

Si Gabriel Valderrama ay habambuhay na magiging alipin at tagapagtanggol ni Maya Santos-Valderrama.

 

Ang monthly allowance na ₱1,000,000.00 ay ibabasura na… at papalitan ng UNLIMITED ACCESS sa lahat ng bank accounts ni Gabriel.

par

Bawal ang maghiwalay. Ang sinumang magtatangkang umalis ay hahabulin ng kabila pahanggang sa dulo ng daigdig.

 

Natawa ako habang pumapatak ang luha sa aking mga mata.

 

“Pumapayag ka ba, Mrs. Valderrama?” tanong ni Gabriel sa mababang boses.

 

Isinuot ko ang singsing sa daliri niya at tumingala sa kanyang mga mata.

 

“Oo, Hubby. I do… habambuhay.”

 

Hinalikan ako ni Gabriel sa harap ng Diyos at ng tao, at sa sandaling ‘yun, nalaman ko na ang pinakamagandang sweldo sa buhay ay hindi ang milyun-milyong piso sa bangko… kundi ang makatagpo ng taong nakahandang ibigay ang buong mundo para lang makasama ka.