Ngunit bago ko tuluyang bawiin ang aking kamay, bahagya kong ibinaluktot ang aking mga daliri at pinisil ang kaniyang collarbone.

 

Crack.

 

Isang mahinang tunog ng nagigipit na buto ang narinig.

 

“Argh!” Napasigaw sa sakit si Tristan. Napaluhod siya sa sahig habang hawak ang kaniyang balikat, namumutla ang mukha at pinagpapawisan nang malamig.

 

“Yna! Ano’ng ginagawa mo?!” sigaw ni Jared, pilit na tumatayo para tulungan ang kaibigan.

 

Hindi ko siya pinansin. Tumalikod ako at naglakad patungo sa pinto.

 

Huminto ako nang marating ko ang distansyang eksaktong sampung metro mula sa kaniya.

 

Sampung metro.

 

Ito ang distansyang ipinangako ko kay Lolo Jaime—ang lolo ni Jared—sampung taon na ang nakararaan.

 

Ang sampung metro ay ang hangganan ng buhay at kamatayan.

 

Basta’t nasa loob si Jared ng sampung metrong radius mula sa akin, walang sinumang mamamatay-tao ang makakalapit sa kaniya. Walang balang tatama sa kaniya.

 

Ngunit ngayon, tinitigan ko ang espasyo sa pagitan naming dalawa.

 

Sa loob ng silid, namamaluktot pa rin si Tristan sa sahig.

 

“Ang… ang babaeng ‘yan… napakalakas ng kamay niya… Pakiramdam ko nadurog ang buto ko…” nanghihinang reklamo ni Tristan.

 

Hindi siya pinansin ni Jared. Ang kaniyang mga mata ay nakapako sa akin habang nakatayo ako nang tuwid sa may pinto, tila isang rebultong hindi matitinag ng bagyo.

 

Naiinis na tinanggal ni Jared ang Luna Red sa kaniyang dibdib at itinapon ito sa sofa.

 

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang ambulansya para sunduin si Tristan.

 

Nakatayo ako sa may beranda, pinapanood ang ambon na unti-unting nagiging malakas na ulan.

 

Biglang nag-vibrate ang aking telepono.

 

Tinignan ko ang screen. Isang hindi kilalang numero, ngunit kabisado ko ang bawat digit nito.

 

Sinagot ko ang tawag.

 

“Eleven,” pambungad ko.

 

Mula sa kabilang linya, isang magaspang at may edad nang boses ng lalaki ang sumagot.

 

“Lider. Malapit na ang katapusan ng sampung taong kasunduan ninyo sa pamilya Imperial. Kailan ka babalik sa headquarters natin sa South Sudan?”

 

Tumingin ako sa ulan na pumapatak sa aking palad, bago dahan-dahang sumagot.

 

“Limang araw na lang.”

 

“Nakahanda na ang lahat para sa pagbabalik mo, Lider. Gusto mo bang magpadala ako ng pribadong jet para sunduin ka?”

 

“Huwag na. Darating ako sa tamang oras,” malamig kong sagot bago pinatay ang tawag.

 

Naramdaman ko ang pamilyar na yabag ng sapatos sa aking likuran.

 

Hindi na ako lumingon. Alam ko kung sino ito.

 

“Sana ay nagkunwari ka na lang na walang narinig,” pambungad ni Jared, ang boses niya ay puno ng kayabangan na tila ba pera ang sagot sa lahat ng bagay.

 

“Bukod sa isang daang milyong pisong ibinabayad sa iyo ni Lolo taon-taon, handa akong magdagdag ng isa pang daang milyon.”

 

“Ang kailangan mo lang gawin ay manahimik. Kapag dumating si Chloe, huwag mong babanggitin na nagkaroon tayo ng relasyon.”

 

Humarap siya sa akin, may mapaglarong ngiti sa kaniyang mga labi.

 

“At siyempre… pwede pa rin naman tayong magkita nang palihim. Walang magbabago sa atin.”

 

Isang daang milyon…

 

Napangiti ako nang bahagya sa loob ko.

 

Noon, bago ko tinanggap ang misyong protektahan si Jared, ang halagang isang daang milyong piso ay hindi man lang sapat para makita ako ng mga pinuno ng iba’t ibang bansa.

 

Tinanggap ko lang ang trabahong ito dahil sa utang na loob ko kay Lolo Jaime, na nagligtas sa akin noong bata pa ako.

 

At ngayon, iniisip ng lalaking ito na kaya niya akong bilhin para maging isang lihim na kabit?

 

Humarap ako sa kaniya, walang kahit anong emosyon sa aking mukha.

 

“Wala akong obligasyong panatilihin ang mga sekreto mo. At hinding-hindi na ako makikipag-date sa iyo muli.”

 

Natigilan si Jared. Hindi niya inaasahan ang ganito kabilis at kadirektang pagtanggi.

 

Ngunit agad ding bumalik ang kaniyang mapagmataas na ekspresyon.

 

“Sige. Huwag mong pagsisihan ang desisyon mo.”

 

“Sampung taon tayong magkasama, Yna. Dalawang taon kitang naging kasintahan. Kilalang-kilala kita.”

 

“Alam kong kapag nagdesisyon ka, matigas ang ulo mo. Pero alam ko rin kung gaano ka ka-patay sa akin.”

 

“Kahit anong iwas mo ngayon, babalik at babalik ka rin sa akin. Parang noong una pa lang.”

 

Naalala ko bigla kung paano niya ako niligawan noon. Tatlong taon siyang sumunod-sunod sa akin, nagmakaawa, at umiyak sa harap ko.

 

Nang makita niyang hindi ko siya pinapansin, lumuhod pa siya sa ulan at nangakong mamamatay siya kung hindi ko siya sasagutin.

 

Akala ko noon ay totoo ang kaniyang nararamdaman. Kaya pumayag akong subukan ang relasyong ito.

 

Ngunit ngayon ko lang narealize… isa lang pala siyang magaling na aktor.

 

Mabuti na lang at nalaman ko ang katotohanan bago pa huli ang lahat. At mas mabuti, dahil wala siyang kaalam-alam sa totoong pagkatao ko.

 

“Mamayang gabi, susunduin ko si Chloe sa airport. Huwag ka nang sumama,” utos ni Jared.

 

“Sige,” walang pag-aalinlangan kong sagot.

 

Sumakay si Jared sa naghihintay na Rolls-Royce sa labas.

 

Gaya ng sinabi ko, hindi ako sumunod.

 

Nagtatakang napatingin ang driver sa akin bago bumaling kay Jared. “Sir, hindi po ba sasakay si Ma’am Yna?”

 

Dati, palaging iginigiit ni Yna na hindi dapat lumampas sa sampung metro ang distansya nila. Kaya naman, tuwing aalis si Jared, laging kasabay si Yna sa sasakyan o kaya’y nakabuntot ang sasakyan nito sa likod.

 

Kumunot ang noo ni Jared. “Huwag mo siyang pansinin. Umalis na tayo.”

 

“O-Opo, Sir.”

 

Humaharurot na umalis ang Rolls-Royce, iniwan akong mag-isa sa ilalim ng malamig na ulan.

 

Bumalik ako sa aking silid upang mag-empake ng ilang mahahalagang gamit.

 

Habang nag-aayos, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Jared.

 

“Pumunta ka sa Starry Night Club ngayon din.”

 

Bilang kaniyang bodyguard na may kontrata pa, kailangan ko pa ring sundin ang mga utos na may kinalaman sa kaniyang seguridad hanggang sa huling araw ng aking panunungkulan.

 

“Sige,” sagot ko sa text.

 

Pagkalipas ng isang oras, nakarating ako sa tanyag na VIP club sa Maynila.

 

Pagkapasok ko sa silid, nakita ko si Jared na nakaupo sa gitna. Katabi niya ang isang magandang babae na nakasuot ng mamahaling puting coat, mahaba ang buhok, at may marangyang aura.

 

Si Chloe Valerius.

 

Nang makita niya ako, agad na sumilay ang isang mapanuyang ngiti sa kaniyang mga labi.

 

“Aba, ang asong tagabantay ng mga Imperial, narito na pala. Matagal na tayong hindi nagkikita, ah?”

 

Asong tagabantay.

 

Nang lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ni Chloe, nagtawanan ang mga mayayamang kaibigan ni Jared na nasa loob ng silid.

 

Doon ko napagtanto na matagal na palang bansag sa akin ang salitang iyon sa kanilang bilog.

 

Tumingin ako sa paligid, bago dahan-dahang nagsalita gamit ang boses na sapat na malakas para marinig ng lahat.

 

“May naririnig ba kayong asong tumatahol? Parang may ligaw na hayop kasi rito.”

 

Agad na napawi ang ngiti sa mukha ni Chloe.

 

Nang marealize niya ang ibig kong sabihin, namula siya sa galit. Bigla niyang hinawakan ang kaniyang baso ng alak at ibinato ito nang diretso sa mukha ko.

 

Swoosh!

 

Bahagya ko lang nilihis ang aking ulo, at madaling naiwasan ang baso na nabasag sa dingding sa aking likuran.

 

“Ikaw! Ang lakas ng loob mong tawagin akong aso!” sigaw ni Chloe, akmang tatayo para saktan ako.

 

Mabilis na hinawakan ni Jared ang kaniyang kamay para pigilan ito. “Chloe, dahan-dahan lang. Huwag kang magalit.”

 

Pagkatapos ay tumingin si Jared sa akin nang may malamig at awtoritanyong mata.

 

“Yna. Humingi ka ng tawad sa kaniya.”

 

Napuno ng bulungan ang silid. Lahat sila ay naghihintay na makitang lumuhod ang isang sikat at mailap na bodyguard.

 

“Narinig ko na napakataas daw ng pride ng bodyguard na ‘yan. Kahit si Don Jaime, magalang sa kaniya. Sa tingin niyo ba hihingi siya ng tawad?”

 

“Sus! Sobrang patay-na-patay ‘yan kay Jared. Noong isang taon nga, uminom ‘yan ng tatlong bote ng matatapang na alak para lang ipagtanggol si Jared sa mga kliyente.”

 

“Oo nga, nabalitaan ko rin na sinalo niyan ang bala para kay Jared noong nasa ibang bansa sila. Gagawin niyan ang lahat para kay Jared.”

 

Ngunit sa harap ng kanilang mga mapanghusgang mata, nanatili akong nakatayo nang tuwid.

 

“Hindi ako hihingi ng tawad. Hindi kasama sa kontrata ko ang mag-sorry sa mga taong walang modo.”

 

Natigilan si Jared. Bahagyang nanginig ang kaniyang panga sa gulat at galit.

 

Hindi siya makapaniwalang tatanggihan ko siya sa harap ng kaniyang mga kaibigan.

 

“Kung wala na kayong kailangan, aalis na ako,” saad ko at tumalikod.

 

Ngunit bago ako makahakbang, mabilis na lumapit si Chloe at humarang sa aking daan.

 

“Yna Alcantara! Kung talagang matapang ka, hamunin kita!” hamon ni Chloe habang nakataas ang kabaong ng kaniyang ilong.

 

Tumingin ako sa kaniya. “Anong hamon?”

 

Ngumiti nang mapanuri si Chloe. “Hindi ba’t ikaw ang pinakamagaling na bodyguard? Gusto kitang hamunin sa isang Sanshou match (martial arts combat).”

 

“Kung sino ang matalo, gagapang sa sahig at tatahol na parang aso sa harap ng lahat ng narito! Lalaban ka ba?”

 

Tumingin ako sa kaniya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang kawalang-pagaalinlangan sa sarili kong mga mata.

 

“Sigurado ka ba sa hamon mo?” tanong ko.

 

Hindi ko alam ang Sanshou. Pero noong siyam na taong gulang pa lamang ako sa kampo ng mga militar, natutunan ko na kung paano baliin ang leeg ng sampung armadong lalaki nang sabay-sabay.

 

“Oo! Siguradong-sigurado ako!” mayabang na sagot ni Chloe.

 

Sa likod niya, biglang hinawakan ni Jared ang braso ni Chloe at bumulong sa kaniya nang may halong kaba.

 

“Chloe, huwag. Huwag mong gawin ‘yan. Hindi mo siya kayang talunin.”

 

Napatitig si Chloe kay Jared, naguguluhan kung bakit tila natatakot ang kaniyang kasintahan para sa kaniya.

 

Lahat ng tao sa silid ay natahimik, naghihintay sa aking susunod na hakbang.

 

Dahan-dahan kong tinanggal ang aking suit jacket, inilantad ang aking fit na katawan na puno ng mga natatagong peklat ng digmaan, at tumingin nang diretso kay Chloe.

 

“Sige. Tatanggapin ko ang hamon mo. Pero siguraduhin mong kaya mong panindigan ang magiging resulta.”

 PART 2

 

Katahimikan ang bumalot sa buong VIP room ng Starry Night Club.

 

Ang mga mararangyang ilaw ay tila naging mas madilim, habang ang hangin ay napuno ng tensyon na kayang hiwain ng kutsilyo.

 

Bahagyang lumayo ang mga kaibigan ni Jared, binibigyan kami ng sapat na espasyo sa gitna ng silid.

 

Si Chloe ay mayabang na nag-unat ng kaniyang mga braso, suot ang kaniyang mamahaling sportswear na mabilis niyang ipinahiram sa staff ng club.

 

“Jared, huwag kang mag-alala,” nakangiting sabi ni Chloe habang nakatingin sa akin nang may panghahamak.

 

“Nakalimutan mo na ba? Nag-aral ako ng self-defense sa pinakamahusay na akademya sa Germany sa loob ng tatlong taon. Ang isang hamak na bodyguard na tulad niya ay walang laban sa pormal na sining ng martial arts.”

 

Hindi sumagot si Jared. Ang kaniyang mga mata ay nakatutok sa akin, partikular na sa aking mga braso.

 

Sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, nakita niya ang aking mga braso na walang takip ng suit jacket.

 

May mga manipis at mapuputing linya doon—mga peklat mula sa mga saksak ng kutsilyo, mga sugat mula sa pagsabog, at isang pabilog na marka malapit sa aking balikat na malinaw na mula sa bala ng baril.

 

Biglang nakaramdam si Jared ng hindi maipaliwanag na kaba.

 

Ngunit bago pa man siya makapagsalita, sumugod na si Chloe.

 

“Yaaah!”

 

Mabilis ang kaniyang pagkilos. Isang mataas na sipa ang kaniyang pinakawalan patungo sa aking mukha.

 

Para sa isang karaniwang tao, ang sipa na iyon ay mabilis at mapanganib. Ngunit para sa akin, na dumaan sa totoong impiyerno ng digmaan, ang kaniyang sipa ay parang isang mabagal na paggalaw ng dahon sa hangin.

 

Hindi ko man lang itinaas ang aking mga kamay para sumalag.

 

Bahagya ko lang iniatras ang aking kanang paa, sapat na para dumaan ang kaniyang sipa ilang sentimetro mula sa aking ilong.

 

“Uwas pa more!” asar ni Chloe habang mabilis na umiikot para sa isa pang sipa.

 

Sa pagkakataong ito, hindi na ako umiwas.

 

Nang tumama ang kaniyang binti sa aking tagiliran, hindi ako natinag. Parang tumama lang siya sa isang pader na bato.

 

Bago pa man maibalik ni Chloe ang kaniyang paa, hinawakan ko ang kaniyang bukung-bukong gamit ang aking kaliwang kamay.

 

Mabilis, walang emosyon, at may perpektong puwersa.

 

“Ah!” tili ni Chloe nang maramdaman ang higpit ng aking pagkakahawak.

 

“Ito ba ang natutunan mo sa Germany?” tanong ko sa malamig na boses.

 

Bago pa siya makasagot, bahagya kong ipinalipit ang kaniyang binti at itinulak siya pasulong gamit ang aking kanang palad sa kaniyang balikat.

 

BOGSH!

 

Bumagsak si Chloe sa sahig nang napakagaspang. Ang kaniyang mukha ay unang tumama sa carpeted na sahig, at ang kaniyang magandang buhok ay nagulo.

 

“Chloe!” sigaw ni Jared, akmang lalapit ngunit mabilis ko siyang tinignan ng matatalas kong mata na nagpatigil sa kaniya sa kinalalagyan niya.

 

“Huwag kang mangialam, Jared. Kasunduan ito,” malamig kong paalala.

 

Nanginginig na tumayo si Chloe, ang kaniyang mukha ay mapula sa galit at hiyang nararamdaman.

 

“Hayop ka! Suwerte lang ‘yon!” sigaw niya habang sumusugod muli, sa pagkakataong ito ay nagpapakawala ng sunod-sunod na suntok sa aking mukha at dibdib.

 

Umiwas ako sa unang dalawang suntok, sinalag ang pangatlo, at sa pang-apat na pagkakataon, mabilis kong hinawakan ang kaniyang kanang pulso.

 

Gamit ang aking kabilang kamay, tinapik ko ang kaniyang tuhod.

 

Crack!

 

“Aaaah!”

 

Isang matinis na sigaw ng sakit ang umalingawngaw sa buong silid.

 

Napaluhod si Chloe sa sahig, ang kaniyang kanang tuhod ay bahagyang nayuko sa kakaibang anggulo.

 

Hindi pa ako natatapos. Hinawakan ko ang kaniyang buhok, pilit na iniangat ang kaniyang mukha para tignan ako.

 

“Ang sabi mo kanina, kung sino ang matalo ay gagapang sa sahig at tatahol na parang aso,” bulong ko sa kaniyang tainga, sapat na para marinig ng lahat ng naroroon.

 

“Ngayon… simulan mo na.”

 

Nanginig ang buong katawan ni Chloe sa takot. Ang kaniyang mga mata na kanina lang ay puno ng kayabangan, ngayon ay puno na ng luha at pangamba.

 

“J-Jared… iligtas mo ako… Jared!” pagmamakaawa niya habang nakatingin sa kaniyang kasintahan.

 

Hindi na nakatiis si Jared. Lumapit siya at hinawakan ang aking braso.

 

“Yna, tama na! Sobra na ‘yan! Nasasaktan mo na siya!” galit niyang sigaw.

 

Tumingin ako sa kamay ni Jared na nakahawak sa aking braso.

 

“Bitawan mo ako,” saad ko sa boses na walang kahit anong init.

 

“Hindi ko siya bibitawan hangga’t hindi mo pinapakawalan si Chloe! Yna, huwag mong abusuhin ang pagiging bodyguard mo! Pera ko ang nagpapakain sa iyo!” sigaw pa niya, pilit na ibinabalik ang kaniyang kapangyarihan bilang amo.

 

Tumingin ako sa kaniya, at isang maliit, mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

 

“Pera mo?”

 

Binitawan ko ang buhok ni Chloe, na agad namang bumagsak sa sahig habang umiiyak.

 

Hinarap ko si Jared nang buong-buo.

 

“Jared, sa tingin mo ba talaga ay nabubuhay ako dahil sa pera mo?”

 

“Ang isang daang milyong pisong ibinabayad ng lolo mo taon-taon ay hindi ko man lang ginalaw sa loob ng sampung taon. Lahat ng iyon ay nasa isang hiwalay na bank account na ibabalik ko sa pamilya mo sa oras na matapos ang kontrata ko.”

 

Natigilan si Jared. “A-Ano?”

 

“Pumayag akong protektahan ka dahil sa utang na loob ko kay Lolo Jaime. At pumayag akong makipag-date sa iyo dahil akala ko ay totoo ang pagmamahal mo.”

 

“Ngunit ngayon, napatunayan ko na ang isang tulad mo ay hindi karapat-dapat sa kahit anong proteksyon o pagmamahal.”

 

Humakbang ako paatras, pinapanatili ang distansyang sampung metro sa pagitan naming dalawa.

 

“Limang araw na lang, Jared. Sa loob ng limang araw na ito, gagawin ko ang aking tungkulin bilang bodyguard mo dahil sa pangako ko sa lolo mo. Ngunit pagkatapos niyon…”

 

Tumingin ako sa kaniya nang may matalas na paningin.

 

“Kahit mamatay ka sa harap ko, hindi ko na muling itataas ang aking kamay para iligtas ka.”

 

Dinala ni Jared si Chloe sa ospital nang gabing iyon.

 

Hindi ako sumama sa kanila. Nanatili ako sa aking maliit na silid sa mansiyon, pinagmamasdan ang mga bituin sa labas ng bintana.

 

Kinabukasan, maagang bumalik si Jared sa mansiyon. Kasama niya si Chloe, na may benda na sa tuhod at gumagamit ng saklay.

 

Nang makita ko silang pumasok sa sala, nakatayo lang ako sa may gilid, walang kibo.

 

Tumingin si Chloe sa akin nang may galit na tila gustong pumatay.

 

“Jared, gusto ko siyang parusahan! Hindi ko matatanggap ang ginawa niya sa akin kagabi!” sigaw ni Chloe, habang nakahawak sa braso ni Jared.

 

Tumingin si Jared sa akin, ang kaniyang mukha ay puno ng lamig.

 

“Yna, dahil sa ginawa mo kay Chloe kagabi, kailangan mong humingi ng tawad sa kaniya sa pamamagitan ng pagsisilbi sa kaniya sa loob ng natitirang apat na araw ng kontrata mo.”

 

“Mula ngayon, hindi lang bodyguard ang trabaho mo. Ikaw na rin ang personal maid ni Chloe.”

 

Narinig ko ang mahinang tawa ni Chloe sa tabi niya.

 

Inisip siguro nila na magagalit ako o kaya ay aalis na lang. Ngunit nagkamali sila.

 

“Sige,” sagot ko nang walang pag-aalinlangan.

 

Para sa akin, ang apat na araw ay napakaikling panahon na lamang. Bilang isang propesyonal na sundalo, dumaan ako sa mas matitinding pagsubok at pahirap sa mga kampo ng pagsasanay.

 

Ang pagiging maid para sa isang spoiled na babae ay walang anuman sa akin.

 

Natuwa si Chloe sa aking sagot. Agad niyang ibinato ang kaniyang maruming sapatos sa tapat ko.

 

“Linisin mo ‘yan. Gusto ko, makintab na makintab ‘yan bago matapos ang araw na ito. At gusto ko ring gawan mo ako ng kape ngayon din.”

 

Kinuha ko ang sapatos nang walang reklamo at naglakad patungo sa kusina.

 

Habang nagtitimpla ako ng kape, narinig ko ang bulungan nina Jared at Chloe sa sala.

 

“Jared, sigurado ka bang hindi siya gagawa ng masama sa akin?” tanong ni Chloe na may halong takot.

 

“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Jared.

 

“Kilala ko si Yna. Sobra ang katapatan niyan sa pamilya Imperial dahil kay Lolo. At higit sa lahat… mahal niya ako. Gagawin niya ang lahat ng utos ko para lang hindi ko siya tuluyang iwan.”

 

Narinig ko ang kaniyang mga salita, ngunit wala na itong kahit anong epekto sa akin.

 

Ang pagmamahal na naramdaman ko para sa kaniya ay tuluyan nang namatay nang marinig ko siyang tawagin akong “aso.”

 

Nang iabot ko ang kape kay Chloe, sadyang tinabig niya ang aking kamay, dahilan upang matapon ang mainit na kape sa aking palad.

 

Splush!

 

Malamig kong tinignan ang aking kamay na unti-unting namumula dahil sa init.

 

“Ay, sorry! Nadulas ang kamay ko,” nakangiting pangaasar ni Chloe.

 

Tumingin si Jared sa aking kamay, at may bakas ng pag-aalala na dumaan sa kaniyang mga mata. Ngunit mabilis din itong nawala nang hawakan ni Chloe ang kaniyang pisngi.

 

“Yna, linisin mo ang natapon. At magtimpla ka muli ng bago,” utos ni Jared, pilit na pinatitigas ang kaniyang boses.

 

Kumuha ako ng basahan at dahan-dahang pinunasan ang sahig.

 

Tatlong araw na lang.

 

Sa ikatlong araw, nagdaos ng isang maliit na salo-salo si Jared sa mansiyon para sa mga kaibigan niya. Naroroon din si Tristan, na may benda pa sa kaniyang collarbone ngunit mayabang pa ring nakikipag-usap sa iba.

 

“O, nasaan na ang astig mong bodyguard, Jared?” tanong ng isa sa mga kaibigan nila.

 

“Ayun, kasalukuyang naglilinis ng banyo sa taas,” nakangiting sagot ni Chloe.

 

“Sinasabi ko sa inyo, kahit gaano pa katapang ang isang aso, kapag hinawakan mo ang tali nito, susunod at susunod din ito sa iyo.”

 

Nagtawanan silang lahat.

 

Nang bumaba ako para kumuha ng mas maraming inumin para sa kanila, hinarang ako ni Tristan sa may pasilyo.

 

“Yna,” tawag niya nang may mapanuyang ngiti.

 

“Mukhang nag-eenjoy ka naman sa bago mong trabaho bilang maid, ah? Paano ba ‘yan, kapag natapos ang kontrata mo, gusto mo bang lumipat sa mansiyon ko? Mas malaki ang ibabayad ko sa iyo.”

 

Tumingin ako sa kaniya, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong araw, nagpakita ako ng emosyon—isang malamig at nakakatakot na ngiti.

 

Humakbang ako papalapit sa kaniya. Dahil sa aking aura, awtomatikong napaatras si Tristan hanggang sa sumandal siya sa dingding.

 

“Tristan,” bulong ko, ang aking boses ay parang galing sa ilalim ng lupa.

 

“Alam mo ba kung paano ko nabali ang collarbone mo noong isang araw?”

 

Nanginig si Tristan, hindi makapagsalita.

 

“Ginamit ko lang ang sampung porsyento ng lakas ko. Kung gagamitin ko ang buong lakas ko… kayang-kaya kong bunutin ang buong spinal cord mo mula sa likod mo nang hindi ka man lang nakakasigaw.”

 

“Gusto mo bang subukan natin ngayon?”

 

Namutla si Tristan na parang papel. Mabilis siyang umiwas sa akin at patakbong bumalik sa sala, hindi na muling tumingin sa direksyon ko.

 

Habang pinapanood ko siyang tumakbo, naramdaman ko muli ang pag-vibrate ng aking telepono.

 

“Lider, handa na ang lahat ng miyembro ng Sector 11. May labindalawang pribadong helikopter at tatlong daang elite mercenaries ang nakahanda para sa pagbabalik mo.”

 

“Dalawang araw na lang.”

 

“Sige,” sagot ko sa text. “Ihanda ninyo ang lahat para sa gabi ng Grand Gala ng pamilya Imperial.”

 

Ang Grand Gala ng pamilya Imperial ay ang pinakamalaking kaganapan sa buong taon para sa kanilang korporasyon.

 

Dito nagtitipon ang lahat ng pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa, kabilang na ang mga dayuhang mamumuhunan at mga matataas na opisyal ng pamahalaan.

 

Ito rin ang araw ng opisyal na pagtatapos ng aking sampung taong kontrata.

 

Sa huling araw bago ang gala, maagang umalis si Jared kasama si Chloe para mag-ayos ng kanilang mga kasuotan.

 

Naiwan ako sa mansiyon, tahimik na nag-aayos ng aking mga gamit.

 

Wala akong dalang marami. Isang maliit na bag lang na naglalaman ng aking mga lumang dokumento at ang aking paboritong kutsilyo na ibinigay sa akin ng aking yumaong ama.

 

Habang nag-aayos, biglang pumasok si Jared sa aking silid.

 

Hindi siya kumatok. Tumayo lang siya sa may pinto, pinapanood ang aking bawat galaw.

 

Nang makita niya ang maliit kong bag na nakalagay sa ibabaw ng kama, bahagyang kumunot ang kaniyang noo.

 

“Talaga bang aalis ka pagkatapos ng gala bukas?” tanong niya, may bakas ng hindi maipaliwanag na emosyon sa kaniyang boses.

 

“Oo,” walang pag-aalinlangan kong sagot habang isinasara ang zipper ng aking bag.

 

Humakbang siya papalapit sa akin, ngunit huminto rin nang marating niya ang sampung metrong distansya.

 

“Yna, huwag ka nang magmatigas,” sabi niya, pilit na pinapalambot ang kaniyang tono.

 

“Alam kong galit ka pa rin dahil sa mga sinabi ko kay Tristan. Pero dapat mong intindihin ang posisyon ko.”

 

“Si Chloe ang kailangan kong pakasalan para sa kapakanan ng negosyo ng pamilya ko. Pero hindi naman ibig sabihin niyon ay wala ka nang halaga sa akin.”

 

“Handa akong bilhan ka ng sarili mong condo sa Bonifacio Global City. Handa rin akong bigyan ka ng buwanang sustento na higit pa sa kinikita mo ngayon bilang bodyguard.”

 

“Ang kailangan mo lang gawin ay manatili sa tabi ko… bilang lihim kong babae.”

 

Hinarap ko siya, at sa pagkakataong ito, tumingin ako sa kaniya nang may purong awa.

 

“Jared, hanggang ngayon ba ay hindi mo pa rin naiintindihan?”

 

“Naiintindihan ang ano?” naguguluhan niyang tanong.

 

“Hindi mo ako pagmamay-ari. At hinding-hindi mo ako kayang bilhin ng pera mo.”

 

“Mula bukas, sa oras na pumatak ang hatinggabi… wala ka nang kahit anong koneksyon sa akin. At magpapasalamat ako sa Diyos dahil sa wakas ay makakalaya na ako sa isang taong walang kwenta na tulad mo.”

 

Nagalit si Jared sa aking mga salita. Ang kaniyang mukha ay muling uminit sa galit.

 

“Sige! Umalis ka! Tignan natin kung saan ka pupulutin pagkatapos nito!” sigaw niya.

 

“Walang kahit sinong kumpanya ng seguridad sa bansang ito ang tatanggap sa iyo kapag nalaman nilang tinalikuran mo ang pamilya Imperial!”

 

“Huwag kang mag-alala para sa akin, Jared,” mahinahon kong sagot. “Mas mabuting mag-alala ka para sa sarili mo pagdating ng hatinggabi bukas.”

 

Dumating ang gabi ng Grand Gala.

 

Ginanap ito sa pinakamalaking ballroom ng isang sikat na limang-bituing hotel sa Maynila.

 

Daan-daang mga mamahaling sasakyan ang nakapila sa labas, habang ang mga mamamahayag ay patuloy sa pagkuha ng mga larawan ng mga dumarating na panauhin.

 

Nakatayo ako sa isang madilim na sulok ng ballroom, suot ang aking huling black suit bilang bodyguard ni Jared.

 

Ang aking earpiece ay nakakonekta pa rin sa Luna Red na suot niya ngayon para sa kaniyang seguridad.

 

Sa gitna ng ballroom, nakatayo si Jared kasama si Chloe, na mukhang napakaganda sa kaniyang kumikinang na pulang gown.

 

Kahit na may benda pa rin ang kaniyang tuhod sa ilalim ng gown, pilit pa rin siyang ngumingiti sa harap ng mga camera habang nakahawak sa bisig ni Jared.

 

“Jared, napakaganda ng gabing ito,” masayang sabi ni Chloe habang sumisimsim ng champagne.

 

“Pagkatapos ng gabing ito, tuluyan nang mawawala ang asong tagabantay na ‘yan sa buhay natin. Masosolo na kita.”

 

Ngumiti si Jared, ngunit tila hindi ito umabot sa kaniyang mga mata. Paminsan-minsan ay sumisulyap siya sa direksyon ko, na tila ba may hinahanap o hinihintay na reaksyon mula sa akin.

 

Ngunit nanatili akong blanko.

 

Eksaktong alas-onse ng gabi, dumating ang pinakahihintay na panauhin—si Don Jaime Imperial.

 

Ang matanda ay nakaupo sa isang wheelchair, itinutulak ng kaniyang personal na katulong.

 

Kahit na mahina na ang kaniyang katawan dahil sa edad, ang kaniyang mga mata ay nananatiling matalas at puno ng karunungan.

 

Nang makita siya ni Jared, agad silang lumapit ni Chloe para bumati.

 

“Lolo! Salamat at nakarating kayo,” masayang sabi ni Jared habang humahalik sa pisngi ng matanda.

 

Tumingin si Don Jaime sa kaniyang apo, bago gumala ang kaniyang mga mata sa buong ballroom.

 

Nang makita niya ako sa sulok, bahagyang lumambot ang kaniyang ekspresyon at tumango siya sa akin.

 

Tumango ako pabalik bilang paggalang.

 

“Jared,” panimula ni Don Jaime sa kaniyang paos ngunit makapangyarihang boses.

 

“Ngayong gabi ang huling araw ng sampung taong kasunduan natin kay Yna. Handa ka na ba sa kaniyang pag-alis?”

 

Bahagyang sumimangot si Jared bago sumagot.

 

“Lolo, huwag ninyong alalahanin ang babaeng ‘yan. Isang hamak na bodyguard lang naman siya.”

 

“May nakuha na akong bagong team ng mga bodyguard mula sa pinakamahusay na ahensya sa bansa. Mas propesyonal sila at mas madaling pasunurin.”

 

Nang marinig ito ni Don Jaime, biglang nagbago ang kaniyang mukha. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa gulat at galit.

 

“Ano’ng sinabi mo? Pinalalayas mo si Yna?” tanong ng matanda, ang kaniyang boses ay nagsisimula nang manginig.

 

“Hindi ko siya pinalayas, Lolo. Siya ang nagpasyang umalis dahil lang sa maliit na hindi pagkakaintindihan,” paliwanag ni Jared, sinusubukang pakalmahin ang kaniyang lolo.

 

“At bukod pa riyan, napakayabang niya. Sinaktan niya si Chloe noong isang gabi!” dagdag pa ni Chloe, pilit na nagpapakita ng kaawa-awang mukha.

 

Hindi sila pinansin ni Don Jaime. Mabilis niyang pinihit ang kaniyang wheelchair patungo sa direksyon ko.

 

“Yna!” tawag ng matanda nang marating niya ang tapat ko.

 

Lumapit ako at lumuhod nang bahagya para mapantayan siya.

 

“Don Jaime,” bati ko nang may paggalang.

 

“Yna… totoo ba ang narinig ko? Aalis ka na ba talaga?” tanong ng matanda, may bakas ng takot sa kaniyang mga mata.

 

“Opo, Don Jaime. Tapos na ang aking sampung taong kasunduan sa inyo. Nagawa ko na ang aking tungkulin na protektahan ang iyong apo sa loob ng sampung taon nang walang kahit anong kapahamakan na nangyari sa kaniya.”

 

Huminga ng malalim ang matanda, bago tumingin kay Jared nang may galit na hindi ko pa kailanman nakita.

 

“Jared! Ikaw na walang kwentang bata ka! Alam mo ba kung ano ang ginawa mo?!” sigaw ni Don Jaime, dahilan upang mapatingin ang lahat ng panauhin sa ballroom sa aming direksyon.

 

“Lolo, bakit kayo nagagalit? Bodyguard lang naman siya!” depensa ni Jared, naguguluhan sa reaksyon ng kaniyang lolo.

 

“Bodyguard lang?!” galit na ulit ni Don Jaime.

 

“Jared… sa tingin mo ba ay isang simpleng bodyguard lang ang babaeng nasa harap mo?!”

 

“Sampung taon na ang nakararaan, nang tangkain ng mga kaaway ng pamilya natin na patayin ka, pumunta ako sa pinakamapanganib na kampo ng mga militar sa South Sudan.”

 

“Doon, lumuhod ako sa harap ng pinuno ng ‘Sector 11’—ang pinakamakapangyarihan at pinakatatakutang pribadong hukbo sa buong mundo.”

 

“Nagmakaawa ako sa kaniya na protektahan ka kapalit ng kalahati ng kayamanan ng pamilya Imperial!”

 

Natigilan si Jared. Ang kaniyang mukha ay unt-unting nawalan ng kulay.

 

“At ang pinunong iyon… ang nag-iisang ‘Shadow Queen’ ng Sector 11… ay walang iba kundi si Yna Alcantara!” sigaw ni Don Jaime, ang kaniyang kamay ay nakaturo sa akin.

 

Isang malaking singhap ang umalingawngaw sa buong ballroom.

 

Lahat ng mga panauhin, kabilang na ang mga kaibigan ni Jared na sina Tristan at ang iba pa, ay nanlaki ang mga mata sa matinding gulat.

 

Si Chloe ay napakapit nang mahigpit sa kaniyang saklay, ang kaniyang buong katawan ay nagsimulang manginig sa takot habang nakatingin sa akin.

 

“L-Lolo… nagbibiro kayo, di ba?” nanginginig na tanong ni Jared, pilit na tumatawa ngunit halatang takot na takot na.

 

“Mukha ba akong nagbibiro?!” galit na sagot ni Don Jaime.

 

“Kung hindi dahil kay Yna, matagal ka nang patay! Ang bawat bala na hinarang niya para sa iyo, ang bawat lason na ininom niya para sa iyo… lahat ng iyon ay dahil sa kaniyang katapatan sa pangako niya sa akin!”

 

“At ngayon… tinawag mo siyang aso?! Ginawa mo siyang maid?! Jared, sinira mo ang buong pamilya natin!”

 

Eksaktong alas-dose ng hatinggabi.

 

Tring! Tring! Tring!

 

Ang tunog ng malaking orasan sa ballroom ay hudyat ng pagdating ng bagong araw.

 

Disyembre 25, 2025.

 

Tumingin ako sa aking relo.

 

“Tapos na ang kontrata,” mahinahon kong saad.

 

Mula sa labas ng hotel, narinig namin ang isang napakalakas na tunog ng mga elise ng helikopter.

 

VROOOOOM! VROOOOOM!

 

Hindi lang isa, kundi dose-dosenang mga helikopter ang lumilipad sa tapat ng hotel, ang kanilang mga malalakas na spotlight ay nakatutok nang diretso sa mga bintana ng ballroom.

 

Kasabay nito, ang mga pinto ng ballroom ay marahas na bumukas.

 

Daan-daang mga lalaking nakasuot ng itim na combat gear, may mga hawak na matataas na kalibre ng armas, at may tatak na pulang agila sa kanilang mga braso—ang simbolo ng Sector 11—ang pumasok at pinalibutan ang buong silid.

 

Sa unahan nila ay isang matangkad na lalaki na may edad na, suot ang kaniyang militar na uniporme na puno ng mga medalya.

 

Si Eleven.

 

Naglakad siya nang diretso patungo sa akin, bago tumayo nang tuwid at sumaludo nang buong paggalang.

 

“Lider! Handa na ang Sector 11 para sa pagbabalik mo!” sabay-sabay na sigaw ng daan-daang mga elite mercenaries, ang kanilang mga boses ay nagpayanig sa buong ballroom.

 

Tumingin ako kay Eleven at tumango.

 

“Salamat, Eleven. Handa na akong umalis.”

 

Bago ako humakbang patungo sa pinto, naramdaman ko ang paghawak ni Jared sa aking kamay.

 

“Yna… pakiusap…” umiiyak na si Jared ngayon, ang kaniyang mukha ay puno ng matinding pagsisisi at takot.

 

“Patawarin mo ako… hindi ko alam… totoong mahal kita, Yna! Pakiusap, huwag mo akong iwan!”

 

Inilapit ko ang aking mukha sa kaniya, at sa huling pagkakataon, tinignan ko siya nang walang kahit anong emosyon.

 

Dahan-dahan kong tinanggal ang Luna Red transmitter sa kaniyang dibdib at ibinagsak ito sa sahig, bago ito tinapakan at dinurog gamit ang aking sapatos.

 

“Jared. Sinasabi ko sa iyo… ang asong tagabantay na hinamak mo ay isa palang lobo na kayang lumamon sa buong mundo mo.”

 

Tinanggal ko ang aking kamay sa kaniyang pagkakahawak at naglakad patungo sa labas, pinalilibutan ng aking mga tapat na sundalo.

 

Sa aking likuran, narinig ko ang pagbagsak ni Jared sa kaniyang mga tuhod, habang si Don Jaime naman ay napahawak sa kaniyang dibdib sa tindi ng panghihinang nararamdaman dahil sa pagkawala ng kanilang nag-iisang tagapagligtas.

 

Mula sa gabing iyon, ang pamilya Imperial ay tuluyan nang nawalan ng kanilang kapangyarihan at proteksyon, habang ako ay malayang lumipad patungo sa aking totoong kaharian sa kabilang panig ng mundo.

 

—

 

 PART 3

 

Ang hangin sa loob ng pribadong jet ay tahimik, tanging ang mahinang ugong ng makina ang naririnig habang tinatahak namin ang himpapawid patungong South Sudan.

 

Nakatitig ako sa bintana, pinagmamasdan ang unt-unting pagliit ng mga ilaw ng Maynila.

 

Sa wakas, pagkatapos ng sampung taon, malaya na ako.

 

“Lider,” lumapit si Eleven na may dalang baso ng mainit na tsaa at iniabot ito sa akin.

 

“Nakarating na ang balita sa headquarters. Ang balitang nagbalik na ang ‘Shadow Queen’ ay mabilis na kumalat sa iba’t ibang bansa. Maraming lider ng militar at mga pinuno ng estado ang nagpapadala na ng kanilang mga pagbati.”

 

Inom ko nang kaunti ang tsaa bago sumagot. “Salamat, Eleven. Kamusta ang sitwasyon sa pamilya Imperial pagkaalis natin?”

 

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mukha ni Eleven.

 

“Gaya ng inaasahan, Lider. Sa sandaling lumabas ang balita na wala na sa ilalim ng proteksyon ng Sector 11 ang pamilya Imperial, agad na kumilos ang kanilang mga kaaway.”

 

“Ang mga karibal nila sa negosyo ay nagsimula nang i-boycott ang kanilang mga produkto. Ang stock market value ng Imperial Group ay bumagsak ng tatlumpung porsyento sa loob lamang ng ilang oras pagkatapos ng gala.”

 

“At si Don Jaime…” buntong-hininga ni Eleven. “Isinugod siya sa ICU dahil sa atake sa puso. Ang huling balita ay nasa kritikal siyang kondisyon.”

 

Napatigil ako sa pag-inom. Kahit na galit ako kay Jared, si Don Jaime ay naging mabuti sa akin noong bata pa ako. Siya ang dahilan kung bakit ako nakaligtas sa digmaan nang kupkupin niya ako pansamantala bago ako sumali sa Sector 11.

 

“Subaybayan ninyo ang kalagayan ni Don Jaime,” utos ko.

 

“Kung kinakailangan, magpadala kayo ng pinakamahusay na medikal na koponan mula sa ating ahensya para tulungan siyang gumaling. Ngunit tiyakin mong walang malalaman si Jared o si Chloe tungkol dito.”

 

“Masusunod, Lider,” sagot ni Eleven bago sumaludo at lumayo.

 

Samantala, sa Maynila, ang mansiyon ng mga Imperial ay napuno ng kaguluhan at takot.

 

Si Jared ay nakaupo sa sahig ng kaniyang opisina, ang kaniyang buhok ay gulo-gulo at ang kaniyang mga mata ay namumula sa puyat at iyak.

 

Sa kaniyang harapan ay nagkalat ang mga papeles ng pagkalugi ng kanilang kumpanya at ang mga demands mula sa kanilang mga kliyente na nagkakansela ng mga kontrata.

 

“Jared! Ano ba’ng gagawin natin?!” sigaw ni Chloe na pumasok sa silid habang pilay pa ring naglalakad gamit ang kaniyang saklay.

 

“Ang pamilya ko… ang Valerius Group… ay nagpapasya na ring kanselahin ang kasal natin! Sinasabi ng mga magulang ko na pabagsak na ang pamilya ninyo at wala na kayong silbi!”

 

Tumingin si Jared sa kaniya nang may blangkong mga mata.

 

“Kasal? Chloe… ang kumpanya namin ay malapit nang mabangkarote. Ang lolo ko ay nasa pagitan ng buhay at kamatayan.”

 

“At ang tanging dahilan kung bakit tayo narito sa sitwasyong ito… ay dahil sa iyo! Dahil sa kayabangan mo!” sigaw ni Jared habang tumatayo at itinuturo si Chloe.

 

“Dahil sa akin?!” galit na balik ni Chloe.

 

“Ikaw ang nagsabi na aso mo lang siya! Ikaw ang nag-imbita sa akin na tratuhin siyang parang basura! At ngayon, ako ang sisihin mo?!”

 

“Kung alam ko lang na siya ang Shadow Queen ng Sector 11, hinding-hindi ko siya babanggain! Pero ikaw… sampung taon mo siyang kasama, ngunit napakabobo mo para hindi malaman ang totoong pagkatao niya!”

 

Ang bawat salita ni Chloe ay parang mga saksak ng kutsilyo sa puso ni Jared.

 

Tama si Chloe. Sampung taon.

 

Sampung taon niyang kasama si Yna.

 

Naalala niya kung paano siya palaging pinoprotektahan ni Yna sa bawat panganib.

 

Noong binaril siya ng isang assassin sa Europe, si Yna ang humarang nang walang pag-aalinlangan, dahilan upang magkaroon ito ng permanenteng peklat sa balikat.

 

Noong nilason ang kaniyang inumin sa isang pagtitipon, si Yna ang unang nakapansin at ininom ang natitirang lason para lang malaman kung anong uri ng lason ito at makahanap ng antidote para sa kaniya.

 

Ginamit ni Yna ang kaniyang sariling buhay para maging kalasag niya.

 

At paano niya ito pinasalamatan?

 

Tinawag niya itong “aso.” Trinato niya itong maid. At binalak pa niya itong gawing kabit para lang mapasaya si Chloe.

 

“Yna…” bulong ni Jared, habang ang mga luha ay muling umaagos sa kaniyang mga pisngi.

 

“Napakabobo ko nga… Napakabobo ko…”

 

Mabilis niyang kinuha ang kaniyang telepono at tinawagan ang numero ni Yna. Ngunit ang tanging narinig niya ay ang malamig na boses ng operator:

 

“The number you are dialing is no longer in service.”

 

Napahiyaw si Jared sa tindi ng pagsisisi.

 

“Yna! Patawarin mo ako! Bumalik ka na, pakiusap!” sigaw niya sa walang laman na silid, ngunit ang tanging sumagot sa kaniya ay ang sarili niyang echo.

 

Makalipas ang tatlong araw, nakarating ang aking jet sa headquarters ng Sector 11 sa South Sudan.

 

Ang kampo ay matatagpuan sa isang malawak at tago na lambak, pinalilibutan ng mga matatayog na bundok at modernong pasilidad ng militar.

 

Nang bumaba ako sa eroplano, sinalubong ako ng libu-libong mga sundalo na nakahanay nang maayos.

 

“Mabuhay ang Shadow Queen!” sabay-sabay nilang sigaw habang itinataas ang kanilang mga armas.

 

Naglakad ako sa gitna nila, suot ang aking militar na uniporme na may tatak na gintong agila sa aking balikat—ang simbolo ng pinakamataas na pinuno.

 

Pumasok ako sa aking opisina, kung saan naghihintay ang mga pinuno ng iba’t ibang dibisyon ng Sector 11.

 

“Lider,” pambungad ng isa sa mga heneral.

 

“Mayroon tayong bagong kahilingan para sa isang misyon mula sa United Nations. May isang teroristang grupo sa gitnang silangan na nagbabanta sa kaligtasan ng mga sibilyan. Nais nilang tayo ang mamuno sa operasyon.”

 

Tumingin ako sa mapa sa aking mesa, bago dahan-dahang sumagot.

 

“Tanggapin ang misyon. Ihanda ang unang dibisyon. Ako mismo ang mamumuno sa operasyon na ito.”

 

“Lider, kakaalis mo pa lang sa mahabang misyon sa Pilipinas. Hindi ba’t mas mabuting magpahinga ka muna?” pag-aalala ni Eleven.

 

Tumingin ako sa kaniya nang may matatag na paningin.

 

“Eleven, ang sampung taon ko sa Pilipinas ay ang aking pahinga. Ngayon… oras na para bumalik ang totoong Shadow Queen sa kaniyang tunay na tahanan—ang larangan ng digmaan.”

 

Sa sumunod na ilang buwan, ang pangalan ng Sector 11 ay muling umingay sa buong mundo.

 

Sa ilalim ng aking pamumuno, sunod-sunod na matatagumpay na operasyon ang aming naisagawa.

 

Nailigtas namin ang libu-libong mga sibilyan, naitatag ang kapayapaan sa mga nagdidigmaang rehiyon, at naging pinakatatakutang pwersa para sa mga masasamang elemento.

 

Wala na ang mahina at tahimik na bodyguard na si Yna Alcantara.

 

Ang tanging natitira na lamang ay ang walang-awang Shadow Queen.

 

Isang araw, habang nagpapahinga ako sa aking silid pagkatapos ng isang matagumpay na misyon, pumasok si Eleven na may dalang ulat.

 

“Lider, may balita mula sa Pilipinas.”

 

“Iulat mo,” sagot ko habang naglilinis ng aking paboritong kutsilyo.

 

“Si Don Jaime ay tuluyan nang nakalabas sa ICU dahil sa tulong ng medikal na koponan na ipinadala natin. Ngunit ang Imperial Group ay tuluyan nang bumagsak.”

 

“Ang mga ari-arian ng pamilya Imperial ay na-foreclose ng mga bangko. Ang kanilang mansiyon sa Tagaytay ay naibenta na rin para pambayad sa mga utang.”

 

“At si Jared?” tanong ko, walang kahit anong emosyon sa aking boses.

 

“Si Jared ay nagtatrabaho na ngayon bilang isang ordinaryong empleyado sa isang maliit na kumpanya ng seguridad. Ang lalaking dati ay nagmamay-ari ng Rolls-Royce, ngayon ay sumasakay na lang sa pampublikong sasakyan para pumasok sa trabaho.”

 

“At si Chloe?”

 

“Iniwan na siya ni Chloe pagkatapos ng pagbagsak ng kumpanya. Ngunit dahil sa pinsala sa kaniyang tuhod na nakuha niya sa laban ninyo, hindi na siya muling nakalakad nang maayos. Nababalitaan na nagtatrabaho na rin siya bilang isang cashier sa isang supermarket para lang mabuhay.”

 

Napatigil ako sa paglilinis ng aking kutsilyo.

 

Isang mahabang hininga ang aking pinakawalan.

 

Ito ang naging kapalaran ng mga taong nag-isip na kaya nilang hamakin ang mga taong nagpoprotekta sa kanila.

 

“Lider,” muling nagsalita si Eleven. “May isang huling kahilingan si Don Jaime.”

 

“Ano iyon?”

 

“Nais niyang makita ka sa huling pagkakataon bago siya tuluyang pumanaw. Sinasabi niyang mayroon siyang mahalagang bagay na ibibigay sa iyo.”

 

Tumingin ako sa labas ng bintana, kung saan ang araw ay unt-unting lumulubog sa likod ng mga bundok ng South Sudan.

 

“Sige. Ihanda ang jet. Babalik tayo sa Pilipinas para sa isang huling pagkakataon.”

 

Nakarating ako sa isang maliit at lumang ospital sa Maynila kung saan nakalagay si Don Jaime.

 

Upang maiwasan ang kaguluhan, pumasok ako nang walang kasamang mga sundalo, tanging si Eleven lamang ang aking kasama.

 

Nang pumasok ako sa kaniyang silid, nakita ko ang matanda na napakapayat na at nakakabit sa iba’t ibang medikal na kagamitan.

 

Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata.

 

Nang makita niya ako, isang mahinang ngiti ang sumilay sa kaniyang labi.

 

“Yna… dumating ka…” mahinang saad ng matanda.

 

Lumapit ako sa kaniyang tabi at hinawakan ang kaniyang nangangatal na kamay.

 

“Don Jaime. Narito na ako,” sagot ko nang may malambot na boses.

 

“Patawarin mo ang apo ko, Yna… patawarin mo si Jared…” umiiyak na sabi ng matanda.

 

“Sinira niya ang lahat ng pinaghirapan ko. Pero mas higit sa lahat… sinira niya ang buhay ng natatanging babaeng nagligtas sa kaniya.”

 

“Huwag na ninyong isipin iyon, Don Jaime. Tapos na ang lahat ng iyon. Ang mahalaga ngayon ay ang inyong kalusugan,” pag-aalala ko.

 

Umiling ang matanda.

 

“Alam kong malapit na ang katapusan ko, Yna. Kaya naman… bago ako mamatay, gusto kong ibigay sa iyo ito.”

 

May kinuha siyang isang lumang piraso ng papel sa ilalim ng kaniyang unan at iniabot ito sa akin.

 

Binuksan ko ang papel. Ito ay isang dokumento ng pagmamay-ari ng isang malaking lupain sa South Sudan—ang mismong lupain kung saan matatagpuan ang kasalukuyang headquarters ng Sector 11.

 

“Noong bata ka pa, bago kita ipinadala sa Sector 11, binili ko ang lupaing iyon para sa iyo,” paliwanag ni Don Jaime.

 

“Ito ang aking totoong regalo para sa iyo. Hindi ito bahagi ng kontrata natin. Ito ay regalo mula sa isang lolo para sa kaniyang apo.”

 

“Yna… ikaw ang tunay kong apo sa puso ko. Kaya pakiusap… tanggapin mo ito.”

 

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata.

 

Sa loob ng sampung taon ng aking buhay, tanging si Don Jaime lamang ang nagpakita sa akin ng totoong pag-aalaga at pagmamahal na parang isang tunay na pamilya.

 

“Salamat, Don Jaime. Tatanggapin ko ito,” sagot ko habang pinipigilan ang aking mga luha.

 

Biglang bumukas ang pinto ng silid.

 

Pumasok si Jared, suot ang kaniyang simpleng uniporme ng isang security guard. May dala siyang pagkain para sa kaniyang lolo.

 

Nang makita niya ako sa loob ng silid, nabitawan niya ang kaniyang dala, dahilan upang matapon ang pagkain sa sahig.

 

“Y-Yna…” bulong niya, ang kaniyang mga mata ay agad na napuno ng luha.

 

Hindi ko siya pinansin. Tumayo ako at humarap kay Don Jaime.

 

“Magpahinga na kayo, Don Jaime. Aalis na ako.”

 

“Yna! Pakiusap, mag-usap tayo!” sigaw ni Jared habang lumalapit sa akin.

 

Ngunit bago pa man siya makalapit sa akin ng sampung metro, mabilis na humarang si Eleven sa kaniyang daan at itinutok ang kaniyang baril sa dibdib ni Jared.

 

“Huwag kang lumapit sa Lider kung ayaw mong mamatay ngayon din,” malamig na babala ni Eleven.

 

Napatigil si Jared, habang ang mga luha ay patuloy sa pag-agos sa kaniyang mga pisngi.

 

“Yna… pakiusap… kahit isang minuto lang,” pagmamakaawa niya.

 

“Gusto ko lang humingi ng tawad sa lahat ng ginawa ko sa iyo. Alam kong napakalaki ng kasalanan ko. Pero sa bawat araw na wala ka… pakiramdam ko ay unt-unti akong namamatay.”

 

“Ngayong nagtatrabaho na ako bilang isang security guard, doon ko lang narealize kung gaano kahirap ang trabaho mo. Doon ko lang narealize kung gaano kalaki ang sakripisyo mo para sa akin.”

 

“Yna… mahal kita. Handa akong gawin ang lahat, kahit maging aso mo pa ako sa buong buhay ko, basta’t bumalik ka lang sa akin!”

 

Tumingin ako sa kaniya, at sa huling pagkakataon, nagsalita ako gamit ang boses na narinig niya noong huling gabi ng aming relasyon.

 

“Jared. Ang sabi mo noon, nakakita ka na ba ng taong nagpakasal sa sarili niyang aso?”

 

Natigilan si Jared, ang kaniyang mukha ay puno ng matinding hiyang nararamdaman.

 

“Ngayon, sasagutin ko ang tanong mo.”

 

“Ang isang reyna ay hinding-hindi makikipag-date sa isang aso. At higit sa lahat… ang isang asong tulad mo ay hindi kailanman karapat-dapat na tumayo sa tabi ng isang reyna.”

 

Tumalikod ako at naglakad patungo sa pinto, hindi na muling tumingin sa kaniyang direksyon.

 

Sa aking likuran, narinig ko ang kaniyang pag-iyak at pagtangis, ngunit wala na itong kahit anong halaga sa akin.

 

Lumabas ako ng ospital, sinalubong ng malamig na hangin ng gabi.

 

Tumingin ako sa langit, kung saan ang mga bituin ay kumikinang nang napakaliwanag.

 

Mula sa sandaling ito, ang aking nakaraan ay tuluyan nang natapos.

 

At ang aking hinaharap bilang Shadow Queen… ay magsisimula pa lamang.