Napabalik ako sa realidad.

 

Ngumiti nang matagumpay si Chloe. Sinagot niya ang tawag at agad na pinindot ang speakerphone.

 

“Where are you?”

 

Ang malamig ngunit pamilyar na boses ni Tristan ay umalingawngaw sa buong sulok ng cafe. Ang bawat salita niya ay parang matalim na kutsilyo na direktang sumaksak sa aking puso.

 

Napagat ako sa aking labi. Ang aking mga kamay na nakapatong sa aking hita ay nanginginig at nawalan na ng kulay.

 

Lalong lumawak ang ngiti ni Chloe habang nakatingin sa akin.

 

“Tristan… hindi ba kita naabala? Wala ka bang importanteng ginagawa ngayon?” tanong ni Chloe sa malambing na tono.

 

Natahimik ang kabilang linya ng ilang segundo.

 

Pagkatapos, sumagot si Tristan sa dati niyang malamig ngunit kalmadong boses.

 

“Wala. Ipadala mo ang lokasyon mo. Pupuntahan kita.”

 

Parang gumuho ang buong mundo ko sa dalawang salitang iyon: Pupuntahan kita.

 

Ipinatong ni Chloe ang kanyang telepono at mabilis na isinend ang kanyang lokasyon.

 

Samantala, ang aking telepono…

 

Nanatiling tahimik. Walang tawag. Walang kahit isang text.

 

Unti-unting nawalan ng kulay ang aking mukha. Ang liwanag sa aking mga mata ay tuluyang naglaho.

 

Matapos ang mahabang katahimikan, pilit kong pinatunog ang aking boses na halos mapatid na sa sobrang sakit.

 

“Ganoon… ganoon mo ba siya kamahal noon?”

 

Ngumiti si Chloe, isang ngiting puno ng tagumpay at awa para sa akin.

 

“Gusto mo bang malaman kung paano niya ako minahal?”

 

Dahan-dahan niyang sinimulan ang pagkukuwento.

 

“Dinala niya ako sa hilaga para panoorin ang Aurora Borealis, at nangakong bawat taon ay sasamahan niya ako sa aking kaarawan.”

 

“Dahil lang gusto ko ng matatamis, binili niya ang pastry shop na paborito ko para lang gawan ako ng mga cake.”

 

“Galit na galit siya sa mga pusa, kahit balahibo nito ayaw niyang makita. Pero dahil lang nag-uwi ako ng isang ligaw na pusa noon, hinayaan niyang matulog ito sa aming kuwarto…”

 

Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Chloe ay parang mga hampas ng latigo na sumusugat sa aking kaluluwa.

 

Nanginig ang buong katawan ko sa lamig.

 

Doon ko lang nalaman ang katotohanan.

 

Ang lahat ng lambing, ang lahat ng pag-aalaga, at ang lahat ng pabor na ibinigay sa akin ni Tristan… ay hindi para sa akin.

 

Ginagawa niya lang ang mga iyon dahil sa tuwing nakikita niya ako, ang nakikita niya ay ang anino ng babaeng una niyang minahal.

 

Ako ay isang kapalit lamang. Isang huwad na kopya.

 

“Ang talo ay dapat matutong sumuko,” sabi ni Chloe habang muling itinutulak ang tseke sa harap ko.

 

“Alam mo na ang dapat mong gawin.”

 

“Oo,” mahina kong sagot. “Talo ako.”

 

Ang tatlong salitang iyon ang pinakamahirap na salitang binigkas ko sa buong buhay ko. Parang hinigop nito ang lahat ng lakas sa aking katawan.

 

Tiningnan ko ang aking mga palad na nasugatan na pala dahil sa higpit ng pagkabaon ng aking mga kuko. Dahan-dahan kong kinuha ang tseke.

 

Ipinikit ko ang aking mga mata, hinahayaan ang huling natitirang dignidad na gabayan ako.

 

“Aalis ako. Maglalaho ako tulad ng gusto mo.”

 

Nang makuha ang kanyang kailangan, hindi na nag-atubili si Chloe. Tumayo siya, at ang tunog ng kanyang takong ay unti-unting lumayo hanggang sa mawala.

 

Naiwan akong mag-isa sa cafe, nalulunod sa sarili kong luha habang sa labas ay nagsimulang bumuhos ang isang napakalakas na ulan.

 

Lalabas na sana ako ng cafe nang biglang dumaan ang kotse ni Chloe sa tapat ko. Sinadya niyang harurot ang sasakyan kaya naman ang maruming tubig-ulan sa kalsada ay humampas at bumasa sa buong katawan ko.

 

Ibinaba niya ang salamin ng bintana ng kanyang kotse, nakangiti nang may pang-aasar.

 

“Oops, sorry. Mukha ka palang basang sisiw ngayon.”

 

Pagkatapos noon, pinasibad niya ang kanyang kotse paalis.

 

Basang-basa ako mula ulo hanggang paa habang naglalakad pabalik sa mansiyon ni Tristan. Malamig ang hangin, ngunit mas malamig ang aking puso.

 

Pagpasok ko sa bahay, biglang tumunog ang aking telepono.

 

Mula ito sa aking propesor sa unibersidad.

 

“Janine, tungkol sa scholarship mo sa ibang bansa… sigurado ka na ba talagang ipamimigay mo na lang ito sa iba?”

 

Nang marinig ko ang nag-aalalang boses ng aking propesor, biglang nagising ang aking natutulog na katinuan.

 

Tiningnan ko ang malaking bintana kung saan pumapatak ang ulan.

 

“Hindi ko na po ipamimigay, Ma’am,” mahina kong sagot.

 

“Ako na po ang sasama. Ako na po ang aalis.”

 

Nakahinga nang maluwag ang aking propesor sa kabilang linya. “Salamat naman at natauhan ka rin. Napakahusay mong estudyante, at ang nag-iisang slot na ito ay para talaga sa iyo. Sa loob ng labinlimang araw, aalis na ang flight mo. Ihanda mo na ang lahat ng dokumento mo.”

 

“Opo, Ma’am. Salamat po.”

 

Pagkababa ng telepono, dahan-dahan akong lumapit sa kalendaryo sa dingding.

 

Kinuha ko ang isang pulang panulat at binilugan ang petsa pagkaraan ng labinlimang araw.

 

Labinlimang araw mula ngayon.

 

Eksaktong kaarawan ni Tristan.

 

Binuksan ko ang aking aparador at kinuha ang isang mamahaling suit na nakasabit doon. Sa loob ng tatlong buwan, puyat ako gabi-gabi para dinesenyo at ipatahi ang suit na ito. Iyon sana ang regalo ko sa kanyang kaarawan.

 

Dati, handa kong isakripisyo ang aking pangarap na makapag-aral sa ibang bansa para lamang makasama siya. Para makatabi siya sa bawat taon na lilipas.

 

Ngunit ngayon… wala na itong silbi.

 

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Walang pag-aalinlangan kong itinapon ang suit sa basurahan.

 

Naligo ako ng mainit na tubig at nahiga sa kama. Ngunit dahil sa matagal na pagkakatayo ko sa ilalim ng ulan, naramdaman ko ang unti-unting pag-init ng aking katawan.

 

Nagsimula akong mag-deliryo sa matinding lagnat.

 

Sa gitna ng aking panghihina, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng silid. Isang pamilyar na bango ng mamahaling pabango ang pumasok—ngunit sa pagkakataong ito, may kasama itong amoy ng ibang babae.

 

Naramdaman ko ang malamig na kamay ni Tristan na dahan-dahang humawak sa aking noo.

 

“Janine? Bakit ang init mo?” ang nag-aalala niyang boses.

 

Ngunit bago pa niya ako mayakap, pinilit ko ang aking sarili na umiwas. Tumingin ako sa kanya gamit ang aking namumula at nanghihinang mga mata.

Part 2

 

 KABANATA 1: Ang Pag-uwi sa Dilim

 

Nang maramdaman ko ang bahagyang pag-iwas ko, natigilan si Tristan. Ang kanyang kamay na nakalutang sa hangin ay dahan-dahang bumaba, at ang kanyang mga mata na laging puno ng awtoridad ay panandaliang kinitaan ng pagkalito.

 

“Janine, ano’ng problema?” tanong niya, mas mababa ang tono ngayon, tila sinusuri kung ano ang nagbago sa akin.

 

Hindi ako sumagot. Ipinikit ko lang ang aking mga mata at tumalikod sa kanya. Mas pinili kong harapin ang pader kaysa ang mukha ng lalaking naging mundo ko sa loob ng dalawang taon, ngunit naging sanhi rin pala ng aking pinakamalalim na pagkawasak.

 

“Umalis ka muna,” bulong ko. Ang boses ko ay halos pabulong na lamang dahil sa panunuyo ng aking lalamunan at sa bigat ng aking nararamdaman.

 

Narinig ko ang kanyang malalim na buntong-hininga. Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa aking likuran nang umupo siya sa gilid nito.

 

“Ulan na naman ang pinuntahan mo, ‘di ba? Ilang beses ko ba sasabihin sa iyo na huwag kang lumalabas kapag masama ang panahon nang walang dalang payong o walang kasamang driver?” May bahid ng sermon ang kanyang boses, ngunit nandoon pa rin ang pamilyar na pag-aalala.

 

Dati, kapag pinapagalitan niya ako nang ganito, yayakapin ko siya sa leeg, maglalambing, at hihingi ng tawad habang nangangakong hindi na uulit. Ngunit ngayon, ang bawat salita niya ay tila maruming hangin na dumadaan lamang sa aking pandinig.

 

“Tristan, pagod ako. Gusto ko nang matulog,” malamig kong sagot, nang hindi siya nililingon.

 

Nanatili siyang tahimik sa aking likuran sa loob ng ilang minuto. Ang katahimikan sa loob ng silid ay napakabigat, tanging ang tunog lamang ng ulan sa labas ang naririnig. Sa huli, narinig ko ang kanyang pagtayo.

 

“Magpapahanda ako kay Manang ng mainit na sabaw at gamot. Inumin mo pagkatapos,” sabi niya bago tuluyang lumabas ng silid.

 

Nang marinig ko ang pag-click ng pinto, doon lamang muling pumatak ang aking mga luha. Hinawakan ko ang aking dibdib, sinusubukang pigilan ang hikbi na gustong kumawala. Sobrang sakit. Ang sakit-sakit isipin na ang lahat ng pag-aalagang ito ay bahagi lamang ng isang ritwal na ginawa niya na noon para sa ibang babae.

 

Dumating ang kasambahay na si Manang Celia dala ang sabaw at gamot. Umupo ako sa kama at pinilit kong uminom ng kaunti para lang magkaroon ng lakas ang aking katawan.

 

“Iha, may problema ba kayo ni Sir Tristan?” nag-aalalang tanong ni Manang Celia habang inaayos ang aking kumot. “Ngayon ko lang kayo nakitang hindi nag-uusap nang maayos. At saka, bakit basang-basa ka nang umuwi ka kanina?”

 

Ngumiti ako nang pilit kay Manang. Si Manang Celia ang pinakamalapit sa akin sa mansiyong ito. Siya ang nakakita kung paano ako dahan-dahang sumisid sa pag-ibig ko kay Tristan.

 

“Wala po, Manang. Napagod lang po ako sa school, tsaka inabot po ng malakas na ulan sa daan,” pagsisinungaling ko.

 

“Sige, magpahinga ka na muna. Kung may kailangan ka, tawagin mo lang ako,” aniya bago kinuha ang tray at lumabas.

 

Nang gabing iyon, hindi natulog si Tristan sa aming silid. Marahil ay natunugan niyang may kakaiba sa akin, o marahil ay abala siya sa pakikipag-usap kay Chloe. Hindi ko na inalam ang dahilan. Para sa akin, nagsimula na ang countdown ng aking pag-alis.

 KABANATA 2: Ang Sampung Araw na Bilang

 

Kinabukasan, maaga akong gumising kahit masakit pa rin ang aking ulo. Pagbaba ko sa hapag-kainan, nakita kong nakaupo na roon si Tristan habang nagbabasa ng dyaryo at umiinom ng kape. Ang kanyang mamahaling suit ay walang kahit isang lukot, at ang kanyang buhok ay maayos na naka-style. Siya pa rin ang perpektong kahulugan ng isang makapangyarihang lalaki.

 

Nang makita niya akong pababa, ibinaba niya ang dyaryo.

 

“Mas mabuti na ba ang pakiramdam mo?” tanong niya, habang sinusuri ang aking mukha.

 

“Oo, salamat,” maikli kong sagot habang umuupo sa tapat niya.

 

Kumuha ako ng isang pirasong tinapay at dahan-dahang kinain ito. Karaniwan, kapag ganitong agahan, marami akong ikinukuwento sa kanya tungkol sa aking mga klase, sa aking mga kaibigan, o sa mga pangarap ko. Ngunit ngayon, ang tanging tunog lamang sa mesa ay ang pagtama ng kutsara at tinidor sa plato.

 

Napansin ni Tristan ang aking pananahimik. Ibinaba niya ang kanyang tasa ng kape at tinitigan ako nang mariin.

 

“Janine, may nagawa ba akong mali?” direktang tanong niya.

 

Tumingin ako sa kanya. Ang kanyang mga mata ay madilim at malalim, tila sinusubukan nitong basahin ang aking iniisip. Sa loob ng dalawang taon, naniwala ako na ang mga matang ito ay puno ng pagmamahal sa akin. Ngunit ngayon, nakikita ko na ang katotohanan—nakikita ko ang kawalan ng tunay na koneksyon sa pagitan namin.

 

“Wala, Tristan. May mga iniisip lang ako sa school. Malapit na kasi ang graduation at marami kaming inaayos na requirements,” malumanay kong sagot. Hindi pa ito ang oras para makipag-away. Gusto kong umalis nang tahimik, nang walang gulo.

 

Tila hindi kumbinsido si Tristan sa aking sagot, ngunit hindi na rin siya nagtanong pa.

 

“Kung kailangan mo ng tulong sa kahit ano, sabihin mo lang sa akin. Huwag mong papagurin ang sarili mo,” sabi niya bago tumayo at umalis para pumasok sa opisina.

 

Matapos niyang umalis, agad kong tinawagan ang aking propesor sa unibersidad para kumpirmahin ang aking slot sa scholarship.

 

“Hello, Ma’am. Gusto ko lang pong itanong kung ano-anong mga dokumento ang kailangan kong isumite para sa pag-alis ko papuntang London,” tanong ko habang hawak ang aking ballpen.

 

“Ah, Janine! Mabuti at tumawag ka. Kailangan ko ang iyong passport copy, transcript of records, at ang pinirmahang waiver para sa scholarship. Kailangang maipasa mo ito sa akin bago matapos ang linggong ito para maproseso na natin ang visa mo,” masayang sagot ng aking propesor.

 

“Sige po, Ma’am. Ipapasa ko po lahat ng ‘yan bukas na bukas din.”

 

Pagkababa ng telepono, agad akong umakyat sa aming silid para hanapin ang aking passport. Alam kong nakatago ito sa safe sa loob ng walk-in closet ni Tristan. Alam ko ang passcode ng safe dahil siya mismo ang nagbigay nito sa akin noon, sinasabing wala siyang anumang sikreto na dapat itago sa akin.

 

Dahan-dahan kong pinindot ang passcode. Nang bumukas ang safe, agad kong nakita ang aking passport sa ibabaw ng ilang mahahalagang dokumento ng Imperial Group. Ngunit bago ko pa ito makuha, may isang bagay na umagaw sa aking pansin.

 

Sa pinakailalim ng safe, may isang maliit na kahon na gawa sa mamahaling pelus.

 

Kuryusidad ang nagtulak sa akin na buksan ito. Sa loob nito ay may isang napakagandang diamond ring at isang lumang litrato.

 

Kinuha ko ang litrato. Iyon ay larawan ni Tristan noong mas bata pa siya, at kasama niya ang isang magandang babae na nakasandal sa kanyang balikat habang kapwa sila nakangiti sa harap ng kamera.

 

Ang babaeng iyon ay si Chloe.

 

Sa likod ng litrato, may nakasulat na maikling mensahe sa sulat-kamay ni Tristan:

 

“Para sa aking nag-iisang reyna, Chloe. Hihintayin kita habambuhay.”

 

Nanginig ang aking kamay habang hawak ang litrato. Ang sakit na akala ko ay humupa na ay muling sumabog sa aking dibdib.

 

Hihintayin kita habambuhay.

 

Kaya pala… kaya pala kahit pitong taon na ang lumipas, nang bumalik si Chloe, handa siyang iwan ang lahat para rito. At ako? Ako ang naging pansamantalang panakip-butas sa pitong taon na wala si Chloe. Ako ang anino na pinilit niyang bihisan at hubugin para maging kamukha ng kanyang nag-iisang reyna.

 

Mabilis kong ibinalik ang litrato at ang kahon sa loob ng safe. Kinuha ko lang ang aking passport at agad na isinarado ito.

 

Nang hapon ding iyon, dinala ko ang lahat ng aking dokumento sa unibersidad. Nang maiabot ko ang mga ito sa aking propesor, naramdaman ko ang isang uri ng kalayaan na matagal ko nang hindi nararamdaman.

 

“Congratulations, Janine. Sa wakas, makakamit mo na ang mga pangarap mo. Napakalaking oportunidad nito para sa isang mahusay na designer na tulad mo,” nakangiting sabi ng aking propesor.

 

“Salamat po, Ma’am. Maraming-maraming salamat po.”

 

Habang naglalakad ako palabas ng unibersidad, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Tristan.

 

“Sunduin kita mamaya sa school. May hapunan tayo kasama ang ilang board members.”

 

Tinitigan ko ang mensahe. Dati, tuwang-tuwa ako kapag sinasama niya ako sa mga business dinner dahil pakiramdam ko ay ipinagmamalaki niya ako sa buong mundo. Ngunit ngayon, alam ko na ang dahilan—kailangan niya ng isang magandang palamuti sa kanyang tabi, isang anino na magpapakita sa lahat na siya ay may perpektong buhay.

 

Nag-reply ako ng maikli: “Sige.”

 KABANATA 3: Ang Huwad na Alaga

 

Nang sumapit ang gabi, dumating ang driver ni Tristan para sunduin ako. Dinala ako sa isang sikat na limang-belyang hotel sa gitna ng lungsod. Pagpasok ko sa pribadong silid ng restaurant, nakita ko si Tristan na nakikipag-usap sa tatlong matatandang lalaki na halatang mga mayayamang negosyante.

 

Nang makita niya ako, agad siyang tumayo at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baywang at hinalikan ako sa noo.

 

“Narito na ang aking sweet girl,” nakangiting sabi niya sa mga kasama niya.

 

“Ah, si Ms. Janine nga pala. Napakaganda mo talaga, iha. Walang kamalay-malay na may ganitong kayamanan pala si Tristan na tinatago,” sabi ng isang matandang negosyante habang tumatawa.

 

Ngumiti lang ako nang pilit at umupo sa tabi ni Tristan.

 

Sa buong hapunan, naging napaka-maalaga ni Tristan sa akin. Siya mismo ang naglalagay ng pagkain sa aking plato, naghihiwa ng karne para sa akin, at nagpupunas ng dulo ng aking labi kapag may dumi ito. Ang bawat kilos niya ay puno ng pagmamahal sa mata ng ibang tao.

 

Ngunit para sa akin, ang bawat hawak niya ay parang yelo na nagpapanginig sa akin sa lamig.

 

“Tristan, balita ko ay bumalik na si Chloe mula sa Amerika?” biglang tanong ng isa sa mga board members.

 

Napatigil ang kamay ni Tristan na may hawak na baso ng alak. Mabilis na nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha, bagaman agad din niya itong nabawi.

 

“Oo, bumalik na siya,” maikli niyang sagot.

 

“Napakagandang balita niyan. Noon pa man, alam naming kayong dalawa talaga ang itinadhana para sa isa’t isa. Sayang nga lang at umalis siya noon. Pero ngayon na narito na siya, baka naman maaari na nating matuloy ang naudlot na kasunduan ng inyong mga pamilya?” patuloy ng matanda.

 

Hindi nagsalita si Tristan. Tumingin siya sa akin, tila sinusuri kung ano ang magiging reaksyon ko.

 

Ngunit nanatili akong tahimik. Patuloy lang ako sa pagkain ng aking salad, na tila wala akong narinig na anuman. Ang aking kawalan ng reaksyon ay tila nagdulot ng bahagyang pagkabalisa kay Tristan.

 

“Janine,” tawag niya sa akin sa mahinang boses.

 

“Hmm?” Tumingin ako sa kanya, blangko ang aking mga mata.

 

“Busog ka na ba? Gusto mo ba ng dessert?” tanong niya, halatang sinusubukang ibahin ang usapan.

 

“Hindi na, salamat. Busog na ako,” sagot ko bago ibinaba ang aking table napkin.

 

Pagkatapos ng hapunan, habang nasa loob kami ng sasakyan pabalik sa mansiyon, tahimik pa rin ang paligid. Hindi ko siya tinatanong tungkol kay Chloe, at hindi rin siya nagpapaliwanag.

 

“Janine,” basag niya sa katahimikan habang hinahawakan ang aking kamay. “Huwag mong papakinggan ang mga sinabi ng board members kanina. Sila ay mga matatanda na walang magawa sa buhay.”

 

Iniiwas ko nang bahagya ang aking kamay mula sa kanyang pagkakahawak, kunwari ay inaayos ko ang aking buhok.

 

“Alam ko, Tristan. Wala naman akong pakialam doon,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana.

 

Nakita ko sa repleksyon ng bintana ang bahagyang pagkunot ng kanyang noo. Sanay si Tristan na palagi akong nakadepende sa kanya, na palagi ko siyang tinatanong at kinukulit kapag may naririnig akong ibang babae na nauugnay sa kanya. Ang aking biglaang pananahimik at kawalan ng pakialam ay tila unti-unting gumugulo sa kanyang isip.

 

Ngunit wala na akong pakialam. Mas gusto kong isipin kung paano ko aayusin ang aking mga gamit nang hindi niya napapansin.

 KABANATA 4: Ang Pagtatapon ng Nakaraan

 

Nang sumunod na araw, habang nasa opisina si Tristan, sinimulan ko nang i-empake ang aking mga gamit.

 

Hindi marami ang aking dadalhin. Ang lahat ng mga mamahaling damit, bag, sapatos, at alahas na binili ni Tristan para sa akin ay iiwan ko rito. Ang tanging kinuha ko lang ay ang aking mga lumang damit na dinala ko noong unang beses akong pumasok sa mansiyong ito, ang aking mga libro sa unibersidad, at ang aking mga personal na dokumento.

 

Nang buksan ko ang pinakailalim ng aking drawer, nakita ko muli ang isang lumang sketchbook. Dito nakaguhit ang lahat ng aking mga pangarap na disenyo ng damit. Sa pinakahuling pahina, may isang disenyo ng suit na may nakasulat na pangalan ni Tristan sa gilid.

 

Iyon ang suit na itinapon ko sa basurahan noong nakaraang gabi.

 

Dahan-dahan kong pinunit ang pahinang iyon at pinunit-punit ito sa maliliit na piraso bago itinapon sa trash can. Ang disenyo ng suit na iyon ay sumisimbulo sa aking dalawang taon na pagpapakatanga—at ngayon, kasabay ng pagkapunit nito, tinatapos ko na rin ang aking pagiging tanggapin ang pagiging anino.

 

Habang naglilinis ako, biglang kumatok si Manang Celia sa pinto ng aking kuwarto.

 

“Iha, may bisita ka sa ibaba. Isang babaeng nagngangalang Chloe,” sabi ni Manang na may halong pag-aalangan.

 

Napatigil ako sa aking ginagawa. Hindi ko akalaing magiging ganito kadesperada si Chloe na pumunta pa mismo sa mansiyon ni Tristan.

 

“Sige po, Manang. Bababa na ako,” sagot ko habang pinapakalma ang aking sarili.

 

Pagbaba ko sa sala, nakita ko si Chloe na nakaupo sa sofa habang marangyang umiinom ng tsaa na inihanda ng mga kasambahay. Nang makita niya ako, dahan-dahan siyang tumayo at ngumiti nang may pagmamalaki.

 

“Napakaganda pala talaga ng mansiyon ni Tristan. Parang walang nagbago mula noong umalis ako,” sabi niya habang inililibot ang kanyang tingin sa paligid.

 

“Ano’ng kailangan mo, Chloe?” direktang tanong ko, walang balak makipag-plastikan sa kanya.

 

“Gusto ko lang siguraduhin kung tinutupad mo ang ating kasunduan,” sagot niya habang lumalapit sa akin. “Nakita ko ang tseke na kinuha mo. At narinig ko rin na naghahanda ka na para sa pag-alis mo.”

 

“Huwag kang mag-alala. Sa loob ng sampung araw, aalis na ako. Hindi mo na ako makikita pa sa buhay ni Tristan,” malamig kong sagot.

 

“Mabuti naman kung ganoon,” ngiti ni Chloe. “Alam mo, Janine, huwag mo sanang masamain ang ginawa ko. Ginagawa ko lang ang tama. Si Tristan ay para sa akin, at ako ay para sa kanya. Ang mga tulad mo ay pansamantala lang na pampalipas-oras habang wala ang tunay na may-ari.”

 

Huminga ako nang malalim at tumingin sa kanya nang diretso.

 

“Kung sa tingin mo ay nakuha mo na ang tagumpay, binabati kita. Pero sana tandaan mo, Chloe: ang isang lalaking madaling humanap ng kapalit kapag wala ka, ay maaari ring maghanap ng iba pa kapag nagsawa na siya sa iyo.”

 

Nawala ang ngiti sa mga labi ni Chloe sa aking sinabi. Bahagyang nanginig ang kanyang panga sa galit.

 

“Huwag mong ihambing ang sarili mo sa akin, Janine! Ako ang unang minahal ni Tristan, at ako ang huli niyang mamahalin. Ikaw? Isang hamak na anino ka lang!” galit na sabi niya bago mabilis na naglakad palabas ng mansiyon.

 

Nang makaalis siya, napaupo ako sa sofa. Pagod na pagod na ako sa lahat ng ito. Pagod na akong makipaglaban para sa isang posisyon na hindi naman talaga para sa akin.

 

Ngunit alam ko na sa loob ng sampung araw, matatapos na ang lahat ng paghihirap na ito.

 KABANATA 5: Ang Huling Hapunan

 

Lumipas ang mga araw na tila isang mabagal na pagbuhos ng buhangin sa isang orasang salamin. Bawat araw na lumilipas ay naglalapit sa akin sa aking kalayaan.

 

Naging mas malamig ako kay Tristan. Hindi ko na siya inaantay sa gabi para sabay kaming kumain. Hindi ko na rin siya tinatawagan para itanong kung nasaan siya o kung nakakain na ba siya. Sa tuwing sinusubukan niyang lumapit sa akin, palagi akong gumagawa ng dahilan na marami akong ginagawa sa paaralan.

 

Napapansin ni Tristan ang aking pagbabago, at unti-unti siyang nagiging balisa.

 

Isang gabi, pag-uwi niya mula sa isang business trip, dinalhan niya ako ng isang napakagandang kwintas na may pendant na gawa sa asul na sapphire.

 

“Janine, nakita ko ito sa isang auction sa Paris. Naalala kita dahil paborito mo ang kulay asul,” sabi niya habang dahan-dahang inilalagay ang kwintas sa aking harap.

 

Tiningnan ko ang kwintas. Napakaganda nito at halatang napakamahal. Ngunit sa aking isip, naalala ko ang sinabi ni Chloe: “Dahil lang gusto ko ng matatamis, binili niya ang pastry shop na paborito ko para lang gawan ako ng mga cake.”

 

Ang bawat regalo ni Tristan ay tila isang paraan para pagtakpan ang kanyang kawalan ng tunay na nararamdaman para sa akin. Paraan para pakalmahin ang kanyang sariling konsensya.

 

“Salamat, Tristan. Pero huwag ka nang bibili ng mga ganitong bagay para sa akin. Hindi ko naman ito magagamit,” mahina kong sagot habang ibinabalik ang kwintas sa loob ng kahon.

 

Napatitig sa akin si Tristan, ang kanyang mga mata ay puno ng hindi maipaliwanag na emosyon.

 

“Janine, ano ba talaga ang problema?” tanong niya, may halong inis at pag-aalala ang kanyang boses. “Nitong mga nakaraang linggo, parang napakalayo mo sa akin. Narito nga ang katawan mo, pero ang isip mo ay wala rito. May nagawa ba akong mali? May gusto ka ba na hindi ko naibigay?”

 

Tumingin ako sa kanya, pilit na pinipigilan ang aking mga luha.

 

“Wala, Tristan. Wala kang pagkukulang. Ang lahat ng gusto ko ay ibinigay mo na sa akin,” sagot ko. At totoo naman—ibinigay niya sa akin ang lahat ng karangyaan, ngunit hindi ang kanyang buong puso.

 

“Kung ganoon, bakit ka nagkakaganyan?” tanong niya habang hinahawakan ang aking magkabilang balikat. “Nasaan ang dating Janine na palaging nakangiti sa akin? Nasaan ang Janine na palaging naghihintay sa akin sa gabi?”

 

“Ang Janine na iyon ay napagod na, Tristan,” bulong ko sa aking isip.

 

Ngunit sa harap niya, ngumiti lang ako nang bahagya.

 

“Napagod lang talaga ako sa school, Tristan. Malapit na ang graduation kaya marami kaming ginagawa. Huwag mo na akong alalahanin,” pagsisinungaling ko muli.

 

Binitawan niya ang aking balikat, tila hindi pa rin kuntento sa aking sagot. Ngunit hindi na siya nagpumilit pa. Lumabas siya ng silid, at narinig ko ang malakas na pagbagsak ng pinto ng kanyang library.

 

Iyon ang huling gabi na nag-usap kami nang matagal.

 KABANATA 6: Ang Araw ng Pag-alis

 

Dumating ang araw na aking hinihintay—ang ikalabing-limang araw.

 

Ito rin ang mismong araw ng kaarawan ni Tristan.

 

Gaya ng inaasahan, may inihandang malaking pagdiriwang para sa kanyang kaarawan sa isang marangyang ballroom ng Imperial Group. Ang lahat ng matataas na opisyal, negosyante, at mga sikat na personalidad sa bansa ay inaasahang dadalo.

 

Maaga pa lang, umalis na si Tristan para asikasuhin ang ilang bagay sa kumpanya bago ang party.

 

Bago siya umalis, lumapit siya sa akin habang nag-aayos ako ng aking buhok sa harap ng salamin.

 

“Janine, mamayang gabi, gusto kong magsuot ka ng pinakamagandang gown. Gusto kong ikaw ang maging pinakamagniningning na babae sa aking tabi,” sabi niya habang hinahawakan ang aking buhok at dahan-dahang hinahalikan ang aking pisngi.

 

“Sige, Tristan. Mag-ingat ka sa daan,” sagot ko nang hindi siya nililingon.

 

Nang marinig ko ang pag-alis ng kanyang sasakyan, tumayo na ako mula sa aking upuan.

 

Tumingin ako sa aking silid sa huling pagkakataon. Ang lahat ay maayos at malinis. Walang bakas na may isang taong nag-empake ng kanyang mga gamit doon sa nakalipas na mga araw.

 

Kinuha ko ang aking dalawang maleta na itinago ko sa ilalim ng kama. Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan.

 

Nakita ako ni Manang Celia na may dalang mga maleta. Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at nagmamadaling lumapit sa akin.

 

“Iha… Janine… ano’ng ibig sabihin nito? Saan ka pupunta dala ang mga maletang iyan?” tanong niya, nanginginig ang kanyang boses.

 

Hinawakan ko ang kamay ni Manang Celia at ngumiti nang may luha sa aking mga mata.

 

“Manang, aalis na po ako. Pupunta na po ako sa London para mag-aral,” mahina kong sagot.

 

“Pero… alam ba ito ni Sir Tristan? Bakit ngayon? Kaarawan niya ngayon, ‘di ba?” nag-aalalang tanong ni Manang.

 

“Hindi niya po alam, Manang. At mas mabuti nang hindi niya alam,” sagot ko. “Sapat na ang dalawang taon na naging anino ako rito. Ngayon, oras na para hanapin ko naman ang sarili kong liwanag.”

 

Naiyak si Manang Celia at niyakap ako nang napakahigpit.

 

“Mag-iingat ka roon, iha. Napakabuti mong bata. Deserve mo ang maging masaya,” bulong niya sa akin habang umiiyak.

 

“Salamat po, Manang. Kayo rin po, mag-ingat po kayo palagi rito,” sabi ko bago tuluyang lumabas ng mansiyon.

 

Sumakay ako sa taxi na kanina pa naghihintay sa labas ng gate. Habang unti-unting lumalayo ang mansiyon sa aking paningin, naramdaman ko ang pagbuhos ng aking mga luha—ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito luha ng sakit, kundi luha ng kalayaan.

 

Dinala ako ng taxi sa paliparan. Pagdating ko roon, marami nang tao. Umupo ako sa isang sulok habang naghihintay sa oras ng aking flight.

 

Kinuha ko ang aking telepono at binuksan ang inbox ko. Nakita ko ang mensahe ni Chloe noong nakaraang araw, nagpapadala ng larawan ng tseke na may halagang Fifty Million Pesos.

 

Inilabas ko ang tseke mula sa aking bag. Tinitigan ko ito nang ilang sandali.

 

Pagkatapos, dahan-dahan ko itong pinunit sa dalawa, sa apat, hanggang sa maging maliliit na piraso. Itinapon ko ang mga piraso ng tseke sa basurahan sa aking tabi.

 

Hindi ko kailangan ng pera nila. Ang aking dignidad ay hindi mabibili ng kahit magkano. Ang aking pag-alis ay hindi dahil sa pera, kundi dahil sa pagmamahal ko sa aking sarili.

 KABANATA 7: Ang Katotohanan sa Gitna ng Pagdiriwang

 

Samantala, sa marangyang ballroom ng Imperial Group, nagsimula na ang pagdiriwang ng kaarawan ni Tristan.

 

Ang buong paligid ay napupuno ng ingay ng tawanan, kalantog ng mga baso ng alak, at marangyang tugtugin. Si Tristan, suot ang kanyang mamahaling suit, ay nakatayo sa gitna ng silid habang nakikipag-usap sa ilang mahahalagang panauhin.

 

Ngunit ang kanyang mga mata ay palaging nakatingin sa pinto ng ballroom, tila may hinahanap na hindi dumadating.

 

“Tristan, maligayang kaarawan!”

 

Isang malambing na boses ang narinig niya mula sa kanyang likuran. Paglingon niya, nakita niya si Chloe na nakasuot ng isang napakagandang pulang gown na kumikinang sa ilalim ng mga ilaw.

 

“Chloe,” malamig na bati ni Tristan.

 

“Sana nagustuhan mo ang regalo ko sa iyo,” ngiti ni Chloe habang lumalapit sa kanya at humahawak sa kanyang braso.

 

Iniiwas ni Tristan ang kanyang braso nang bahagya.

 

“Nasaan si Janine?” tanong niya, hindi pinapansin ang sinabi ni Chloe.

 

“Si Janine?” tawa ni Chloe nang bahagya. “Bakit mo pa siya hinahanap? Sigurado akong hindi na siya darating.”

 

Kumunot ang noo ni Tristan. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

 

Inilabas ni Chloe ang kanyang telepono at may ipinakitang larawan kay Tristan. Iyon ay ang larawan ng tseke na may pirma ni Chloe at nakapangalan kay Janine.

 

“Kinuha na niya ang pera, Tristan. Fifty million pesos kapalit ng pag-alis niya sa tabi mo. Ganyan lang kadali para sa kanya na iwan ka. Ang babaeng akala mo ay mahal ka, ay mukhang pera lang pala,” nakangiting sabi ni Chloe, tila sigurado na sa kanyang tagumpay.

 

Tinitigan ni Tristan ang larawan ng tseke. Ang kanyang mukha ay biglang nawalan ng kulay, at ang kanyang mga kamay ay napakuyom nang napakahigpit hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan.

 

“Kailan mo ito ibinigay sa kanya?” tanong ni Tristan, ang kanyang boses ay nanginginig sa galit at takot.

 

“Noong nakaraang linggo pa,” sagot ni Chloe, hindi napapansin ang panganib sa boses ni Tristan. “At alam mo ba? Agad niya itong tinanggap nang walang pag-aalinlangan. Kaya Tristan, kalimutan mo na siya. Narito na ako ngayon, ang nag-iisang babaeng tunay na nagmamahal sa iyo.”

 

Ngunit hindi na siya pinakinggan ni Tristan.

 

Sa mismong sandaling iyon, biglang sumabog ang isang katotohanan sa kanyang isipan.

 

Naalala niya ang mensaheng natanggap niya mula kay Janine noong nakaraang linggo—ang mensahe na nagsasabing naaksidente ito, na binalewala niya dahil mas pinili niyang sunduin si Chloe na nasiraan lang ng sasakyan.

 

Naalala niya ang biglaang paglamig ni Janine, ang kanyang pananahimik, ang kanyang pag-iwas sa bawat hawak at regalo niya.

 

Hindi dahil sa napagod ito sa paaralan.

 

Kundi dahil nalaman na nito ang katotohanan. Nalaman na nito na ginawa niya itong anino ng ibang tao.

 

“Tristan? Saan ka pupunta?” sigaw ni Chloe nang biglang tumalikod si Tristan at mabilis na naglakad palabas ng ballroom, iniwan ang lahat ng kanyang mga bisita.

 

Hindi sumagot si Tristan. Tumakbo siya patungo sa parking lot, sumakay sa kanyang sasakyan, at mabilis na pinasibad ito patungo sa kanyang mansiyon.

 

Ang kanyang puso ay kumakaba nang napakabilis, isang uri ng takot na hindi niya kailanman naramdaman sa buong buhay niya.

 

“Huwag… please, Janine… huwag kang aalis,” bulong niya habang hawak ang manibela, ang kanyang mga mata ay nagsisimula nang mangilid ang luha.

 KABANATA 8: Ang Nawalang Anino

 

Pagdating niya sa mansiyon, mabilis niyang binuksan ang pinto at tumakbo paakyat sa kanilang silid.

 

“Janine! Janine!” sigaw niya habang binubuksan ang pinto.

 

Ngunit walang sumagot.

 

Ang silid ay napakatahimik. Ang kama ay maayos na nakatupi, at ang buong paligid ay napakalinis.

 

Mabilis niyang binuksan ang walk-in closet. Doon, nakita niyang wala na ang ilang lumang damit ni Janine. Ang lahat ng mga mamahaling damit at bag na binili niya para rito ay nananatiling nakasabit sa kanilang mga lalagyan—walang bawas kahit isa.

 

Tumakbo siya patungo sa vanity table. Doon, nakita niya ang isang maliit na papel na nakatupi sa ilalim ng isang susi.

 

Dahan-dahan niyang binuksan ang papel. Iyon ay ang huling sulat ni Janine para sa kanya:

 

“Tristan,

 

Salamat sa dalawang taon na pag-aalaga mo sa akin. Salamat sa mga magagandang alaala, kahit na alam ko na ngayon na ang mga alaalang iyon ay hindi talaga para sa akin.

 

Nalaman ko na ang tungkol kay Chloe. Nalaman ko na ang lahat ng ginawa mo para sa akin—ang cake shop, ang paglipad mo pabalik noong may lagnat ako, ang pagdala mo sa akin sa Aurora Borealis—ay mga bagay na ginawa mo na noon para sa kanya.

 

Salamat sa pagpapakita sa akin na maaari pala akong maging reyna sa loob ng isang huwad na palasyo. Ngunit ngayon, ayoko na maging anino ng ibang tao. Gusto ko nang mahanap ang sarili kong liwanag.

 

Ibinalik ko na ang susi ng mansiyon, at ang tseke ni Chloe ay pinunit ko na at itinapon. Hindi ko kailangan ng pera ninyo.

 

Maligayang kaarawan, Tristan. Pinapalaya na kita. At pinapalaya ko na rin ang sarili ko.

 

Janine.”

 

Nang matapos niyang basahin ang sulat, napaluhod si Tristan sa sahig. Ang sulat ay nahulog mula sa kanyang nanginginig na mga kamay.

 

Ang bawat salita sa sulat ay parang isang matalim na sibat na sumaksak sa kanyang puso, paulit-ulit, hanggang sa madugo ito nang tuluyan.

 

“Hindi… hindi totoo ito…” bulong niya habang umiiyak.

 

Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, ang makapangyarihang Tristan Imperial ay umiyak tulad ng isang bata, nalulunod sa sarili niyang pagsisisi.

 

Doon niya nalaman ang pinakamasakit na katotohanan.

 

Na sa loob ng dalawang taon na kasama niya si Janine, unti-unti nang nagbago ang kanyang nararamdaman. Ang akala niyang paghahanap sa anino ni Chloe ay naging isang tunay at malalim na pagmamahal para kay Janine.

 

Nasanay siya na palaging naroon si Janine para sa kanya. Nasanay siya sa lambing at pagmamahal nito, na akala niya ay hinding-hindi mawawala sa kanya.

 

Ngunit dahil sa kanyang sariling kayabangan at katangahan, tuluyan na niyang naiwala ang nag-iisang babaeng tunay na nagpahalaga sa kanya nang walang hinihinging kapalit.

 

“Janine… patawarin mo ako… bumalik ka na, please…” hikbi niya sa gitna ng malamig at walang-lamang silid.

 

Ngunit kahit gaano kalakas ang kanyang pag-iyak, walang sumasagot sa kanya kundi ang tunog ng hangin sa labas ng bintana.

 KABANATA 9: Ang Paghahanap sa Kawalan

 

Hindi sumuko si Tristan.

 

Agad niyang tinawagan ang lahat ng kanyang mga tauhan, ang mga security ng paliparan, at ang mga pribadong imbestigador para hanapin si Janine.

 

“Hanapin ninyo siya! Kahit saang sulok ng mundo, hanapin ninyo si Janine! Huwag kayong babalik sa akin nang wala siya!” galit na sigaw niya sa kanyang mga tauhan sa telepono.

 

Ngunit lumipas ang mga araw, linggo, at buwan, walang anumang balita tungkol kay Janine. Parang bula na naglaho ang babae sa buong mundo. Ang kanyang mga social media accounts ay tuluyan nang binura, at ang kanyang lumang numero ng telepono ay hindi na maabot.

 

Samantala, sinubukan ni Chloe na lumapit muli kay Tristan. Pumunta siya sa opisina nito dala ang ilang pagkain na paborito nito noon.

 

“Tristan, kumain ka muna. Ilang buwan ka na ring nagpapakapagod sa trabaho,” malambing na sabi ni Chloe habang inilalapag ang pagkain sa kanyang mesa.

 

Ngunit hindi man lang siya tiningnan ni Tristan. Ang kanyang mga mata ay malamig at puno ng poot habang nakatitig kay Chloe.

 

“Umalis ka rito,” malamig na utos ni Tristan.

 

“Tristan, bakit ka ba nagkakaganyan sa akin? Ako si Chloe! Ang babaeng minahal mo nang pitong taon! Bakit mo ako itinutulak nang dahil lang sa isang hamak na Janine na iyon?” galit na tanong ni Chloe, hindi na mapigilan ang kanyang selos.

 

Tumayo si Tristan mula sa kanyang upuan. Lumapit siya kay Chloe, at ang presensya niya ay napakapeligroso kaya napapaatras si Chloe sa takot.

 

“Chloe, makinig ka sa akin nang mabuti,” sabi ni Tristan sa napakababang boses na puno ng banta. “Ang pitong taon na sinasabi mo ay matagal nang tapos. Ang akala kong pagmamahal sa iyo ay isang malaking pagkakamali. Ang tanging babaeng mahal ko ngayon, at mamahalin ko habambuhay, ay si Janine.”

 

“At kung may nangyaring masama sa kanya dahil sa ginawa mo, sisiguraduhin kong babagsak ang buong pamilya mo sa putikan. Huwag mo akong subukan, Chloe.”

 

Nanginig sa takot si Chloe sa mga banta ni Tristan. Sa unang pagkakataon, nalaman niya na wala na talaga siyang puwang sa puso ng lalaki. Tumalikod siya at mabilis na tumakbo palabas ng opisina, umiiyak sa kahihiyan at takot.

 

Matapos umalis ni Chloe, napaupo muli si Tristan sa kanyang upuan. Kinuha niya ang isang maliit na sketchbook na naiwan ni Janine sa drawer.

 

Hinaplos niya ang mga guhit doon, bawat linya at bawat drowing ay nagpapakita ng talento at pangarap ng babaeng mahal niya.

 

“Nasaan ka na ba, aking sweet girl? Handa kong ibigay ang buong mundo sa iyo, bumalik ka lang sa akin,” bulong niya sa kawalan habang ang isang luha ay muling pumatak sa papel.

 KABANATA 10: Ang Bagong Simula

 

Tatlong taon ang mabilis na lumipas.

 

Sa lungsod ng Paris, sa loob ng isang sikat na fashion house, abala ang lahat para sa gaganaping Autumn/Winter Fashion Show. Ang mga modelo ay naglalakad sa backstage habang ang mga designer ay nag-aayos ng mga huling detalye ng kanilang mga koleksyon.

 

Sa gitna ng kaguluhan, isang maganda, elegante, at kumpiyansang babae ang nakatayo habang nagbibigay ng mga huling instruksyon sa mga staff.

 

Ang babaeng iyon ay walang iba kundi si Janine.

 

Sa loob ng tatlong taon na pananatili niya sa Europa, nagsumikap siya sa kanyang pag-aaral. Sa tulong ng kanyang scholarship at ng sarili niyang talento, mabilis siyang nakilala sa mundo ng fashion design sa Paris. Siya ngayon ay isa na sa mga pinaka-inaabangang batang designer sa buong mundo.

 

Wala na ang dating Janine na mahiyain, walang kumpiyansa, at umaasa lang sa proteksyon ng iba.

 

Ang Janine na nakatayo ngayon ay isang reyna ng kanyang sariling buhay—isang babaeng nagniningning sa ilalim ng sarili niyang liwanag.

 

“Ms. Janine, magsisimula na po ang show sa loob ng limang minuto. Ang lahat ng mga VIP guests ay naroon na sa labas,” sabi ng kanyang assistant.

 

“Sige, salamat. Lalabas na ako,” nakangiting sagot ko.

 

Tumingin ako sa salamin. Suot ko ang isang simpleng ngunit napaka-eleganteng puting trouser suit na ako mismo ang nagdisenyo. Ang aking buhok ay maayos na nakatali, at ang aking mukha ay puno ng kumpiyansa.

 

Nang magsimula ang show, isa-isang lumabas ang mga modelo sa runway, suot ang aking mga likhang damit. Ang buong ballroom ay napuno ng palakpakan at paghanga mula sa mga manonood.

 

Nang matapos ang show, lumabas ako sa runway para magpasalamat sa lahat ng dumalo. Ang buong paligid ay napuno ng masigabong palakpakan, at ang mga kamera ay walang tigil sa pagkuha ng larawan sa akin.

 

Habang naglalakad ako sa gitna ng runway, dahan-dahan kong inilibot ang aking tingin sa mga manonood para magpasalamat.

 

Ngunit biglang napatigil ang aking puso sa isang pamilyar na mukha na nakaupo sa harapang bahagi ng VIP section.

 

Ang lalaking iyon ay suot ang isang mamahaling itim na suit. Ang kanyang mga mata na laging malamig at walang-awang tingnan ay nakatitig sa akin ngayon—ngunit sa pagkakataong ito, ang mga matang iyon ay puno ng pananabik, pagmamahal, at mga luha na dahan-dahang gumugulong sa kanyang pisngi.

 

Si Tristan.

 

Napatitig ako sa kanya sa loob ng ilang segundo. Ang aking puso ay bumilis ang tibok, ngunit hindi na ito ang tibok ng takot o ng sakit na naramdaman ko tatlong taon na ang nakalipas.

 

Ito ay ang tibok ng isang pusong ganap nang gumaling.

 

Ngumiti ako nang bahagya sa kanya—isang ngiting nagpapakita ng aking pasasalamat sa nakaraan, ngunit nagpapakita rin na ang nakaraang iyon ay wala nang kapangyarihan sa aking kasalukuyan.

 

Pagkatapos ng show, habang nag-aayos ako ng aking mga gamit sa aking pribadong dressing room, narinig ko ang mahinang kumatok sa pinto.

 

“Pasok,” sabi ko nang hindi tumitingin.

 

Bumukas ang pinto, at naramdaman ko ang isang pamilyar na presensya na pumasok sa silid. Ang bango ng kanyang mamahaling pabango ay muling pumuno sa paligid.

 

“Janine.”

 

Ang boses niya ay nanginginig, puno ng emosyon na tila tatlong taon na niyang kinikimkim.

 

Dahan-dahan akong humarap sa kanya.

 

Nakatayo si Tristan sa tapat ko, mukhang mas matanda nang bahagya ngunit mas pino ang tindig. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin na parang natatakot na baka sa isang kisap-mata ay maglaho muli ako tulad ng isang panaginip.

 

“Tristan,” kalmado kong bati sa kanya. “Ano’ng ginagawa mo rito sa Paris?”

 

“Hinanap kita, Janine. Sa loob ng tatlong taon, wala akong ibang ginawa kundi hanapin ka,” sabi niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin, tila sinusuri kung papayagan ko siyang lumapit. “Pumunta ako sa bawat fashion school, sa bawat fashion show sa buong Europa, umaasang makita kita muli.”

 

“At ngayon na narito ka na… please, hayaan mo akong magpaliwanag. Hayaan mong humingi ako ng tawad sa lahat ng katangahang nagawa ko noon.”

 

Ngumiti ako nang bahagya at umupo sa sofa.

 

“Tristan, hindi mo na kailangang magpaliwanag. Ang lahat ng nangyari noon ay matagal ko nang kinalimutan at pinatawad,” malumanay kong sagot.

 

Nang marinig niya ang aking sinabi, tila nabuhayan siya ng pag-asa. Mabilis siyang lumapit at lumuhod sa harap ko, hinawakan ang aking mga kamay nang napakahigpit.

 

“Talaga, Janine? Pinatatawad mo na ako? Handa ka na bang bumalik sa akin? Handa akong iwan ang lahat sa Pilipinas, ang Imperial Group, ang lahat ng kayamanan ko, para lang makasama ka rito sa Paris. Magsisimula tayo muli, please…” pakiusap niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagsusumamo.

 

Tiningnan ko ang aming mga kamay na magkahawak.

 

Dahan-dahan ngunit may paninindigan kong inalis ang aking mga kamay mula sa kanyang pagkakahawak.

 

“Tristan, pinatawad na kita dahil gusto kong maging malaya ang aking puso mula sa galit at sakit. Pinatawad kita para sa sarili kong kapayapaan,” sabi ko habang nakatingin sa kanyang mga mata.

 

“Pero hindi ibig sabihin niyon ay babalik pa ako sa iyo.”

 

Napatigil si Tristan, ang kanyang mukha ay muling nawalan ng kulay.

 

“Janine… bakit? Mahal pa rin kita. Walang nagbago sa nararamdaman ko para sa iyo,” bulong niya, halos maiyak muli.

 

“Pero marami nang nagbago sa akin, Tristan,” sagot ko nang may ngiti sa aking mga labi. “Ang Janine na nakilala mo noon ay isang batang babae na walang ibang alam kundi ang magmahal sa iyo, kahit na mawala ang sarili niyang halaga. Ang Janine na iyon ay namatay na sa gabing nalaman niya ang katotohanan.”

 

“Ang Janine na nasa harap mo ngayon ay isang babaeng natutunan nang mahalin ang kanyang sarili nang higit sa kahit kanino. May sarili na akong buhay, may sarili akong mga pangarap, at may sarili akong liwanag.”

 

“Hindi ko na kailangang maging anino ng kahit sino pa.”

 

Tumayo ako mula sa aking upuan at lumapit sa bintana, pinapanood ang magagandang ilaw ng lungsod ng Paris sa gabi.

 

“Salamat sa pagpunta mo rito para panoorin ang aking show, Tristan. Iyon ang pinakamagandang regalo na maibibigay mo sa akin sa araw ng iyong kaarawan—ang makita mo kung paano ako naging matagumpay nang wala ka.”

 

Naiwan si Tristan na nakaluhod sa sahig, umiiyak nang tahimik habang nakatingin sa aking likuran. Nabatid niya na kahit gaano kalaki ang kanyang kapangyarihan at kayamanan, may mga bagay na hinding-hindi na niya mababawi pa.

 

Ang anino na dati niyang binihisan ay tuluyan nang naging isang tunay na reyna—isang reynang nagniningning sa ilalim ng sarili nitong kalangitan, malayo sa kanyang madilim na mundo.

 

Huminga ako nang malalim, pinapanood ang dahan-dahang pagbagsak ng mga unang patak ng niyebe sa labas ng bintana.

 

Sa wakas, ang aking puso ay ganap nang malaya.