Hindi ako umiyak.

 

Walang luha na pumatak mula sa aking mga mata.

 

Ang tanging naramdaman ko lang ay ang matinding pandidiri at galit na unti-unting lumalamon sa aking puso.

 

Ang gamot na iyon ay nireseta ng doktor para sa insomnia ko dahil sa stress sa kasal.

 

At ginamit niya iyon para gawin akong tanghalan ng panunuya ng kanyang mga kaibigan at ni Trixie.

 

Lumapit ako sa mga piraso ng aking wedding dress na nakakalat sa sahig.

 

Yumuko ako at isa-isang pinulot ang mga gupit-gupit na lace at sutla.

 

Walang pag-aalinlangan kong itinapon ang lahat ng iyon sa basurahan.

 

Pagkatapos ay kinuha ko ang aking cellphone.

 

Binuksan ko ang aking Viber at dahan-dahang nag-scroll sa aking block list.

 

Doon, nakita ko ang isang black avatar na tatlong taon ko nang hindi nakakausap.

 

Ang pangalan sa contact: Sean.

 

Tatlong taon ang nakalipas, bago ang aming engagement party ni Justin, nagkasakit si Justin ng severe gastric ulcer dahil sa stress sa trabaho at na-admit sa ICU.

 

Umiyak ako nang gabi na iyon sa labas ng ospital, nangangako sa sarili ko na gagawin ko ang lahat para sa kanya.

 

At sa mismong gabi ring iyon, hinarangan ko si Sean sa lahat ng social media ko.

 

Si Sean, ang lalaking nagmahal sa akin nang tapat, ang lalaking handang iwan ang lahat para sa akin, ngunit tinanggihan ko dahil naniwala akong si Justin ang lalaking nakatakda para sa akin.

 

Noon, akala ko ay mahal na mahal ako ni Justin dahil handa siyang magpakamatay sa trabaho para sa kinabukasan namin.

 

Ngayon ko lang narealize… ang buong sampung taon ko sa kanya ay isa lamang napakalaking biro.

 

Tinitigan ko ang chat box namin ni Sean.

 

Ang huling mensahe niya tatlong taon na ang nakalipas ay nakasulat pa rin:

 

“Kahit kailan mo gustong lumingon, Alyssa… nandito pa rin ako. Hinding-hindi ako magbabago.”

 

Huminga ako nang malalim.

 

Gamit ang nanginginig ngunit determinadong mga daliri, nag-type ako ng mensahe.

 

“Sean, hindi ko na itutuloy ang kasal ko bukas. Ang mga sinabi mo ba noon… totoo pa rin ba hanggang ngayon?”

 

Ipinadala ko ang mensahe.

 

Eksaktong pagka-send ko, narinig ko muli ang mahihinang yabag sa labas ng pinto.

 

“Justin, dahan-dahan naman! Baka magising si Alyssa!” narinig kong bulong ni Trixie mula sa pasilyo.

 

“Huwag kang mag-alala, mahimbing ang tulog niyan dahil sa gamot. Halika rito…” sagot ni Justin, na sinusundan ng mahinang hagikhik ni Trixie.

 

Nanigas ako sa aking kinatatayuan habang nakatitig sa pinto ng aking kwarto.

 

Sa labas mismo ng kwarto kung saan kami dapat magsisimula ng bagong buhay bukas, doon sila naghaharutan.

 

Biglang umilaw ang screen ng cellphone ko.

 

Isang abiso mula sa Viber ang lumitaw.

 

Mula kay Sean.

 

Nang mabasa ko ang kanyang reply, nanlaki ang aking mga mata at bumilis ang tibok ng aking puso.

 

 

 PART 2

 

Mabilis kong binuksan ang mensahe ni Sean.

 

Dalawang salita lang ang nakasulat doon, ngunit sapat na para manginig ang aking buong pagkatao:

 

“Saan kita susunduin?”

 

Walang paligoy-ligoy. Walang tanong kung bakit. Walang panunumbat kung bakit ngayon ko lang siya naisipang kausapin matapos ang tatlong taon ng pananahimik.

 

Nandoon pa rin siya. Tulad ng ipinangako niya, naghihintay pa rin siya sa akin sa dulo ng madilim na pasilyong ito ng buhay ko.

 

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng dressing table. Ang aking mukha ay maputla, ngunit ang aking mga mata ay unti-unting nagliliyab sa galit at determinasyon. Ang sampung taon ng aking katangahan ay natapos sa gabing ito.

 

Muli kong narinig ang tawanan nina Justin at Trixie sa labas ng pinto. Parang mga hayop na walang takot at walang pakialam sa mararamdaman ko.

 

“Hon, bukas pagkatapos ng kasal, pwede bang sa amin ka muna matulog? Natatakot kasi akong mag-isa sa condo ko kapag may bagyo,” narinig kong sabi ni Trixie, ang boses ay puno ng pabebe at pekeng takot.

 

“Siyempre naman. Pagkatapos na pagkatapos ng reception, ihahatid ko lang si Alyssa sa bahay tapos pupuntahan agad kita. Huwag ka nang umiyak, okay? Masama sa kalusugan mo ‘yan,” sagot naman ni Justin, ang tinig ay puno ng labis na pag-aalala na kahit kailan ay hindi niya naiparamdam sa akin tuwing ako ang may sakit.

 

Napangiti ako nang mapait. Ang lalaking pakakasalan ko sana bukas ay nagpaplano na kung paano ako iiwan sa mismong gabi ng aming kasal para samahan ang kanyang “depressed” na childhood friend.

 

Kinuha ko ang aking cellphone at nag-type ng mabilis na tugon kay Sean.

 

“Huwag mo muna akong sunduin ngayon. May kailangan pa akong tapusin bukas. Gusto kong pumunta ka sa kasal ko… ngunit hindi bilang panauhin.”

 

Ilang segundo lang ang lumipas, sumagot si Sean.

 

“Sabihin mo lang ang gusto mong gawin ko, Alyssa. Kahit sunugin ko ang buong simbahan para sa ‘yo, gagawin ko.”

 

Isang tunay na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Sa loob ng tatlong taon, naniwala ako sa kasinungalingan ni Justin na siya lang ang nag-iisang lalaking makakapagligtas sa akin. Ngunit sa katotohanan, ang tunay kong tagapagligtas ay ang lalaking itinulak ko palayo para lang sa isang impostor.

 

“Huwag mong sunugin ang simbahan,” reply ko. “Gusto ko lang na panoorin mo kung paano ko wawasakin ang pangarap ng mga taong umapak sa pagkatao ko.”

 

“Makakaasa ka. Nandoon ako.”

 

Inilagay ko ang cellphone ko sa ilalim ng aking unan. Huminga ako nang malalim, pinakalma ang aking sarili, at muling humiga sa kama. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinahayaan ang lamig ng gabi na balutin ang aking puso.

 

—

 

Kinaumagahan, nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa aking mukha.

 

Eksaktong alas-sais ng umaga. Ang araw ng aking kasal.

 

Bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok si Justin, may hawak na tray ng almusal at isang malaking paper bag mula sa isang kilalang department store.

 

“Hon, gising ka na pala,” nakangiting sabi niya, sabay lapit sa akin. Inilapag niya ang tray sa side table at hinalikan ako sa noo. “Happy wedding day, my queen.”

 

Tiningnan ko ang kanyang mukha. Walang bakas ng pagod, walang bakas ng konsensya. Ang mukha ng isang lalaking naniwalang matagumpay niyang naitago ang kanyang kataksilan.

 

“Salamat, Justin,” malamig kong sagot, bagamat pinilit kong huwag maging masyadong halata ang aking emosyon.

 

Inilabas niya ang laman ng paper bag. Isang simpleng puting dress, gawa sa murang tela, na may kakaunting beads sa balikat. Walang-wala ito kumpara sa aking orihinal na gown.

 

“Ito nga pala ang ipinahanda kong gown para sa ‘yo,” sabi niya, habang pilit na pinapaganda ang boses. “Medyo nagkaroon kasi ng aberya sa Paris gown mo. Noong dinala rito ng mga staff kahapon, napunit daw habang inaayos sa sasakyan. Kaya nagmadali akong ipabili ito para sa ‘yo. Bagay naman sa ‘yo ‘to, Hon. Kahit ano namang isuot mo, maganda ka pa rin sa paningin ko.”

 

Gusto kong masuka sa harap niya. Ang kapal ng mukha niyang magsinungaling nang harap-harapan habang nakatitig sa aking mga mata.

 

“Ganoon ba?” tanong ko, habang hinahawakan ang tela ng murang gown. “Sayang naman. Dalawang taon kong pinaghandaan ‘yun.”

 

“Huwag ka nang malungkot, Hon. Ang mahalaga naman ay ang kasal natin at ang pagsasama natin habambuhay,” sabi niya, sabay haplos sa aking buhok. “Sige na, mag-ayos ka na. Parating na ang makeup artist mo.”

 

Tumango ako. “Sige. Lalabas muna ako para uminom ng tubig.”

 

Nang makalabas si Justin, agad kong tinawagan ang aking personal assistant na si Karen. Si Karen ay hindi lang basta empleyado sa kumpanya ko; siya rin ang aking pinagkakatiwalaang kaibigan.

 

“Karen, nasaan ka na?” tanong ko nang sumagot siya.

 

“Papunta na ako sa hotel suite mo, Aly. Bakit? May problema ba?” bakas ang pag-aalala sa boses niya.

 

“Gusto kong gawin mo ang lahat ng sasabihin ko ngayon. Walang dapat makaalam nito, lalo na si Justin o ang pamilya niya,” bulong ko, habang nakatitig sa basurahan kung saan nakatambak ang mga piraso ng aking tunay na gown.

 

Mabilis kong ipinaliwanag kay Karen ang lahat ng nangyari kagabi—ang pagpapainom sa akin ng sleeping pills, ang pagpunit ni Trixie sa aking gown, at ang live stream na ginawa nila. Narinig ko ang pagsinghap ni Karen sa kabilang linya.

 

“Ang kakapal ng mukha nila!” galit na galit na sabi ni Karen. “Aly, huwag mong ituloy ang kasal na ‘yan! I-demanda natin sila!”

 

“Hindi sapat ang i-demanda lang sila, Karen,” malamig kong sagot. “Gusto ko silang hiyain sa harap ng lahat ng taong rerespeto sa kanila. Gusto kong makita ng buong bansa kung anong klaseng basura ang pamilya Valderama.”

 

“Anong gusto mong gawin ko?” tanong ni Karen, na ngayon ay handa nang sumunod sa aking utos.

 

“I-download mo ang kopya ng live stream ni Trixie kagabi. Sigurado akong binura na niya ‘yun ngayon, pero may mga kaibigan ako sa IT department na pwedeng makakuha ng backup mula sa server ng social media platform kung saan siya nag-live. Pagkatapos, i-set up mo ang projector sa simbahan at sa reception. Huwag mong hahayaang makita ng kahit sinong tauhan ni Justin ang ginagawa mo.”

 

“Copy, Aly. Ako nang bahala. Isasama ko ang mga tauhan natin sa tech team ng kumpanya para siguradong walang makakapigil sa atin.”

 

“Salamat, Karen. At isa pa… tawagan mo ang pamilya ko. Sabihin mo sa kanila na huwag munang pumasok sa simbahan hangga’t hindi ko sinasabi.”

 

Pagkatapos ng tawag, bumalik ako sa aking kwarto. Nandoon na ang makeup artist at nagsimula na silang ayusan ako. Habang tinititigan ko ang aking sarili sa salamin, unti-unting nabubuo ang plano sa aking isip.

 

Sampung taon akong nagbulag-bulagan.

 

Nang magsimula kami ni Justin, wala pa siyang pangalan sa industriya. Ang kumpanya ng pamilya ko ang nag-angat sa negosyo nila mula sa pagkakabaon sa utang. Ako ang nagbigay sa kanya ng mga kliyente, ako ang nagdisenyo ng mga proyekto niya, at ako ang laging sumasalo sa kanya tuwing nagkakaroon siya ng problema.

 

At ito ang isusukli niya sa akin? Ang gawin akong katatawanan sa harap ng kanyang mistress at mga kaibigan?

 

Alas-diyes ng umaga nang dumating ang nanay ni Justin, si Mrs. Helen Valderama. Pumasok siya sa silid na may mapagmataas na ngiti, ngunit nang makita niya ang suot kong simpleng gown, agad na kumunot ang kanyang noo.

 

“Alyssa, bakit ganyan ang suot mo?” matabang na tanong niya. “Ang sabi sa akin ni Justin, napunit daw ang Paris gown mo. Pero hindi ko naman akalain na ganito kapangit ang ipapalit mo. Mukha kang katulong na ikakasal sa tabi-tabi.”

 

Napangiti ako sa loob ko. Ganito naman talaga siya palagi. Kahit kailan ay hindi niya ako itinuring na kapantay, kahit na ang pera ko ang nagbabayad ng mga credit card bills niya buwan-buwan.

 

“Ito lang po ang nakayanang bilhin ng anak ninyo sa huling sandali, Tita Helen,” sagot ko na may halong sarkasmo. “Pasensya na kung hindi ko mapantayan ang panlasa ninyo.”

 

“Hmph! Kung hindi lang dahil sa tulong ng pamilya mo sa kumpanya namin, hinding-hindi ko papayagang mapabilang ka sa pamilya Valderama,” bulong niya, sapat na para marinig ko. “O siya, bilisan mo na riyan. Ayaw kong ma-late ang mga bisita dahil sa ‘yo.”

 

Nang umalis siya, hindi ko na napigilang mapatawa nang mahina.

 

Pamilya Valderama… maghanda kayo. Dahil bukas, kahit ang pangalan ninyo ay hindi ninyo na gugustuhing marinig muli.

 

—

 

Alas-dose ng tanghali. Ang simbahan ng San Sebastian ay puno ng mga bulaklak at mga kilalang tao sa lipunan. Ang mga pamilyang kabilang sa high society, mga business partners, at mga mamamahayag ay naroroon upang masaksihan ang itinuturing na “Wedding of the Year.”

 

Nakatayo ako sa labas ng pintuan ng simbahan, suot ang simpleng puting gown na binili ni Justin. Sa aking kamay, hawak ko ang bouquet ng mga bulaklak, ngunit ang aking puso ay kasing lamig ng yelo.

 

Bumukas ang pinto ng simbahan. Ang tugtog ng kasal ay nagsimulang umalingawngaw.

 

Dahan-dahan akong naglakad sa aisle.

 

Sa dulo ng altar, nakatayo si Justin, nakasuot ng kanyang mamahaling suit. Sa kanyang tabi, bilang bahagi ng entourage, ay nakatayo si Trixie. Nakasuot siya ng isang napakagandang puting dress na mas mukhang wedding gown pa kaysa sa suot ko. Nakangiti siya sa akin, isang ngiting puno ng tagumpay at pang-aasar.

 

Tumingin ako sa paligid. Ang mga kaibigan ni Justin na kasama niya kagabi ay naroroon din, nagbubulungan habang nakatingin sa akin at sa aking murang gown.

 

“Tingnan mo si Alyssa, mukhang basahan ang suot,” bulong ng isa sa kanila, na narinig ko habang dumadaan ako.

 

“Bagay lang sa kanya ‘yan. Akala mo kung sinong reyna, sa huli, tinalo pa rin siya ni Trixie,” sagot ng isa pa.

 

Hindi ko sila pinansin. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makarating ako sa tapat ni Justin.

 

Inabot niya ang kanyang kamay sa akin, may malapad na ngiti sa kanyang labi. “Hon, napakaganda mo pa rin.”

 

Hindi ko tinanggap ang kanyang kamay. Nanatili akong nakatayo, ilang hakbang ang layo sa kanya.

 

Kumunot ang noo ni Justin. “Hon? Bakit? May problema ba?”

 

Tumingin ako sa pari, pagkatapos ay sa mga bisitang nakaupo. Ang buong simbahan ay biglang tumahimik. Ramdam ang tensyon na unt-unting nabubuo sa hangin.

 

“Justin,” panimula ko, ang aking boses ay malinaw at umalingawngaw sa buong simbahan gamit ang mikropono. “Bago tayo magsimula, may gusto lang akong ipakita sa lahat ng mga narito ngayon.”

 

“Alyssa, ano ba ‘tong ginagawa mo?” bulong ni Justin, habang pilit na pinapanatili ang ngiti para sa mga camera. “Magsisimula na ang kasal natin. Huwag ka namang gumawa ng eksena rito.”

 

“Eksena?” tanong ko, sabay ngiti nang matamis. “Hindi ito eksena, Justin. Ito ay pagbabahagi ng katotohanan.”

 

Itinaas ko ang aking kamay at sumenyas kay Karen, na nakatayo sa control booth sa likod ng simbahan.

 

Agad na namatay ang mga ilaw sa loob ng simbahan. Ang malaking projector screen na karaniwang ginagamit para sa mga slide presentation ng simbahan ay biglang bumaba sa likod ng altar.

 

“Alyssa! Ano ba talaga ‘to?!” galit na bulong ni Mrs. Helen Valderama mula sa unahang upuan. “Huwag mo kaming ipahiya rito!”

 

Ngunit hindi ko siya pinansin. Ang lahat ng mata ay nakatutok na sa screen.

 

Isang video ang nagsimulang mag-play.

 

Ito ang live stream ni Trixie kagabi.

 

Ang boses ni Trixie ay malinaw na narinig ng lahat:

 

“Anong mapapala ng pagiging mayaman at tanyag na bride? Sa huli, para ka lang din palang baboy na pinatulog sa sabsaban. Kahit anong gawin ko sa gamit mo, wala kang magagawa.”

 

Kasunod nito ang tawanan ng mga kaibigan ni Justin, at ang boses ng isa sa kanila:

 

“Si Justin mismo ang naglagay ng sleeping pills sa gatas ni Alyssa kanina. Kahit magpasabog ka pa ng bomba rito, hindi magigising ‘yan.”

 

At doon, malinaw na nakita sa video si Justin, nakangiti habang hinahaplos ang buhok ni Trixie at hinahalikan ito sa noo, habang ang aking magandang Paris gown ay gupit-gupit na at tinatapakan sa sahig.

 

Ang buong simbahan ay napasinghap. Ang mga bulung-bulungan ay mabilis na kumalat na parang apoy sa tuyong damo. Ang mga mamamahayag ay nagsimulang mag-flash ng kanilang mga camera, kinukunan ang bawat reaksyon nina Justin, Trixie, at ng pamilya Valderama.

 

“O Diyos ko!” sigaw ng isang matandang babae sa unahan.

 

“Totoo ba ‘yan? Pinainom niya ng gamot ang sarili niyang fiancée para lang pagbigyan ang kabit niya?” bulong ng isa pang bisita.

 

Nanginig ang buong katawan ni Justin. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, naging kasing puti ng papel. Tumingin siya sa akin, ang mga mata ay puno ng takot at pagkabigla.

 

“A-Alyssa… hindi ‘yan totoo… gawa-gawa lang ‘yan… edit lang ‘yan!” nauutal na depensa niya, habang sinusubukang hawakan ang aking kamay.

 

Inilayo ko ang aking sarili sa kanya. “Edit? Justin, galing ‘yan sa mismong account ng childhood friend mo. At may sapat akong ebidensya mula sa doktor na nagpatunay na may mataas na dosis ng sleeping pills ang katawan ko nang magpasuri ako kaninang madaling-araw pagkaalis ninyo.”

 

“Alyssa! Tumahimik ka!” sigaw ni Trixie, na ngayon ay hindi na napigilan ang sarili. Ang kanyang mukha ay puno ng galit at kahihiyan. “Sinasadya mo ‘to para sirain kami! May sakit ako sa isip! Depressed ako! Hindi mo ba alam ‘yun? Wala kang puso!”

 

“Depressed?” tanong ko, habang humahakbang palapit sa kanya. “Ang pagiging depressed ba ay lisensya para sirain ang gamit ng iba? Para pumasok sa kwarto ng may kwarto at mambastos ng natutulog na tao? Kung may sakit ka sa isip, Trixie, ang lugar mo ay sa ospital, hindi sa kasal ng fiancé ko!”

 

“Alyssa, pakiusap, pag-usapan natin ‘to sa labas,” pagsusumamo ni Justin, habang lumuluhod na sa harap ko. “Mahal kita, Aly. Ginawa ko lang ‘yun para hindi lumala ang sakit ni Trixie. Patawarin mo ako. Ituloy natin ang kasal, pakiusap.”

 

“Ituloy ang kasal?” natawa ako nang malakas, isang tawa na puno ng poot at pang-aasar. “Justin, sa tingin mo ba ay pakakasalan ko pa ang isang lalaking nagtangkang lasunin ako para lang pasayahin ang kabit niya? Sa tingin mo ba ay hahayaan kong maging bahagi ako ng pamilya ninyong puno ng mga manggagamit at walang utang na loob?”

 

Humarap ako sa lahat ng mga bisita.

 

“Ngayong araw na ito, opisyal kong kinakansela ang kasal na ito,” deklarasyon ko sa harap ng lahat. “At hindi lang ‘yan. Lahat ng investments ng kumpanya ko sa Valderama Group of Companies ay opisyal ko na ring binabawi simula sa oras na ito. Ang lahat ng ari-arian na nakapangalan sa akin na kasalukuyang ginagamit ng pamilya Valderama—kasama na ang bahay na tinitirhan nina Tita Helen at ang mga sasakyang ginagamit ninyo—ay kailangan ninyong bakantehin sa loob ng dalawampu’t apat na oras.”

 

“Alyssa, huwag!” sigaw ni Mrs. Helen Valderama, na ngayon ay tuluyan nang nawalan ng poise. Lumapit siya sa akin at tinangkang hawakan ang aking braso. “Masisira ang kumpanya namin! Maghihirap kami!”

 

“Wala na akong pakialam sa inyo,” malamig kong sagot.

 

“Sino ka para bastusin ang pamilya namin nang ganyan?!” sigaw ng isa sa mga kaibigan ni Justin, habang sumusugod palapit sa altar. “Akala mo kung sino ka dahil mayaman ka!”

 

Ngunit bago pa man siya makalapit sa akin, isang malakas na boses ang narinig mula sa pinto ng simbahan.

 

“Subukan mong hawakan siya, at sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay wala ka nang trabaho sa bansang ito.”

 

Ang buong simbahan ay napalingon sa direksyon ng pinto.

 

Doon, nakatayo ang isang lalaki na may matikas na tindig, nakasuot ng isang napaka-eleganteng itim na tuxedo. Ang kanyang presensya ay sapat na para patahimikin ang buong silid.

 

Si Sean.

 

Sa kanyang likod ay nakatayo ang sampung armadong bodyguards, na mabilis na pumasok sa loob ng simbahan at hinarangan ang sinumang nagbabalak na lumapit sa akin.

 

“S-Sean?” bulong ni Justin, habang nanlalaki ang mga mata sa takot.

 

Kilala si Sean sa mundo ng negosyo bilang ang “Cold-Blooded CEO” ng Lopez Group, ang pinakamalaki at pinakamakapangyarihang conglomerate sa bansa. Siya ang lalaking walang sinasanto sa negosyo, at ang pamilya Valderama ay walang-wala kumpara sa kapangyarihan niya.

 

Naglakad si Sean sa aisle nang may dahan-dahan ngunit determinadong mga hakbang. Ang bawat yabag ng kanyang sapatos ay tila nagpapatibok ng takot sa puso ni Justin.

 

Nang makarating siya sa tapat ko, huminto siya. Ang kanyang malamig at seryosong mukha ay biglang lumambot nang tumingin siya sa aking mga mata.

 

Inabot niya ang kanyang kamay sa akin.

 

“Alyssa,” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng init at pagmamahal na matagal ko nang hindi nararamdaman. “Handa na ang lahat sa labas. Sumama ka na sa akin.”

 

Tiningnan ko ang kanyang kamay. Ang kamay na tinanggihan ko tatlong taon na ang nakalipas. Ang kamay na nanatiling bukas para sa akin sa kabila ng lahat ng sakit na naidulot ko sa kanya.

 

Ngumiti ako at dahan-dahang ipinatong ang aking kamay sa kanya.

 

“Sige, Sean. Umalis na tayo sa lugar na ‘to. Masyadong mabaho ang hangin dito dahil sa mga basura.”

 

“Sean! Hindi mo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Justin, habang sumusubok na tumayo at lumapit sa amin. “Fiancée ko siya! Kasal namin ngayon!”

 

Tumingin si Sean kay Justin, ang kanyang mga mata ay naging kasing lamig ng yelo.

 

“Mula sa araw na ito, Justin Valderama, kung lalapit ka pa kay Alyssa kahit isang metro, sisiguraduhin kong hindi mo na makikita ang sikat ng araw bukas. At tungkol sa kumpanya mo… isaalang-alang mo na ‘yung bangkarote simula ngayon.”

 

Sa isang iglap, binuhat ako ni Sean na parang isang prinsesa sa kanyang mga bisig.

 

Nagsigawan ang mga tao, habang ang mga camera ay patuloy sa pag-flash. Hinarangan ng mga bodyguards ni Sean sina Justin at Trixie na nagpupumilit na makalapit.

 

Dinala ako ni Sean palabas ng simbahan. Ang init ng kanyang dibdib ay nagbigay sa akin ng kapanatagan na matagal ko nang hinahanap.

 

Nang makalabas kami, isang luxury helicopter ang nakaparada sa malawak na garden sa tapat ng simbahan.

 

Isinakay ako ni Sean sa loob. Habang umaangat ang helicopter, tumingin ako sa ibaba.

 

Nakita ko sina Justin at Trixie, na ngayon ay pinalilibutan na ng mga mamamahayag, habang si Mrs. Helen Valderama ay nakaupo sa sahig ng simbahan, umiiyak at nagmamakaawa.

 

Ang kanilang pangarap na karangyaan at kapangyarihan ay tuluyan nang naglaho sa loob lamang ng isang oras.

 

Tumingin ako kay Sean, na ngayon ay nakatitig din sa akin na may banayad na ngiti.

 

“Salamat, Sean,” bulong ko.

 

“Walang anuman, Alyssa,” sagot niya, sabay hawak nang mahigpit sa aking kamay. “Sinabi ko naman sa ‘yo… kahit kailan mo gustong lumingon, nandito pa rin ako. At ngayon, hinding-hindi ko na hahayaang mawala ka pa sa akin.”

 

—

 

Pagkalipas ng anim na buwan.

 

Nakatayo ako sa malawak na balkonahe ng isang luxury villa sa Batanes, habang pinapanood ang paglubog ng araw. Ang simoy ng hangin mula sa dagat ay nagdala ng kapayapaan sa aking puso.

 

Sa nakalipas na anim na buwan, maraming bagay ang nagbago.

 

Ang Valderama Group of Companies ay tuluyan nang idineklara na bangkarote. Dahil sa pagbawi ko ng aking mga investments at sa tulong ni Sean na harangan ang lahat ng kanilang mga pautang sa bangko, hindi nila nakayanan ang bigat ng kanilang mga utang.

 

Si Justin ay nakulong dahil sa mga ilegal na transaksyon na ginawa niya sa kumpanya upang maisalba lamang ito. Ang kanyang mga kaibigan na kasama niya sa gabing iyon ay isa-isang lumayo sa kanya nang magsimula ang kanyang pagbagsak.

 

At si Trixie?

 

Nang mabalitaan niyang wala nang pera si Justin, agad niya itong iniwan at sumama sa isang matandang mayaman. Ngunit hindi rin siya nagtagal doon dahil nalaman ng asawa ng matanda ang kanyang mga kalokohan, at ngayon ay nahaharap din siya sa patung-patong na demanda.

 

Ang pamilya Valderama ay naging pulubi sa isang isnap ng daliri. Ang bahay na ipinagmamalaki ni Mrs. Helen ay na-foreclose ng bangko, at ngayon ay nakatira na lamang sila sa isang maliit na apartment sa labas ng lungsod.

 

Habang iniisip ko ang lahat ng ito, naramdaman ko ang isang pares ng mga bisig na yumakap sa akin mula sa likod.

 

“Ano ang iniisip ng aking magandang asawa?” bulong ni Sean sa aking tainga, sabay halik sa aking balikat.

 

Humarap ako sa kanya at ipinatong ang aking mga kamay sa kanyang dibdib.

 

“Iniisip ko lang kung gaano ako kaswerte na naging tanga ako noon… dahil kung hindi, hindi kita matatagpuan muli.”

 

Ngumiti si Sean, isang ngiting nagbigay ng liwanag sa aking buong mundo.

 

“Hindi ka naging tanga, Alyssa. Nagmahal ka lang nang tapat sa maling tao. Pero ngayon, nandito na ako. At sisiguraduhin kong bawat segundo ng buhay mo ay pupunuin ko ng pagmamahal na karapat-dapat para sa ‘yo.”

 

Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin at dahan-dahang nilapat ang kanyang mga labi sa aking mga labi. Ang halik na iyon ay puno ng pangako ng isang bagong simula—isang simula na wala nang pait, wala nang gamot, at wala nang mga kasinungalingan.

 

Sa wakas, nahanap ko na ang aking tunay na tahanan.