NANG MADISKUBRE KO NA ANG MALAMIG NA DOKTOR SA KABILANG GUSALI AY PALAGING NALILIGO NANG NAKAKALIMUTAN ANG KURTINA AY DOON NAGSIMULA ANG NAKAKABINGING TIBOK NG AKING PUSO SA BAWAT GABI

 

PART 1

 

Sumpain ang marupok kong puso, at sumpain din ang kontraktor na nag-install ng blinds sa katapat kong unit.

 

Bago ang lahat, ako nga pala si Luna. Dalawampu’t walong taong gulang, single since birth, at nagtatrabaho bilang isang marketing events manager sa BGC. Kalahating taon na akong nakatira mag-isa sa condo unit ko sa ika-24 na palapag. Tahimik ang buhay ko—trabaho, bahay, Netflix, at paminsan-minsang pakikipag-tsismisan sa group chat kasama ang dalawang baliw kong kaibigan.

 

Hanggang sa lumipat ang bagong kapitbahay sa tapat na building, isang palapag sa ibaba ko (Unit 2308).

 

Isang gabi, dahil sa tindi ng stress sa trabaho, hindi ako makatulog. Alas-dos na ng madaling araw. Kumuha ako ng unan at umupo sa tabi ng malaking bintana ko para magpahangin habang pinapanood ang patay-siyang ilaw ng siyudad. Wala lang, nagpapalipas lang ng oras.

 

Pero nang aksidente kong ibaba ang tingin ko sa katapat na unit… biglang tumigil ang mundo ko.

 

Literal na nabulunan ako sa sarili kong laway.

 

Ang condo building namin ay medyo tago at hindi masyadong matao. Ang mga banyo ng bawat unit ay nakaharap sa gilid, at halos lahat ng residente ay nagpalagay ng frosted glass o kaya ay makakapal na kurtina para sa privacy. Pero ang lalaking nakatira sa tapat?

 

Mukhang nagkamali ng kabit ang installer ng blind-curtains niya. Baligtad ang pagkaka-anggulo ng mga talulot ng blinds—sa halip na humarang sa tingin mula sa itaas, mas lalo nitong binubuksan ang view para sa mga nakatira sa mas mataas na palapag.

 

Tulad ko.

 

Malamig ang gabi dahil sa simoy ng Amihan. Mula sa bintana ng banyo niya, umuusok ang singaw ng mainit na tubig, na nag-iwan ng manipis na hamog sa salamin. At doon, sa ilalim ng madilaw na ilaw ng heater, dahan-dahang hinubad ng lalaki ang kanyang kulay-abo na polo shirt.

 

Diyos ko, patawarin niyo po ako. Pero hindi ko nagawang ipikit ang mga mata ko.

 

Lantad na lantad ang kanyang malalapad na balikat. Ang bawat guhit ng kanyang likod at ang perpektong hubog ng kanyang mga muscular arms ay tila iginuhit ng isang sikat na iskultor. Unti-unti siyang humarap sa direksyon ng salamin habang tinatanggal ang suot niyang pantalon.

 

Napalunok ako ng laway. Dry na dry ang lalamunan ko.

 

Sa loob ng 28 taon ko sa mundong ito, ngayon lang ako nakakita ng ganito kagandang katawan sa totoong buhay. Walang halong biro, parang ukit na ukit ang bawat muscle sa kanyang tiyan. Parang may abs na kayang mag-grate ng keso. Habang pinapanood ko siya, hindi ko namamalayang binibilang ko na pala—anim, pito, walo… Putsa, walong pandesal!

 

Kumuha siya ng shower gel. Ang malalaki at ugat-ugating mga kamay niya, na puno ng mapuputing bula, ay dahan-dahang humaplos sa kanyang dibdib pababa sa kanyang tiyan. Ang bawat galaw niya ay mabagal, tila walang kamalay-malay na may isang kaluluwang malapit nang pumanaw sa tindi ng kilig at kaba sa katapat na building.

 

Nang tuluyan nang bumaba ang kamay niya sa may baywang… doon lang ako natauhan.

 

Mabilis kong hinila ang makapal kong kurtina at napasandal ako sa pader. Hinihingal ako na parang tumakbo ng marathon. Ang mukha ko, pakiramdam ko ay maaari nang paglutuan ng pancake sa sobrang init.

 

Gumuho ang gabi ko. Buong magdamag akong nag-init, nag-isip, at hinding-hindi nakatulog.

 

Sabi nga ng mga kaibigan ko, kapag ang babae raw ay lumampas na sa edad na 25, mas nagiging sensitibo na ito sa mga hormones.

 

Dati, hindi ako naniniwala. Nitong huling kaarawan ko nga, niregaluhan pa ako ng mga kaibigan ko ng kung ano-anong “adult toys” at sinalpakan ang Google Drive ko ng mga “educational materials” na may matitinding rating. Noong una, diring-diri ako. Sabi ko pa sa kanila, “Yuck, anong gagawin ko rito? Mas gusto ko pang matulog.”

 

Pero ngayon?

 

Tatlong araw ko nang pinag-aaralan ang mga bidyong iyon nang palihim.

 

At ang masakit na katotohanan? Walang-wala sila sa kapitbahay ko. Kahit gaano pa kagwapo ang mga aktor sa screen, parang kulang sa asin kumpara sa natural na karisma at tikas ng lalaking nasa tapat.

 

Ang nakakainis lang, pagkatapos ng gabing iyon, hindi ko na ulit nakikitang bumubukas ang ilaw ng banyo niya sa madaling araw.

 

Siguro nga, mas lalo nating hinahanap ang mga bagay na hindi natin pwedeng makuha. Araw-araw akong balisa, parang may kulang sa buhay ko.

 

Hanggang sa dumating ang isang gabi. Katatapos ko lang gumawa ng marketing proposal para sa event ng kumpanya namin kinabukasan. Pagkasara ko ng laptop ko, saktong alas-dos na ng madaling araw.

 

At doon… biglang umilaw ang banyo sa Unit 2308.

 

Bakit ngayon lang siya naliligo? Hindi ba siya papasok bukas? ang tanong ko sa sarili ko.

 

Sa totoo lang, bilang isang mabuting mamamayan, naisip ko nang i-report ito sa Admin ng condo o kaya ay hanapin ang contact number ng may-ari ng Unit 2308 sa GC ng mga residente. Pero wala roon ang pangalan ng unit niya. Mukhang bago pa lang talaga siya at hindi pa sumasali sa komunidad.

 

Isa pa, paano ko naman sasabihin sa Admin?

 

“Excuse me po, paki-sabi sa may-ari ng Unit 2308, nakikita ko po siyang naliligo gabi-gabi kasi baligtad ang blinds niya.”

 

Gaga! Edi nagmukha akong manyak na stalker! Kakapal naman ng mukha ko nun. At dahil ako ang nasa pinakamataas na floor, mukhang ako lang talaga ang may perpektong anggulo para makita ang banyo niya.

 

Kaya naman, nagdesisyon ako. Hahayaan ko muna. Papanoorin ko muna siya hanggang sa magsawa ako, at tsaka ko siya sasabihan kapag medyo “quota” na ako.

 

Pero ang problema… hindi ako nagsasawa.

 

Ngayong gabi, mas manipis ang hamog sa salamin. Mas malinaw ko nang nakikita ang mukha niya. Mayroon siyang maikli at gupit-sundalong buhok, matangos na ilong, at mapupungay na mata na kahit may hamog ay halatang napakagwapo.

 

Habang pinapanood ko ang pag-agos ng tubig sa kanyang matitigas na balikat, naramdaman ko ang kakaibang init na gumagapang sa buong katawan ko sa kabila ng maginaw na panahon.

 

Nang gabing iyon, nanaginip ako.

 

Isang panaginip na napakalinaw, napakatotoo.

 

Sa panaginip ko, may isang malaki, mainit, at ugat-ugating kamay na dahan-dahang lumusot sa ilalim ng aking kumot. Hinaplos nito ang aking baywang bago dumaong sa aking batok. Marahan nitong inangat ang mukha ko.

 

Sa dilim, unt-unting lumapit ang mukha ng kapitbahay ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga. Halos magdikit na ang mga ilong namin.

 

At nang hahalikan na niya ako…

 

“BEEP! BEEP! BEEP!”

 

Sumabog ang ingay ng alarm clock ko.

 

Jusko naman! Saktong-sakto sa climax ng panaginip ko!

 

Sa inis ko, mabilis akong bumangon para patayin ang alarm, umaasang baka sakaling makatulog ulit ako ng limang minuto para ipagpatuloy ang panaginip. Pero dahil sa biglaang pagkilos ko…

 

“KRAAAK.”

 

Isang matinding sakit ang gumuhit mula sa balikat ko paakyat sa aking leeg.

 

Stiff neck. Isang napakatinding stiff neck. Hindi ko maipihit ang ulo ko sa kanan nang kahit isang milimetro man lang.

 

Sabi ko na nga ba, kapag lalaki talaga ang dinala mo sa panaginip mo, kamalasan ang kasunod!

 

Napilitan akong mag-leave sa trabaho at pumunta sa pinakamalapit na clinic sa BGC para magpatingin. Pagdating ko doon, iginapang ko ang sarili ko papasok sa consultation room habang nakatagilid ang ulo ko na parang robot na sira ang turnilyo.

 

“Pasok po, Ma’am Luna. Si Doc Rafael po ang titingin sa inyo,” sabi ng nars.

 

Dahan-dahan akong pumasok, nakabaling ang buong katawan ko sa kaliwa para lang makita ang doktor na nakaupo sa likod ng lamesa.

 

At nang mag-angat siya ng tingin…

 

Nanigas ang buong sistema ko. Halos lumuwa ang mga mata ko.

 

Ang matitigas na panga, ang matangos na ilong, ang maikling gupit ng buhok, at ang mapupungay na matang iyon…

 

Walang dudang siya. Ang lalaki sa Unit 2308. Ang lalaking walong pandesal ang tiyan na pinapanood kong maligo gabi-gabi.

 

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, bago dahan-dahang gumuhit ang isang mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi.

 

“Stiff neck?” tanong niya sa akin, ang boses niya ay napakalalim at tila may halong pambubuska. “Mukhang sumobra ang paglingon mo sa kung saan-saan nitong mga nakaraang gabi, Luna.”

 

At bago pa ako makasagot, may idinagdag siya na nagpabagsak ng buong mundo ko:

 

“Gusto mo bang ayusin ko… o gusto mong magpatuloy muna ang panaginip mo?”

PART 2

 

Kabanata 1: Ang Pagsusuri sa Ibabaw ng Kama

 

Pakiramdam ko ay gusto ko nang maglaho na parang bula. O kaya naman ay lamunin na lang ako ng lupa rito mismo sa loob ng consultation room ni Dr. Rafael Ilustre.

 

“D-Doc…” bulong ko, halos walang boses na lumalabas sa aking lalamunan. Sinubukan kong ituwid ang aking leeg para magmukhang pormal, pero isang matalim na kirot ang muling gumuhit sa aking ugat. “Aray!”

 

“Huwag mong pilitin,” malamig ngunit may awtoridad na utos niya. Tumayo siya mula sa kanyang ergonomic chair. Sa lapit niyang ito, amoy na amoy ko ang bango niya—isang halo ng mamahaling pabango, amoy ng antiseptic, at ang pamilyar na amoy ng mint na sigurado akong galing sa sabon na ginagamit niya gabi-gabi. “Maupo ka rito.”

 

Itinuro niya ang examination bed na nasa gilid ng silid. Sumunod ako na parang isang maamong tupa, habang ang utak ko ay abala sa pagpapanic.

 

Paano niya nalaman? Paano niya nalaman na pinapanood ko siya?! At ano ‘yung sinabi niya tungkol sa panaginip ko?! Narinig niya ba ako habang sumisigaw sa pagtulog? Impossible! Magkaiba kami ng building!

 

“Hinga nang malalim,” sabi niya habang tumatayo sa likuran ko.

 

Naramdaman ko ang paglapat ng kanyang dalawang malalaking kamay sa aking mga balikat. Kahit may harang na tela ng aking suot na suwiter, tila lumiyab ang balat ko sa init ng kanyang hawak. Ang kanyang mga hinlalaki ay dahan-dahang pumindot sa base ng aking leeg, sinusuri ang naninigas na muscle.

 

“Masyadong tense ang mga trapezius muscles mo,” pagsusuri niya, napakalapit ng mukha niya sa aking tainga kaya naman nararamdaman ko ang bawat paghinga niya. “Ilang gabi ka nang hindi natutulog nang maayos, Luna?”

 

“M-Medyo marami po kasi kaming inaayos na marketing campaign sa opisina…” pagsisinungaling ko, habang nakatitig sa sahig.

 

“Talaga ba? O dahil abala ang mga mata mo sa panonood ng ‘midnight show’ sa katapat mong building?”

 

Diretsahan na. Wala nang paligoy-ligoy pa.

 

Halos mapatalon ako sa gulat, pero mabilis niyang hinawakan ang aking mga balikat para hindi ako makagalaw. “Huwag kang malikot. Mas lalong maiipit ang ugat mo.”

 

“Doc… hindi ko po sinasadya,” pag-amin ko, na parang isang bata na nahuling nagnanakaw ng kendi sa garapon. “Ang ibig kong sabihin, aksidente lang talaga noong una! Sino ba namang hindi magugulat? Bakit kasi ganoon ang kabit ng blinds mo? At bakit naman sa dinami-rami ng oras, madaling araw ka naliligo?”

 

Narinig ko ang mahinang tawa niya sa likod ko. Isang mababa, sexy na tawa na nagpatindig ng balahibo ko sa braso.

 

“So, kasalanan ko pa ngayon?” tanong niya, habang unti-unting pinipiga ang aking kanang balikat. “Ako na nga itong nagbibigay ng libreng entertainment para sa nag-iisang audience ko sa 24th floor, ako pa ang masama?”

 

“Libreng entertainment?!” Humarap sana ako sa kanya ngunit pinigilan ko ang sarili dahil sa kirot. “So… alam mo? Alam mo na pinapanood kita?!”

 

“Luna, ang salamin ng banyo ko, bagaman may hamog, ay nagre-reflect pa rin kapag madilim ang paligid at maliwanag ang ilaw sa loob ng unit mo,” paliwanag niya, dahan-dahang inilipat ang kanyang mga kamay sa aking leeg upang hilutin ito nang paitaas. “Noong unang gabi na lumipat ako, nakita ko ang isang babaeng nakaupo sa tabi ng bintana, tinititigan ako na parang gustong kumain ng buhay na tao. Sino ba namang hindi gaganahan mag-shower nang mas matagal kung ganoon kaganda ang nanonood?”

 

Nanlaki ang mga mata ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumalon sa bintana ng clinic.

 

Kaya pala! Kaya pala dahan-dahan ang bawat galaw niya! Kaya pala tila may choreography ang paglalagay niya ng sabon! Ginagawa niya ‘yun para sa akin!

 

“Manyak!” bulong ko, bagaman walang kapangyarihan ang aking boses dahil sa matinding hiya.

 

“Sino sa atin ang nanonood nang palihim sa bintana habang hawak ang unan?” pambabara niya, kasabay ng isang biglaang pagpihit sa aking leeg.

 

“KRAK!”

 

“ARAY!” sigaw ko. Pero pagkatapos ng tunog na iyon, biglang gumaan ang pakiramdam ng aking leeg. Subukan kong ipihit ang ulo ko sa kanan—at nagawa ko ito nang walang kahirap-hirap.

 

“Ayan, tapos na. Naibalik ko na sa tamang posisyon ang leeg mo,” sabi ni Doc Rafael habang kumukuha ng tissue para magpunas ng kamay. “Pero kailangan mo pa ring uminom ng muscle relaxant para hindi na bumalik ang paninigas. Isusulat ko ang reseta.”

 

Umupo siya muli sa kanyang mesa at nagsimulang magsulat. Habang ginagawa niya iyon, tiningnan ko siya nang maigi. Ngayong malapit ako sa kanya, mas lalo siyang nakakabaliw. Ang kanyang puting doctor’s coat ay nakabukas, nagpapakita ng asul na scrub suit sa loob na nakayakap nang maigi sa kanyang dibdib.

 

“Bakit… bakit hindi mo sinara ang blinds mo noong nalaman mong nakatingin ako?” tanong ko, hindi ko na napigilan ang aking kuryusidad.

 

Inabot niya sa akin ang papel ng reseta. Nang hawakan ko ito, hindi niya muna binitiwan. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata, puno ng seryoso ngunit mapaglarong emosyon.

 

“Dahil gusto kong tingnan mo ako, Luna,” bulong niya. “At dahil gusto rin kitang makilala nang mas malapit. Ngayong nandito ka na… hindi mo na kailangang manood mula sa malayo.”

 

Inagaw ko ang reseta at mabilis na tumayo. “S-Salamat, Doc! Magbabayad na ako sa cashier!”

 

Patakbo akong lumabas ng consultation room habang ang puso ko ay nagwawala na parang may nagaganap na concert sa loob ng dibdib ko.

 

Kabanata 2: Ang Plano ng mga “Marites”

 

Pagkalabas na pagkalabas ko ng ospital, agad kong tinawagan ang aking dalawang matalik na kaibigan sa group chat na pinangalanan naming “Ang Tatlong Maria ng BGC.”

 

“MGA BHE! CATASTROPHE! CODE RED! EMERGENCY!” sigaw ko sa mic habang naglalakad papunta sa pinakamalapit na botika.

 

“Anong meron, Luna? May sunog ba sa condo niyo?” sagot ni Cheska, na halatang kagigising lang.

 

“O baka naman nakita mo na naman si Mr. Eight-Pack Abs?” dugtong naman ni Nikki, na palaging updated sa aking mga gabi-gabing pakikipag-sapalaran sa bintana.

 

“Worse!” halos maiyak kong sabi. “Nakilala ko na siya! Siya ang doktor na tumingin sa stiff neck ko kanina!”

 

Katahimikan sa kabilang linya. Isang segundo. Dalawang segundo. At pagkatapos…

 

“SANA ALL!” sabay na sigaw ng dalawa na muntik nang makabasag ng eardrums ko.

 

“Anong sana all?! Alam niya na pinapanood ko siya! Sabi niya, nakikita niya raw ang repleksyon ko sa salamin dahil maliwanag ang ilaw sa unit ko! Diyos ko, gusto ko nang mag-migrate sa ibang bansa!” sabi ko habang tinatakpan ang mukha ko gamit ang libreng kamay.

 

“Teka, teka,” pagpapakalma sa akin ni Nikki. “Kung alam niya, at hinayaan niya pa rin… ibig sabihin lang niyan, type ka rin ng fafa mo! Girl, isipin mo, doktor na, gwapo pa, mayaman pa sigurado kasi nakatira sa BGC, at higit sa lahat—may pakitang-gilas na katawan! Ano pang hinahanap mo? Ito na ang sagot sa 28 taon mong pagiging single!”

 

“Oo nga, Luna!” pagsang-ayon naman ni Cheska. “Huwag kang umatras. Ito na ang plot ng iyong sariling K-drama o Wattpad story! Ang kailangan mo na lang gawin ngayon ay gumawa ng paraan para magka-interaksyon kayo sa labas ng clinic at sa labas ng banyo.”

 

“Sira ba kayo? Hiyang-hiya na nga ako, tapos kakausapin ko pa siya?”

 

“Aba, bakit hindi? Isipin mo, kapitbahay mo lang siya. Isang elevator ride lang ang layo niyo sa isa’t isa, magkaibang building lang. Gumawa ka ng paraan!” sabi ni Nikki.

 

Naiiling kong ibinaba ang tawag pagkatapos kong mabili ang aking gamot. Habang naglalakad pabalik sa aking condo, hindi ko maiwasang maisip ang kanyang mga salita.

 

“Dahil gusto kong tingnan mo ako, Luna. At dahil gusto rin kitang makilala nang mas malapit.”

 

May ganoon ba talagang lalaki? O baka naman pinagtitripan lang niya ako dahil alam niyang nahuli niya ako sa aking kahalayan?

 

Kabanata 3: Ang Engkwentro sa Elevator

 

Isang linggo ang lumipas. Sinubukan kong iwasan ang bintana ko tuwing gabi. Kahit gaano katindi ang pangangati ng mga mata kong tumingin sa Unit 2308, pinipilit kong isara ang aking makapal na kurtina bago pa sumapit ang alas-dose ng gabi.

 

Inisip ko na baka kapag nakita niyang sarado na ang bintana ko, titigil na rin siya sa kanyang mga midnight performances. At higit sa lahat, para maprotektahan ko na rin ang natitira kong dignidad.

 

Isang Sabado ng hapon, bumaba ako para pumunta sa laundry shop sa ground floor ng aming building. Nakasuot lang ako ng maluwag na t-shirt, cycling shorts, at nakatali ang buhok ko sa isang magulong messy bun. Walang make-up, walang kahit ano. Mukha akong katulong na bagong gising.

 

Bitbit ko ang isang malaking basket ng maruruming damit habang naghihintay ng elevator.

 

Nang bumukas ang pinto ng elevator, pumasok ako nang hindi tumitingin sa loob.

 

“Tulungan na kita,” sabi ng isang pamilyar at napakalalim na boses.

 

Bago pa ako makatolak, kinuha na ng isang lalaki ang mabigat kong basket ng labada. Tumingala ako at halos malaglag ang aking panga.

 

Si Doc Rafael.

 

Nakasuot siya ng simpleng puting t-shirt na hapit sa kanyang dibdib, gray na sweatpants, at rubber shoes. Amoy bagong ligo siya, at ang buhok niya ay medyo basa pa, na nagbibigay sa kanya ng isang napaka-kaswal ngunit napaka-pogi na hitsura.

 

“D-Doc… Rafael,” nauutal kong sabi. “Anong ginagawa mo rito sa building namin?”

 

“May binili lang ako sa convenience store sa ibaba,” sagot niya habang ipinapakita ang isang plastic bag na naglalaman ng ilang lata ng kape at noodles. “At isa pa, hindi ba’t sinabi ko na sa’yo? Huwag mo na akong tawaging ‘Doc’ kapag nasa labas tayo ng clinic. Rafa na lang.”

 

“Ah… sige, Rafa,” sabi ko habang pilit na umiiwas ng tingin. Sobrang sikip ng elevator at ramdam ko ang init ng katawan niya sa tabi ko.

 

“Kumusta na ang leeg mo?” tanong niya habang nakatingin sa akin, may kaunting ngiti sa kanyang mga labi.

 

“Maayos na po… este, maayos na. Hindi na sumasakit,” sagot ko. “Salamat sa pag-adjust mo noon.”

 

“Mabuti naman kung ganoon,” aniya, sabay tingin sa aking mukha. “Pero parang napansin ko, nitong mga nakaraang gabi, sarado na ang bintana mo. Hindi ka na ba interesado sa ‘free show’ ko?”

 

Namula ako agad. Gusto kong pindutin ang lahat ng button ng elevator para lang makalabas. “Rafa naman! Pwede bang huwag mo nang ipaalala ‘yun? Sobrang nahihiya na nga ako, eh!”

 

Humakbang siya nang isang beses paderapit sa akin. Dahil sa liit ng espasyo, halos maipit ako sa pader ng elevator. Inilagay niya ang kanyang isang kamay sa pader sa tabi ng ulo ko, tila kinukulong ako sa kanyang bisig.

 

“Bakit ka mahihiya sa akin, Luna?” masuyong tanong niya. “Naging matapat lang naman ako sa’yo. At kung tutuusin, mas lalo akong hindi makatulog gabi-gabi dahil hindi ko na nakikita ang maganda mong mukha sa katapat na bintana.”

 

“S-Sinasabi mo lang ‘yan kasi…”

 

“Seryoso ako,” pagputol niya sa sasabihin ko. Tumingin siya nang diretso sa aking mga labi bago ibinalik ang tingin sa aking mga mata. “Gusto mo bang lumabas tayo? Kape? O hapunan? Para naman makilala natin ang isa’t isa nang walang salamin o kurtina na nakaharang.”

 

Bago pa ako makasagot, tumunog ang elevator—24th floor na. Bumukas ang pinto.

 

Mabilis kong kinuha ang basket ng labada sa kamay niya. “S-Sige! Text mo na lang ako… kung paano mo man makukuha ang number ko!”

 

“May record ka sa clinic ko, Luna. Alam ko ang number mo,” huling hirit niya habang kumukurap ang kanyang kanang mata bago tuluyang sumara ang pinto ng elevator.

 

Naiwan akong nakatayo sa hallway, hawak ang basket ng labada, habang ang puso ko ay parang sasabog na sa sobrang kilig.

 

Kabanata 4: Ang Unang Date at ang mga Lihim

 

Hindi lumipas ang isang oras, nakatanggap na ako ng mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.

 

“Hi Luna, si Rafa ito. Sunduin kita bukas ng alas-sais ng gabi. Magsuot ka ng komportableng damit, dadalhin kita sa isang lugar na tahimik. See you.”

 

Buong gabi akong hindi nakatulog—at sa pagkakataong ito, hindi dahil sa nanonood ako ng shower show, kundi dahil sa labis na pananabik at kaba para sa date namin kinabukasan.

 

Nang sumapit ang Linggo ng gabi, nagsuot ako ng isang simpleng floral summer dress at light make-up. Nang bumaba ako sa lobby ng condo, nandoon na siya, nakasandal sa kanyang kulay-itim na SUV. Mukha siyang modelo ng isang sikat na magazine.

 

Dinala niya ako sa isang pribadong restaurant sa Antipolo na may magandang tanawin ng buong siyudad ng Maynila mula sa itaas. Napakatahimik ng lugar, malayo sa ingay ng BGC.

 

Habang kumakain kami ng steak at umiinom ng alak, unti-unting nawala ang aking kaba. Napagtanto ko na sa kabila ng kanyang pagiging seryoso at malamig na doktor sa ospital, si Rafa ay isang napaka-init, mapagbiro, at matalinong tao.

 

“Bakit ka nag-doktor, Rafa?” tanong ko habang pinaglalaruan ang baso ng alak ko.

 

“Gusto kong makatulong sa mga tao, siyempre,” sagot niya, habang sumasandal sa kanyang upuan. “Pero higit doon, gusto ko rin ang hamon. Ang medisina ay isang patuloy na laban para sa buhay. Pero minsan, nakakapagod din. Ang buhay sa ospital ay paulit-ulit na cycle ng stress, emergency, at puyat.”

 

“Kaya pala gabi-gabi ka kung maligo?” tanong ko, may kasamang biro.

 

Ngumiti siya. “Oo. Ang paliligo sa madaling araw ang tanging paraan ko para mapakalma ang utak ko pagkatapos ng mahabang shift sa ER. Noong lumipat ako sa unit na iyon, akala ko ay magiging malungkot ang buhay ko dahil mag-isa lang ako. Pero nang makita kita…”

 

“Nang makita mo akong parang manyak na nakatitig sa’yo?” sabi ko, habang tinatakpan ang mukha ko.

 

“Nang makita kong may isang taong nag-aabang sa akin tuwing gabi,” pagtatama niya, habang inaabot ang aking kamay na nasa ibabaw ng lamesa. “Kahit hindi tayo nag-uusap noon, ang makita ang anino mo sa bintana habang hinihintay mo ako… pakiramdam ko, may isang tao akong uuwinan. Na hindi ako nag-iisa sa mundong ito.”

 

Napatitig ako sa kanya. Ramdam ko ang tindi ng emosyon sa kanyang mga salita. Hindi ko akalain na ang aking lihim na kahalayan ay nagbigay pala ng kaginhawaan sa isang pagod na doktor.

 

“Pero… bakit hindi mo inayos ang blinds mo?” tanong ko muli.

 

Dahan-dahan niyang hinaplos ang likod ng aking kamay gamit ang kanyang hinlalaki. “Dahil kung inayos ko iyon, hindi ka titingin sa akin. At kung hindi ka tumingin sa akin, hindi ka magkakaroon ng stiff neck. At kung wala kang stiff neck… hindi ka pupunta sa clinic ko.”

 

“Plano mo talaga ang lahat ng ito?!” gulat kong tanong.

 

“Let’s just say… sinamantala ko ang pagkakataon,” kindat niya sa akin. “At sa tingin ko, ito ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko sa buong buhay ko.”

 

Kabanata 5: Ang Bagyo at ang Katotohanan

 

Tatlong buwan ang mabilis na lumipas. Ang aming simpleng pag-uusap sa bintana at ang aming unang date ay nasundan pa ng marami pang pagtatagpo. Naging opisyal na kami.

 

Si Dr. Rafael Ilustre, ang pinapangarap ng maraming nars at pasyente sa ospital, ay naging kasintahan ko. Ngunit sa kabila ng aming pagiging malapit, mayroon pa ring isang bagay na hindi ko pa rin tuluyang nagagawa—ang pumasok sa kanyang unit. Tuwing nagkikita kami, palaging sa labas o kaya ay sa unit ko lang kami tumatambay.

 

Isang gabi ng Hulyo, nanalasa ang isang napakalakas na bagyo sa Metro Manila. Malalakas na hangin at walang humpay na ulan ang humampas sa mga salamin ng aming condo building. Biglang nawalan ng kuryente ang buong BGC.

 

Madilim ang buong paligid. Ang tanging ilaw ko lang ay ang aking cellphone at ilang kandila.

 

Biglang tumunog ang aking telepono—isang tawag mula kay Rafa.

 

“Luna, okay ka lang ba riyan?” nag-aalala niyang tanong. Ramdam ko ang lakas ng hangin mula sa kanyang linya.

 

“Oo, okay lang ako. Medyo natatakot lang sa kidlat. Ikaw? Nasaan ka?”

 

“Kakarating ko lang sa unit ko. Pero… may problema, Luna. Ang lakas ng hangin dito sa tapat, at mukhang may crack ang salamin ng banyo ko dahil sa isang lumipad na debris mula sa construction site sa tabi,” sabi niya. “Kailangan kong lumipat muna riyan sa unit mo habang hindi pa naaayos ito.”

 

“Sige! Umakyat ka na rito agad!” sabi ko.

 

Pagkalipas ng limang minuto, narinig ko ang katok sa aking pinto. Mabilis ko itong binuksan at bumungad sa akin si Rafa, basang-basa ng ulan habang may bitbit na isang maliit na bag at isang makapal na kumot.

 

“Diyos ko, Rafa! Bakit basang-basa ka?” sabi ko habang tinutulungan siyang pumasok at sinasara ang pinto.

 

“Sumabog ang salamin sa banyo ko bago ko pa nakuha ang mga gamit ko,” paliwanag niya, habang nanginginig nang kaunti dahil sa lamig.

 

“Sige na, maligo ka muna rito sa banyo ko para uminit ang katawan mo. May mga tuyong tuwalya ako roon,” sabi ko habang kinukuha ang basang bag niya.

 

Habang naliligo siya, naghanda ako ng mainit na tsaa. Nang lumabas siya ng banyo, nakasuot lang siya ng isang maluwag na shirt at shorts na hiniram ko mula sa mga naiwang gamit ng kapatid ko rito noon. Ang kanyang buhok ay basa pa rin, at may mga butil ng tubig na dumadaloy sa kanyang panga.

 

Naupo kami sa aking sofa, sa harap ng malaking bintana kung saan pinapanood namin ang pagpatak ng ulan sa labas habang ang buong siyudad ay nananatiling madilim.

 

“Salamat, Luna,” masuyong sabi niya habang inaabot ang mainit na tsaa.

 

“Wala ‘yun. Mas mabuti nang nandito ka kaysa mapahamak ka sa unit mo,” sagot ko habang sumasandal sa kanyang balikat.

 

Niyakap niya ako gamit ang kanyang isang braso, pinagsasaluhan namin ang init ng makapal na kumot. Napakatahimik ng gabi, ang tanging tunog lang ay ang malalakas na hampas ng ulan sa labas.

 

“Luna,” bulong niya sa akin.

 

“Hmm?”

 

“May aaminin ako sa’yo.”

 

Tumingala ako para tingnan siya sa gitna ng kadiliman na tanging liwanag ng kandila ang nagbibigay-buhay. “Ano ‘yun?”

 

Huminga siya nang malalim, tila nag-aalangan ngunit determinado. “Ang totoo niyan… hindi lang dahil sa blinds kaya kita napansin.”

 

“Anong ibig mong sabihin?”

 

“Noong bago pa lang ako lumipat, dumaan ako sa isang matinding depresyon. Namatay ang isa sa mga pinaka-unang pasyente ko sa ER na bata pa lang dahil sa isang aksidente. Pakiramdam ko noon, nabigo ako bilang doktor. Gusto ko nang sumuko, gusto ko nang iwan ang medisina,” pag-amin niya, ang kanyang boses ay nanginginig sa emosyon. “Isang gabi, habang nakaupo ako sa banyo at umiiyak… nakita kita. Nakita kita sa bintana mo, kumakanta ka habang gumagamit ng hairbrush bilang mic, sumasayaw ka nang baliw at nakakatawa.”

 

Napatulala ako. Naalala ko ‘yung gabing ‘yun! ‘Yun ang gabi na nakuha ko ang aking promotion sa trabaho at nagselebra ako mag-isa sa aking unit!

 

“Habang pinapanood kita noon, sa kabila ng lungkot ko… napangiti mo ako,” patuloy ni Rafa, habang hinahawakan ang aking mukha gamit ang kanyang dalawang kamay. “Para kang isang liwanag sa gitna ng madilim kong mundo. Simula noon, naging habit ko na ang hanapin ka sa bintana bago at pagkatapos ng shift ko. At nang malaman kong napapansin mo na rin ako… sinadya kong i-adjust ang blinds ko para mapansin mo rin ako. Gusto kong ibalik ang ngiti na ibinigay mo sa akin noong panahong halos sumuko na ako.”

 

Ramdam ko ang pag-init ng aking mga mata. Hindi ko akalain na ang aking nakatutuwang pagsasayaw at ang aking pagiging “Marites” ay naging dahilan para maligtas ang isang tao sa kanyang pinakamadilim na sandali.

 

“Rafa…” bulong ko, habang unt-unting umaagos ang luha sa aking mga pisngi.

 

“Kaya huwag mong isipin na manyak ka o kung ano man,” ngiti niya, habang dahan-dahang pinupunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang mga hinlalaki. “Para sa akin, ikaw ang aking anghel, Luna. Ang aking lunas sa lahat ng pagod at sakit.”

 

Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Ako na ang unang lumapit at humalik sa kanyang mga labi.

 

Isang halik na hindi tulad ng sa aking panaginip—ito ay mas totoo, mas masuyo, at puno ng pagmamahal. Tumugon siya nang may kasabikan, ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking batok upang palalimin ang halik.

 

Sa gitna ng bagyo at kadiliman ng BGC, natagpuan namin ang init at liwanag sa bisig ng isa’t isa.

 

Epilogue: Ang Bagong View

 

Isang taon ang lumipas.

 

Maliwanag ang sikat ng araw sa loob ng isang bagong, mas malaking penthouse unit sa parehong condo building.

 

“Rafa! Nasaan ang mga tuwalya?” sigaw ko habang nag-aayos ng mga gamit sa aming bagong silid-tulugan.

 

“Nasa cabinet sa tabi ng banyo, mahal!” sagot niya mula sa kusina, kung saan abala siya sa pagluluto ng almusal namin.

 

Oo, nagsasama na kami. Pagkatapos ng bagyong iyon, nagdesisyon kaming kumuha ng mas malaking unit kung saan hindi na namin kailangang magtinginan mula sa magkaibang building.

 

Lumapit ako sa malaking bintana ng aming bagong banyo. Sa pagkakataong ito, wala nang blinds. Ang salamin ay gawa na sa frosted smart-glass na pwedeng gawing opaque o clear sa isang pindot lang ng remote.

 

Naramdaman ko ang pagyakap ng dalawang malalaking kamay mula sa aking likuran, at ang paglapat ng mainit na halik ni Rafa sa aking leeg.

 

“Ano, may balak ka pa rin bang manood ng shower show ko mamayang gabi?” bulong niya sa aking tainga, may kasamang malokong ngiti.

 

Humarap ako sa kanya at ipinulupot ang aking mga kamay sa kanyang leeg—na ngayon ay wala nang stiff neck, kundi puro pagmamahal na lang ang nararamdaman.

 

“Bakit pa ako manonood sa malayo… kung pwede naman akong sumama sa loob?” sabi ko nang may mapaglarong ngiti.

 

Tumawa si Rafa, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa ligaya bago niya ako binuhat at dinala pabalik sa aming kama.

 

Sa huli, ang simpleng pagkakamali ng blinds ng kapitbahay ko ang naging pinakamagandang direksyon ng buhay ko. Ang aking guwapong kapitbahay na doktor na “nakalimot” magsara ng kurtina… ay siya na ngayong habambuhay kong kapiling sa bawat gabi at umaga.