Matapos ang seremonya, habang unti-unting nag-uuwian ang mga bisita at nagliliwanag pa rin ang buong hardin sa ilalim ng mga ilaw na tila mga bituin sa lupa, nanatili kaming dalawa sa gitna ng aisle.

Tahimik.

Masaya.

At tila pareho pa ring hindi makapaniwalang matapos ang apat na taon ng pagkawala, paghihintay, at pagkakasakitan, magkatabi na kaming muli.

Hinawakan ni Ethan ang kamay ko at marahang pinisil iyon.

“May gusto akong ipakita sa’yo bukas.”

Napangiti ako.

“Surprise?”

Tumango siya.

“At bawal magtanong.”

“Napakadamot mo naman.”

“Tulad mo noon?”

Agad akong napatawa.

At siya rin.

Sa unang pagkakataon, ang mga alaala ng nakaraan ay hindi na masakit.

Isa na lamang silang bahagi ng mahabang daan na nagdala sa amin sa isa’t isa.

Kinabukasan, maaga akong ginising ni Ethan.

Paglabas ko ng silid ay nakahanda na ang sasakyan.

Isang oras kaming bumiyahe sa kahabaan ng dagat.

Hanggang sa makarating kami sa isang maliit na burol na nakaharap sa karagatan.

Nang bumaba ako ng sasakyan ay napahinto ako.

Sa harapan ko ay isang puting bahay.

Hindi kalakihan.

Hindi rin marangya.

Ngunit napakaganda.

May malawak na veranda.

May hardin ng mga rosas.

At tanaw ang walang katapusang dagat.

“Ethan…”

Napalingon ako sa kanya.

Ngumiti siya.

“Naalala mo ba?”

Unti-unting bumalik sa isip ko ang isang lumang alaala.

Apat na taon na ang nakalipas.

Habang naglalaro kami online.

Napag-usapan namin ang pangarap naming bahay.

Isang simpleng bahay malapit sa dagat.

May hardin.

May veranda.

At maraming aso.

Napahawak ako sa bibig ko.

“Huwag mong sabihing…”

Tumango siya.

“Ipinatayo ko ito tatlong taon na ang nakalipas.”

Tuluyan nang tumulo ang mga luha ko.

“Bakit?”

“Dahil naniwala akong babalik ka.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Tatlong taon.

Tatlong taon niyang itinayo ang bahay na iyon para sa isang taong hindi niya alam kung makikita pa niyang muli.

Lumapit ako at niyakap siya nang mahigpit.

“Mahal na mahal kita.”

Mahina siyang tumawa.

“Alam ko.”

“Mayabang.”

“Pero totoo naman.”

At muli kaming nagtawanan.

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unti kong nakilala ang pamilyang minsang naging pinagtataguan ko.

Naging tunay silang pamilya.

Lalo na si Lola.

Madalas niya akong tawagin sa umaga para lamang magkuwento.

Minsan ay tungkol sa kabataan niya.

Minsan naman ay tungkol kay Ethan.

“Alam mo ba?”

Mahina niyang sabi isang hapon habang magkasama kaming umiinom ng tsaa.

“Noong mawala ka, halos araw-araw siyang pumupunta rito.”

Napatingin ako sa kanya.

“Talaga po?”

Tumango siya.

“Dito siya umiiyak.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Umiiyak?”

“Akala mo ba bato ang apo ko?”

Napatawa siya.

“Maraming gabi na nakita ko siyang nakatingin lang sa dagat.”

“Akala niya yata kapag sapat siyang naghintay, babalik ka.”

Bigla akong natahimik.

At sa unang pagkakataon ay lubos kong naunawaan kung gaano kalalim ang sakit na iniwan ko noon.

Ngunit sa halip na makaramdam ng guilt, mas lalo kong pinangakong hindi ko na muling sasaktan ang lalaking iyon.

Pagkalipas ng anim na buwan.

May dumating na balita.

Nagpakasal na ang dati kong fiancé.

Hindi ko alam kung bakit, ngunit nang marinig ko iyon ay wala na akong naramdamang sakit.

Wala nang galit.

Wala nang hinanakit.

Para bang isa na lamang siyang kabanata ng buhay ko na tuluyan nang naisara.

Nang sabihin ko iyon kay Ethan, ngumiti lamang siya.

“Good.”

“Ano’ng good?”

“Mas mabuti nang masaya siya.”

“Tama.”

“Para wala na siyang dahilan para guluhin ang asawa ko.”

Napatawa ako.

“Sobrang seloso mo talaga.”

“At proud ako roon.”

Iyon ang isa sa mga bagay na pinakamahal ko kay Ethan.

Hindi siya natatakot magmahal.

Hindi siya natatakot ipakita ang nararamdaman niya.

At hindi siya natatakot piliin ako araw-araw.

Isang taon matapos ang aming kasal, isa na namang himala ang dumating sa buhay namin.

Nasa veranda kami noon.

Nakaupo ako habang pinapanood ang paglubog ng araw.

Biglang inilapag ni Ethan ang tasa ng kape niya.

“Mai.”

“Hmm?”

“May kakaiba sa’yo nitong mga nakaraang araw.”

Napakagat ako sa labi.

“Ano?”

“Madalas kang antukin.”

Tumango ako.

“At?”

“Madalas ka ring magutom.”

Hindi ako nagsalita.

Mas lalo siyang tumingin sa akin.

“Mai…”

Napatawa ako.

At saka ko inilabas mula sa bulsa ko ang isang maliit na kahon.

Ilang segundo niya iyong tinitigan.

Pagkatapos ay dahan-dahan niya iyong binuksan.

At agad siyang natigilan.

Nasa loob ang isang maliit na pares ng medyas na pambata.

Kasama ang ultrasound photo.

Nanlaki ang mga mata niya.

At sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya…

wala siyang masabi.

“Ethan?”

Tahimik pa rin siya.

“Ethan?”

Bigla siyang napaluha.

At doon ko tuluyang napatawa habang umiiyak din.

“Magiging tatay ka na.”

Parang batang tumalon siya mula sa kinauupuan niya.

“Ako?”

“Oo.”

“Talaga?”

“Oo nga!”

At sa susunod na segundo ay niyakap niya ako nang napakahigpit.

“Mahal kita.”

“Alam ko.”

“Mahal na mahal kita.”

“Alam ko rin.”

“Salamat sa pagbabalik.”

At doon tuluyan akong napaiyak.

Dahil iyon ang pinakamasimpleng salita.

Ngunit iyon din ang pinakamahalaga.

Salamat sa pagbabalik.

Dalawang taon pa ang lumipas.

Mas lalo pang naging masaya ang aming tahanan.

Ang bahay na minsang pangarap lamang ay napuno ng tawanan.

Ng iyakan ng bata.

Ng mga laruan.

Ng maliliit na paa na tumatakbo sa pasilyo.

At ng pagmamahal na matagal naming ipinagkait sa isa’t isa.

Isang gabi, habang pinapatulog namin ang aming anak na babae, bigla siyang nagtanong.

“Daddy?”

“Yes, princess?”

“Paano kayo nagkakilala ni Mommy?”

Nagkatinginan kami ni Ethan.

At sabay kaming natawa.

“Mahabang kuwento iyon.”

“Gusto ko po.”

“Sigurado ka?”

“Opo.”

Napatingin siya sa akin.

Ako naman ay ngumiti.

At saka namin ikinuwento sa aming anak ang kuwento ng dalawang taong minsang nagkakilala sa internet.

Dalawang taong nagmahalan.

Nagkahiwalay.

Nagkasakitan.

At muling nagtagpo.

Tahimik na nakinig ang aming anak.

Hanggang sa matapos kami.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

“Parang fairy tale.”

Napangiti ako.

Hindi.

Hindi iyon fairy tale.

Dahil ang mga fairy tale ay karaniwang walang sakit.

Walang pagkakamali.

Walang pagkawala.

Ang kuwento namin ay puno ng lahat ng iyon.

Ngunit marahil iyon din ang dahilan kung bakit mas mahalaga ito.

Dahil pinili naming bumalik.

Pinili naming magpatawad.

Pinili naming magmahal muli.

Nang makatulog ang aming anak, lumabas kami ni Ethan sa veranda.

Tahimik naming pinanood ang mga alon.

Katulad ng ginawa niya noon habang hinihintay akong bumalik.

Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“At kung mawala ka ulit?”

Biro niya.

Napatawa ako.

“At kung mawala ako?”

“Hahanapin ulit kita.”

“Tapos?”

“Kapag nakita kita…”

Inangat niya ang kamay ko at hinalikan iyon.

“Hindi na kita pakakawalan.”

Napangiti ako.

“At paano kung ako naman ang maunang maghanap sa’yo?”

Tumawa siya.

“Mas mabuti.”

“Bakit?”

“Dahil pagkatapos ng apat na taon…”

Hinila niya ako palapit sa kanya.

“At pagkatapos ng buong buhay na paghihintay…”

Ipinatong niya ang noo niya sa noo ko.

“Ang paborito kong lugar sa mundo ay kung nasaan ka.”

At habang sumasayaw ang hangin mula sa dagat at kumikislap ang mga ilaw ng bahay na sabay naming pinangarap noon, alam kong tama ang lahat ng nangyari.

Ang pagkawala.

Ang paghihintay.

Ang mga luha.

Ang mga pagkakamali.

Dahil kung hindi nangyari ang lahat ng iyon, hindi kami hahantong sa gabing ito.

Sa tahanang ito.

Sa pamilyang ito.

At sa pagmamahalang hindi na kailanman mawawala.

Minsan, hindi ibinibigay ng tadhana ang gusto natin sa unang pagkakataon.

Minsan, pinaglalayo muna tayo nito upang matutunan nating pahalagahan ang taong tunay na para sa atin.

At nang muling magtagpo ang aming mga landas, pareho na kaming handang piliin ang isa’t isa.

Hindi lamang para sa isang araw.

Hindi lamang para sa isang pangako.

Kundi para sa buong buhay.

At sa pagkakataong ito, wala nang pagtatago.

Wala nang pagtakbo.

Wala nang paalam.

Dahil matapos ang lahat ng unos na pinagdaanan namin, natagpuan na namin ang tahanang matagal naming hinahanap.

At iyon ay ang puso ng isa’t isa.