BAHAGI 1
Matapos magtrabaho ng labing-anim na oras nang walang patid sa pag-aalaga sa isang bagong silang na sanggol na may malalang kabag, halos hindi na maidilat ni Mariana “Maya” Santos ang kanyang mga mata. Ang bawat hakbang niya sa malamig na sahig ng paliparan ng Teterboro sa New Jersey ay tila may kasamang toneladang pabigat. Puno ng paltos ang kanyang mga paa, tuyot ang kanyang labi, at ang tanging hiling na lamang niya ay ang makasampa sa panggabing lipad, makabalik sa kanyang tinutuluyang boarding house, at matulog nang napakahaba upang limutin ang tila impiyernong araw na lumipas.
Bilang isang Overseas Filipino Worker (OFW) na nagtatrabaho bilang neonatal private nurse para sa mga mayayamang pamilya sa Amerika, sanay na si Maya sa puyat. Ngunit ang gabing ito ay kakaiba. Ang kanyang katawan ay sumisigaw na ng pahinga.
Kinuha niya ang kanyang lukot-lukot na boarding pass mula sa bulsa ng kanyang kupas na jacket. Sinuri niya ito sa huling pagkakataon sa ilalim ng malamlam na ilaw ng terminal.
Flight 847.
Gate 12A.
Seat 14B.
Tila imposibleng magkamali. Napakasimple ng mga numero. Gayunpaman, ang labis na pagod ay may kakaibang kapangyarihan—kaya nitong gawing perpektong lohikal ang kahit na pinakamaling desisyon.
Nang makarating siya sa Gate 12A, bahagya siyang napatigil. Walang mahabang pila ng mga pasaherong may bitbit na naglalakihang mga bagahe. Sa halip, isang maliit, napaka-elegante, at tila kumikinang na pribadong eroplano ang nakaparada sa labas ng malaking salaming bintana. Walang ingay. Walang nagmamadaling mga pamilya.
“Marahil ay pinalitan ng airline ang aming sasakyang eroplano dahil sa aberya,” bulong ni Maya sa kanyang sarili. Sa puntong iyon ng matinding antok, hindi na siya nag-isip nang malalim. Inakala niya na sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang buhay na puno ng kamalasan, pumanig sa wakas sa kanya ang swerte. Binigyan siya ng upgrade ng uniberso.
Umakyat siya sa hagdan ng eroplano nang hindi nagtatanong ng kahit ano. Walang sumita sa kanya sa pinto. Pagpasok niya, halos mapasinghap siya sa karangyaan. Ang kabina ay mayroon lamang labindalawang malalaking upuan na gawa sa mamahaling cream-colored na katad, mga mesang gawa sa makintab na mahogany, at isang mainit, tila gintong ilaw na sadyang idinisenyo para pilitin ang pagod na katawan na magpahinga.
Walang ibang pasahero. Wala ring kahit isang flight attendant na sumalubong sa kanya upang suriin ang kanyang boarding pass.
“Isang minuto lang… hihiga lang ako saglit habang wala pa ang iba,” bulong ni Maya.
Inilagay niya ang kanyang dalang maliit na bag sa compartment, ngunit may napansin siyang isang eleganteng itim na maleta na may gold trim na nakalagay na malapit sa upuan. Sa pag-aakalang pagmamay-ari ito ng kung sinong mayamang pasaherong naunang sumakay, iniwan niya lamang ito sa tabi ng kanyang mga binti upang magsilbing patungan. Lumubog si Maya sa pinakakomportableng upuan na nasubukan niya sa buong buhay niya. Bago pa man niya matapos ang kanyang huling buntong-hininga, tuluyan na siyang nilamon ng dilim at ng mahimbing na tulog.
Hindi niya narinig ang malalakas na makina ng eroplano nang magsimula itong umugong. Hindi niya naramdaman ang marahang pag-angat ng sasakyang-himpapawid patungo sa kalawakan.
Nagising lamang si Maya nang isang malalim, baritono, at may awtoridad na tinig ng isang lalaki ang magsalita sa kanyang tapat.
“Nakaupo ka sa pwesto ko.”
Biglang napadilat si Maya. Ang kanyang paningin ay bahagyang malabo pa, ngunit unt-unting luminaw ang pigura ng isang matangkad na lalaki na nakatayo sa kanyang harap. Naka-dark gray na bespoke suit ito, may matikas na tindig, at may matatalas ngunit tila nang-aasar na mga mata na nakatitig sa kanya. May hawak siyang baso ng whiskey, at ang kanyang ekspresyon ay mas mukhang naaaliw kaysa sa galit.
Mabilis na napaupo nang tuwid si Maya, halos mauntog ang ulo sa taas ng sandalan. “Diyos ko! Paumanhin po, sir. Baka nagkamali po ako ng upuan. Lilipat na po ako…”
Hahanapin sana niya ang upuang “14B” na nakasulat sa kanyang pass, ngunit nang tumingin siya sa paligid, napansin niyang walang ibang silya kundi ang mga marangyang armchair. At nang lumingon siya sa bintana, tila huminto ang tibok ng kanyang puso.
Walang mga ilaw ng lungsod ng Monterrey o ng New Jersey. Puro makapal, mapuputi, at tila walang katapusang ulap lamang ang nasa labas, na nililiwanagan ng liwanag ng buwan.
“Nasaan po tayo?” nanginginig ang boses na tanong ni Maya.
“Nasa ibabaw tayo ng Karagatang Atlantiko,” malamig na sagot ng lalaki sabay higop sa kanyang inumin.
“Atlantiko?! Pero… Monterrey ang destinasyon ko! Kailangan nating bumalik! Sir, pakiusap, sabihin ninyo sa piloto na iikot ang eroplano!” halos maiyak na si Maya sa takot at kalituhan.
Itinaas ng lalaki ang kanyang makapal na kilay. “Nasa higit siyam na libong metrong taas na tayo, Miss. Hindi natin pwedeng umikot at mag-aksaya ng gasolina dahil lamang sa isang pasaherong nagkamali ng pinasukang gate. At para sa iyong kaalaman, pribadong jet ko ito. Papunta tayong Paris.”
“Paris?!” Napahawak si Maya sa kanyang ulo, ang kanyang puso ay nagpapanic na. “Hindi maaari… wala akong dalang passport para sa Europa, wala akong pera para doon! Yari na ako… Paglapag natin, siguradong ipapaaresto mo ako sa pulisya, hindi ba?”
Naupo ang lalaki sa tapat niyang upuan, pinag-krus ang mahahabang binti, at tinitigan si Maya nang may masusing pagsusuri. “Hindi ko pa ‘yan napapagpasyahan. Depende sa kung paano mo ipapaliwanag kung paano ka nakalampas sa tatlong antas ng aking personal na seguridad nang walang nakakapansin.”
“Sino ka ba talaga?” tanong ni Maya, habang lumalaki ang kanyang mga mata sa takot.
“Ako si Alejandro Valderama,” sagot ng lalaki.
Napasinghap si Maya. Kilalang-kilala ng kahit na sinong sumusubaybay sa pandaigdigang balita ang pangalang iyon.
Si Alejandro Valderama ay ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Valderama Global Group—isang higanteng kumpanya na nagmamay-ari ng mga shipping lines, luxury hotels, at mga real estate sa buong Asya at Europa. Siya ay isa sa pinakamayamang Pilipino sa buong mundo, ngunit kilala rin sa kanyang pagiging misteryoso, malamig, at walang-awang pagpapasya sa negosyo. Maraming usap-usapan na ang kanyang pamilya ay may mga madidilim na lihim na pilit nilang itinago sa loob ng ilang dekada.
“At bakit… bakit hindi ka galit?” tanong ni Maya, nagtataka kung bakit hindi pa siya pinaposasang kasama ng mga security guard sa loob ng eroplano.
Pinagmasdan muli siya ni Alejandro, ang kanyang matatalas na mata ay tila binabasa ang bawat hibla ng pagkatao ni Maya. “Dahil maraming taon na ang nakalipas mula nang may maging ganyan kapektado ang tulog sa tabi ko nang walang anumang takot. At dahil… tila hindi ka mukhang isang assassin o espiya ng aking mga kalaban.”
Laban sa lahat ng lohika, hindi pinatawag ni Alejandro ang kanyang mga tauhan upang ikulong si Maya sa likod. Sa halip, nag-utos siya sa kanyang personal chef na silbihan si Maya ng mainit na pagkain. Habang lumilipad sila sa ibabaw ng madilim na karagatan, nagsimulang magtanong si Alejandro tungkol sa kanyang buhay.
Ipinaliwanag ni Maya ang lahat—ang kanyang buhay sa Pilipinas, ang pagpanaw ng kanyang ina noong siya ay bata pa, ang kanyang tiyahin na nagpalaki sa kanya sa isang maliit na bayan sa Laguna, at ang kanyang pangarap na makapag-ipon upang magtayo ng isang maliit na klinika para sa mga kapus-palad na solong ina sa kanilang lalawigan. Nakinig si Alejandro nang may kakaibang seryosong tingin, na tila ba ang bawat salita ni Maya ay may kahulugan sa kanya.
Nalimutan ni Maya ang kanyang takot at pagod dahil sa kakaibang gaan ng loob na naramdaman niya sa bilyonaryo. Hanggang sa…
Bumukas ang pinto ng kabina at pumasok ang kanyang chief of security na si Gabriel. Putla ang mukha nito at may hawak na tablet.
“Sir, may malaking problema tayo,” bulong ni Gabriel, ngunit sapat ang lakas para marinig ni Maya. “May naka-access sa aming main server limang minuto ang nakalipas. Na-download ang lahat ng kumpidensyal na dokumento tungkol sa iyong pamilya at sa mga nakaraang transaksyon ng iyong yumaong ama.”
Agad na tumayo si Alejandro. Ang kanyang mukha ay biglang nagbago—nawala ang kanina lamang na kabaitan at napalitan ito ng isang nakakahindik na lamig. Ang kanyang mga mata ay naging kasing talas ng patalim.
Tumingin siya pababa, diretso sa itim na maleta na may gold trim na nakapatong pa rin sa tabi ng mga binti ni Maya.
“Saan mo nakuha ang maletang iyan, Mariana?” ang kanyang boses ay tila yelo sa lamig.
“A-akala ko po… naiwan ito rito. O baka sa akin ito… hindi ko po alam, nakita ko na lang ito rito nang sumakay ako,” pautal-utal na sagot ni Maya, habang unt-unting lumalayo ang kanyang katawan sa upuan dahil sa takot.
Walang sabi-sabing dinakot ni Alejandro ang maleta at marahas na binuksan ito. Sa loob ay walang mga damit.
May mga bank statement mula sa mga lihim na account sa Switzerland, isang lumang kupas na larawan, at isang piraso ng papel na may sulat-kamay.
Kinuha ni Alejandro ang larawan. Nanlalamig ang kanyang kamay nang makita ang isang magandang batang babae na nakangiti—isang babaeng may pamilyar na mga mata. Tumingin si Alejandro kay Maya, pagkatapos ay muli sa larawan.
Ang babae sa larawan ay kamukhang-kamukha ni Maya.
At nang basahin ni Alejandro ang sulat na nasa papel, halos mabitawan niya ang hawak na baso ng whiskey. Mayroon lamang itong limang salita na nakasulat sa Tagalog:
“Protektahan mo siya sa ating ama, Alejandro.”
BAHAGI 2
KABANATA 1: ANG BAGYO SA ITAAS NG ULAP
Ang hangin sa loob ng kabina ng pribadong jet ay biglang naging napakabigat, na tila ba bawat molekula ng oksihano ay napalitan ng takot at suspetsa. Nakatayo si Alejandro sa tapat ni Maya, hawak ang kupas na larawan sa kanyang isang kamay at ang sulat-kamay na tala sa isa pa. Ang kanyang mukha, na kanina lamang ay nagpakita ng bahagyang init at interes, ay tila naging isang estatwang gawa sa marmol—walang emosyon, matigas, at mapanganib.
“Sino ka talaga?” tanong ni Alejandro, ang kanyang boses ay isang mahinang bulong ngunit may dalang bigat na yumanig sa buong pagkatao ni Maya.
“Hindi ko alam… hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin niyan!” umiiyak na sagot ni Maya, habang yakap-yakap ang kanyang sarili sa takot. “Ako si Mariana Cruz Santos. Isang nurse. Ipinanganak ako sa Laguna. Ang nanay ko… ang nanay ko ay si Sofia Cruz, ngunit namatay siya noong limang taong gulang pa lamang ako! Wala akong alam sa mga dokumentong iyan!”
Nang marinig ang pangalang “Sofia,” tila tinamaan ng kidlat si Alejandro. Humigpit ang kapit niya sa papel hanggang sa magusot ito.
“Sofia…” bulong ni Alejandro. Tumingin siya kay Gabriel, ang kanyang chief of security na nananatiling nakatayo sa may pinto, alerto at naghihintay ng utos. “Gabriel, i-lock ang buong sistema ng eroplano. Walang sinuman ang makikipag-ugnayan sa labas maliban sa aking personal na linya. At dalhin mo rito ang tablet na naglalaman ng impormasyon tungkol sa nag-hack ng ating system.”
“Opo, Sir,” mabilis na tugon ni Gabriel bago mabilis na lumabas ng kabina.
Naupo si Alejandro sa tapat ni Maya, ngunit sa pagkakataong ito, wala nang distansya o pagiging kaswal. Yumuko siya nang malapit, ang kanyang matatalas na mata ay direktang nakatitig sa mga mata ni Maya, na tila ba hinahanap ang anumang bakas ng kasinungalingan.
“Ang babaeng nasa larawan ay si Sofia Valderama-Cruz,” simula ni Alejandro, ang kanyang boses ay puno ng pait. “Siya ang aking nakatatandang kapatid sa ama. Labinlimang taon na ang nakalipas, naglaho siya nang walang bakas matapos niyang suwayin ang aming ama, si Don Eduardo Valderama. Sinabi ng aking ama sa lahat na pumanig na si Sofia sa mga kalaban ng pamilya at ninakawan ang aming kumpanya bago tumakas patungong Europa. Ngunit ang sulat na ito…”
Iniharap niya kay Maya ang papel na may sulat-kamay.
“Sulat-kamay ito ni Sofia. At ang tinutukoy niyang ‘ama’ na kailangan kong pagprotektahan sa iyo ay ang sarili naming ama, na pumanaw lamang noong nakaraang buwan. Mariana… kung ikaw ang anak ni Sofia, ibig sabihin nito…”
“Ibig sabihin ay magkamag-anak tayo?” nanginginig na tanong ni Maya. “Pero… paano? Ang alam ko lang ay isang simpleng guro ang nanay ko bago siya namatay sa isang aksidente sa sasakyan. Iyan ang palaging sinasabi sa akin ng aking Tita Caridad!”
“Ang iyong Tita Caridad,” pag-uulit ni Alejandro, ang kanyang isip ay mabilis na nag-uugnay ng mga tuldok. “Si Caridad ay ang matalik na kaibigan at dating personal na katulong ng aking kapatid na si Sofia. Nang maglaho si Sofia, naglaho rin si Caridad. Ngayon ay nagtatagpo na ang lahat ng piraso ng puzzle.”
Bago pa man makasagot si Maya, bumalik si Gabriel na may dalang balita.
“Sir, natukoy na namin kung saan nanggaling ang hack. Hindi ito mula sa labas ng eroplano. Ang signal ay nagmula mismo sa loob ng eroplanong ito—partikular sa isang device na itinanim sa loob ng itim na maletang iyan na nakalagay sa tabi ni Miss Mariana.”
Napatayo si Maya sa gulat. “Wala akong itinanim na kahit ano! Hindi ko nga alam kung paano buksan ang maletang iyan bago mo ito binuksan!”
“Alam ko,” malamig na sabi ni Alejandro, ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang lamig ay hindi na nakatutok kay Maya kundi sa anino ng taong nagplano ng lahat ng ito. “Hindi si Mariana ang may gawa nito. Ginamit lamang siya. Gabriel, sino ang nag-asikaso ng flight manifesto at ng paglilipat ng mga bagahe sa Teterboro?”
“Ang ground handling agent na si Julian, Sir. Ngunit nang subukan naming kontakin ang opisina nila sa New Jersey, sinabi ng manager na hindi pumasok sa trabaho si Julian ngayon. Ang pumalit sa kanya ay isang lalaking nagpakilalang empleyado ngunit walang rekord sa kanilang database. Ginamit ang kanyang ID para makapasok sa restricted area.”
Humarap si Alejandro kay Maya, ang kanyang ekspresyon ay may halong pag-aalala at pagtataka. “Ang ibig sabihin nito, Mariana, ay may nagplano na sumakay ka sa eroplanong ito. May nag-ayos ng iyong boarding pass, may nag-hack sa airport security para papasukin ka, at may naglagay ng maletang ito sa tabi mo upang magamit ang aming sariling network para nakawin ang mga lihim ng pamilya Valderama habang nasa ere tayo. At ang taong iyon… ay alam na ikaw ang anak ni Sofia.”
Naramdaman ni Maya ang unt-unting pag-ikot ng kanyang paligid. Ang kanyang simpleng buhay bilang isang puyat at pagod na nurse ay biglang nagbago at naging isang mapanganib na laro ng kapangyarihan at lihim ng mga bilyonaryo.
“Bakit?” tanong ni Maya, ang mga luha ay muling pumatak sa kanyang pisngi. “Bakit nila ito ginagawa sa akin? Gusto ko lang namang makauwi… gusto ko lang mabuhay nang tahimik.”
Lumapit si Alejandro sa kanya, at sa kauna-unahang pagkakataon, hinawakan niya ang balikat ni Maya nang may pag-iingat at lambing. “Dahil kung ikaw nga ang anak ni Sofia, ikaw ang tunay at nag-iisang tagapagmana ng kalahati ng Valderama Global Group—isang porsyento na sapat upang baguhin ang kontrol sa buong imperyo na kasalukuyang pinag-aawayan ng aking mga tiyuhin at ng board of directors.”
KABANATA 2: ANG LIHIM NG MGA DOKUMENTO
Habang patuloy na lumilipad ang jet patungo sa madilim na kalawakan ng Atlantiko, sinimulan nina Alejandro at Maya na suriin ang mga dokumentong nasa loob ng itim na maleta. Si Gabriel at ang kanyang technical team ay abala sa pagharang sa anumang pagpapadala ng data mula sa nakatanim na device patungo sa hindi kilalang server.
“Ang mga dokumentong ito,” sabi ni Alejandro habang isa-isang binabasa ang mga papel na may tatak ng bangko sa Switzerland. “Hindi ito basta mga bank statement. Ito ang mga pirma ng aking ama na nagpapatunay na ang lahat ng shares na kinuha niya mula kay Sofia noong umalis ito ay hindi binenta o ipinamahagi—kundi inilagay sa isang secret trust fund sa Geneva sa ilalim ng pangalang Mariana Cruz Santos.”
Napatitig si Maya sa kanyang sariling pangalan na nakasulat sa mga dokumentong may nakakahilong halaga ng salapi. “Ibig sabihin… alam ng iyong ama na buhay ako? At alam niya kung nasaan ako?”
“Mukhang ganoon nga,” sagot ni Alejandro, habang naglalakad nang pabalik-balik sa loob ng kabina. “Ang aking ama ay isang malupit na tao sa negosyo, ngunit bago siya mamatay, nagkaroon siya ng malubhang sakit. Marahil sa kanyang mga huling sandali, inusig siya ng kanyang konsensya. Naisip niya ang kanyang anak na si Sofia, at ang apo na iniwan nito. Ginawa niya ang trust fund na ito upang mabawi ang kanyang mga pagkakamali. Ngunit may ibang nakatuklas nito.”
“Sino?” tanong ni Maya.
“Ang aking Tiyo Alberto,” pait na sagot ni Alejandro. “Si Alberto ang kasalukuyang nakatayo bilang bise-presidente ng kumpanya. Siya ang pinakamatinding kalaban ko sa pamumuno. Kung nalaman ni Alberto na may buhay pang tagapagmana ng mga shares ni Sofia, alam niyang ang buong kontrol ng kumpanya ay mapupunta sa iyo—o sa akin, kung magpapasya tayong magtulungan. Ang paglalagay sa iyo sa eroplanong ito, kasama ang device na nagnanakaw ng data, ay isang paraan upang idawit tayo sa isang krimen: ang pagnanakaw ng kumpidensyal na impormasyon at insider trading.”
“Kaya kung nahuli ako ng pulisya sa Paris kasama ang maletang ito, magmumukha akong espiya na kasabwat mo, o kaya naman ay isang magnanakaw na sumabotahe sa sarili mong kumpanya,” dugtong ni Maya, unt-unting nauunawaan ang talas ng bitag.
“Eksakto,” tumango si Alejandro, may paghanga sa kanyang mga mata sa talas ng isip ni Maya kahit na nasa ilalim ito ng matinding stress. “Gagawin nila iyon upang sirain ang aking reputasyon, patalsikin ako sa board, at kasabay nito ay ipawalang-bisa ang trust fund mo sa pamamagitan ng pag-akusa sa iyo ng krimen laban sa pamilya.”
“Ngunit may isang bagay na hindi nila inaasahan,” sabi ni Maya, habang pinagmamasdan ang larawan ng kanyang ina.
“Ano iyon?”
“Hindi nila inaasahan na makikinig ka sa akin. Akala nila ay ipapaaresto mo agad ako pagkakita mo pa lang sa akin sa iyong upuan nang hindi nagtatanong. Akala nila ay magiging malamig at walang puso ka tulad ng reputasyon mo.”
Napangiti nang bahagya si Alejandro—isang bihira at totoong ngiti na nagpabago sa kanyang seryosong mukha upang maging mas kaakit-akit. “Kung minsan, Mariana, ang pinakamahusay na diskarte sa negosyo ay ang hindi pagsunod sa inaasahan ng iyong mga kalaban. Bukod pa rito, ang mga mata mo… kamukhang-kamukha ng mga mata ni Sofia noong huli ko siyang makita bago siya umalis. Sa puso ko, alam kong hindi ka kaaway.”
Ngunit ang katahimikan ng kanilang pag-uusap ay muling nagulo nang tumunog ang telepono ni Alejandro. Ang screen ay nagpakita ng isang tawag mula sa isang hindi kilalang numero.
“Huwag mong sasagutin, Sir,” babala ni Gabriel. “Maaaring sinusubukan nilang i-trace ang eksaktong lokasyon natin.”
Ngunit itinaas ni Alejandro ang kanyang kamay upang patahimikin si Gabriel. “Hindi. Kung ayaw nating maging biktima, kailangan nating malaman kung ano ang susunod nilang hakbang. I-record ang tawag na ito, Gabriel.”
Pinindot ni Alejandro ang sagot at inilagay ito sa speakerphone.
Isang malamig, tila robot na boses na binago ng isang voice changer ang narinig sa buong kabina.
“Magandang gabi, Alejandro. Sana ay komportable ang iyong bagong pasahero. Ang ganda ng anak ni Sofia, hindi ba? Kamukhang-kamukha ng kanyang ina noong mga huling araw nito.”
Naramdaman ni Maya ang panlalamig ng kanyang buong katawan. “Sino ka?!” sigaw niya sa telepono.
Ang boses sa kabilang linya ay tumawa nang mahina at nakakatakot. “Huwag kang mag-alala, Mariana. Malapit na tayong magkita. Alejandro, mayroon ka lamang limang oras bago lumapag ang iyong eroplano sa Paris. Kung hindi mo ibibigay sa amin ang mga password para sa trust fund ni Sofia sa Geneva paglapag ninyo, ang mga dokumento na kasalukuyang ninanakaw mula sa iyong eroplano ay ipapadala sa Interpol. At si Mariana? Siya ay makukulong sa isang French prison sa salang espionage at pagnanakaw. Mayroon kang limang oras upang magpasya kung ano ang mas mahalaga sa iyo—ang iyong kumpanya, o ang buhay ng iyong bagong natagpuang pamangkin.”
Naputol ang linya.
Naiwang tahimik ang lahat. Tumingin si Alejandro kay Maya, na ngayon ay nangangatog na sa takot. Alam ni Alejandro na ang limang oras na iyon ay ang magiging pinakamahalagang oras ng kanilang buhay.
KABANATA 3: ANG PLANO SA KATAHIMIKAN NG GABI
“Hindi ako papayag na saktan ka nila,” sabi ni Alejandro, ang kanyang boses ay puno ng determinasyon habang nakatitig sa screen ng kanyang telepono na ngayon ay patay na.
“Pero paano, Alejandro?” tanong ni Maya, na hindi na napansin ang paggamit ng unang pangalan ng bilyonaryo dahil sa tindi ng sitwasyon. “Hawak nila ang lahat ng alas. Mayroon silang access sa system mo, at alam nila ang bawat kilos natin.”
“Hindi ang bawat kilos,” wika ni Alejandro sabay baling kay Gabriel. “Gabriel, ilan pang oras bago tayo pumasok sa airspace ng Pransya?”
“Humigit-kumulang tatlong oras at kalahati, Sir. At mayroon pa tayong isang oras bago tayo mawala sa radar coverage ng gitnang Atlantiko para sa muling pag-refuel ng signal,” sagot ng matapat na tauhan.
“Mabuti. Iyan ang ating bintana ng pagkakataon,” sabi ni Alejandro habang mabilis na lumapit sa kanyang working desk sa dulo ng kabina. Kumuha siya ng isang piraso ng papel at bolpen. Sa kabila ng pagiging bilyonaryo ng teknolohiya, alam niyang ang anumang digital na plano ay maaaring ma-hack. Ang panulat at papel ang pinakaligtas na paraan ng komunikasyon sa gabing ito.
Mabilis siyang nagsulat ng ilang mga pangalan at numero ng telepono, pagkatapos ay ipinakita ito kay Gabriel.
“Kontakin mo si Jean-Luc sa Paris gamit ang aking personal at naka-encrypt na satellite phone. Sabihin mo sa kanya na ihanda ang pribadong ari-arian sa Chantilly. Walang sinuman, kahit ang aking sariling pamilya, ang dapat makaalam na doon kami tutuloy.”
“Masusunod, Sir.”
Humarap si Alejandro kay Maya. “Mariana, kailangan kong maging matapang ka. Ang taong tumawag sa atin ay umaasa na tayo ay magpapanic. Umaasa silang susuko ako at ibibigay ang trust fund upang isalba ang aking reputasyon at ang iyong kaligtasan. Ngunit ang hindi nila alam ay marami akong kaibigan sa Paris na may utang na loob sa akin—at ang tiyahin mong si Caridad ay buhay pa.”
Napatayo si Maya. “Buhay si Tita Caridad? Pero paano mo nalaman? Ang alam ko ay nasa Laguna siya!”
“Bago tayo lumipad mula sa New Jersey, pinahanap ko na siya sa aking mga tauhan sa Pilipinas bilang bahagi ng aking regular na background check sa mga taong nakapaligid kay Sofia noon. Ligtas siya, Mariana. Itinatago siya ng aking mga tauhan sa isang ligtas na lugar sa Maynila dahil alam kong may naghahanap din sa kanya doon.”
Nakahinga nang maluwag si Maya. Ang malaman na ligtas ang kanyang tiyahin na nagpalaki sa kanya ay nagbigay sa kanya ng lakas na hindi niya akalaing mayroon siya.
“Ano ang gagawin natin ngayon?” tanong ni Maya, habang pinupunasan ang kanyang mga luha. Ang pagod ay tila naglaho na, napalitan ng isang matinding pagnanais na mabuhay at labanan ang mga taong sumira sa buhay ng kanyang ina.
“Maglalaro tayo ayon sa kanilang gusto—sa simula,” paliwanag ni Alejandro. “Paglapag natin sa Le Bourget Airport sa Paris, tiyak na may mga tao silang naghihintay upang subaybayan tayo. Ipapanggap natin na natatakot tayo at susunod tayo sa kanilang mga kondisyon. Ngunit sa sandaling makalabas tayo ng terminal, gagawa tayo ng pag-iba ng direksyon.”
Inilatag ni Alejandro ang mapa ng Paris sa mesa. “Ang Le Bourget ay isang paliparan para sa mga pribadong jet. Mas madaling makaiwas doon kaysa sa Charles de Gaulle. Mayroon akong lihim na daanan sa VIP lounge na idinisenyo para sa mga diplomatiko. Doon tayo dadaan habang si Gabriel ay gagamit ng mga decoy upang lituhin ang mga nagmamasid sa atin.”
Pinagmasdan ni Maya si Alejandro habang nagpapaliwanag ito. Sa kabila ng panganib, may kakaibang kapayapaan siyang naramdaman sa piling ng lalaking ito. Ang bilyonaryo na kinatatakutan ng marami sa mundo ng negosyo ay siya palang magiging tanging kalasag niya laban sa kapahamakan.
“Salamat, Alejandro,” bulong ni Maya.
Tumingin sa kanya si Alejandro, ang kanyang matatalas na mata ay lumambot. “Huwag kang magpasalamat sa akin, Mariana. Ako ang dapat humingi ng tawad sa iyo. Kung hindi dahil sa kasakiman ng aking pamilya, lumaki ka sana sa karangyaan at kasama ang iyong ina. Utang ko sa alaala ni Sofia na protektahan ka. At gagawin ko iyon, kahit na maubos ang buong kayamanan ng mga Valderama.”
KABANATA 4: ANG PAGLAPAG SA PARIS AT ANG HABULAN SA DILIM
Ang mga gulong ng pribadong jet ay marahang sumayad sa basang aspalto ng Le Bourget Airport sa Paris. Ang ulan ay malakas na pumapatak, na tila sumasabay sa mabigat na pintig ng puso ni Maya. Madilim ang paligid, maliban sa mga makukulay na ilaw ng runway na sumasalamin sa mga patak ng ulan sa bintana.
“Maghanda ka na, Mariana,” bulong ni Alejandro habang isinusuot ang kanyang mamahaling coat. Binigyan din niya si Maya ng isang makapal na cashmere coat upang maprotektahan ito sa lamig ng taglagas sa Europa.
“Gabriel, handa na ba ang decoy?” tanong ni Alejandro sa kanyang earpiece.
“Opo, Sir. Dalawang magkaparehong itim na Mercedes-Benz ang naghihintay sa labas ng pangunahing terminal. Ang aking mga tauhan ay nakasuot ng mga damit na katulad ng sa inyo. Sa sandaling lumabas sila, ang mga nagmamasid ay susunod sa kanila,” sagot ni Gabriel mula sa cockpit.
“Mabuti. Mariana, hawakan mo ang kamay ko at huwag kang bibitiw, anuman ang mangyari,” utos ni Alejandro.
Tumango si Maya. Nang hawakan ni Alejandro ang kanyang kamay, naramdaman niya ang init nito na nagbigay sa kanya ng lakas. Sabay silang bumaba sa hagdan ng eroplano sa ilalim ng isang malaking payong na hawak ng isang body guard. Sa halip na maglakad patungo sa pangunahing terminal kung saan karaniwang dumadaan ang mga VIP, mabilis silang dinala ng isang maliit na shuttle car patungo sa isang tila abandonadong hangar sa gilid ng paliparan.
Doon, naghihintay ang isang simpleng gray na van na walang anumang tatak ng karangyaan—isang matalinong pagpili upang hindi makaakit ng pansin.
“Pasok,” sabi ni Alejandro habang tinutulungan si Maya na sumakay.
Sumakay din si Alejandro at agad na pinaandar ng driver ang sasakyan, lumabas sa isang nakatagong gate ng airport na diretso sa isang madilim na kalsada patungong hilaga ng Paris.
Habang bumibiyahe sila sa gitna ng ulan, narinig nila ang ulat ni Gabriel sa earpiece ni Alejandro.
“Sir, kumagat sila sa pain. Ang dalawang itim na Mercedes ay sinusundan ng tatlong hindi kilalang sasakyan patungo sa gitna ng Paris. Mukhang matatagalan bago nila malaman na hindi kayo ang nasa loob.”
Nakahinga nang maluwag si Alejandro. Ngunit alam niyang hindi pa sila ligtas. “Jean-Luc, nasaan na tayo?” tanong niya sa driver.
“Tatlumpung minuto na lang, Monsieur Valderama. Malapit na tayo sa estate sa Chantilly. Ang lugar ay napapaligiran ng kagubatan at may sariling security system na hindi konektado sa internet. Doon ay ligtas kayo,” sagot ng matapat na kaibigan at katiwala ni Alejandro sa Pransya.
Tumingin si Maya sa bintana ng sasakyan. Ang mga ilaw ng Paris ay unt-unting napalitan ng mga madidilim na puno ng kagubatan. Ang pakiramdam na siya ay nasa ibang bansa, na tinutugis ng mga hindi kilalang kaaway dahil sa isang nakaraang hindi niya alam, ay tila isang masamang panaginip.
“Alejandro,” tawag ni Maya sa mahinang boses. “Kung makuha nila ang trust fund, ano ang mangyayari?”
“Hindi nila iyon makukuha,” seryosong sagot ni Alejandro habang nilalaro ang kanyang singsing sa daliri. “Ang trust fund na iyon ay nangangailangan ng dalawang bagay upang mabuksan: ang iyong biometric data at ang aking personal na digital signature key. Kahit na patayin nila tayo, hindi nila makukuha ang pera nang wala ang dalawang iyon. Kaya naman sinusubukan nilang takutin tayo upang kusang sumuko.”
“At kung hindi tayo sumuko?”
Humarap si Alejandro sa kanya, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. “Gagamitin natin ang perang iyon upang sirain sila. Mariana, ang iyong ina ay hindi lamang tumakas noon. Ang mga dokumentong nakuha natin sa maleta ay naglalaman din ng ebidensya na ang aking Tiyo Alberto ang nag-set up ng pekeng transaksyon na nagparatang kay Sofia ng pagnanakaw. Ginamit niya iyon upang mapilitan ang aking ama na itakwil si Sofia at ibigay kay Alberto ang mas malaking bahagi ng kumpanya.”
Nanlaki ang mga mata ni Maya. “Ibig sabihin… ang sarili mong tiyo ang sumira sa buhay ng nanay ko?”
“Oo,” pait na sagot ni Alejandro. “At ngayon, gagawin ko ang lahat upang pagbayaran niya ang bawat luha na pumatak sa mga mata ng iyong ina, at sa mga mata mo.”
KABANATA 5: ANG ENKWENTRO SA ESTADO NG CHANTILLY
Ang estate sa Chantilly ay isang magandang lumang kastilyo na napapaligiran ng mataas na pader na gawa sa bato at mga dambuhalang puno ng oak. Pagpasok ng kanilang sasakyan, agad na isinara ang malaking bakal na pinto. Ang lugar ay tila isang ligtas na kkanlungan sa gitna ng bagyo.
Dinala ni Jean-Luc sina Alejandro at Maya sa isang malawak na silid-aklatan na may mainit na tsiminea. Isang matandang katulong ang naghatid sa kanila ng mainit na tsa at tuyong damit upang makapagpalit sila.
Matapos makapagpalit, naupo si Maya sa harap ng tsiminea, hinahayaan ang init nito na matanggal ang panginginig ng kanyang katawan. Lumapit si Alejandro at umupo sa tabi niya, hawak ang dalawang tasa ng tsa.
“Uminom ka muna, Mariana,” malambing na sabi niya habang inaabot ang tasa.
“Salamat, Alejandro,” sabi ni Maya habang tinatanggap ito. “Alam mo, sa buong buhay ko, palagi kong iniisip kung bakit parang napakahirap ng buhay para sa akin at kay Tita Caridad. Palagi kaming lumilipat ng bahay noong bata pa ako. Ngayon ko lang narealize… tumatakbo pala kami. Tumatakbo kami mula sa pamilya Valderama.”
“Iniligtas ka ni Sofia, Mariana,” sabi ni Alejandro habang nakatitig sa apoy ng tsiminea. “Alam niyang kung malalaman ng aking ama o ni Alberto ang tungkol sa iyo, gagamitin ka nilang pain o di kaya’y tuluyang ipapahamak upang walang maging banta sa kanilang kapangyarihan. Si Sofia ay isang bayani. Isinakripisyo niya ang kanyang marangyang buhay upang bigyan ka ng isang normal at ligtas na pagkabata.”
“Pero namatay pa rin siya,” malungkot na sabi ni Maya. “At ngayon, narito ako, bumalik sa mundong pilit niyang inilayo sa akin.”
“Ngunit hindi ka na nag-iisa ngayon,” sabi ni Alejandro, at dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Maya. Ang kanyang paghawak ay hindi tulad ng isang bilyonaryo na nag-uutos, kundi tulad ng isang kapatid, isang kaibigan, at isang taong handang ibigay ang lahat para sa kanyang kaligtasan. “Narito ako. At ipinapangako ko sa iyo, sa ngalan ng aking ina at ng iyong ina, na hinding-hindi ko hahayaang saktan ka nila muli.”
Isang biglang tunog ng alarma ang bumasag sa katahimikan ng silid.
Pumasok si Jean-Luc na may hawak na riple, ang mukha ay puno ng tensyon. “Monsieur Valderama, may mga sasakyang pumasok sa aming perimeter. Hindi ko alam kung paano nila nahanap ang lugar na ito, ngunit mukhang may tracker sa loob ng iyong personal na kagamitan.”
Agad na chineck ni Alejandro ang kanyang sarili. Kinuha niya ang kanyang relo—isang mamahaling Patek Philippe na regalo ng kanyang Tiyo Alberto noong nakaraang taon para sa kanyang kaarawan.
“Ang relo ko,” bulong ni Alejandro sabay balibag nito sa sahig. Tinapakan niya ito nang malakas hanggang sa mabasag ang salamin at lumabas ang isang maliit na micro-chip na kumikinang na kulay pula. “Ang hayop na iyon. Alam niya ang bawat galaw ko mula pa noong simula.”
“Ano ang gagawin natin?” nanginginig na tanong ni Maya habang tumatayo.
“Jean-Luc, dalhin mo si Mariana sa ligtas na silid sa ilalim ng kastilyo,” utos ni Alejandro habang binubuksan ang isang lihim na drawer sa kanyang mesa at kumukuha ng isang baril. “Ako ang haharap sa kanila.”
“Hindi!” sigaw ni Maya, habang hinahawakan ang braso ni Alejandro. “Hindi kita iiwan dito! Kung mamatay ka, ano ang mangyayari sa akin? Ano ang mangyayari sa lahat ng pinaglaban ng nanay ko? Kailangan nating magkasama, Alejandro!”
Tinitigan siya ni Alejandro, nakita niya ang takot sa mga mata ni Maya ngunit may kasama ring isang kakaibang tapang na namana nito kay Sofia.
“Sige,” tumango si Alejandro. “Sasama ka sa akin. Ngunit mananatili ka sa likod ko, Mariana. Hinding-hindi ka lalabas sa paningin ko.”
KABANATA 6: ANG PAGLALANTAD NG KATOTOHANAN
Bumukas ang malaking pinto ng silid-aklatan. Pumasok ang tatlong lalaking nakasuot ng mga itim na coat, at sa gitna nila ay isang pamilyar na pigura.
Isang matandang lalaki na may puting buhok, nakasuot ng mamahaling suit, at may hawak na baston na may hawakang ginto. Siya ay walang iba kundi si Alberto Valderama—ang tiyo ni Alejandro.
“Magandang gabi, Alejandro. Mariana,” nakangiting bati ni Alberto, ngunit ang kanyang mga mata ay walang anumang init. “Isang napakagandang gabi para sa isang reunion ng pamilya, hindi ba?”
“Tiyo Alberto,” mariing sabi ni Alejandro, habang itinuturo ang kanyang baril sa matanda. “Pumasok ka sa aking ari-arian nang walang pahintulot. May karapatan akong barilin ka ngayon din.”
“Maaari mong gawin iyan, aking pamangkin,” tawa ni Alberto habang itinataas ang kanyang mga kamay nang dahan-dahan. “Ngunit kung gagawin mo iyan, ang iyong tapat na si Gabriel na kasalukuyang hawak ng aking mga tauhan sa Paris ay hindi na sisikatan ng araw. At ang tiyahin ni Mariana na si Caridad sa Pilipinas? Isang tawag ko lang, at mawawala siya nang parang bula.”
Napaatras si Maya sa takot, ngunit pinilit niyang manatiling matatag. “Bakit mo ito ginagawa? Pamilya mo sila! Kapatid mo si Sofia!”
“Kapatid?” pait na sabi ni Alberto habang nakatitig kay Maya. “Si Sofia ang paborito ng iyong lolo. Siya ang dapat na magmana ng buong kumpanya habang ako ay itatapon lamang sa mga maliliit na subsidiary. Hindi ko hahayaang mangyari iyon noon, at lalong hindi ko hahayaang mangyari iyon ngayon dahil lamang sa isang batang nurse na biglang sumulpot mula sa kawalan!”
“Kaya ikaw ang nag-set up sa akin sa Teterboro,” sabi ni Maya, ang kanyang boses ay naging matatag sa galit. “Pinagpalit mo ang boarding pass ko, nilagay mo ang maletang iyon sa tabi ko upang magmukha akong kasabwat sa pagnanakaw ng data. Lahat ng ito ay para makuha mo ang trust fund!”
“Napakatalino mo, Mariana. Kamukhang-kamukha mo nga ang iyong ina,” sabi ni Alberto habang naglalakad nang dahan-dahan patungo sa kanila. “Ngunit ang katalinuhan ay walang silbi kung wala kayong kapangyarihan. Alejandro, ibigay mo sa akin ang access key para sa Swiss trust fund. Pirmahan mo ang kasunduan na naglilipat ng lahat ng shares ni Sofia sa aking pangalan. Gawin mo iyan, at hahayaan ko kayong mabuhay. Mariana, maaari kang bumalik sa Pilipinas kasama ang iyong tiyahin at mamuhay nang tahimik bilang isang mayamang nurse. Ngunit kung tatanggi kayo…”
Tumingin si Alberto sa kanyang mga tauhan, na agad na naglabas ng kanilang mga baril at itinutok kina Alejandro at Maya.
“Mamatay kayo rito sa Chantilly, at ipapahayag ko sa media na nagkaroon ng madugong shootout sa pagitan mo at ng isang espiyang nakapasok sa iyong jet. Walang makakaalam ng katotohanan.”
Tumingin si Alejandro kay Maya. Nakita niya ang isang marahang tango mula sa dalaga. Sa sandaling iyon, nagkaunawaan ang dalawa nang walang anumang salita.
“Sige, Tiyo Alberto,” sabi ni Alejandro habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang baril at inilalagay ito sa mesa. “Ibibigay ko sa iyo ang password at ang aking digital signature key.”
Nangumiti nang malawak si Alberto, ang kanyang mukha ay puno ng kasakiman. “Isang matalinong desisyon, Alejandro. Alam kong hindi mo matitiis na makitang mamatay ang anak ni Sofia.”
Kinuha ni Alejandro ang isang espesyal na tablet mula sa kanyang drawer at nagsimulang mag-type. Pagkatapos ay inabot niya ito kay Alberto. “Kailangan ng biometric scan ni Mariana upang makumpleto ang paglilipat. Mariana, lumapit ka rito.”
Dahan-dahang lumapit si Maya. Nang ilapat niya ang kanyang daliri sa screen ng tablet, may narinig silang kakaibang tunog ng beep.
“Ano ito?” tanong ni Alberto habang nakatitig sa screen na biglang naging kulay pula.
“Iyan ang activation ng aming backup security protocol,” malamig na sabi ni Alejandro. “Tiyo Alberto, habang nag-aaway tayo rito, ang aking technical team sa tulong ng gobyerno ng Pransya ay matagumpay na na-trace ang pinagmulan ng hack sa aming server. Lahat ng mga dokumentong ninakaw mo ay na-intercept na ng mga awtoridad. At ang tawag mo kanina kung saan ipinagtapat mo ang lahat ng krimen mo? Naka-broadcast ito nang live sa pulisya ng Paris na kasalukuyang nakatayo sa labas ng pinto ng kastilyong ito.”
Kasabay ng kanyang mga salita, ang malalakas na sirena ng pulisya ay umalingawngaw sa buong kagubatan ng Chantilly. Ang mga pulang ilaw ay sumalamin sa mga bintana ng kastilyo.
“Hindi maaari!” sigaw ni Alberto, ang kanyang mukha ay biglang naging putla sa takot. “Iligpit ninyo sila!” utos niya sa kanyang mga tauhan.
Ngunit bago pa man makakilos ang mga bodyguard ni Alberto, mabilis na binaligtad ni Alejandro ang mesa upang magsilbing harang, habang si Jean-Luc ay nagpaputok ng kanyang riple sa hangin upang takutin ang mga kalaban. Bumukas ang malaking pinto at pumasok ang mga armadong miyembro ng French Gendarmerie, na mabilis na nagpabagsak sa mga tauhan ni Alberto.
Napaluhod si Alberto sa sahig, ang kanyang baston ay gumulong sa tabi ng mga binti ni Alejandro. Ang kanyang imperyo ng kasinungalingan at kasakiman ay gumuho sa loob lamang ng isang segundo.
“Huli na ang lahat, Tiyo Alberto,” sabi ni Alejandro habang nakatitig sa kanyang tiyo nang may pait at lungkot. “Pagbabayaran mo ang bawat taon na nagdusa si Sofia, at ang bawat araw na natakot si Mariana. Ang pangalang Valderama ay lilinisin na mula sa iyong karumihan.”
KABANATA 7: ISANG BAGONG SIMULA SA PARIS
Makalipas ang tatlong araw, ang bagyo sa Paris ay tuluyan nang lumipas. Ang araw ay sumikat nang maliwanag, nagbibigay ng gintong liwanag sa sikat na Eiffel Tower at sa ilog ng Seine.
Sa isang eleganteng café sa gilid ng kalsada, nakaupo sina Alejandro at Maya. Nakasuot si Maya ng isang simpleng ngunit napakagandang pastel na damit, habang si Alejandro ay mas kaswal na ngayon—naka-puting polo shirt na nakatupi ang mga manggas at walang suot na tie.
“Salamat sa balita, Alejandro,” sabi ni Maya habang humihigop ng kanyang kape. “Nakahinga na ako nang maluwag nang malaman kong ligtas na si Tita Caridad at kasalukuyan na siyang inaayos ang kanyang paglipad patungo rito sa Paris.”
“Iyan ang pinakamaliit na magagawa ko para sa inyo, Mariana,” ngumiti si Alejandro. “Ang iyong Tiyo Alberto at ang kanyang mga kasabwat ay pormal nang kinasuhan ng kidnapping, extortion, at financial fraud. Hindi na sila makakalabas ng kulungan sa natitirang bahagi ng kanilang buhay.”
“At ang trust fund?” tanong ni Maya.
“Ang trust fund ay opisyal nang inilipat sa iyong pangalan,” sagot ni Alejandro habang inilalagay ang isang dokumento sa mesa. “Ikaw na ngayon ang nag-iisang may-ari ng kalahati ng mga shares ng Valderama Global Group. Mariana, isa ka na sa pinakamayamang babae sa Asya.”
Napatitig si Maya sa mga dokumento. Pagkatapos ay tumingin siya kay Alejandro, may halong lungkot at saya sa kanyang mga mata. “Alam mo, Alejandro, noong sumakay ako sa eroplanong iyon sa New Jersey, ang tanging pangarap ko lang ay ang makatulog nang mahimbing at makabalik sa aking maliit na buhay. Ngayong mayroon na ako ng lahat ng perang ito, hindi ko alam kung paano magsimula muli.”
Inabot ni Alejandro ang kamay ni Maya at hinawakan ito nang may malalim na pagmamahal at pag-aalaga.
“Hindi mo kailangang magmadali, Mariana. Ang pera ay hindi para baguhin kung sino ka. Ang pera ay para bigyan ka ng kalayaan na gawin ang lahat ng pangarap mo nang walang takot. Kung gusto mong itayo ang klinika para sa mga solong ina sa Laguna, gagawin natin iyan. At kung gusto mong manatili muna rito sa Paris upang kilalanin ang pamilyang inilayo sa iyo… narito ako upang samahan ka sa bawat hakbang.”
Tumingin si Maya sa sikat ng araw na sumasalamin sa mukha ni Alejandro. Naisip niya ang kanyang ina na si Sofia. Marahil, mula sa langit, ay nakangiti ito habang pinapanood sila. Ang “maling lipad” na iyon ay hindi pala isang aksidente ng tadhana, kundi ang pinakamagandang regalo na inihanda ng langit para sa kanya.
“Salamat, Alejandro,” bulong ni Maya, habang ang isang matamis na ngiti ay gumuhit sa kanyang mga labi. “Salamat sa pagpapakita sa akin na sa kabila ng lahat ng dusa, may pamilya pa rin akong naghihintay sa akin sa dulo ng aking paglalakbay.”
At doon, sa gitna ng kagandahan ng Paris, nagsimula ang isang bagong kabanata ng buhay ni Mariana “Maya” Santos—hindi na bilang isang pagod na nurse na tumatakbo mula sa nakaraan, kundi bilang isang matatag na babaeng handang harapin ang kinabukasan sa piling ng lalaking nangako na hinding-hindi siya iiwan.
