BAHAGI 2=TATLONG ARAW MATAPOS KONG MANGANAK, PINALAYAS AKO NG BIYENAN KO DAHIL BABAE ANG AKING ANAK—NGUNIT NANG DUMATING ANG CONVOY NG BILYONARYO KONG AMA, NAPALUHOD ANG ASAWA KO! AT ANG LIHIM NA NABUNYAG SA KANILANG KUMPANYA AY MAS MALALA PA SA KANILANG PAGTATAKSIL!
“ILABAS NINYO ANG WALANG SILBING BABAENG IYAN! PATI ANG ANAK NIYANG HINDI NAMAN NAMIN KAILANGAN!”
Iyan ang sigaw ng biyenan kong si Doña Matilda habang nakatayo sa pintuan ng aming silid.
Tatlong araw pa lamang akong nanganganak.
At tatlong araw pa lamang mula nang hawakan ko sa aking mga bisig ang pinakamahalagang biyayang natanggap ko sa buong buhay ko.
Ang aking anak na si Luna.
Ngunit sa araw na dapat sana ay nagpapahinga ako at inaalagaan ng aking asawa, itinapon nila kami na para bang wala kaming halaga.
Ako si Clara Imperial.
Dalawampu’t anim na taong gulang.
Ngunit sa loob ng tatlong taong pagsasama namin ng asawa kong si Anton Velasco, Clara Reyes lamang ang pagkakakilala niya sa akin.
Hindi niya alam ang tunay kong apelyido.
Hindi niya alam kung sino ang aking ama.
At lalong hindi niya alam na ang babaeng tinatawag niyang mahirap at ulila ay anak ng isa sa pinakamayayamang negosyante sa Pilipinas.
Sadyang itinago ko ang aking pagkatao.
Dahil noong dalawampu’t tatlong taong gulang ako, tumakas ako sa marangyang mundong kinalakihan ko.
Pagod na ako sa mga taong lumalapit dahil sa pera.
Pagod na ako sa mga lalaking interesado lamang sa aking apelyido.
At pagod na ako sa mga desisyong ginagawa para sa akin ng aking pamilya.
Gusto kong maranasan ang simpleng buhay.
Gusto kong magmahal nang walang halong interes.
At higit sa lahat, gusto kong may taong pipili sa akin kahit wala akong maibigay.
Doon ko nakilala si Anton.
Noong una, napakabait niya.
Sinusundo niya ako mula sa trabaho.
Dinadalhan ng pagkain kapag pagod ako.
At paulit-ulit na sinasabing hindi mahalaga sa kanya kung mahirap ako.
“Clara, kahit wala kang pera, ikaw pa rin ang pipiliin ko.”
Iyan ang madalas niyang sabihin noon.
At naniwala ako.
Nagpakasal kami sa isang simpleng seremonya.
Hindi dumalo ang aking ama dahil hindi ko ipinaalam sa kanya ang kasal.
Masakit iyon.
Ngunit noong panahong iyon, inakala kong kaya kong bumuo ng sariling pamilya nang wala ang tulong niya.
Nagbago ang lahat nang lumipat kami sa mansyon ng pamilya Velasco.
Si Doña Matilda, ang aking biyenan, ay kilalang mapagmataas.
Palagi niyang ipinagmamalaki ang kanilang negosyo.
Palagi niyang sinasabi na ang apelyidong Velasco ay hindi dapat mapunta sa isang babaeng walang yaman.
“Kung hindi ka lang nabuntis, hindi sana kita tinanggap dito,” minsan niyang sinabi.
Ngunit tiniis ko iyon.
Dahil mahal ko si Anton.
At dahil umaasa akong magbabago ang lahat kapag ipinanganak ang aming anak.
Mali ako.
Nang malaman nilang babae ang aking ipinanganak, tila tuluyang nawala ang natitirang respeto nila sa akin.
At tatlong araw matapos akong manganak, pumasok si Doña Matilda sa aming silid kasama ang dalawang kasambahay.
May dala silang malalaking itim na garbage bag.
“Iligpit ninyo ang lahat ng gamit niya!”
Nagulat ako.
“Ma, ano pong ginagawa ninyo?”
Tiningnan niya ako nang may matinding pandidiri.
“Palalayasin na kita.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Ano po?”
“Narinig mo ako!”
“Pero Ma, kakapanganak ko lang po.”
“At ano ngayon?”
Hinawakan ko nang mahigpit si Luna.
“Ma, pakiusap. Hindi pa po ako magaling.”
Tumawa siya.
“Akala ko bibigyan mo ang anak ko ng lalaking tagapagmana.”
Napaluha ako.
“Ma, wala naman pong kasalanan ang anak ko kung babae siya.”
“Wala akong pakialam!”
Biglang pumasok si Anton.
“Anton!”
Napatingin ako sa kanya.
“Pakiusap, tulungan mo kami.”
Ngunit malamig lamang siyang nakatingin.
May hawak siyang brown envelope.
Inihagis niya iyon sa kama.
“Pirmahan mo.”
Nanginginig kong binuksan.
Mga dokumentong inihanda para sa isang planong pagpapawalang-bisa ng aming kasal.

Hindi pa iyon anumang pinal na utos ng hukuman.
Ngunit malinaw ang intensyon niya.
Gusto niya akong alisin sa buhay niya.
“Anton…”
Tumulo ang aking luha.
“Bakit?”
Huminga siya nang malalim.
“Clara, pagod na ako.”
“Sa ano?”
“Sa buhay na wala akong mapapala sa iyo.”
Parang may kutsilyong tumusok sa aking dibdib.
“Anton, asawa mo ako.”
“Alam ko.”
“At anak mo si Luna.”
Napatingin siya sa sanggol.
Ngunit wala akong nakitang lambing sa kanyang mga mata.
“Hindi iyan ang anak na inaasahan ni Mama.”
Hindi ako makapaniwala.
“Anton, anak mo siya!”
Biglang sumingit si Doña Matilda.
“Tama na ang drama!”
Pagkatapos ay sinabi ni Anton ang mga salitang tuluyang sumira sa aking puso.
“May iba na akong pakakasalan.”
Nanigas ako.
“Ano?”
“Si Bianca Aragon.”
Kilala ko ang pangalang iyon.
Anak siya ng isang mayamang negosyanteng kasosyo ng pamilya Velasco.
Matagal ko nang napapansin ang pagiging malapit nila ni Anton.
Ngunit tuwing nagtatanong ako, sinasabi niyang wala akong dapat ipag-alala.
“Anton, niloloko mo ba ako?”
Hindi siya sumagot.
Ngunit sapat na ang kanyang katahimikan.
Kumuha siya ng limang libong piso mula sa kanyang pitaka.
Inihagis iyon sa sahig.
“Ayan. Pamasahe mo.”
Napahagulhol ako.
“Anton, kahit para na lang kay Luna…”
“Umalis ka na!”
Lumapit ang dalawang security guard.
Hinawakan nila ang aking mga braso.
“Ma’am, kailangan na po ninyong lumabas.”
“Pakiusap, huwag!”
Mahigpit kong niyakap ang aking sanggol.
“Sariwa pa ang tahi ko!”
Ngunit hindi sila nakinig.
Sa pagmamadali nilang ilabas ako, nawalan ako ng balanse sa hagdan.
Sumakit nang matindi ang aking puson.
Naramdaman kong may dugo sa aking damit.
“Anton!”
Sumigaw ako.
“Dumudugo ako!”
Ngunit tumalikod lamang siya.
At ilang minuto pagkatapos, nasa labas na kami ng malaking gate.
Nakaupo ako sa mainit na semento.
Umiiyak si Luna.
Nanginginig ang aking buong katawan.
At mula sa loob ng gate, narinig ko ang huling sigaw ni Doña Matilda.
“HUWAG NA HUWAG KANG BABALIK DITO!”
Isinara ang gate.
Naiwan kaming dalawa ng aking anak.
Walang sasakyan.
Walang maayos na damit.
At halos walang lakas.
Ngunit sa sandaling iyon, may isang bagay akong naalala.
Isang numero na tatlong taon ko nang hindi tinatawagan.
Nanginginig kong kinuha ang aking cellphone.
Pinindot ang pangalan.
PAPA.
At nang may sumagot sa kabilang linya, hindi ko na napigilan ang pag-iyak.
“P-Papa…”
“Clara?”
Nanginginig ang boses ng lalaki.
“Anak, ikaw ba iyan?”
Napahagulhol ako.
“Papa… tulungan ninyo po kami.”
“Anak, anong nangyari?”
“Pinalayas po nila kami.”
Biglang tumahimik ang kabilang linya.
“Sino ang nagpalayas sa iyo?”
“Ang asawa ko po… at ang biyenan ko.”
“Nasaan ka?”
Sinabi ko ang lokasyon.
Pagkatapos ay mahina kong idinagdag:
“Papa, may anak na po ako.”
Hindi agad siya nakasagot.
“Anak?”
“Opo.”
“Tatlong araw pa lang po siyang ipinanganak.”
Narinig kong nagbago ang kanyang paghinga.
“Clara, makinig ka sa akin.”
“Opo, Papa?”
“May dugo ka ba? Nasaktan ka ba?”
Napahawak ako sa aking damit.
“Opo…”
“Anak, tatawag ako ng ambulansya. Huwag kang maglalakad nang malayo. Pupuntahan ka namin.”
At bago niya ibaba ang telepono, narinig ko ang isang pangungusap na hindi ko malilimutan.
“Anak, patawarin mo ako kung hinayaan kitang lumayo nang ganito katagal.”
Makalipas ang ilang minuto, nagsimulang marinig ang mga sirena sa dulo ng subdivision.
Hindi ko alam na ang pagdating ng aking ama ay magiging simula ng pagbagsak ng mga taong nang-api sa amin.
KABANATA 2: ANG PAGDATING NG BILYONARYONG AMA

Dalawampung minuto ang lumipas.
Nakaupo pa rin ako sa labas ng gate.
Mahigpit kong yakap si Luna.
Pinoprotektahan ko siya mula sa init ng araw gamit ang manipis na kumot.
Nanginginig ang aking mga kamay.
Nahihilo ako.
At unti-unti nang bumibigat ang aking paningin.
“Anak, huwag kang umiyak,” bulong ko kay Luna.
“Darating na si Lolo.”
Ngunit bago pa ako makapagpahinga, biglang bumukas ang malaking gate.
Lumabas si Doña Matilda.
Kasunod niya si Anton.
Galit na galit ang dalawa.
“Bakit nandito ka pa rin?” sigaw ng biyenan ko.
Hindi ako sumagot.
“Clara, hindi mo ba naiintindihan? Hindi ka na namin kailangan!”
Napatingin ako kay Anton.
“May hinihintay lang ako.”
Tumawa siya.
“Sino? Ang mga kamag-anak mong wala naman?”
Napayuko ako.
Ngunit sa sandaling iyon, narinig namin ang mga sirena.
Napalingon ang lahat.
Mula sa dulo ng kalsada, pumasok ang isang mahabang convoy ng mga sasakyan.
May mga sasakyang pangseguridad.
May mga luxury SUV.
At sa gitna ay isang itim na Rolls-Royce Phantom.
Dahan-dahang huminto ang mga ito sa tapat ng mansyon.
Naglabasan ang mga kapitbahay.
May ilang nagtataas ng cellphone.
Hindi makapaniwala si Doña Matilda.
“Ano ang nangyayari?”
Napakunot ang noo ni Anton.
“Bakit may convoy rito?”
Mula sa unang sasakyan, bumaba ang ilang security personnel.
Maayos at kalmado silang kumilos.
Hindi nila hinarang ang mga tao o tinakot ang mga kapitbahay.
Nagbigay lamang sila ng sapat na espasyo para sa medical responders na kasunod nilang dumating.
Pagkatapos ay bumukas ang pinto ng Rolls-Royce.
Bumaba ang isang lalaking nasa edad animnapu.
Matangkad.
May uban sa magkabilang sentido.
Nakasuot ng mamahaling navy-blue suit.
At may matang puno ng pag-aalala.
Si Don Eduardo Imperial.
Ang aking ama.
Isa sa pinakamayayamang negosyante sa bansa.
May-ari ng Imperial Global Holdings.
May mga negosyo sa real estate, logistics, hospitality, at manufacturing.
Ngunit sa sandaling makita niya ako, nawala ang lahat ng pagiging makapangyarihan niya.
Hindi na siya mukhang bilyonaryo.
Isa lamang siyang amang takot na mawala ang kanyang anak.
“CLARA!”
Patakbo siyang lumapit.
Nang makita niya ang dugo sa aking damit, biglang namutla ang kanyang mukha.
“Anak!”
Lumuhod siya sa semento.
Hindi niya ininda ang alikabok sa kanyang pantalon.
Hinawakan niya ang aking mukha.
“Diyos ko, Clara…”
Napahagulhol ako.
“Papa…”
Niyakap niya ako nang maingat.
“Anak, nandito na ako.”
“Papa, pasensya na po…”
Umiling siya.
“Huwag kang humingi ng tawad.”
Tumingin siya kay Luna.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Ito ba ang apo ko?”
Tumango ako habang umiiyak.
“Opo, Papa.”
Hinawakan niya nang marahan ang maliit na kamay ng sanggol.
“Hello, Luna.”
Tumulo ang kanyang luha.
“Ako ang lolo mo.”
Pagkatapos ay lumingon siya sa medical team.
“Please, help my daughter and granddaughter.”
Mabilis akong sinuri ng mga medical responders.
Dahil sa patuloy na pagdurugo at panghihina, inihanda nila ang agarang pagdadala sa akin sa ospital.
Ngunit bago ako maisakay, lumapit si Anton.
“Excuse me…”
Napalingon ang aking ama.
“Ano?”
Nanginginig si Anton.
“Kayo po ba si Don Eduardo Imperial?”
Tinitigan siya ni Papa.
“Oo.”
Biglang nagbago ang mukha ni Anton.
“Sir… ako po si Anton Velasco.”
Tahimik si Papa.
“Asawa po ako ni Clara.”
Dahan-dahang tumayo ang aking ama.
“Asawa?”
Tumango si Anton.
“Opo.”
Tiningnan ni Papa ang aking duguang damit.
Ang aking nanginginig na katawan.
At ang aking tatlong araw na sanggol.
Pagkatapos ay muling tumingin kay Anton.
“Kung asawa ka niya, bakit siya nasa kalsada?”
Hindi makasagot si Anton.
Biglang sumingit si Doña Matilda.
“Don Eduardo, may hindi pagkakaunawaan lang po.”
Napalingon si Papa.
“Hindi pagkakaunawaan?”
Ngumiti nang pilit ang biyenan ko.
“Opo. Family misunderstanding lamang.”
Tumigas ang mukha ng aking ama.
“Family misunderstanding ang pagpapalayas sa isang babaeng tatlong araw pa lamang nanganganak?”
Namutla si Doña Matilda.
“Sir, hindi po namin alam na…”
Huminto siya.
Ngunit hindi pinalampas iyon ni Papa.
“Hindi ninyo alam ang ano?”
Tahimik siya.
“Na anak ko siya?”
Napayuko si Anton.
“Sir…”
“Kung hindi ko anak si Clara, tama bang gawin ninyo ito?”
Walang sumagot.
“Kung mahirap talaga siya, karapat-dapat ba siyang itapon?”
Napahawak si Doña Matilda sa kanyang dibdib.
“Don Eduardo, pakiusap…”
Ngunit hindi na siya pinansin ni Papa.
Lumapit siya sa akin.
“Anak, ang pinakamahalaga ngayon ay ang kaligtasan ninyo.”
Tumango ako.
“Opo, Papa.”
At bago ako maisakay sa ambulansya, nakita kong lumuhod si Anton sa harap ng aking ama.
“Sir, patawarin ninyo ako!”
Nagulat ang mga kapitbahay.
“Hindi ko po alam na anak ninyo si Clara!”
Tahimik na tumingin si Papa.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpatahimik sa buong kalsada.
“Anton, iyan ang pinakamalaking problema mo.”
Napatingin si Anton.
“Sir?”
“Hindi ka nagsisisi dahil nasaktan mo ang asawa mo.”
Huminto siya.
“Nagsisisi ka dahil nalaman mong mayaman ang kanyang ama.”
At sa sandaling iyon, wala nang nasabi si Anton.
Ngunit ang hindi niya alam, hindi lamang ang aming pagsasama ang malapit nang gumuho.
May mas malaking lihim na matagal nang nakatago sa negosyo ng kanilang pamilya.
At ang pagdating ng aking ama ang magbubukas nito.
KABANATA 3: ANG LIHIM NG PAMILYANG VELASCO
Pagdating namin sa ospital, agad akong dinala sa maternity emergency unit.
Sinuri ng mga doktor ang aking kondisyon.
Nagkaroon ako ng pagdurugo matapos ang matinding pisikal na stress at ang nangyaring sapilitang pagpapalabas sa akin.
Kailangan kong maobserbahan at mabigyan ng angkop na paggamot.
Si Luna naman ay sinuri rin upang matiyak na maayos ang kanyang kalagayan.
Habang nakahiga ako sa hospital bed, tahimik na nakaupo si Papa sa aking tabi.
Hindi niya binibitawan ang aking kamay.
“Anak…”
Napatingin ako.
“Opo, Papa?”
