BAHAGI 2 =DALAWAMPUNG HAMPAS ANG

BAHAGI 2 =DALAWAMPUNG HAMPAS ANG NAGPATAPOS SA AMING KASAL—HINDI ALAM NG ASAWA KO NA ANG BAHAY, KUMPANYA, AT BUHAY-MAYAMAN NA IPINAGMAMALAKI NIYA AY GALING SA AKIN

DALAWAMPUNG HAMPAS ANG NAGPATAPOS SA AMING KASAL—HINDI ALAM NG ASAWA KO NA ANG BAHAY, KUMPANYA, AT BUHAY-MAYAMAN NA IPINAGMAMALAKI NIYA AY GALING SA AKIN

Sa unang hampas, napasigaw ako.

Sa ikalima, tumigil na akong magmakaawa.

Sa ikasampu, naintindihan kong hindi na asawa ang lalaking nasa harap ko.

At nang matapos ang ikadalawampu—

wala nang natitirang pagmamahal sa akin para kay Mateo.

Nakaluhod ako sa malamig na marble floor ng bahay na tatlong taon naming tinawag na tahanan.

Masakit ang likod ko.

Nanginginig ang mga kamay ko.

At ilang hakbang lang mula sa akin, nakatayo ang babaeng dahilan ng lahat.

Si Chloe.

Maganda.

Maayos ang buhok.

Nakasuot ng champagne-colored silk dress na alam kong mamahalin.

Nakakatawa.

Dahil ang perang ipinambili niyon ay malamang dumaan sa supplementary card na ibinigay ko kay Mateo.

“Tingnan mo siya,” sabi ni Chloe.

May peke siyang pasa sa braso at maliit na benda sa pulsuhan.

“Hanggang ngayon nagpapanggap pa ring inosente.”

Hingal si Mateo.

Nasa kamay pa niya ang sinturon.

“Matuto kang lumugar, Beatrice.”

Hindi ako sumagot.

“Kung lalapit ka ulit kay Chloe, mas malala pa rito ang gagawin ko.”

Tumingala ako.

Tatlong taon ko siyang minahal.

Tatlong taon kong pinaniwalaan ang bawat “late meeting.”

Bawat “business trip.”

Bawat tawag na kailangan niyang sagutin sa labas.

At ngayong umaga ko lang nalaman na halos walong buwan na pala silang may relasyon ni Chloe.

Hindi dahil umamin siya.

Kundi dahil dumating si Chloe sa bahay namin na umiiyak.

May pasa raw siya.

Sinugod ko raw siya sa condo niya sa BGC.

Pinagbantaan.

Sinaktan.

At pinilit painumin ng kung anong kemikal dahil nalaman ko raw ang affair nila.

Isang kuwento na napakadaling mapatunayan kung totoo.

May CCTV ang building niya.

May guards.

May elevator logs.

May parking records.

May phone location data.

Pero hindi interesado si Mateo sa ebidensiya.

Galit ang gusto niya.

At ako ang pinakamadaling pagbuntunan.

“Sabihin mo sa kanya,” utos ni Mateo. “Humingi ka ng tawad kay Chloe.”

Doon ako napangiti.

Hindi malaking ngiti.

Pero sapat para magbago ang mukha niya.

“Bakit ka nakangiti?”

Dahan-dahan akong tumayo.

Napahawak ako sa sofa para hindi matumba.

“Beatrice, lumuhod ka.”

“No.”

“What?”

“Narinig mo ako.”

Lumapit siya.

“Don’t test me.”

Tiningnan ko ang sinturon.

Pagkatapos ang mukha niya.

“Twenty.”

Kumunot ang noo niya.

“Ano?”

“Binilang ko.”

Nawala ang yabang niya nang kaunti.

“Twenty strikes.”

“At tandaan mo ang numerong iyon, Mateo.”

“Bakit?”

Kinuha ko ang cellphone ko.

“Dahil bawat isa niyan, idi-document.”

Tumawa siya.

“Kanino ka tatawag? Police?”

Sumabay sa tawa si Chloe.

“Sino’ng maniniwala sa ‘yo?”

Lumapit si Mateo.

“Ako ang may-ari ng bahay na ito. Kilala ko ang mga tao sa Makati. Wala kang mapapala.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

Doon niya ginawa ang pinakamalaking pagkakamali niya.

Hindi ang affair.

Hindi kahit ang pagsisinungaling.

Kundi ang paniniwalang dahil tahimik ako—

wala akong sariling kapangyarihan.

Pinindot ko ang unang pangalan sa favorites ko.

Isang ring.

“Yes, Bea?”

Boses ng kuya kong si Lorenzo.

Huminga ako nang malalim.

“Kuya.”

Nagbago agad ang tono niya.

“Anong nangyari?”

“Kailangan kita.”

“Nasaan ka?”

“Sa bahay.”

“Nasaktan ka ba?”

Tumingin ako kay Mateo.

“Oo.”

Tatlong segundo siyang tahimik.

Pagkatapos:

“Call emergency services now. Papunta ako.”

Ibinaba ko ang tawag.

Tumawa ulit si Mateo.

“Kuya mo? Akala ko wala kang pamilya.”

Tiningnan ko siya.

“Hindi mo kasi kailanman tinanong.”

ANG BABAENG AKALA NIYANG WALANG PINANGGALINGAN

Ang alam ni Mateo tungkol sa akin ay simple.

Beatrice Villanueva.

Freelance financial consultant.

Ulila.

Tahimik.

Hindi mahilig sa social events.

Walang social media.

At may sapat na savings para hindi kailangang umasa sa kanya.

Hindi niya alam na Villanueva ang apelyidong pinili kong gamitin mula sa lola ko.

Hindi niya alam ang buong legal name ko.

Beatrice Alessandra Villareal-Villanueva.

At lalong hindi niya alam kung sino ang pamilya Villareal.

Hindi dahil may dramatic akong plano na subukan kung mamahalin niya ako kapag “mahirap” ako.

Ayoko lang mamuhay bilang apelyido.

Lumaki ako sa isang pamilyang may holdings sa logistics, property, renewable energy at private investments.

Pagkatapos mamatay ang mga magulang namin, kaming magkakapatid ang naging beneficiaries ng family trust.

Ang kuya kong si Lorenzo ang naging chairman ng family holding company.

Ako?

Pinili kong lumayo sa spotlight.

May sarili akong career.

Sarili kong maliit na consulting practice.

At sariling investments.

Nang makilala ko si Mateo, hindi ako nagpanggap na mahirap.

Hindi ko lang sinabi kung gaano kalaki ang assets ko.

Hindi niya rin tinanong.

Ang mahalaga sa kanya noon ay hindi raw pera.

At naniwala ako.

Ang bahay sa Forbes Park?

Hindi kay Mateo.

Nasa isang property holding company iyon na beneficially owned ng family trust.

Pinatira ko kami roon matapos ang kasal.

Pero dahil si Mateo ang palaging humaharap sa contractors, staff at bisita, hinayaan kong sabihin niyang “bahay namin.”

Sa paglipas ng panahon, naging “bahay ko.”

At ngayong araw—

ginamit niya iyon para takutin ako.

Hindi niya alam na kahit ang marmol na sahig na pinagluhuran niya sa akin ay hindi niya pag-aari.

ANG EBIDENSIYA

Hindi ko sinubukang palayasin agad si Mateo.

Hindi ko rin tinawagan ang board para tanggalin siya sa trabaho.

May mas mahalagang kailangan.

Medical documentation.

Police report.

Evidence preservation.

Tinawagan ko ang emergency services.

Nang malaman ni Mateo na seryoso ako, bigla siyang naging ibang tao.

“Bea, sandali.”

Hindi ako sumagot.

“Galit lang ako.”

Tahimik.

“Nagkamali ako.”

Tiningnan ko siya.

“Twenty times?”

Natahimik siya.

Si Chloe naman ay nagsimulang umatras.

“Aalis na ako.”

“No.”

Pareho silang napatingin sa akin.

“Hindi kita pipigilan physically,” sabi ko. “Pero hinihiling kong huwag munang galawin o burahin ang anumang message, recording o ibang evidence.”

“Are you threatening me?”

“No.”

“Then ano?”

“Pinapaalalahanan kita.”

Umalis pa rin siya.

Hindi ko hinabol.

Hindi ko kailangan.

May cameras sa gate.

May security logs.

At may digital trail ang lahat.

Nang dumating ang medical responders, isinugod ako para ma-check ang injuries ko.

Pagkatapos ay nagbigay ako ng statement sa authorities.

Hindi naging magic ang apelyido ko.

Hindi rin dapat.

Ang kailangan ko ay ebidensiya.

Medical findings.

Photographs.

Statements.

CCTV.

Messages.

At kung anuman ang makukuha nang legal.

Dumating si Lorenzo sa ospital makalipas ang halos isang oras.

Nang makita niya ako, namutla siya.

“Who did this?”

“Mateo.”

Napapikit siya.

Akala ko sisigaw.

Hindi.

Lumabas siya saglit.

Pagbalik niya, kasama na niya ang family lawyer naming si Atty. Celina Mercado.

Umupo si Celina sa tabi ko.

“Bea, gusto mo bang magsampa ng reklamo?”

“Oo.”

“Walang atrasan dahil lang humingi siya ng tawad?”

“Oo.”

Tumango siya.

“Then we document everything.”

Iyon ang ginawa namin.

ANG KASINUNGALINGAN NI CHLOE

Kinabukasan, may abogado na rin si Mateo.

Biglang nagbago ang kuwento.

Hindi raw dalawampung hampas.

Hindi raw ganoon kalakas.

Self-defense daw.

Ako raw ang unang naging violent dahil nagselos ako kay Chloe.

May problema lang.

May CCTV sa main hallway at sala.

Hindi ko inilagay iyon para bantayan ang asawa ko.

Bahagi iyon ng security system ng bahay.

At kahit walang camera sa bawat sulok, sapat ang footage para makita ang simula at ilang bahagi ng incident, pati ang kondisyon ko bago at pagkatapos.

May mas malaking problema si Chloe.

Ang kuwento niyang sinugod ko siya sa condo niya noong umaga?

Hindi posible.

Nasa medical appointment ako sa oras na sinabi niyang nasa condo niya ako.

May timestamp.

May receptionist.

May parking record.

May card transaction.

At may CCTV sa clinic.

Habang lumalalim ang investigation, lumitaw na ang ilan sa mga pasa ni Chloe ay hindi tugma sa timeline na ibinigay niya.

May messages din na nakuha sa tamang legal process na naging mahalaga sa pagsusuri ng kanilang kuwento.

Hindi ako nag-celebrate.

Hindi nakakatawa ang makitang unti-unting bumabagsak ang kasinungalingan.

Dahil bawat bagong ebidensiya ay nagpapaalala sa akin ng isang bagay:

Handang saktan ako ng asawa ko nang hindi man lang muna tinitingnan kung totoo ang paratang.

Iyon ang hindi ko kayang patawarin.

ANG PANGALAWANG LIHIM NI MATEO

Habang inaayos namin ang separation, pinasuri ko rin ang finances namin.

Doon ako nakakita ng mas malaking problema.

Hindi lamang affair ang itinatago ni Mateo.

May ilang malalaking personal expenses na dumaan sa accounts na ginagamit namin para sa household.

Luxury purchases.

Trips.

Restaurant bills.

Hotel charges.

At ilang transfer na kailangan pang ipaliwanag.

Hindi ko agad tinawag na pagnanakaw.

Pinatingnan ko sa forensic accountant.

Doon lumabas na may pera siyang ginagamit para kay Chloe nang hindi ko alam.

At ang mas masakit—

may ilang business introductions siyang nakuha dahil sa akin.

Akala niya sariling network niya iyon.

Pero ilang taong tahimik kong binuksan ang mga pintuan para sa kanya.

 

About Tok muy day ey klas tv bro jam copy

View all posts by Tok muy day ey klas tv bro jam copy →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *