NAG-ISA AKONG PUMUNTA SA OSPITAL SA GITNA NG BAGYO UPANG MANGANAK. WALA AKONG PERA AT WALA AKONG KASAMA. NGUNIT NANG LUMABAS ANG SANGGOL, ANG MATAPOBRE AT KINATATAKUTANG DOKTORA NA NAGPAANAK SA AKIN AY BIGLANG BUMAGSAK SA SAHIG AT HUMAGULGOL NANG NAPAKALAKAS SA HARAP NG LAHAT.
PART 2

Nabasag ang katahimikan ng delivery room nang umalingawngaw ang hagulgol ni Dr. Victoria Imperial. Ang babaeng kilala ng buong Maynila bilang matigas ang dibdib, walang emosyon, at tinitingala ng lahat ay nakaluhod ngayon sa sahig, yakap-yakap ang sarili habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata.
“T-Troy…” nanginginig at basag ang boses na tawag ni Dr. Victoria sa pangalan ng kanyang pumanaw na anak.
Nag-alala ang mga nars at resident doctors. Mabilis nilang nilapitan ang doktora. “Dra. Victoria! Ayos lang po ba kayo? May masakit po ba sa inyo? Gusto niyo po bang tawagin ko ang cardiology?” tanong ng isang nars na nanginginig din sa takot at gulat dahil ngayon lang nila nakitang umiyak ang kanilang pinuno.
Itinaas ni Dr. Victoria ang kanyang nanginginig na kamay at itinuro si Clara na kasalukuyang walang malay sa operating table. “H-Hindi… hindi ko anak si Troy lang… Ang babaeng ‘to… ang babaeng pinagtabuyan ko at tinawag na ordinaryong charity patient…”
Tumayo si Dr. Victoria nang may pagmamadali. Lumapit siya kay Clara, hinawakan ang malamig na mga kamay nito, at paulit-ulit na humingi ng tawad. “Anak… Patawarin mo ako. Patawarin mo ang mama…”
Nanginig ang mga nars. Ang tinutukoy ba ni Dr. Victoria ay ang nobya ni Troy? Noong mamatay si Troy sa car accident walong buwan na ang nakalipas, buong akala ni Dr. Victoria ay nakipaghiwalay na ang babae sa anak niya o isa lamang itong lumipas na panandaliang relasyon. Hindi niya kailanman inakala na ang babaeng pumasok sa kanyang ospital sa gitna ng bagyo—basang-basa, walang pera, at nag-iisa—ay ang pinakamamahal na kasintahan ng kanyang nag-iisang anak, at ang nag-iisang tagapagmana ng dugo ng mga Imperial.
Niyakap ni Dr. Victoria ang sanggol nang buong higpit. Hinalikan niya ang noo nito habang umiiyak nang walang tigil sa harap ng buong delivery staff. “Akin ka na… apo ko… ligtas ka na ngayon.”
Makalipas ang ilang oras, nagising si Clara sa isang VIP suite ng Imperial Medical Center. Malambot ang kama, mabango ang kwarto, at walang bakas ng lamig ng emergency room.
Nag-aalala siyang napabangon. “Nasaan ang anak ko? Ang anak ko…”
Bago pa man makatayo si Clara, bumukas ang pinto. Pumasok si Dr. Victoria Imperial. Wala na ang malamig at mayabang na mukha nito; ang nakita ni Clara ay isang matandang babae na namamaga ang mga mata dahil sa pag-iyak, may suot na mapagkumbabang ngiti, at may dalang mainit na gatas at damit para sa kanya.
“Nandito na ang apo ko, Clara,” mahinang sabi ni Dr. Victoria habang inilalapag ang tray at dahan-dahang lumalapit sa kama. May karga-kargang malusog na sanggol ang isang nars na sumusunod sa kanya.
Nangunot ang noo ni Clara, nagtataka at natatakot. “D-Doktora… bakit po kayo nandito? Patawarin niyo po ako kung wala akong pambayad sa bill ng ospital… mangyari na pong kunin niyo ang lahat ng gamit ko, huwag niyo lang pong kinuha ang anak ko…”
Lumuhod si Dr. Victoria sa gilid ng kama ni Clara. Hinawakan niya ang mga kamay ng dalaga nang may labis na pagsisisi.
“Hindi ka sisingilin kahit isang sentimo, Clara. At hinding-hindi ko kailanman kukunin sa iyo ang anak mo,” umiiyak na wika ni Dr. Victoria. “Ako si Victoria… ang lola ng batang ito… at ang ina ng lalaking pinakamamahal mo, si Troy.”
Nanlaki ang mga mata ni Clara. Nabitawan niya ang basong hawak niya nang marinig ang pangalan ni Troy. Bumuhos ang mga luha sa kanyang mga mata habang niyakap siya nang mahigpit ni Dr. Victoria. Sa sandaling iyon, ang gabing puno ng bagyo, takot, at pag-iisa ay napalitan ng yakap ng pamilya na matagal nilang pinangarap.
Isang linggo ang lumipas, naging headline sa buong Maynila ang pagbabago sa buhay ng isang simpleng dalagang nag-isa sa gitna ng unos. Ang dating matapobre at kinatatakutang bilyonaryang doktora ay ibinuhos ang buong atensyon at yaman sa pag-aalaga kay Clara at sa kanyang apo—ang buhay na alaala ng kanyang yumaong anak.
At doon natutunan ni Dr. Victoria na ang tunay na kayamanan ay wala sa taas ng posisyon o dami ng pera sa bangko, kundi sa pagmamahal at pamilyang kailanman ay hindi matutumbasan ng anumang karangyaan.
