Noong gabing iyon, tumakas ako mula sa sarili kong engagement.
Kundi dahil niloko ako ng lalaking pakakasalan ko ilang araw bago ang aming kasal.
Tatlong taon kaming nagmahalan.
Dalawang taon kaming engaged.
At ang kapalit ng lahat ay isang simpleng paliwanag:
“Konting saya lang naman iyon.”
Hindi ako nag-eskandalo.
Hindi rin ako umiyak.
Tahimik kong kinuha ang aking maleta at iniwan ang apartment na sabay naming pinangarap para sa aming kinabukasan.
Para hindi ako matagpuan ng pamilya ko, sinunod ko ang payo ng isang kaibigan at nagtungo ako sa isang malaking bahay malapit sa dagat.
Kailangan nila ng taong tutulong sa pag-aalaga ng matandang lola ng pamilya.
Hindi kalakihan ang sahod.
Pero sapat iyon para makapagtago ako nang ilang buwan.
Sa unang araw ko roon, nakasuot ako ng simpleng puting uniporme.
Nakatali ang buhok ko.
May makapal akong salamin na halos tumatakip sa kalahati ng aking mukha.
Ang gusto ko lang ay mamuhay nang tahimik.
Ngunit sa sandaling pumasok ako sa sala, para akong pinako sa kinatatayuan ko.
Ang lalaking nakaupo sa sofa ay dahan-dahang nag-angat ng tingin.
At sa isang iglap.
Pareho kaming natigilan.
Siya iyon.
Ang lalaking minsan kong minahal online apat na taon na ang nakalipas.
Ang lalaking iniwan ko nang walang paliwanag.
Ang lalaking nangakong kapag nakita niya ako balang araw, hindi na niya ako hahayaang mawala muli.
Pero ang mas nakakatakot ay hindi iyon.
Kundi ang katotohanang tila hindi niya ako nakilala.
O iyon ang akala ko.
“Ano ang pangalan mo?”
Malamig niyang tanong.
“Mai.”
Yumuko ako.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay tumango lamang siya.
“Magtrabaho ka nang maayos.”
“Ayaw ko sa mga taong mahilig makialam.”
Lihim akong nakahinga nang maluwag.
Salamat.
Hindi niya ako nakilala.
Apat na taon na ang nakalipas, nagkakilala kami sa isang online game.
Katatapos ko pa lamang ng high school noon.
Samantalang nagtatrabaho na siya.
Nagsinungaling ako tungkol sa edad ko.
Pati pangalan ko.
Larawan ko.
Address ko.
Halos lahat ay kasinungalingan.
Maliban sa damdamin ko para sa kanya.
Ngunit nang mapagtanto kong mas seryoso siya kaysa sa inaakala ko, natakot ako.
Natakot akong mabunyag ang lahat ng kasinungalingan ko.
Natakot akong tutulan kami ng pamilya ko.
Natakot akong masaktan siya kapag nalaman niya ang totoo.
Kaya pinili kong mawala.
Binlock ko siya sa lahat.
Tinanggal ko ang lahat ng account ko.
At sa loob ng apat na taon, naniwala akong hindi na kami magkikita kailanman.
Ngunit tila may ibang plano ang tadhana.
Kinagabihan.
Nagdala ako ng gamot para sa lola.
Paglabas ko ng silid, narinig ko ang usapan mula sa study room.
“Hinahanap mo pa rin ba siya?”
Boses iyon ng isang lalaki.
Tahimik muna.
Pagkatapos ay nagsalita siya.
Malamig.
Mababa.
Ngunit puno ng pagod.
“Oo.”
“Bakit pa?”
“Dahil may utang pa siyang paliwanag sa akin.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Napahawak ako sa tray.
“Tingnan mo nga naman.”
Tumawa ang kaibigan niya.
“Apat na taon ka nang iniwan.”
“Hindi mo pa rin siya makalimutan?”
Maya-maya ay narinig ko ang tunog ng lighter.
At saka siya muling nagsalita.
Hindi malakas.
Pero malinaw na malinaw.
“Hindi ko kailangan na bumalik siya.”
“Gusto ko lang malaman…”
“Kung ano ba talaga ang nagawa kong mali.”
Para akong nasakal.
Tumayo akong hindi makagalaw sa labas ng pinto.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.
Napagtanto kong ako ang tunay na may kasalanan.
Mula noon, pilit ko siyang iniiwasan.
Ngunit tila ayaw ng tadhana.
Sa tuwing lalabas ako.
Nandoon siya.
Sa dining room.
Sa hardin.
Sa library.
Kung saan-saan.
Isang araw.
Nagpapalit ako ng bombilya.
Biglang dumulas ang upuang tinatayuan ko.
Napapikit ako.
Inihanda ang sarili sa pagbagsak.
Ngunit isang malakas na braso ang humawak sa akin.
Napahilig ako sa kanyang dibdib.
Agad kong naamoy ang pamilyar niyang pabango.
“Sinabi ko na sa iyo.”
Mahina niyang sabi.
“Huwag kang gagawa ng delikadong bagay nang mag-isa.”
Mabilis akong lumayo.
“Pasensya na po.”
Hindi siya nagsalita.
Tinitigan lamang niya ako.
At sa unang pagkakataon.
Nakaramdam ako ng kaba.
Hanggang sa dumating ang gabing tuluyan nang nagbago ang lahat.
Nag-aayos ako ng lumang bodega sa likod ng bahay.
Nalaglag ang isang kahon mula sa mataas na estante.
Nagkalat ang laman nito sa sahig.
Mga notebook.
Mga dokumento.
At isang makapal na bungkos ng mga larawan.
Awtomatiko akong yumuko para pulutin ang mga iyon.
Ngunit nang makita ko ang unang larawan.
Nanigas ako.
Screenshot iyon ng mga pag-uusap namin noon.
Ako at siya.
Bawat mensahe.
Bawat salita.
Maingat na naka-print at itinago.
Nanginginig kong binuklat ang kasunod.
Isa pa.
At isa pa.
Daan-daang pahina.
Lahat ay iningatan niya sa loob ng apat na taon.
Bigla.
May malamig na boses na nagmula sa likuran ko.
“Ano ang hinahanap mo?”
Parang tumigil ang mundo ko.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo siya sa may pintuan.
Nakatitig sa hawak kong mga papel.
Tahimik.
Nakakatakot na tahimik.
Hindi pa ako nakakaisip ng dahilan.
Nang bigla siyang lumapit.
Isa.
Dalawa.
Tatlong hakbang.
Hanggang sa huminto siya sa harapan ko.
At saka niya hinila palabas ang kuwintas na nakatago sa ilalim ng aking uniporme.
Isang maliit na bituing pendant.
Ang regalong ipinadala niya sa akin apat na taon na ang nakalipas.
At itinago ko hanggang ngayon.
Biglang natigilan ang kanyang kamay.
Nakatitig siya sa kuwintas.
Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong tiningnan.
Namamaos ang boses niya.
“…Ikaw ba iyon?”
Pakiramdam ko ay gumuho ang buong mundo sa paligid ko.
Dahil matapos ang apat na taon.
Sa wakas.
Nakilala niya ako.
At ang tingin niya ngayon…
Ay hindi na tingin ng isang estranghero.
Kundi ng lalaking hindi kailanman tumigil sa paghahanap sa babaeng minsang nawala sa kanyang buhay.
Nanigas ang buong katawan ko.
Pakiramdam ko ay tumigil ang oras sa loob ng lumang bodega.
Ang tanging naririnig ko ay ang mabilis kong tibok ng puso.
“…Ikaw ba iyon?”
Muli niyang inulit.
Mas mababa.
Mas paos.
Mas puno ng emosyon.
Unti-unti akong napayuko.
Hindi ko na kayang magsinungaling pa.
Hindi pagkatapos ng lahat ng nakita ko.
Hindi pagkatapos kong malaman na apat na taon niya akong hinanap.
“Ako nga.”
Halos bulong lamang iyon.
Ngunit sapat na.
Para tuluyang mabasag ang katahimikan sa pagitan namin.
Hindi siya agad nagsalita.
Hindi siya nagalit.
Hindi rin siya sumigaw.
Mas lalo akong natakot.
Dahil ang katahimikang iyon ay mas masakit kaysa anumang sigaw.
Maya-maya ay tumawa siya nang mahina.
Ngunit walang saya sa pagtawang iyon.
“Alam mo ba…”
Dahan-dahan siyang umiling.
“Ilang beses kong inisip kung bakit ka nawala.”
Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko.
“Akala ko may nangyari sa’yo.”
“Akala ko may sakit ka.”
“Akala ko pinagbawalan ka ng pamilya mo.”
“Akala ko may lalaking mas mahal mo.”
Napapikit ako.
Bawat salita ay parang kutsilyong dahan-dahang tumatama sa puso ko.
“Pero ni minsan…”
Tumingin siya sa akin.
“Ni minsan hindi ko naisip na iiwan mo ako nang ganoon lang.”
Tumulo ang unang luha ko.
“Pasensya ka na…”
Iyon lang ang nasabi ko.
“Natakot ako.”
“Nagsinungaling ako tungkol sa edad ko.”
“Nagsinungaling ako tungkol sa pagkatao ko.”
“Natatakot akong malaman mo ang totoo.”
“Natatakot akong masaktan ka.”
Tumawa siya nang mapait.
“Kaya mas pinili mong saktan ako?”
Hindi ako nakasagot.
Dahil tama siya.
At alam naming pareho iyon.
Muling bumalot ang katahimikan.
Pagkatapos ay tumalikod siya.
“Matulog ka na.”
Mababa ang boses niya.
“Huli na.”
At tuluyan siyang umalis.
Habang nakatayo akong mag-isa sa gitna ng bodega.
At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon.
Naramdaman kong baka tuluyan ko na siyang mawala.
Mula noong gabing iyon.
Nagbago ang lahat.
Hindi na niya ako iniiwasan.
Pero hindi na rin niya ako kinakausap.
Malamig.
Magalang.
Parang estranghero.
Mas masakit iyon kaysa galit.
Tuwing umaga.
Tahimik siyang kumakain.
Tuwing gabi.
Diretso siyang pumapasok sa kanyang silid.
Wala na ang mga tinging puno ng pagtataka.
Wala na rin ang mga pagkakataong kusa siyang lumalapit.
Unti-unti kong napagtanto kung gaano ko siya nasaktan.
At kung gaano ko pala siya kamahal.
Isang buwan ang lumipas.
Hanggang sa isang araw.
Biglang dumating ang dati kong fiancé.
Hindi ko alam kung paano niya ako natagpuan.
Ngunit naroon siya.
Sa harap ng mansiyon.
May hawak na malaking bouquet ng rosas.
“Mahal pa rin kita.”
Sigaw niya.
“Magbalikan tayo.”
Nakita iyon ng lahat.
Kasama siya.
Nakatayo si Ethan sa ikalawang palapag.
Tahimik na pinagmamasdan kami.
Naglakad ako papalapit sa dating fiancé ko.
At sa unang pagkakataon.
Hindi ako natakot.
“Hindi.”
Diretso kong sagot.
Natigilan siya.
“Mahal kita.”
Umiling ako.
“Hindi mo ako minahal.”
“Minahal mo lang ang ideya ng pagkakaroon mo sa akin.”
Namula ang mukha niya.
“Nakikipaglaro ka ba?”
Hindi ako sumagot.
Sa halip.
May hinanap akong tao sa ikalawang palapag.
At nakita ko siya.
Nakatayo pa rin.
Tahimik.
Malamig.
Hindi mabasa ang emosyon.
Huminga ako nang malalim.
At saka ko sinabi ang mga salitang matagal ko nang gustong sabihin.
“Hindi na kita mahal.”
Tumingin ako sa dati kong fiancé.
“Dahil may mahal na akong iba.”
Tahimik ang paligid.
Lahat ay tila naghihintay.
Ngunit wala nang mahalaga sa akin.
Kundi ang lalaking nasa taas.
At ang tinging hindi ko makalimutan sa loob ng apat na taon.
Kinagabihan.
May kumatok sa pinto ng silid ko.
Pagbukas ko.
Si Ethan iyon.
Nakatayo sa labas.
May hawak na isang maliit na kahon.
Hindi siya agad nagsalita.
Inabot niya iyon sa akin.
Nanginginig kong binuksan.
At agad akong napaluha.
Naroon ang lahat.
Ang unang liham ko.
Mga larawan.
Mga lumang screenshot.
Mga simpleng regalo.
Lahat ng alaalang pinagsaluhan namin noon.
Hindi niya itinapon kahit isa.
“Alam mo ba…”
Mahina niyang sabi.
“Galit ako sa’yo.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
“Nasaktan ako.”
Tumango muli ako.
“Alam ko.”
“Tinanong ko ang sarili ko kung bakit hindi kita makalimutan.”
Napahigpit ang hawak ko sa kahon.
At saka siya ngumiti.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon.
Isang tunay na ngiti.
“Pero ngayong nandito ka na.”
“Doon ko naintindihan.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Unti-unti siyang lumapit.
Hanggang sa halos magkadikit na kami.
“Dahil ikaw pa rin.”
“Ikaw pa rin ang pinakamamahal ko.”
Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.
Hindi ko na napigilan.
Yumakap ako sa kanya.
Mahigpit.
Parang natatakot akong mawala siyang muli.
At sa pagkakataong ito.
Siya naman ang yumakap pabalik.
Mas mahigpit.
Mas matatag.
Parang ayaw na niya akong pakawalan kailanman.
Makalipas ang isang taon.
Punong-puno ng ilaw ang hardin ng mansiyon.
Masayang nagkukuwentuhan ang mga bisita.
Masayang umiiyak ang lola.
Masayang tumatawa ang kanyang kapatid.
At ako.
Nakatayo sa dulo ng aisle.
Suot ang puting damit-pangkasal.
Habang nakatingin sa lalaking naghihintay sa akin.
Hindi na siya malamig.
Hindi na rin siya malungkot.
Ang mga mata niyang minsang puno ng sakit.
Ngayon ay puno na lamang ng pagmamahal.
Pagdating ko sa harapan niya.
Mahina siyang tumawa.
“Sa wakas.”
Napangiti ako.
“Ano?”
“Apat na taon kitang hinanap.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ngayon hindi ka na makakatakas.”
Natawa ako habang umiiyak.
“Promise.”
“Hindi na.”
At sa harap ng mga taong mahal namin.
Sa harap ng pamilyang naging saksi sa lahat.
At sa harap ng tadhanang minsang pinaglayo kami.
Sa wakas.
Natagpuan naming muli ang isa’t isa.
Hindi bilang dalawang estranghero.
Hindi bilang dalawang taong nasaktan.
Kundi bilang dalawang pusong natutong magmahal.
Matapos ang lahat ng pagkawala.
Matapos ang lahat ng paghihintay.
At matapos ang apat na taon ng pananabik.
Sa wakas.
Nakauwi na kami sa isa’t isa.
