Alas-Tres ng Umaga, Tinawagan Ako ng Pulis na Patay na Raw ang Asawa Ko—Pero Katabi Ko Siya, Gising, at Parang Alam na Niya ang Lahat Alas-tres ng madaling-araw nang tumawag ang pulis. “Sir Mendoza, ang asawa ninyong si Isabel de Leon-Mendoza ay nasangkot sa isang malubhang aksidente sa C5. Ikinalulungkot naming sabihin na binawian siya ng buhay sa pinangyarihan.” Hindi ako agad nakasagot. Dahan-dahan akong lumingon sa kanan. Nakahiga si Isabel sa tabi ko. Mahimbing ang tulog. At nakapatong pa ang isang binti niya sa bewang ko. Napalunok ako. “Officer… baka nagkamali kayo.” “Bakit po?” “Dahil katabi ko ang asawa ko ngayon.” Biglang natahimik ang kabilang linya. Pagkaraan ng ilang segundo, nag-iba ang tono ng pulis. “Sir Mendoza, ang SUV, driver’s license, wallet, cellphone at iba pang personal na gamit ng namatay ay nakapangalan lahat kay Isabel Mendoza.” Saglit siyang huminto. Pagkatapos ay mahina ngunit seryosong sinabi: “Sir… lumabas muna kayo ng kuwarto.” “At kung maaari, huwag ninyong gigisingin ang babaeng nasa tabi ninyo.” Nanigas ang buong katawan ko. Saka ko narinig ang boses mula sa likuran. “Gab?” Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone. Gising na si Isabel. Nakatitig siya sa akin. “Sino kausap mo?” Narinig din iyon ng pulis. “Sir, huwag kayong makipagtalo. Humanap lang kayo ng pagkakataong makalabas.” Pinilit kong ngumiti. “Scam call lang. Sinasabi nilang naaksidente ka raw.” Kumunot ang noo ni Isabel. “Grabe na talaga mga scammer ngayon.” Humiga ulit siya. Nang bumaba ako sa kama, bigla niyang hinawakan ang pulsuhan ko. “Gab.” Napatingin ako sa kamay niya. “Bakit?” “Saan ka pupunta?” “CR lang.” Ilang segundo niya akong tinitigan bago ako binitawan. Pagkapasok ko sa banyo, agad kong ini-lock ang pinto at tumawag sa 911. Gusto kong patunayang scam lang ang lahat. Pero matapos akong i-transfer sa police station na humahawak sa kaso, nakumpirma ko ang pinakakinatatakutan ko. 2:48 a.m. Isang itim na SUV ang bumangga sa barrier malapit sa Ortigas exit ng C5. Patay ang babaeng nagmamaneho. Ang rehistradong may-ari ng sasakyan? Isabel Mendoza. “Pero nasa bahay ang asawa ko.” Natahimik ang officer. “Sir, may mga pulis na papunta sa inyo. Huwag muna kayong gumawa ng kahit ano.” May kumatok sa pinto ng banyo. “Gab?” Si Isabel. “Ang tagal mo.” “Masakit tiyan ko.” Tahimik sa labas. Pagkatapos ay sinabi niya: “Ipag-iinit kita ng tubig.” Makalipas ang ilang minuto, dumating ang dalawang pulis. Si Isabel mismo ang nagbukas ng pinto. Kalmado siya. Masyadong kalmado. “Officer, ako si Isabel Mendoza. Ako yata ang sinasabi ninyong patay?” Tiningnan siya ng dalawang pulis na parang nakakita ng multo. Humingi sila ng ID. Kinuha ni Isabel ang wallet niya mula sa kuwarto. Totoo ang lisensya. Totoo ang pangalan. Totoo ang litrato. Pero nang tanungin kung nasaan ang susi ng SUV namin, doon nagbago ang mukha niya. Wala sa tray sa may pintuan. “Baka ninakaw ang sasakyan ko,” sabi niya. Dinala kami sa ospital. Doon inilabas ng police investigator na si Captain Ramon Cruz ang mga bagay na nakuha sa katawan. Asul na wallet. Rose-gold na relo. Car key. Wedding ring. At basag na cellphone. Lahat iyon ay kay Isabel. Kinuha ko ang singsing. Sa loob nito, nakaukit ang: G & I. Gabriel at Isabel. Ako mismo ang nagpagawa noon bago kami ikasal. “Sigurado kayo?” tanong ni Captain Cruz. Tumango ako. Sumingit si Isabel. “Puwedeng ninakaw lahat ng iyan.” “Tama,” sagot ni Captain Cruz. “Kaya hindi pa final ang identification.” Hindi na makilala ang mukha ng biktima dahil sa pinsala mula sa aksidente. Pero dumating ang preliminary examination. Babae.
PART 2: ANG BABAENG NAMATAY AT ANG ASAWANG HINDI DAPAT NABUBUHAY
Babae.
Iyon lamang ang unang nakasulat sa preliminary examination.
Ngunit sa susunod na pahina, may isang detalye na nagpatigil sa paghinga ko.
Edad: tinatayang 31–35.
Taas: 165 cm.
May peklat sa kaliwang balikat.
May lumang bali sa kanang pulso.
Napatingin ako kay Isabel.
Tahimik siyang nakaupo sa kabilang bahagi ng examination room.
“May peklat ka ba sa kaliwang balikat?” tanong ni Captain Cruz.
Bahagyang napangiti si Isabel.
“Maraming babae ang may peklat, Captain.”
“May lumang bali ka ba sa kanang pulso?”
Hindi siya sumagot.
Doon ko napansin ang kamay niya.
May maliit na peklat malapit sa pulso.
Parehong lugar.
Parehong hugis.
Nanlamig ako.
Pero bago pa ako makapagsalita, tumunog ang cellphone ni Captain Cruz.
Lumabas siya ng silid.
Makalipas ang halos isang minuto, bumalik siya.
Ibang-iba na ang mukha niya.
“Mr. Mendoza,” sabi niya.
“Ano po?”
“May nakita ang forensic team sa loob ng sasakyan.”
“Ano?”
Isang maliit na itim na pouch ang inilapag niya sa mesa.
Binuksan niya iyon.
May laman itong tatlong bagay.
Isang USB.
Isang susi.
At isang litrato.
Kinuha ko ang litrato.
Napaatras ako.
Ako iyon.
At si Isabel.
Pero hindi iyon ang nakakatakot.
Sa likod namin ay ang bahay namin.
At sa gilid ng litrato, may isang lalaking hindi ko kilala.
May hawak siyang baril.
“Hindi ko kilala ang lalaking iyan,” sabi ko.
Hindi sumagot si Isabel.
Tinitigan niya lamang ang litrato.
“Isabel?”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
“Gabriel…”
“Ano?”
“Umalis na tayo.”
“Bakit?”
“Ngayon na.”
Tumayo si Captain Cruz.
“Hindi kayo aalis.”
Napatingin si Isabel sa kanya.
“Bakit?”
“Dahil may fingerprint sa USB.”
Huminto siya.
“Kanino?”
“Sa iyo.”
Tahimik ang buong silid.
“Imposible,” sabi ni Isabel.
“Hindi pa iyon ang pinakamalaking problema,” sagot ni Captain Cruz.
“May fingerprint din ang biktima.”
Napakunot-noo ako.
“Kanino?”
Tinitigan niya ako.
“Sa iyo, Gabriel.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Hindi puwede,” bulong ko.
“Paano magkakaroon ng fingerprint ko ang isang patay na babae?”
“Hindi namin alam.”
Ipinakita niya ang report.
May dalawang set ng fingerprints.
Ang una ay kay Isabel.
Ang pangalawa ay akin.
Pero may isang kakaibang bagay.
Parehong nasa steering wheel.
“May ibang taong gumamit ng sasakyan,” sabi ni Captain Cruz.
“Pero bakit pareho ang fingerprints namin?”
Walang sumagot.
Biglang tumayo si Isabel.
“Captain, kailangan kong umalis.”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil may warrant na para sa bahay ninyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Warrant?”
Tumango si Captain Cruz.
“May nakita ang mga investigator sa CCTV.”
“Ano?”
“Dalawang Isabel.”
Natahimik kami.
Pagdating namin sa bahay, nakapaligid na ang mga pulis.
Pumasok sila sa bawat kuwarto.
Sa ilalim ng kama.
Sa aparador.
Sa garahe.
Sa basement.
Hanggang may sumigaw mula sa study room.
“Captain!”
Tumakbo kami roon.
May natagpuang maliit na metal safe sa likod ng bookshelf.
“Kanino ito?” tanong ni Captain Cruz.
Tumingin siya kay Isabel.
“Sa asawa ko,” sagot nito.
“May code?”
“Hindi ko alam.”
Napatingin ako sa kanya.
“Isabel, ikaw ang bumili ng safe na iyan.”
Umiling siya.
“Hindi ko maalala.”
Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi niya maalala?
Ilang beses ko siyang nakitang gamitin ang safe na iyon.
Kinuha ni Captain Cruz ang warrant at ipinabukas ito.
Sa loob ay may mga folder.
Mga passport.
Mga bank records.
At higit sa lahat—
limang birth certificates.
Lahat ay may parehong pangalan.
ISABEL DE LEON.
Ngunit magkakaiba ang mga petsa ng kapanganakan.
Isa sa kanila ay may litrato.
Tiningnan ko iyon.
Parehong mukha.
Parehong mga mata.
Ngunit ibang hairstyle.
Ibang peklat.
Ibang pirma.
“Captain…” nanginginig kong sabi.
“Ano ito?”
Hindi agad sumagot si Cruz.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang folder.
Nakasulat:
PROJECT MIRROR
“Gabriel,” mahinang sabi ni Isabel.
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo ba kung ano ito?”
Hindi siya sumagot.
“Isabel!”
Bigla siyang napaluha.
“Hindi ko gustong malaman mo.”
“Malinaw na hindi mo gustong malaman ko!”
Lumapit siya sa akin.
“Gab, makinig ka.”
“Patay ka raw ngayong gabi!”
“Hindi ako ang nasa sasakyan.”
“Kung hindi ikaw, sino?”
Tumahimik siya.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing iyon, nakita kong natatakot siya.
“Ang kapatid ko.”
Nanigas ako.
“Kapatid?”
Tumango siya.
“May kambal ako.”
“Nasaan siya?”
Tumingin siya sa litrato sa mesa.
“Siya ang namatay.”
Bumukas ang folder.
May lumang larawan ng dalawang batang babae.
Magkamukha sila.
Ngunit may pangalan sa ilalim.
ISABEL DE LEON
At
ISABELA DE LEON
“Isabela ang tunay kong kambal,” sabi niya.
“Bakit wala akong alam?”
“Dahil ipinangako ko sa sarili kong hindi na ako babalik sa buhay na iyon.”
“Anong buhay?”
Hindi siya sumagot.
Si Captain Cruz ang nagsalita.
“Project Mirror.”
Ipinaliwanag niya na ilang taon nang iniimbestigahan ng pulisya ang isang grupo na gumagamit ng magkakamukhang babae upang gumawa ng identity fraud, insurance fraud at money laundering.
“Ang tawag nila sa mga taong ginagamit nila,” sabi niya, “Mirror.”
Napatingin ako kay Isabel.
“Kasama ka?”
Umiling siya.
“Dati.”
“Dati?”
“Pinilit nila akong gamitin ang identity ng kapatid ko.”
“Bakit?”
“Dahil mas madali para sa kanila na palitan ang isang tao kapag pareho ang mukha.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
Sinagot ko.
Walang nagsalita.
Pagkatapos ay isang recording.
Boses ng isang babae.
Boses ni Isabel.
“Gabriel, kung naririnig mo ito, ibig sabihin patay na ako.”
Napatingin ako sa asawa ko.
Nakatitig din siya sa cellphone.
Nagpatuloy ang recording.
“Pero huwag mong pagkatiwalaan ang babaeng kasama mo.”
Nanlamig ako.
“Hindi siya si Isabel.”
Napatingin ako kay Isabel.
“Gab…”
Napaatras ako.
“Babae lang ang tawag sa recording,” sabi ni Captain Cruz. “Hindi ibig sabihin—”
Biglang naputol ang ilaw.
Nagdilim ang buong bahay.
May malakas na putok.
BANG!
Nagsigawan ang mga pulis.
May bumagsak na katawan.
Nang bumalik ang emergency lights, nakita kong nakahandusay si Captain Cruz.
May dugo sa balikat niya.
At si Isabel—
wala na.
Hinabol namin siya hanggang garahe.
Ngunit bukas na ang gate.
Wala na ang SUV.
Sa sahig, may nahulog na wedding ring.
Kinuha ko iyon.
Nakaukit:
G & I.
Pero hindi iyon ang singsing na nakita namin sa bangkay.
Dahil nang tingnan ko ang larawan ng dalawang singsing sa evidence bag, napansin ko ang pagkakaiba.
Ang isa ay may maliit na gasgas sa letrang I.
Ang isa ay wala.
At alam ko kung alin ang suot ng asawa ko.
Makalipas ang isang oras, nakatanggap ako ng mensahe.
Huwag kang magtiwala sa sinumang nagsasabing Isabel siya.
May kasunod na address.
Isang lumang warehouse sa Valenzuela.
Pumunta ako roon kasama ang backup team.
Pagpasok namin, nakita namin ang dose-dosenang litrato.
Mga litrato ko.
Mga litrato ni Isabel.
Mga litrato ng bahay namin.
At isang malaking board.
Sa gitna nito ay ang litrato namin noong araw ng kasal.
Sa ilalim nito:
SUBJECT: GABRIEL MENDOZA
STATUS: READY
Nanginginig ang kamay ko.
“Ready para saan?”
May boses mula sa dilim.
“Para mamatay.”
Lumabas ang isang babae.
Parehong mukha ni Isabel.
Parehong mata.
Parehong boses.
Ngunit may malaking peklat sa leeg.
“Isabela?”
Ngumiti siya.
“Hindi.”
Itinaas niya ang kamay.
“Isabel ang pangalan ko.”
Napaatras ako.
“Nasaan ang asawa ko?”
Tumawa siya.
“Alin?”
Doon ko naunawaan.
Hindi lamang isang Isabel ang umiiral.
May iba pa.
At ang buong gabing iyon ay hindi aksidente.
Ang pagkamatay sa C5 ay simula lamang.
Bago ako makapagsalita, nag-ring ang cellphone ko.
Caller ID:
ISABEL MENDOZA
Sinagot ko.
“Gab.”
Boses ng asawa ko.
“Nasaan ka?”
“Sa warehouse.”
“Lumabas ka diyan.”
“Bakit?”
“Dahil ako ang tunay na Isabel.”
Napatingin ako sa babaeng nasa harapan ko.
Bigla siyang ngumiti.
“Sinungaling siya.”
Mula sa kabilang linya, narinig ko ang sigaw ng asawa ko.
“GABRIEL! HUWAG KANG MANIWALA SA KANYA!”
Biglang may putok.
Naputol ang tawag.
At bago pa ako makagalaw, may nakita akong mensahe sa screen.
“Gabriel, ang babaeng nasa tabi mo ay hindi ang unang clone.”
“Siya ang ikatlo.”
Napatingin ako sa babaeng kaharap ko.
Ngumiti siya.
At sinabi ang isang bagay na tuluyang nagpabagsak sa mundo ko.
“Gabriel…”
“Hindi mo ba napapansin?”
“Dalawampung taon na kitang kilala.”
“Dahil ako ang tunay na Isabel.”
Tumahimik siya.
“Ang babaeng pinakasalan mo…”
“…ay impostor.”
At sa sandaling iyon, sa labas ng warehouse, narinig namin ang paparating na mga sirena.
Ngunit hindi pulis ang unang pumasok.
Isang grupo ng mga armadong lalaki ang bumukas ng pinto.
At ang pinuno nila—
ay si Captain Ramon Cruz.
Walang sugat.
Walang dugo.
At nakangiti.
“Good evening, Gabriel.”
Itinaas niya ang baril.
“Oras na para malaman mo kung bakit ikaw ang tunay na target mula pa noong araw ng kasal ninyo.”
