“Ganyan ka na ba katakaw sa kasal?”

 

Ang bawat salitang binitawan niya ay parang mga balang tumatagos sa puso ko.

 

Kung noong mga nakaraang taon ito nangyari, tiyak na magpapanic ako. Magmamakaawa ako, magpapaliwanag, at hihingi ng tawad sa kanya para lang hindi siya magalit.

 

Ngunit ngayon… wala na akong nararamdamang kahit ano. Pagod na pagod na ang puso ko.

 

Napakatataas ng halaga ng atensyon ni Ethan.

 

Kailangan iyong ibigay sa kanyang mga pagsasanay.

 

Kailangan ding ibigay sa kanyang “magaling” na vice-adjutant na si Camille.

 

Sa mga emergency document sa kalagitnaan ng gabi.

 

Sa mga mamahaling regalo para sa promosyon ng iba.

 

At sa mga gabi kung kailan sinasabi niyang nag-o-overtime siya, pero kasama pala niyang nanonood ng sine si Camille hanggang madaling-araw.

 

Ang natitirang katiting na oras para sa akin—ang babaeng naghintay sa kanya ng pitong taon—ay pinalalabas niyang sobrang malaking pabor na.

 

Tumingin ako sa kanyang mga mata at tumango.

 

“Oo. Lahat ng kaibigan ko may pamilya na. Ako rin, gusto ko nang magpakasal.”

 

Tumalikod ako at pumasok sa kwarto, iniwan siyang nakatayo sa sala.

 

Sa bedside table, nakadikit pa rin ang isang lumang dilaw na sticky note. Isinulat iyon ni Ethan dalawang taon na ang nakararaan bago siya biglang ipinatawag sa headquarters.

 

【Pagbalik ko, bibili tayo ng rings.】

 

Umasa ako noon. Naghintay ako nang buong pananabik.

 

Pero ang tanging nakuha ko lang sa mga sumunod na taon ay paulit-ulit na “Sa susunod na lang, medyo busy pa ako.”

 

Hanggang sa nalimutan na ang papel. Nalimutan na rin ang pangako.

 

Sa gitna ng dilim, nakatitig ako sa kisame nang mag-vibrate ang telepono ko.

 

Message mula kay Hannah.

 

【Gising ka pa? Nakakagigil talaga! Tuwing naaalala ko ang mukha ng Camille na ‘yan, nasusuka ako. Ano ba talagang problema ng Ethan na ‘yan?!】

 

Problema? Wala naman.

 

Naunawaan ko na hindi lahat ng pitong taong relasyon ay nagtatapos sa “I do.” Ang iba pala ay nagtatapos lang sa panloloko at pagbabalewala.

 

Sundan pa ng isa pang message:

 

【Nangako tayo sa isa’t isa, ha? Hindi pwedeng lumipas ang isang linggo pagkatapos ng kasal ko na hindi ka ikakasal! Pero gago talaga ‘yang boyfriend mo. Nasa kamay mo na ‘yung bouquet, ibinigay pa sa iba! Pitong taon kayo, hindi pitong buwan!】

 

【Hayaan mo na, Alyssa. Pinapayagan na kita ngayon na sirain ang usapan natin. Huwag ka nang magmadali kung ganyan lang din naman siya.】

 

Dahan-dahan kong itinalpuk ang mga daliri ko sa screen.

 

【Hannah… kailan ko ba sinira ang pangako ko sa ‘yo?】

Kinabukasan, lumipat si Ethan sa barracks ng military base.

 

Siguro ay nairita siya sa mga sinabi ko tungkol sa pagpapakasal. Gusto niyang magpalipas ng sama ng loob at maghanap ng katahimikan.

 

Mas mabuti na rin iyon. Mas madaling mag-impake kapag wala siya.

 

Inilagay ko na sa real estate market ang condo. Ako ang nagbayad ng karamihan sa DP nito noon, pero nakapangalan sa aming dalawa. Ngayon, gusto ko na lang ibenta at kunin ang nararapat sa akin.

 

Nang hapon na ibibigay ko na ang susi sa agent, habang nag-aayos ako ng mga natitirang gamit, nakakita ako ng isang makapal na folder sa loob ng luma niyang libro.

 

Ito ang mismong tactical simulation plan na kinatataranta ng departamento ni Ethan nitong mga nakaraang araw. Nakalimutan niya pala sa bahay.

 

Nag-atubili ako, pero sa huli ay ipinasiya kong ihatid iyon sa barracks niya. Ayokong maging dahilan ng anumang aberya sa trabaho niya.

 

Pagdating ko sa military quarters, bahagyang nakabukas ang pinto ng opisina niya.

 

May mga boses sa loob. Tawanan. Nagbibiroan.

 

Isusubo ko na sana ang kamay ko para kumatok nang marinig ko ang boses ni Camille.

 

“Major Ethan, kasalanan mo ‘to lahat eh,” maarteng sabi ni Camille, na may halong pilit na pagkahiya. “First time ko kayang makasalo ng bouquet. Ngayon, nagtsitsismisan na ang mga asawa ng mga opisyal sa quarters! Tinatanong nila kung may ‘kami’ raw ba ni Major…”

 

“Dapat linawin mo ‘yan sa kanila, ha? Kundi, wala na akong mukhang maihaharap sa kanila.”

 

Napatigil sa hangin ang kamay kong kakatok sana.

 

Hindi pa nakakasagot si Ethan nang pumasok ang boses ng isa niyang kasamang opisyal.

 

“Naku, Lieutenant Perez! Gusto mo ba talagang linawin ni Ethan… o gusto mong marinig na totoo ang tsismis?”

 

Nagtawanan ang mga lalaki sa loob.

 

“Kayo talaga, Sir!” pabebe na sagot ni Camille, pero walang kahit anong galit sa boses niya.

 

“Sige na, huwag niyo nang tuksuhin si Camille,” sa wakas ay nagsalita si Ethan. Ang boses niya ay puno ng malambot na toleransya. “Hayaan niyo na ‘yang tsismis na ‘yan. Paglipas ng ilang araw, makakalimutan din nila ‘yan.”

 

Paglipas ng ilang araw, makakalimutan din nila.

 

Ang linyang iyon… paulit-ulit kong narinig iyon mula sa kanya.

 

Noong ma-promote siya tatlong taon na ang nakararaan, nag-file ako ng leave para dumalo sa ceremony. Pero nang matapos ang kaganapan at gusto kong magpa-picture kasama siya, pinagkunutan niya ako ng noo at pinauwi agad.

 

“Maraming matataas na opisyal at bisita. Hindi magandang tignan,” sabi niya noon.

 

Pagdating sa bahay, sinabihan niya ako: “Sa mga ganyang pormal na kaganapan, nakaka-awkward kapag may kasamang hindi naman mula sa militar. Paglipas ng ilang araw, makakalimutan din nila na dumating ka.”

 

Nawalan ako ng kibo noon. Inakala kong mahigpit lang talaga ang protocol sa militar.

 

Kaya kailanman ay hindi na ako pumunta sa base niya.

 

Pero ngayon… napagtanto ko na.

 

Hindi kailanman naging problema ang “protocol” o “masamang epekto.”

 

Ang kinahihiya niya… ay AKO.

 

Isang ordinaryong babaeng walang maitutulong sa kanyang karera.

 

Narinig kong nagtanong ang isa pang opisyal sa loob:

 

“Pero bro, paano na si Alyssa? Naku tanggap ko ‘yung wedding invitation niya kaninang umaga sa GC natin ah! Seryoso ba ‘yun? Bakit ang bigla naman?”

 

Naging tahimik ang silid nang ilang segundo.

 

Pagkatapos ay narinig kong tumawa nang malamig si Ethan.

 

“Hayaan niyo siya.”

 

“Pinalalampas ko ang mga kapricho niya sa bahay, pero sa pagkakataong ito, kailangan niyang matutunan na hindi sa lahat ng pagkakataon ay gagana ang pagmamaktol niya.”

 

“So…” tawa ng kasama niya, “ibig sabihin, hindi ka sisipot sa kasal niya?”

 

Hindi nagsalita si Ethan. Ang katahimikan niya ay sapat nang kumpirmasyon.

 

Hanggang sa magsalita ang isa pang mas nakatatandang opisyal.

 

“Ethan, hindi ba sobra naman ‘yan? Pitong taon kayo ni Alyssa. Lahat kami naghihintay na maikasal kayo… Sigurado ka bang hindi ka sisipot? Baka naman totoong ikakasal siya… O baka may iba ka nang plano? Gaya ng… kay Lieutenant Perez?”

 

“Sir naman!” reklamo ni Camille sa manipis na boses. “Huwag niyo naman akong isali diyan. Si Major Ethan… alam niya ang ginagawa niya.”

 

Hindi iyon itinanggi ni Ethan.

 

Isang lalaki ang tumawa at nagsalita: “Mabait na nga si Ethan eh. Pitong taon siyang nagtiis! Kung ibang lalaki ‘yan, matagal nang sumuko. Anong maitutulong ni Alyssa sa promosyon niya? Walang-wala kumpara kay Camille na matalino, magaling, at kayang sumabay sa mga operasyon.”

 

Namatay ang ilaw sa hallway habang nakatayo ako sa dilim.

 

Lahat ng sakit, lahat ng pangarap, at lahat ng pagmamahal na iningatan ko sa loob ng pitong taon… ay pumanaw na nang tuluyan.

 

Hindi na ako kumatok.

 

Dahan-dahan kong ibinaba ang makapal na tactical plan document sa sahig, mismo sa tapat ng pinto.

 

Saka ako tumalikod at naglakad palayo nang walang kabakas-bakas ng luha.

Paglipas ng pitong araw.

 

Ang tinatawag nilang “cold war” sa amin ni Ethan ay umabot sa ikapitong araw. Walang tawag. Walang text mula sa kanya. Iniisip niyang luluhod ako at magmamakaawa sa kanya gaya ng dati.

 

Miyerkules ng umaga.

 

Nag-post ako ng isang larawan sa aking Facebook feed.

 

Larawan iyon ng isang opisyal na Marriage Certificate.

 

May maikling caption lang ako:

 

“Sa natitirang bahagi ng aking buhay, ikaw na.”

 

Sa loob lamang ng limang minuto, nagkagulo ang group chat ng buong military battalion ni Ethan!

 

Inilagay ng mga kasamahan niya ang pangalan ni Ethan sa GC nang paulit-ulit.

 

【@Major Ethan Ruiz Charaaaap! Congratulations Major! Natapos din ang 7-year love race niyo ni Alyssa! May kasal din pala sa dulo!】

 

【Kailan ang grand reception natin diyan Cap?! Nag-aabang na ang buong unit para sa libreng alak!】

 

【Aba, kayo rin pala sa huli! Sabi ko na nga ba, tinatakot ka lang ni Ma’am Alyssa eh! Congrats bro!】

 

Tumpok-tumpok na congratulations ang pumuno sa screen.

 

At sa mismong sandali na pinakamasaya at pinakamaingay ang GC…

 

Pumasok ako sa group chat gamit ang aking account.

 

Iin-vite ko ang aking legal na asawa sa GC, at nag-type ako ng isang maikling mensahe:

 

“Huwag po kayong magkamali ng bati. Siya po ang legal kong asawa.”

 

Tahimik.

 

Biglang tumigil ang palitan ng mensahe.

 

At sa sumunod na segundo… sunod-sunod na lumabas ang mga notification sa screen:

 

【[Message Retracted]】

【[Message Retracted]】

【[Message Retracted]】

 

Halos limampung mensahe ng pagbati para kay Ethan ang mabilis na binura ng mga opisyal!

 

Dahil ang lalaking pumasok sa group chat… ang lalaking nakalagay sa Marriage Certificate na kasama ko…

 

Ay walang iba kundi ang pinakamataas na pinuno ng buong military region—si Commander Gabriel Del Rosario.

 

Ang mismong superior at kinatatakutang Heneral na hahawak sa promosyon ni Ethan!

 

At sa sandaling iyon, nag-ring ang telepono ko. Si Ethan.

 

Nanginginig ang kanyang boses sa kabilang linya:

 

“Alyssa… anong… anong ibig sabihin nito?! Sinu-sino ang kasama mo sa larawang ‘yan?!”

 

PART 2

“Alyssa! Sumagot ka! Anong ibig sabihin ng pino-post mo sa Facebook?! Sino si Commander Gabriel sa buhay mo?!”

 

Ang boses ni Ethan sa kabilang linya ay hindi na ang dating madiin, kampante, at punung-puno ng kayabangan.

 

Ngayon, naroroon ang isang uri ng takot na kailanman ay hindi ko narinig sa kanya sa loob ng pitong taon. Ang boses niya ay nanginginig, parang taong unt-unting nalulunod at naghahabol ng hininga.

 

Tahimik kong pinakinggan ang galit at ligalig sa kanyang boses. Nakatayo ako sa balcony ng isang penthouse suite, habang ang malamig na hangin ng gabi ay dahan-dahang humahaplos sa aking damit.

 

“Nasa pormal na dokumento na ang sagot, Ethan,” malamig kong tugon. “Hindi ba marunong magbasa ang isang Major na katulad mo?”

 

“Gago! Ginagago mo ba ako?!” sigaw ni Ethan. Naririnig ko ang kaluskos ng mga gamit sa kabilang linya—malamang ay nabitawan niya ang kanyang mga papeles o nasipa ang kanyang upuan sa barracks.

 

“Pitong araw lang tayong hindi nag-usap! Pitong araw lang! At ngayon sasabihin mo sa akin na ikinasal ka sa mismong Commander ng buong Division natin?! Kay General Gabriel Del Rosario? Impossible! Sinusubukan mo lang ba akong galitin?! Nag-hire ka ba ng aktor?! Sumagot ka!”

 

Maitim at malalim ang katahimikan bago ako muling nagsalita.

 

“Hindi kita kailangang galitin, Ethan. Wala ka nang halaga sa akin para gumawa pa ako ng drama para lang sa ‘yo.”

 

Bago pa siya muling makapagmura, dahan-dahan kong inilayo ang telepono sa aking tainga at in-end ang call.

 

Pagkatapos ay pinindot ko ang profile niya sa aking mga contact… at inilagay siya sa Block List.

 

Pati na rin ang kanyang Viber, WhatsApp, at pati ang kanyang social media accounts.

 

Nang ilagay ko ang telepono sa mesa, naramdaman ko ang isang mainit at malaking kamay na dahan-dahang yumakap sa aking balikat mula sa likod.

 

Isang mamahaling coat ang ipinatong sa aking mga balikat upang protektahan ako sa lamig ng gabi.

 

“Nabulabog mo ang buong headquarters ngayong gabi, Alyssa,” ang malalim, baritone, at napakalumang boses ni General Gabriel Del Rosario ang nagmula sa aking likuran.

 

Lumingon ako sa kanya.

 

Si Gabriel.

 

Tatlumpu’t dalawang taong gulang. Ang pinakabatang Brigadier General sa kasaysayan ng ating military region. Isang lalaking kilala sa pagiging sobrang higpit, walang kinatatakutan, at may matalas na utak sa mga estratehiya.

 

Ngunit sa mga matang nakatitig sa akin ngayon, walang bakas ng katigasan ng isang Heneral. Tanging dalisay na pag-aalala at lalim ng damdamin ang naroon.

 

“Galit ba sila sa GC?” tanong ko habang may kaunting ngiti sa aking mga labi.

 

Natawa nang mahina si Gabriel. Hinawakan niya ang aking kamay at inilagay ito sa loob ng pocket ng kanyang jacket.

 

“Ang sabihin mo, napa-praise the Lord ang mga colonels at captains. Wala nang naglakas-loob na mag-chat pagkatapos kong mag-drop ng thumbs up reaction sa post mo sa group chat.”

 

Natawa rin ako nang bahagya.

 

Sino nga naman ang mag-aakalang ang lalaking katabi ko ngayon ay ang tao ring tatlong taon nang palihim na nagpoprotekta sa akin sa malayo?

Hindi alam ni Ethan…

 

Hindi isang ‘biglaang desisyon’ o ‘kapricho’ ang pagpapakasal ko kay Gabriel.

 

Tatlong taon na ang nakararaan, noong nagkaroon ng malaking landslide sa probinsya habang nakatugon ang unit ni Ethan, isa ako sa mga civilian volunteers.

 

Noong mga oras na iyon, iniwan ako ni Ethan sa evacuation center para samahan si Camille na diumano’y ‘nahihilo at natatakot’ sa mga aftershock.

 

Naiwan ako sa gitna ng panganib habang bumabagsak ang putik at mga bato.

 

Si Gabriel—na noo’y Colonel pa lamang at commanding officer ng buong relief operations—ang mismong humila sa akin mula sa gumuhong kubo. Siya ang nagbuhat sa akin pabalik sa medical tent, habang ang sarili niyang balikat ay may sugat at dugo.

 

Noong gabing iyon, habang ginagamot ng mga nurse ang aking mga gasgas, nakita kong pinagalitan nang matindi ni Gabriel si Ethan sa labas ng tent.

 

“Iniwan mo ang girlfriend mo sa danger zone para lang sa isang subordinate na may minor dizziness? Major Ruiz, hindi ka lang bagsak sa leadership, bagsak ka rin sa pagiging lalaki!”

 

Iyon ang unang beses na nakita ko si Gabriel.

 

At sa mga sumunod na taon, palihim siyang nagiging tulay kapag may mga kailangan ako sa militar na hindi maasikaso ni Ethan.

 

Nang mabalitaan niya mula kay Hannah (na pinsan pala ng isa sa mga matalik na kaibigan ni Gabriel) na ako ay paulit-ulit na pinaghihintay at binabalewala ni Ethan, hindi siya nanghimasok.

 

Nagtitiis siya sa malayo. Respeto sa desisyon ko.

 

Hanggang sa dumating ang araw ng kasal ni Hannah.

 

Nandoon si Gabriel bilang isa sa mga VIP guests.

 

Nakita ng dalawang mata niya kung paano inagaw ni Ethan ang bridal bouquet mula sa kamay ko at ibinigay kay Camille sa harap ng daan-daang tao.

 

Nang gabing iyon, pagkatapos kong mag-impake at makipaghiwalay kay Ethan, nakatagpo ko si Gabriel sa coffee shop sa ibaba ng condo building ko.

 

Nakatayo siya roon, may hawak na mainit na kape, at diretsong tumingin sa akin.

 

“Alyssa,” sabi niya sa malamig pero taos-pusong boses. “Pitong taon mong ibinigay ang kabataan at pagmamahal mo sa isang lalaking hindi marunong magpahalaga. Kung handa ka nang tumayo mula sa pagkakalugmok… ibigay mo sa akin ang natitirang bahagi ng buhay mo.”

 

“Hindi kita ipaghihintay ng pitong taon. Hindi kita ikahihiya sa mga kasamahan ko. At hinding-hindi ko ipamamahagi sa iba ang nararapat para sa ‘yo.”

 

Kinaumagahan, pumunta kami sa City Hall. Walang hesitation. Walang pag-aalinlangan.

 

Dahil sa mga mata ni Gabriel, nakita ko ang isang bagay na kailanman ay hindi maiparamdam ni Ethan: Kapanatagan.

Samantala, sa Military Quarters…

 

Halos mabali ang mesa sa loob ng opisina ni Major Ethan Ruiz.

 

Puno ng Usok ang silid. Binalot ng galit, takot, at pagkalito ang buong pagkatao ni Ethan.

 

Nakaupo siya habang nakatitig sa kanyang telepono.

 

Blocked.

 

Naka-block ang numero niya kay Alyssa!

 

“Hindi ‘to maaari… Hindi ‘to totoo!” sigaw niya habang binabagsak ang kanyang kamao sa mesa.

 

Sa tabi niya, nakatayo si Lieutenant Camille Perez. Pale ang mukha ng dalaga, halatang nawalan ng kulay ang mga pisngi.

 

“M-Major…” nauutal na sabi ni Camille. “Totoo po ba? Si General Del Rosario… ang asawa na ngayon ni Alyssa? P-Paano nangyari ‘yun? Hindi ba’t… hindi ba’t kayo ang magkasama sa loob ng pitong taon? Paano niya nagawa sa ‘yo ‘to?!”

 

“Manahimik ka!” galit na sigaw ni Ethan sa kanya.

 

Ito ang unang beses na sinigawan ni Ethan si Camille nang ganito katindi.

 

Gulat na napaatras si Camille, napahawak sa kanyang dibdib.

 

Tumingin si Ethan sa kanya, at sa kauna-unahang pagkakataon, nakaramdam siya ng matinding pag-ayaw sa mukha ng babaeng ito.

 

Ilang taon niyang inalagaan si Camille. Inakala niyang cute, nakakaawa, at kailangang protektahan si Camille.

 

Pinayagan niyang pumasok si Camille sa pagitan nila ni Alyssa dahil inakala niyang hindi kailanman maiiwan ni Alyssa ang tabi niya.

 

Inakala niyang kahit anong gawin niya, kahit gaano niya balewalain si Alyssa, mananatili itong naghihintay sa condo, nagluluto ng hapunan, at nag-aalala sa kanya.

 

Pero ngayon…

 

Naisip ni Ethan ang pinto ng opisina niya kahapon.

 

Naisip niya ang makapal na tactical simulation document na natagpuan ng utility guard sa sahig bago ang meeting.

 

Pumunta si Alyssa sa quarters kahapon…

 

Narinig niya kaya?

 

Narinig ba ni Alyssa ang mga usapan nila sa loob ng silid? Ang mga panunukso ng mga kasamahan niya? Ang hindi niya pagtatanggol sa kanya? Ang pagsasabi niyang hindi siya sisipot sa kasal?

 

Napatayo si Ethan. Nanginginig ang buong katawan niya habang pumapatak ang cold sweat sa kanyang noo.

 

“No… No! Narinig niya…” bulong ni Ethan sa sarili, puno ng kilabot. “Narinig niya ang lahat!”

 

Dinaluhong ni Ethan ang pinto.

 

“Major! Saan ka pupunta?!” sigaw ni Camille habang hinahabol siya. “May meeting tayo kasama ang division staff mamayang alas-otso!”

 

“Paki ko sa meeting!” sigaw ni Ethan nang hindi lumingon. “Uuwi ako ng condo!”

Mabilis na minaneho ni Ethan ang kanyang kotse nang lampas sa speed limit.

 

Paulit-ulit niyang pinupukpok ang steering wheel.

 

“Alyssa, magpaliwanag ka sa akin! Hindi pwedeng matapos lang nang ganito!”

 

Nang makarating siya sa condo building, patakbo siyang umakyat sa elevator.

 

Inilagay niya ang passcode ng pinto: 0726 (ang kaarawan ni Alyssa).

 

【Incorrect Password.】

 

Napatigil si Ethan.

 

Sinubukan niya ulit.

 

【Incorrect Password.】

 

Binago na ang code!

 

Nanginig ang mga kamay niya habang kinukuha ang kanyang physical duplicate key mula sa wallet at pilit na isinaksak iyon sa doorknob.

 

Nang mabuksan ang pinto… pumasok ang malamig at bakanteng hangin sa kanyang ilong.

 

Sariwang pintura at amoy ng mga bagong kahon.

 

Wala na ang mga larawan nila sa dingding.

 

Wala na ang mga kurtinang kulay beige na pinili ni Alyssa.

 

Wala na ang paboritong coffee maker ni Alyssa sa kusina.

 

Wala na kahit ang maliit na dilaw na sticky note sa tabi ng kama.

 

Sa gitna ng malawak at walang laman na sala, may nakatagong isang kulay puting envelope sa ibabaw ng counter table.

 

Mabilis na lumapit si Ethan at binuksan ang sobre.

 

Sa loob nito ay may dalawang bagay:

 

Una: Isang Checke na nagkakahalagang 3 Million Pesos—ang buong kalahating halaga ng condo na naibenta na pala sa isang real estate buyer tatlong araw na ang nakararaan.

 

Pangalawa: Isang sulat-kamay na note mula kay Alyssa.

 

【Ethan,

 

Ang kalahati ng condominium na ito ay sa ‘yo. Naibenta ko na ito nang pormal. Ang pera sa tseke ay ang nararapat na bahagi mo.

 

Huwag mo na akong hahanapin. Huwag ka nang pupunta sa mga kakilala ko.

 

Sa loob ng pitong taon, binigyan kita ng libu-libong pagkakataon para piliin ako. Pero sa bawat pagkakataon, mas pinili mo ang karera mo, ang kapurihan mo, at si Camille.

 

Ngayon, ibinibigay ko na sa ‘yo ang kalayaang matagal mo nang gustong makuha.

 

Huwag ka nang manghihinayang. Dahil noong ibinigay mo ang mga bulaklak ko sa ibang tao… doon ko rin ibinigay ang puso ko sa lalaking mas karapat-dapat.

 

Mag-iingat ka sa karera mo.

 

— Alyssa】

 

“No… No! ALYSSA!”

 

Napaluhod si Ethan sa gitna ng malamig na sahig ng bakanteng apartment.

 

Hahawakan sana niya nang higpit ang sulat, pero doon niya narealize… wala na.

 

Wala na ang babaeng naghintay sa kanya sa loob ng pitong taon.

 

Wala na ang babaeng nag-alaga sa kanya noong wala pa siyang kahit anong ranggo sa militar.

 

Wala na ang babaeng nagluto ng paborito niyang pagkain gabi-gabi habang nag-o-overtime siya.

 

Ipinagpalit niya ang pitong taong tapat na pagmamahal… para sa isang panandaliang ego boost at sa isang babaeng hindi naman siya totoong mahal.

Pagkaraan ng dalawang araw…

 

Dumating ang araw ng opisyal na Grand Military Wedding Reception para kay General Gabriel Del Rosario at sa kanyang bagong asawa.

 

Ginanap ang kaganapan sa pinakamalaki at pinakasikat na 5-star Hotel Ballroom sa lungsod.

 

Lahat ng matataas na opisyal ng Armed Forces, mga Heneral, mga Koronel, at mga kilalang negosyante sa bansa ay dumalo.

 

Required ang lahat ng opisyal ng buong division na dumalo sa pagtitipon—kabilang si Major Ethan Ruiz at Lieutenant Camille Perez.

 

Sa loob ng ballroom, napakalakas ng tugtugan ng orchestra. Ang mga mesa ay pinalamutian ng mga kulay puting rosas at mamahaling kristal.

 

Nakatayo si Ethan sa isang sulok, nakasuot ng kanyang Full Dress Uniform.

 

Mukha siyang lantang gulay. May maitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata dahil dalawang araw na siyang hindi nakakatulog. Walang bawas ang alak sa basong hawak niya.

 

Sa tabi niya, si Camille ay halatang balisa at hindi mapakali. Sinusubukan niyang kausapin ang ibang mga asawa ng mga opisyal, pero lahat ng tao ay umiiwas sa kanila.

 

Kalat na sa buong base ang balita: Si Major Ethan Ruiz pala ang dating boyfriend ni Alyssa na nagpabaya sa kanya sa loob ng pitong taon, at pinagpalit siya sa kanyang subordinate!

 

Lahat ng tao ay tumitingin sa kanila nang may halong poot, pang-aasar, at panggigipit.

 

Biglang namatay ang mga ilaw sa paligid.

 

Isang maliwanag na spotlight ang nakatutok sa malaking pinto ng ballroom.

 

Dahan-dahang bumukas ang double doors.

 

At doon… lumabas ang mag-asawa.

 

Napatigil ang paghinga ng buong bulwagan.

 

Si General Gabriel Del Rosario ay mukhang napakasipag, matipuno, at nagniningning sa kanyang pormal na military suit na may kumpletong medalya ng karangalan.

 

At sa tabi niya… nakahawak sa kanyang bisig… ay si Alyssa.

 

Napakaganda niya.

 

Suot niya na ang isang pasadyang Off-Shoulder Wedding Gown na pinalamutian ng libu-libong maliliit na dyamante. Ang kanyang buhok ay maayos na nakatali sa itaas, naglalabas ng kanyang napakagandang leeg at balikat.

 

Ang kanyang mukha ay nagniningning sa saya—isang uri ng kagandahan at kapanatagan na kailanman ay hindi nakita ni Ethan noong kasama pa siya nito.

 

Walang bakas ng lungkot sa mga mata ni Alyssa. Siya ay mukhang isang tunay na Reyna na nakatayo sa tabi ng kanyang Hari.

 

Napahigpit ang hawak ni Ethan sa kanyang baso hanggang sa halos mabasag ang bubog nito.

 

Pumatak ang luha mula sa mga mata ni Ethan.

 

Iyan ang babaeng dapat ay kasama ko sa altar…

Iyan ang babaeng tinanggihan ko…

Iyan ang babaeng pinalitan ko ng bulaklak…

 

Habang naglalakad ang mag-asawa sa red carpet patungo sa entablado, nagpalakpakan ang mga tao.

 

Bawat opisyal na nadadaanan nila ay nagbibigay ng pinakamataas na respeto at salute kay General Gabriel at sa kanyang Misis.

 

Nang makarating sila sa gitna, huminto si Gabriel.

 

Inabot niya ang microphone.

 

Tumingin si Gabriel sa buong bulwagan, at sa kauna-unahang pagkakataon, bumagsak ang kanyang matalas na tingin sa sulok kung saan nakatayo si Ethan.

 

“Magandang gabi sa inyong lahat,” maawtoridad na boses ni General Gabriel.

 

“Ngayong gabi, hindi lang ako nagpapasalamat sa inyong pagdalo sa aming kasal. Nais ko ring linawin ang isang mahalagang bagay sa buong Division.”

 

Tumingin si Gabriel kay Alyssa nang may matinding pagmamahal, saka muling tumingin sa madla.

 

“Ang aking asawa, si Alyssa Ramos-Del Rosario, ay ang pinakamahalagang tao sa aking buhay. Kahit kanino sa inyo na magtatangkang magpakalat ng maling tsismis, magbastos, o magpabalewala sa kanyang pangalan…”

 

Malamig na naging yelo ang boses ng Heneral.

 

“…ay ituturing kong personal na kaaway ng buong Regional Command. At sisiguraduhin kong lalapatan kayo ng pinakamabigat na parusa ayon sa batas ng militar.”

 

Tahimik ang buong ballroom. Wala ni isang naglakas-loob na huminga nang malakas.

 

Malamig na tumitig si Gabriel nang diretso sa mga mata ni Ethan, at pagkatapos ay kay Camille.

 

Nanginig ang mga tuhod ni Camille sa takot, habang si Ethan ay napatungo sa matinding kahihiyan at pagkagapi.

 

Alam ng lahat kung para kanino ang babalang iyon.

Pagkaraan ng ilang oras, sa kalagitnaan ng reception party…

 

Pumunta si Alyssa sa comfort room para mag-ayos ng kanyang makeup.

 

Nang lumabas siya mula sa powder room, naghihintay si Ethan sa madilim na hallway ng hotel.

 

“Alyssa…” lumapit si Ethan, ang boses ay puno ng pagmamakaawa.

 

Napatigil si Alyssa, pero walang takot sa kanyang mga mata. Matalim at mahinahon siyang tumitig sa lalaking minahal niya nang pitong taon.

 

“Bakit ka pa narito, Major Ruiz?” malamig niyang tanong.

 

“Alyssa… please… mag-usap tayo nang dalawa lang!” lumuhod si Ethan sa harap niya, sa mismong sahig ng hotel corridor!

 

Isang mataas na opisyal ng militar, lumuluhod at umiiyak sa harap ng kanyang dating kasintahan!

 

“Patawarin mo ako, Alyssa! Maling-mali ako! Naging bulag ako! Naging tanga ako!” nagmamakaawang sigaw ni Ethan habang sinusubukang hawakan ang hem ng gown ni Alyssa.

 

“Naramdaman ko lang na napakaligtas mo na sa tabi ko kaya nakalimutan kong alagaan ka! Akala ko hindi ka mawawala sa akin! Akala ko maghihintay ka lang habang-buhay!”

 

Umiyak nang matindi si Ethan, ang mga balikat niya ay nagtataasan sa matinding hagulhol.

 

“Ibalik mo sa akin ang pitong taon natin, Alyssa… Magre-resign ako sa militar! Iiwan ko ang lahat! Pakasalan mo lang ako… Pakiusap!”

 

Tiningnan siya ni Alyssa mula sa itaas hanggang sa ibaba.

 

Walang pait. Walang galit. Tanging awa na lamang ang natitira sa kanyang puso para sa lalaking ito.

 

Dahan-dahang binalot ni Alyssa ang kanyang mga kamay sa kanyang tiyan.

 

“Napakababaw mo pa rin pala hanggang ngayon, Ethan,” mahinahon kong sabi.

 

“Akala mo ba ang pagmamahal ay parang laro na kapag natalo ka, pwede mong pakiusapan ang kalaban na ulitin ang laro?”

 

Lumapit ako ng isang hakbang sa kanya.

 

“Pitong taon kitang binigyan ng pagkakataon. Pitong taon kong tinitis ang kawalan mo ng oras. Pitong taon kong tinanggap na mas mahalaga ang karera mo kaysa sa akin.”

 

“Pero narealize ko lang… hindi pala karera mo ang mahal mo. Ang mahal mo lang ay ang sarili mo.”

 

Tumingin ako sa malayo, kung saan naririnig ang boses ni Gabriel na naghahanap sa akin.

 

“Si Gabriel… hindi niya ako pinaghintay kahit isang araw. Noong sinabi kong gusto ko nang magpakasal, hindi niya sinabing ‘nasa mahalagang stage ako ng karera ko.’ Ang sinabi niya sa akin: ‘Bukas na bukas din, magiging Misis Del Rosario ka na.’”

 

Napatigil si Ethan sa pag-iyak. Nakatitig siya sa akin habang umaagos ang mga luha sa kanyang pisngi.

 

“Kaya Ethan…” ngumiti ako nang napakatamis—isang ngiti ng tuluyang paglaya.

 

“Salamat sa pitong taon. Dahil kung hindi mo ako pinalaya at binalewala… hindi ko matatagpuan ang tunay na lalaking nakalaan para sa akin.”

 

Tumalikod ako at naglakad palayo.

 

“Alyssa! ALYSSA!” sigaw ni Ethan mula sa kanyang pagkaluhod sa sahig.

 

Ngunit hindi na ako lumingon kailanman.

Paglipas ng tatlong buwan…

 

Dumating ang resulta ng taunang military evaluation at promotion list.

 

Si Major Ethan Ruiz ay hindi lamang HINDI na-promote bilang Battalion Commander—mismo ang kanyang pangalan ay inilipat sa isang malayo at abject na military outpost sa pinakadulong isla ng bansa dahil sa “Conduct Unbecoming of an Officer” at sa kapabayaan niya sa kanyang dating departamento.

 

Samantala, si Lieutenant Camille Perez ay pormal na inilipat sa ibang unit pagkatapos sumailalim sa internal investigation dahil sa pakikialam sa pampersonal na usapin ng kanyang superior officer at paglabag sa mga ethic codes. Nawalan siya ng respeto ng lahat ng kanyang mga kasamahan at tuluyang nasira ang kanyang pangarap na umangat sa militar.

 

Sa araw ng pag-alis ni Ethan patungo sa kanyang bagong assignment sa malayang isla, bitbit niya ang dalawang lumang bag.

 

Nakatayo siya sa pier habang hinihintay ang barko.

 

Malamig ang hangin ng dagat.

 

Kinuha niya mula sa kanyang bulsa ang isang maliit na bagay.

 

Isang lumang dilaw na sticky note na napulot niya sa basurahan ng condo noong araw na umalis si Alyssa.

 

【Pagbalik ko, bibili tayo ng rings.】

 

Niyakap ni Ethan ang papel sa kanyang dibdib habang napapaluhod siya sa semento ng pier, umiiyak nang walang tunog.

 

Naalala niya ang araw na hinawakan ni Alyssa ang kanyang kamay noong mga batang lieutenants pa lamang sila.

 

Naalala niya kung paano siya nginitian ni Alyssa noong sabihin nitong: “Kahit ano pa ang mangyari, maghihintay ako sa ‘yo, Ethan.”

 

Naghintay ang babae ng pitong taon.

 

At sa dulo ng pitong taon… siya mismo ang nagtulak dito palayo.

Samantala, sa isang magandang villa na nakatayo sa tuktok ng burol na nakatanaw sa dagat…

 

Nakatayo si Gabriel sa garden habang hawak ang isang tasa ng mainit na tsokolate.

 

Lumapit si Alyssa mula sa kanyang likod at niyakap siya sa baywang.

 

Ipinatong ni Gabriel ang kanyang kamay sa ibabaw ng mga kamay ni Alyssa, at pagkatapos ay dahan-dahang ibinaba ang kanyang kamay sa bahagyang umumbok na tiyan ni Alyssa.

 

Isang buwan na ang nakalilipas nang malaman nilang nagdadalang-tao si Alyssa.

 

“Iniisip mo pa ba siya?” mahinang tanong ni Gabriel habang hinahaplos ang buhok ng kanyang asawa.

 

Umiling si Alyssa habang isinasa-dikit ang kanyang pisngi sa malapad na dibdib ni Gabriel.

 

“Hindi na,” sagot ni Alyssa nang may buong pagmamahal.

 

“Nasa piling na ako ng lalaking hindi kailanman ako ipagpapalit sa iba.”

 

Hinalikan ni Gabriel ang noo ni Alyssa habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog sa horizon, nag-iiwan ng isang napakagandang gintong liwanag sa kanilang dalawa.

 

Ang pitong taong sakit at paghihintay ay natapos na.

 

At sa wakas, nahanap na ni Alyssa ang kanyang tunay na “habang-buhay.”