KABANATA 1: Ang Malamig na Tahanan

 

Bumalik ako sa aking silid at tahimik na humiga sa malambot na kama. Sa loob ng aming napakalaking mansyon sa Forbes Park, ang katahimikan ay hindi tanda ng kapayapaan; ito ay tanda ng isang pamilyang wala nang natitirang emosyon.

 

Apat na buwan pa lamang ang tiyan ko, ngunit ayon sa huling ultrasound ng aking doktor, kambal na babae ang aking dinadala. Isang napakagandang balita para sa akin, ngunit isang lihim na pilit kong itinatago muna sa pamilya Tuazon.

 

Nag-order ako ng isang taong supply ng mga organic bird’s nest, bumili ng mga bagong mamahaling maternity clothes mula sa France, at nag-book ng lingguhang home spa treatments. Bakit ko titipirin ang sarili ko? Ang perang ginagastos ko ay pera ng pamilya Tuazon—mga perang ibinabayad sa akin kapalit ng aking katahimikan.

 

Kinahaponan, pagkatapos ng aking prenatal care, nagbihis ako ng isang eleganteng cream-colored silk dress at nag-set ng appointment kasama ang aking matalik na kaibigan na si Karen sa isang eksklusibong restaurant sa Bonifacio Global City.

 

Nang magkita kami, agad na namula ang mga mata ni Karen habang nakatitig sa akin.

 

“Rhea… mula noong magkasakit ka nang malala noong nakaraang taon, halos hindi ka na nagpapakita sa amin. Kamusta ka na talaga?” tanong niya, may halong pag-aalala habang hinahawakan ang aking kamay.

 

Ngumiti ako nang napakaganda at uminom ng kaunting mainit na gatas. “Mabuti naman ako, Karen. Sa katunayan, napakabuti ng lagay ko.”

 

Nag-alangan si Karen. Tumingin siya sa paligid bago bumulong, “Nabalitaan ko… narinig ko sa mga socialite circles na palagi na namang kasama ni Marcus ‘yung babaeng ‘yun. Maging sa mga business galas, ipinapakilala niya na parang… parang siya ang totoong misis.”

 

“Ah, si Bianca?” mahinahon kong sagot. “Oo, alam ko.”

 

“At hindi ka man lang nagagalit?!” napataas ang boses ni Karen, hindi makapaniwala. “Rhea, asawa ka niya! Ikaw ang legal wife!”

 

“Bakit naman ako magagalit?” ngumiti ako nang mas malawak. “Binigyan ako ng biyenan ko ng isang daang milyong piso kahapon dahil lang sa nagwala si Marcus sa bahay.”

 

Napatigil si Karen. Nabulunan siya sa kaniyang tsaa at napatitig sa akin nang matagal. “…Ano?”

 

“Sabi ko, maganda ang trato nila sa akin. Bawat kalokohan ni Marcus, may katapat na tseke,” maikli kong paliwanag. “Karen, matagal na akong nagising sa katangahan. Noong pumasok ako sa pamilya Tuazon, akala ko pag-ibig ang pinakaimportanteng bagay. Mali ako. Ang pera, kapayapaan ng isip, at ang sarili kong kalusugan—’yun ang tunay na mahalaga.”

 

Napailing si Karen, ang mga mata ay puno ng lungkot para sa akin. “Pero Rhea… magkasama kayo ni Marcus mula noong High School sa International School. Kayo ang tinuturing na ‘fairytale couple’ ng batch natin. Nag-ibigan kayo nang matindi, nagpakasal sa isang napakagandang wedding sa Italy… Paano mo natitiis na tingnan siya nang ganyan kalalamig?”

 

“Nagbabago ang tao, Karen,” sagot ko habang hinahaplos ang aking tiyan. “Noong labinsiyam na taong gulang ako, paborito kong uminom ng iced Coca-Cola araw-araw. Ngayong dalawampu’t walong taong gulang na ako, mainit na gatas na ang iniinom ko dahil ‘yun ang mabuti sa katawan ko. Ang Marcus na nagmamahal sa akin noong labing-walong taong gulang siya… patay na. Ang Marcus na umiiral ngayon ay isang lalaking nabubulok na ang moralidad. Bakit ako iiyak para sa isang taong hindi na umiiral?”

 

Tumingin si Karen sa aking tiyan at nagulat. “Teka… Buntis ka ulit?”

 

“Oo. Kambal,” malamig kong sagot. “At ito ang magiging huling regalo ko para sa sarili ko bago ko tuluyang tapusin ang larong ito.”

 

KABANATA 2: Ang PTA Meeting at ang Maling Pagpili

 

Samantala, sa kilalang international private school kung saan nag-aaral si Justin, nakatayo si Bianca sa gitna ng hallway ng auditorium. Naka-suot siya ng isang mamahaling designer dress, habang hawak ang kaniyang tiyan at nakangiti sa mga magulang ng ibang estudyante.

 

Gusto niyang iparamdam sa lahat na siya na ang nagmamay-ari ng posisyon ng “Mrs. Tuazon.”

 

“Hi, Justin!” masayang bati ng guro ni Justin habang lumalapit sa kaniya. “Siya ba ang Mommy mo?”

 

Nanigas ang katawan ni Justin. Tumingin siya kay Bianca, na nakangiti sa kaniya nang napakatamis, at pagkatapos ay tumingin sa ibang mga kaklase na kasama ang kani-kanilang tunay na ina.

 

Dati, tuwing may PTA meeting, si Rhea ang palaging pumupunta. Bagamat tahimik si Rhea, ang kaniyang angking kagandahan, ang kaniyang natural na pagiging aristokrata, at ang kaniyang malambot ngunit iginagalang na pananalita ay palaging nagbibigay ng karangalan kay Justin. Tuwing nakatayo ang kaniyang Mommy sa tabi niya, alam ng lahat na si Justin ay nagmula sa isang napakatas at edukadong pamilya.

 

Ngunit ngayon… si Bianca ang nakatayo sa tabi niya.

 

Si Bianca na masyadong pilit ang mga ngiti, si Bianca na masyadong madaming alahas na isinuot para lang magpasikat, at si Bianca na kapag nakikipag-usap sa ibang mga donya sa paaralan ay halatang hindi nababagay sa kani-kanilang antas.

 

Narinig ni Justin ang bulungan ng dalawang nanay sa di-kalayuan:

 

“Sino ‘yan? Hindi ba ‘yan ‘yung bagong secretary ni Mr. Tuazon?”

 

“Oo, balita ko kabit daw ‘yan. Ang kapal ng mukhang pumunta rito at magpanggap na ina ni Justin! Nasaan na ba ang tunay na Mrs. Tuazon?”

 

“Kawawa naman si Justin, ginamit pa ng kabit para lang makapasok sa mataas na lipunan.”

 

Mula sa araw na iyon, naramdaman ni Justin ang isang matinding hiya na hindi niya kailanman naramdaman noon.

 

Pag-uwi niya sa bahay noong gabing iyon, nakita niya si Rhea na nakaupo sa gazebo sa hardin, tahimik na nagbabasa ng libro habang umiinom ng tsaa. Ang kaniyang ina ay mukhang napakapayapa, napakaganda, at napakalayo sa anumang kaguluhan ng mundo.

 

Naalala ni Justin ang mga sinabi sa kaniya ng kaniyang ina bago siya umalis noong umaga: “Ginagawa ko lang ito dahil gusto kong maging masaya ka.”

 

Lumapit si Justin, huminto sa likod ng upuan ni Rhea, at bumulong, “Mommy…”

 

Hindi lumingon si Rhea. Naglipat lamang ito ng pahina ng libro. “Nakaluto na si Manang Inday ng hapunan, Justin. Kumain ka na.”

 

“Mommy… galit ka ba sa akin?” tanong ng bata, ang boses ay bahagyang nangangatog—isang bagay na hindi kailanman nangyari sa kaniya bago ito.

 

Ibinaba ni Rhea ang kaniyang libro at lumingon kay Justin. Ang kaniyang mga mata ay walang galit, walang poot, ngunit higit sa lahat… WALANG PAGMAMAHAL.

 

“Bakit naman ako magagalit sa’yo, Justin?” mahinahong tanong ni Rhea. “Naging matapat ka lang sa pakiramdam mo. Noong nakaraang taon, noong nagkasakit ako at pilit kitang niyayakap, itinulak mo ako at sinabi mong ayaw mo sa inang palaging malungkot at mas gusto mo si Tita Bianca dahil palagi ka niyang binibigyan ng laruan at dinadala sa amusement park. Bilang ina mo, iginalang ko ang kagustuhan mo. Ibinigay ko sa’yo ang kalayaan na piliin kung sino ang gusto mong makasama.”

 

Nanginig ang mga balikat ni Justin. “Pero Mommy… ikaw ang Mommy ko! Hindi si Tita Bianca!”

 

Ngumiti nang napakalamig si Rhea. “Pamilya tayo sa papel, Justin. Ngunit ang pagmamahal ay hindi ipinipilit. Pumasok ka na sa loob at mag-aral. Huwag mong pababayaan ang mga grado mo, dahil ‘yan lamang ang tanging bagay na hahanapin sa’yo ng pamilya Tuazon.”

 

Matapos iyon, tumayo si Rhea at pumasok sa bahay, naiwang nakatayo si Justin sa gitna ng malamig na hangin ng gabi, umiiyak nang tahimik sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay.

 

KABANATA 3: Ang Grand Charity Gala

 

Lilipas ang tatlong buwan. Ang tiyan ni Rhea ay mas lalo nang lumaki, ngunit dahil sa kaniyang matangkad na frame at magandang pananamit, mukha lamang siyang bahagyang tumaba.

 

Isang gabi, ginanap ang taunang Tuazon Foundation Charity Gala sa Grand Ballroom ng Shangri-La Hotel. Ito ang pinakamalaking okasyon sa buong taon para sa elite society ng Maynila.

 

Si Bianca, na pitong buwan nang buntis, ay naglitis na makapasok sa okasyong ito. Ginamit niya ang kaniyang pagiging buntis upang pigain si Marcus na ddalhin siya sa gala.

 

“Marcus, ayaw mo bang makita ng lahat na magkakaroon na tayo ng sariling pamilya?” pagmamakaawa ni Bianca habang nakakapit sa braso ni Marcus. “Gusto ko lang namang makasama ka…”

 

Dahil sa pambubuyo ni Bianca at sa kaniyang sariling ego, pumayag si Marcus. Isinuot pa nga ni Bianca ang isang mamahaling diamond necklace na ipinabili niya kay Marcus kamakailan.

 

Nang makarating sila sa ballroom, ramdam ni Bianca ang paningin ng lahat ng tao. Akala niya ay paghanga ang mga tingin na iyon. Hindi niya alam, puro pag-uyam at pag-ayaw ang nasa mata ng mga aristokrata.

 

Biglang tumahimik ang buong hall nang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.

 

Pumasok si Donya Amanda Tuazon, ang matriarka ng pamilya. At sa tabi niya, nakahawak sa kaniyang braso, ay walang iba kundi si Rhea.

 

Sinuot ni Rhea kanila ang isang pasadya at napaka-eleganteng navy blue silk gown na pinalamutian ng maliliit na sapphire diamonds. Ang kaniyang buhok ay nakataas sa isang classic French twist, at sa kaniyang leeg ay nakasabit ang pampamilyang pamana ng mga Tuazon—ang “Heart of the Ocean Sapphire”—isang kuwintas na nagkakahalaga ng mahigit limang daang milyong piso.

 

Ang kuwintas na iyon ay ibinibigay lamang sa legal na Misis ng Pamilya Tuazon.

 

Nang makita ng lahat si Rhea, mabilis na napuno ng palakpakan at paghanga ang bulwagan. Ang mga kilalang negosyante, diplomat, at mga kilalang Misis ay mabilis na lumapit upang batiin si Rhea at Donya Amanda.

 

Si Bianca ay naitulak sa gilid. Ang kaniyang murang diamond necklace ay nagmukhang plastic sa tabi ng sapphire na suot ni Rhea.

 

Sa gitna ng okasyon, sinubukan ni Bianca na gumawa ng ingay. Lumapit siya kay Donya Amanda habang hawak ang kaniyang tiyan, nagpapakumbaba at nagsabi sa tapat ng maraming tao:

 

“Magandang gabi po, Donya Amanda… Magandang gabi rin po, Ate Rhea. Masaya po ako na makita kayo rito ngayon. Sabi po ni Marcus, dapat daw po maging magkasundo tayong lahat para sa mga bata…”

 

Napatigil ang buong paligid. Bawat boses sa ballroom ay nawala. Lahat ay nakatutok sa eksena.

 

Tumingin si Donya Amanda kay Bianca mula ulo hanggang paa. Ang kaniyang mukha ay puno ng matinding pag-ayaw at kasamaan.

 

“Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang tawagin akong ‘Donya Amanda’ at tawaging ‘Ate’ ang aking menopos na menugang?” malamig at napakasakit na sabi ng matanda. Ang boses nito ay yumanig sa buong silid.

 

Namuti ang mukha ni Bianca. “M-Mama… ibig ko pong sabihin…”

 

“Wala kang karapatang tawagin akong Mama!” putol ni Donya Amanda. “Ikaw ay isang simpleng empleyado lamang ng kumpanya na nakipagtalik sa aking anak at nabuntis. Ang anak sa tiyan mo ay maaaring magkaroon ng apelyidong Tuazon paglabas niya, ngunit IKAW? Wala kang anumang halaga sa pamilyang ito. Huwag mong ipagkamali ang kabaitan ng aking menugang na si Rhea bilang kahinaan. Si Rhea ang IISA at TANGING Misis ng pamilya Tuazon. Ikaw… ay isang pansamantalang aliw lamang.”

 

Narinig ng buong bulwagan ang mga salita ng matriarka. Ang mga tao ay nagsimulang magbulungan at magtawanan.

 

“Diyos ko, napakakapal ng mukha ng kabit…”

 

“Akala ata niya kapag nabuntis siya ay magiging reyna na siya!”

 

“Tingnan mo si Mrs. Rhea Tuazon, napakatahimik lang, pero ang dignidad, napakataas!”

 

Naiyak sa matinding hiya si Bianca. Tumingin siya kay Marcus para humingi ng tulong. “Marcus… sabihin mo sa kanila…”

 

Ngunit si Marcus mismo ay napahiya nang husto sa ginawa ng kaniyang ina. Sa halip na ipagtanggol si Bianca, galit niyang hinawakan ang braso nito at pabulong na sinabi: “Umuwi ka na! Sinabi ko na sa’yo na huwag kang gagawa ng ingay rito!”

 

Habang itinutulak ni Marcus si Bianca palabas ng ballroom, napatingin si Marcus kay Rhea.

 

Nakatayo si Rhea sa gitna ng liwanag, nakahawak sa kaniyang tasa ng champagne (na walang laman na alak), at nakatitig sa kaniya. Ang mga mata ni Rhea ay napakalinis, napakatahimik, ngunit napakalayo. Para bang si Marcus ay isang langaw lamang na dumadaan sa kaniyang paningin.

 

Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ni Marcus ang isang matinding takot sa kaniyang dibdib.

 

Isang takot na hindi dahil galit ang kaniyang asawa sa kaniya… kundi dahil TULUYANG NA SIYANG NAWALA sa puso nito.

 

KABANATA 4: Ang Lihim sa Likod ng Katotohanan

 

Hindi alam ng pamilya Tuazon, sa loob ng nakalipas na apat na buwan, hindi lamang nagpapahinga si Rhea sa kaniyang kuwarto. Ginamit niya ang kaniyang sariling pera at ang mga bayad sa kaniya ni Donya Amanda upang kumuha ng pinakamagaling na Private Investigator sa bansa.

 

Hindi kinuha ni Rhea ang PI para hulihin ang pambababae ni Marcus—alam na niya iyon. Kinuha niya ang PI para imbestigahan ang MISMONG PAGKATAO NI BIANCA.

 

Isang gabi, habang si Marcus ay nasa labas na naman para makipag-inuman kasama ang kaniyang mga kaibigan, pumasok ang pinagkakatiwalaang abogado at imbestigador ni Rhea sa kaniyang personal na silid.

 

Inilagay ng imbestigador ang isang makapal na brown folder sa mesa ni Rhea.

 

“Ma’am Rhea, nakuha na po namin ang lahat ng impormasyon,” sabi ng imbestigador.

 

Binuksan ni Rhea ang folder. Habang binabasa niya ang mga dokumento, isang napakalamig ngunit nakakatakot na ngiti ang lumitaw sa kaniyang mga labi.

 

“Bianca Dela Vega… dating nagtatrabaho sa isang casino sa Macao. May utang na mahigit limampung milyong piso dahil sa pagsusugal ng kaniyang dating kasintahan na si Jason Flores,” basa ni Rhea sa ulat.

 

“Opo, Ma’am,” dagdag ng imbestigador. “At hindi lang ‘yan. Nakuha rin po namin ang DNA records at medical tracking mula sa pribadong clinic sa San Juan kung saan nagpapatingin si Bianca bago siya pumasok bilang secretary ni Mr. Marcus Tuazon.”

 

Tumingin si Rhea sa abogado. “Ibig sabihin…”

 

Sumagot ang abogado, “Opo, Mrs. Tuazon. Bago pa man magkaroon ng ugnayan sina Mr. Marcus at Bianca, tatlong linggo na pong buntis si Bianca sa kaniyang dating kasintahan na si Jason. Ang anak sa kaniyang tiyan… ay HINDI anak ni Mr. Marcus Tuazon.”

 

Napa-sandal si Rhea sa kaniyang upuan. Napa-tawa siya nang tahimik—isang tawang puno ng pang-uuyam.

 

Si Marcus—ang lalaking napakataas ng lipad, ang lalaking pinalitan ang kaniyang sampung taong kasal para sa isang ‘mabait at dalisay’ na babae—ay ginagawa palang tanga ng isang babaeng naghahanap lamang ng magbabayad sa utang nito sa casino!

 

“Mayroon pa po, Ma’am,” sabi ng abogado. “Inililipat na po ni Bianca ang ilang milyong piso mula sa personal account na ibinigay sa kaniya ni Mr. Marcus papunta sa account ng kaniyang dating kasintahan na si Jason. Ginagamit nila ang pera ng pamilya Tuazon para magpayaman.”

 

“Napakagaling,” bulong ni Rhea habang hinahaplos ang kaniyang sariling tiyan kung saan ligtas na lumalaki ang kaniyang dalawang tunay na anak na babae. “Napakagaling ng palabas na ito.”

 

“Ma’am, itatambad na po ba natin ito sa kanila ngayon?” tanong ng abogado.

 

“Hindi pa,” sagot ni Rhea, ang kaniyang mga mata ay kumikislap sa dilim. “Hahayaan natin silang maglaro nang kaunti pa. Ang pinakamasarap na parusa para sa isang taong mayabang ay ang ibagsak siya sa pinakamataas na tuktok ng kaniyang kagalakan.”

 

Ipinatago ni Rhea ang lahat ng ebidensya sa isang vault at nag-utos sa abogado na ihanda ang tatlong huling dokumento:

 

Annullment and Property Settlement Agreement (kung saan ibinibigay ni Marcus ang 70% ng kaniyang personal na ari-arian at pera kay Rhea bilang kabayaran sa kasunduan nila ni Donya Amanda).

 

Sole Custody Documents para sa kaniyang mga anak.

 

The Paternity Test Results and Fraud Report laban kay Bianca.

 

Naghintay si Rhea ng tamang pagkakataon. At ang pagkakataong iyon ay dumating sa araw ng kaniyang pagpapanganak.

 

KABANATA 5: Ang Araw ng Paghuhukom

 

Ika-siyam na buwan ng pagbubuntis ni Rhea.

 

Sa araw na iyon, biglang sumakit ang tiyan ni Rhea habang nasa mansyon. Mahinahon niyang tinawagan ang kaniyang personal na drayber at ang kaniyang matalik na kaibigan na si Karen upang ddalhin siya sa St. Luke’s Medical Center sa Global City.

 

Hindi niya tinawagan si Marcus. Hindi rin niya tinawagan si Donya Amanda.

 

Pumasok si Rhea sa delivery room at matagumpay na isinilang ang dalawang napakalulusog at napakagandang sanggol na babae—sina Celestine at Beatrice.

 

Nang matapos ang operasyon at maipasok na si Rhea sa kaniyang VIP suite, saka lamang nalaman ng pamilya Tuazon ang balita sa pamamagitan ng pamamahala ng ospital.

 

Nang marinig ni Donya Amanda na nanganak si Rhea ng KAMBAL NA BABAE—ang mga unang apo na babae sa pamilya Tuazon—agad itong nagmadali papunta sa ospital kasama si Justin.

 

Si Marcus naman, na noong oras na iyon ay nasa isang baby shower party na inorganisa ni Bianca para sa sarili nito, ay nakatanggap ng matinding mura mula sa kaniyang ina sa telepono:

 

“Hayop ka, Marcus! Ang asawa mo ay kasalukuyang nanganak ng kambal mong anak sa ospital, habang ikaw ay nakikipagsayaw dyan sa kabit mo?! Kapag hindi ka nakarating dito sa loob ng sampung minuto, itatakwil kita sa pamilyang ito!”

 

Nawalan ng kulay ang mukha ni Marcus. Iniwan niya si Bianca sa gitna ng party at mabilis na nagmaneho papunta sa St. Luke’s.

 

Nang makarating si Marcus sa VIP suite, nakita niya ang kaniyang ina na masayang nakahawak sa isa sa mga sanggol, habang si Justin ay nakatayo sa tabi ng kama ng kaniyang ina, nakatitig sa kaniyang mga bagong silang na kapatid nang may matinding pagmamahal at pagsisisi.

 

Nakatayo si Rhea sa kama, nakasandal sa mga unan, mukhang medyo maputla ngunit napakalakas at napakaganda pa rin ng kaniyang aura.

 

“Rhea!” hingal na sabi ni Marcus habang lumalapit sa kama. “Rhea, patawarin mo ako… Hindi ko alam na ngayon ka manganganak! Kambal? Nanganak ka ng kambal natin?!”

 

Tumingin si Rhea kay Marcus. Ang kaniyang mga mata ay malamig pa rin sa yelo.

 

“Marcus, lumapit ka,” mahinahong sabi ni Rhea.

 

Lumalapit si Marcus, akala niya ay lambing ang kaniyang matatanggap. “Rhea, magsimula tayo ulit… Tutuparin ko ang lahat ng pangako ko—”

 

Ibinigay ni Rhea ang isang makapal na envelope mula sa kaniyang nightstand papunta kay Marcus.

 

“Ano ‘to?” tanong ni Marcus.

 

“Buksan mo,” sagot ni Rhea.

 

Binuksan ni Marcus ang envelope. Ang unang papel na nakita niya ay ang DECREE OF LEGAL SEPARATION AND ABSOLUTE SETTLEMENT, na pinalalabas na pirmado na ni Donya Amanda bilang saksi noong nakaraang buwan pa.

 

“Rhea… ano ‘tong kabaliwan na ‘to?!” galit at naguguluhang sigaw ni Marcus. “Hihiwalayan mo ako?! Ngayong nanganak ka na ng mga anak natin?!”

 

“Tingnan mo ang susunod na papel, Marcus,” maikling sagot ni Rhea.

 

Inilipat ni Marcus ang pahina. Doon ay nakasaad ang DNA TEST AT MEDICAL RECORDS NI BIANCA DELA VEGA, kasama ang mga bank transfer records ng pera ni Marcus papunta sa account ng dating kasintahan ni Bianca na si Jason Flores.

 

Nanigas si Marcus. Ang kaniyang mga mata ay halos lumuwa sa kaniyang mukha habang binabasa ang mga salita:

 

[SUBJECT: BIANCA DELA VEGA. PREGNANCY DATING: 8 WEEKS PRIOR TO ENGAGEMENT WITH MARCUS TUAZON. PATERNITY MATCH: JASON FLORES (99.9%)]

 

“H-Hindi… Hindi ito totoo!” nanginginig na sigaw ni Marcus, bumagsak ang mga papel mula sa kaniyang mga kamay. “Nagloloko lang ‘to! Anak ko ang nasa tiyan ni Bianca!”

 

Tumingin si Donya Amanda sa mga papel na nasa sahig. Kinuha niya ito at binasa. Nang makita ng matanda ang katotohanan, sa matinding galit ay sinampal niya si Marcus nang napakalakas sa mukha!

 

PAK!

 

“Tanga!” sigaw ni Donya Amanda kay Marcus. “Napakatangang lalaki mo! Pinagpalit mo ang asawa mong galing sa mabuting pamilya para sa isang prostitute na nagpapalaki ng anak ng ibang lalaki gamit ang pera natin?!”

 

Bumagsak sa kaniyang mga tuhod si Marcus sa tabi ng kama ni Rhea. Ang kaniyang buong mundo ay nagunaw sa loob lamang ng ilang segundo.

 

Tumingin siya kay Rhea, ang kaniyang mga mata ay puno ng luha at pagmamakaawa.

 

“Rhea… Rhea, patawarin mo ako! Niloko ako ni Bianca! Hindi ko alam! Patawarin mo ako, pakiusap… Huwag mo akong iwan! Mahal kita, Rhea! Pakiusap, magsimula tayo ulit kasama ang mga anak natin!”

 

Tiningnan ni Rhea ang lalaking minsang naging buong mundo niya noong kaniyang kabataan. Ang lalaking ipinaglaban niya, ang lalaking iniyakan niya hanggang sa halos mamatay siya sa depresyon.

 

Ngunit ngayon? Wala na siyang naramdamang kahit anong kirot.

 

“Marcus,” napakalambot ng boses ni Rhea, ngunit bawat salita ay parang isang saksak sa puso ng lalaki. “Noong labing-walong taong gulang tayo, sinabi mo sa akin na iibigin mo ako habang buhay. Ang Marcus na ‘yun… matagal na niyang ibinaon ang sarili niya.”

 

Umiyak nang malakas si Marcus, hinahawakan ang kamay ni Rhea, ngunit dahan-dahang inalis ni Rhea ang kaniyang kamay.

 

“Ang lalaking nakatayo sa harap ko ngayon ay isang bulok na pipino,” patuloy ni Rhea. “Isang lalaking walang loyalty, walang respeto sa pamilya, at madaling lokohin ng kahit sinong babae sa kalsada. Hindi kita kailangan sa buhay ko. At lalong hindi ka kailangan ng mga anak ko.”

 

Inilabas ni Rhea ang panulat mula sa kaniyang mesa at pinalagdaan kay Donya Amanda ang mga huling dokumento.

 

Tumingin si Donya Amanda kay Rhea, may matinding pagsisisi at galit sa kaniyang sariling anak na si Marcus. “Rhea… sigurado ka na ba rito?”

 

“Opo, Mama,” sagot ni Rhea. “Nakuha ko na ang karampatang bayad para sa sampung taong pakikipagtiis ko sa pamilyang ito. Mula ngayong araw, wala na kaming ugnayan ni Marcus.”

 

KABANATA 6: Ang Bagong Simula

 

Pagkalipas ng anim na buwan.

 

Ang balita tungkol sa malaking kahiya-hiyang skandalo ng pamilya Tuazon ay naging paboritong paksa sa buong bansa.

 

Si Bianca ay pormal na dinemanda ng pamilya Tuazon para sa kasong Estafa and Fraud. Bago pa man siya makapanganak, ang kaniyang mga bank accounts ay pinalagyan ng freeze order ng korte. Ang kaniyang dating kasintahan na si Jason ay mabilis na tumakas at inabandona siya nang malaman nitong wala na silang makuhang pera.

 

Matapos isilang ni Bianca ang kaniyang anak, napatunayan sa pamamagitan ng opisyal na DNA test na HINDI ito anak ni Marcus. Inalis si Bianca sa kaniyang condo, nawalan ng kahit isang sentimo, at nahaharap ngayon sa maraming taon ng pagkakulong.

 

Si Marcus naman ay tinanggal ng kaniyang ina sa posisyon bilang CEO ng Tuazon Group. Dahil sa matinding depresyon, pagkagumon sa alak, at hiya sa lipunan, ang dating napakasopistikadong negosyante ay naging isang anino na lamang ng kaniyang dating sarili.

 

Araw-araw, pumupunta si Marcus sa labas ng bagong mansyon ni Rhea sa Forbes Park—isang mamahaling ari-arian na binili ni Rhea gamit ang kaniyang sariling pera at mga bayad mula sa pamilya Tuazon.

 

Nakatayo si Marcus sa labas ng gate sa ilalim ng buhos ng ulan, umiiyak at nagmamakaawa:

 

“Rhea! Pakiusap, lumabas ka! Let me see my daughters! Patawarin mo ako, Rhea!”

 

Ngunit ang mga pinto ng mansyon ni Rhea ay nanatiling sarado para sa kaniya.

 

Sa loob ng napakagandang hardin ng mansyon, nakaupo si Rhea sa isang cushioned lounge chair habang pinapanood ang dalawa niyang sanggol na sina Celestine at Beatrice na masayang natutulog sa kani-kanilang mga stroller.

 

Sa tabi niya ay nakatayo ang kaniyang labindalawang taong gulang na anak na si Justin.

 

Sa loob ng nakalipas na anim na buwan, nagbago si Justin. Hindi na siya ang malamig at mayabang na bata. Araw-araw siyang tumutulong sa pag-aalaga sa kaniyang mga batang kapatid, at palagi siyang nagluluto o nagdadala ng mga bulaklak para sa kaniyang ina, pilit na binubuo ang nasirang relasyon nila.

 

“Mommy…” pabulong na sabi ni Justin habang iniaabot kay Rhea ang isang tasa ng mainit na gatas.

 

Tumingin si Rhea sa kaniyang anak at kinuha ang tsaa. “Salamat, Justin.”

 

Lumuhod si Justin sa tabi ng upuan ni Rhea at iniyukayok ang kaniyang ulo sa kandungan ng kaniyang ina—isang bagay na hindi niya ginawa mula noong bata pa siya.

 

“Mommy… galit ka pa rin ba sa akin?” tanong ng bata, ang mga boses ay puno ng pagsisisi. “Patawarin mo ako noong pinili ko si Tita Bianca… Naging napakatanga ko po. Narealize ko na ikaw lang ang tanging taong totoong nagmamahal sa akin nang walang hinihinging kapalit.”

 

Hinalikan ni Rhea ang buhok ng kaniyang anak. Ang kaniyang boses ay malambot ngunit may dalang aral:

 

“Hindi ako galit sa’yo, Justin. Ngunit kailangan mong matutunan na sa bawat maling pagpili sa buhay, mayroong kaukulang bunga. Ang pagmamahal ng isang ina ay hindi nawawala, ngunit ang tiwala ay kailangang muling trabahuhin kapag ito ay nasira.”

 

Tumingala si Justin at tumango nang matindi. “Pangako po, Mommy. Araw-araw kong patutunayan sa’yo na karapat-dapat ako maging anak mo. Protektahan ko kayo ng mga kapatid ko.”

 

Ngumiti si Rhea—isang tunay, napakaganda, at napakapayapang ngiti na matagal nang hindi nakikita sa kaniyang mukha.

 

Sa edad na dalawampu’t siyam, si Rhea ay hindi lamang isang napakayamang babae na may daan-daang milyong piso sa kaniyang bank account; siya ay isang babaeng tuluyang nakawala sa kadena ng maling pag-ibig, matagumpay na naipaglaban ang kaniyang dignidad, at ngayon ay napapalibutan ng kaniyang mga anak sa isang buhay na puno ng kapayapaan at kalayaan.

 

Tumingin si Rhea sa kalangitan kung saan lumilitaw ang isang napakagandang bahaghari pagkatapos ng ulan.

 

Ating ibinigay ang ating kabataan sa maling tao, naisip ni Rhea sa kaniyang sarili. Ngunit ang natitirang bahagi ng ating buhay… ay para na sa ating sarili at sa ating mga tunay na minamahal.