Pinatay ko ang cell phone ko.

 

Pagdating ko sa apartment ko, doon ko lang ulit ito binuksan.

 

Mabilis na pumasok ang higit sampung missed calls mula kay Lance.

 

At kasunod niyon ay ang bagong notification sa Instagram mula sa account ni Rianne.

 

“Lasing na lasing na ako, wala na akong maalala! Huuuu… Thank you so much kay Boss sa pagpapatuloy sa akin ngayong gabi! ~”

 

May kasama itong sampung larawan mula sa party.

 

At ang huling larawan ay kuha sa loob ng banyo ni Lance.

 

Dalawang magkatapat na couple toothbrushes—isang kulay rosas at isang kulay asul—ang nakatayo sa mamahaling holder sa ibabaw ng sink.

 

Umapaw agad ang mga komento ng mga katrabaho namin sa ilalim ng post:

 

“Woah! Ang sweet naman ni Boss Lance! Pinaghandaan talaga ang pagtulog ni Rianne!”

 

“Pati ba naman toothbrush at mumugang baso, couple set? May gusto na talaga ‘yan sa’yo, Girl!”

 

Abala ang lahat sa pag-tukso sa dalawa.

 

Nag-reply si Rianne ng isang maikling linya:

 

“Huwag kayong maingay! May girlfriend na si Bossing!”

 

Pero agad ding sumagot ang isa pang empleyado:

 

“Anong girlfriend? Tatlong taon na ako sa kumpanya pero wala man lang akong nakitang nagpunta sa opisina o sa bahay niya. Single na single si Sir Lance!”

 

Isa pa ang nagdagdag:

 

“Korek! Gwapo, mayaman, at bachelor si CEO Lance. Lumaban ka, Rianne!”

 

Sa loob ng napakaraming taon…

 

Maingat na inalagaan ni Lance ang kaniyang ‘single status’ sa mata ng lipunan.

 

At ako naman…

 

Ayaw ko nang maging extra sa sarili kong kwento.

 

Dahan-dahan kong pinindot ang ‘LIKE’ button sa post ni Rianne.

 

Wala pang isang minuto, muling tumawag ang numero ni Lance. Sa pagkakataong ito, sinagot ko na.

 

“Sam! Hindi sinasadya ni Rianne na i-post ‘yon!” bungad agad ni Lance.

 

“Bata pa siya, at napakabata ng pag-iisip. Huwag mo nang palakihin ang gulo. Huwag kang maging selosa.”

 

“Iyong mga gamit sa banyo… nabili ko lang ‘yon sa convenience store kanina para pasayahin siya kasi birthday niya.”

 

Mula sa unang segundo ng tawag, tuloy-tuloy ang paliwanag niya.

 

Dahil lang gusto ni Rianne…

 

Kaya handa siyang hayaan ang babae na mag-iwan ng permanenteng marka sa pinakasekreto at pribadong espasyo ng buhay niya.

 

Habang ako…

 

Tanging ang paulit-ulit at nakakasawang dahilan lang niya ang natatanggap ko.

 

“Maraming tao sa party kanina, Sam,” dagdag pa niya, medyo lumambot ang boses. “Ginawa ko lang ‘yon para maiwasan ang tsismis tungkol sa ating dalawa…”

 

“Kaya nga ako umalis,” mahinahon at malamig kong putol sa kaniya.

 

“Dahil ang hindi ko pagpapakita doon ang pinakamagandang paraan para maiwasan ang tsismis. Di ba?”

 

Natahimik ang kabilang linya.

 

Ilang segundo ang lumipas bago muling narinig ang boses niyang may halong inis at pagtitimpi:

 

“Samantha, hindi mo kailangang magsalita nang sarkastiko sa akin.”

 

“Ilang beses ko bang kailangang sabihin sa’yo? Ginagawa ko ang lahat ng ito para sa ating dalawa… para sa kinabukasan natin.”

 

At sa eksaktong sandaling iyon…

 

Isang malambing at bagong gising na boses ng babae ang biglang umalingawngaw mula sa background ng telepono ni Lance:

 

“Lance? Nasaan pala nakatago ‘yung mga malinis na towel mo? Maliligo na ako…”

PART 2

 

Nang marinig ko ang boses ni Rianne na malambing na nagtatanong kung nasaan ang towel, hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Wala akong itinapon na gamit o inisip na anumang salitang makakasakit.

 

Tahimik kong inilayo ang telepono sa aking tainga.

 

“Sam? Nakikinig ka ba—”

 

Pinindot ko ang pulang button sa screen. Call Ended.

 

Pagkatapos niyon, hinarap ko ang aking contact list. Dahan-dahan kong ibinlock ang numero ni Lance. Isinunod ko ang kaniyang Viber, WhatsApp, Telegram, pati na rin ang lahat ng kaniyang social media accounts. Walang naiwang bakas.

 

Inilagay ko ang telepono sa ibabaw ng mesa at tumayo.

 

Bagamat kumikirot pa rin ang ilalim ng aking paa sa tuwing ibinabagsak ko ang aking timbang, naglakad ako patungo sa cabinet sa gilid ng aking kwarto. Inilabas ko ang isang malaking maleta.

 

Sa loob ng tatlong taon naming relasyon ni Lance, halos kalahati ng oras ko ay ginugol ko sa pag-aalala sa kaniya. Ako ang gumagawa ng mga slide presentations niya para sa board meeting kapag napupuyat siya. Ako ang nagpapaalala sa kaniya na uminom ng gamot kapag sumasakit ang kaniyang tiyan. Ako ang tagatago ng kaniyang mga lihim, ang tagasalo ng kaniyang galit, at ang tagasalo ng kaniyang stress mula sa opisina.

 

At kapalit niyon? Isang pares ng disposable plastic spoon at paper plate sa gilid ng mesa.

 

Nangiti ako nang mapait. Ang tanga ko rin pala nang napakahabang panahon.

 

Pumunta ako sa aking study table, binuksan ang aking laptop, at mabilis na nag-type ng isang pormal na dokumento.

 

RESIGNATION LETTER.

 

Bilang Senior Project Manager ng kaniyang architecture at real estate firm, ako ang humahawak ng pinakamalaking account ng kumpanya—ang Horizon Towers Project. Kung wala ako, ang buong operations ng project na ‘yon ay guguho sa loob lang ng ilang linggo.

 

Matagal nang sinasabi ni Lance na kapag naging matagumpay ang Horizon Towers, tsaka pa lang niya ilalantad sa publiko ang relasyon namin. Sinasabi niya na kailangan muna naming patunayan sa board of directors na propesyonal kami.

 

Pero ngayon, narealize ko na: Ginawa lang niya akong libreng kasambahay at permanenteng trabahador na walang karapatang magreklamo.

 

Inilagay ko ang aking e-signature sa ilalim ng sulat. Isinend ko ito sa email ng Head of Human Resources at kinopy (CC) ang email address ng Board of Directors, pati na rin ang personal email ni Lance.

 

Pagkatapos niyon, isinara ko ang laptop. Pinatay ko ang mga ilaw at nahiga sa aking kama.

 

Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakatutog ako nang mahimbing nang walang iniisip na alarm para paglutuan siya ng almusal sa madaling araw.

 

—

 

Kinaumagahan, ala-sais pa lang ng umaga, nagising ako sa tunog ng katok sa aking pintuan.

 

Hindi ko pinalagpas ang pagkakataon. Alam kong si Lance ‘yon. Walang ibang nakakaalam ng eksaktong kinalalagyan ng apartment ko kundi siya lang—dahil minsan lang siya pumunta rito, at palaging sa gabi para walang makakita sa kaniya.

 

Nang buksan ko ang pintuan, nakatayo roon si Lance. Nakasuot pa rin siya ng damit kahapon, gulo-gulo ang buhok, at bakas sa kaniyang mukha ang labis na puyat at galit.

 

“Samantha!” galit niyang bungad sabay tulak sa pinto para pumasok. “Ano bang pumasok sa utak mo?! Bakit mo ako binlock?! At ano ‘tong nareceive kong email mula sa HR bago ako umalis ng bahay?!”

 

Tiningnan ko siya nang malamig. Hindi ako gumalaw mula sa aking pwesto.

 

“Nakalagay naman doon sa email, Lance. Nagre-resign na ako,” maikli kong sagot.

 

“Nagre-resign?!” napatawa siya nang pilit, isang tawa na puno ng pangmaliit. “Dahil lang sa nangyari kagabi? Samantha, maawa ka naman sa sarili mo! Napakababaw mo! Naglasing si Rianne kagabi sa party, nakainom siya nang marami kaya hindi na siya makauwi. Bilang boss niya, ginamit niya ang guest room sa apartment ko! Wala kaming ginagawang masama!”

 

“Wala akong tinatanong tungkol sa ginawa niyo,” mahinahon kong sabi. “Ang resignation ko ay pormal na desisyon para sa karera ko.”

 

“Karera?!” lalong tumaas ang boses niya, lumapit siya sa akin at hinawakan nang mahigpit ang aking mga balikat. “Sino ang nagbigay sa’yo ng posisyon na ‘yan sa kumpanya?! Ako! Kung wala ako, hindi ka magiging Senior Project Manager! At ngayon, iiwan mo ang Horizon Towers dahil lang nagmamaselang ka sa isang tsinelas at sa isang pampublikong post sa Instagram?!”

 

Tiningnan ko ang kaniyang mga kamay na nakawak sa aking balikat. Dahan-dahan kong inangat ang aking kamay at isa-isang tinanggal ang kaniyang mga daliri mula sa aking katawan.

 

“Lance, mag-usap tayo nang tapat,” sabi ko habang nakatingin sa kaniyang mga mata.

 

“Tatlong taon. Tatlong taon akong nagtiis na maging parang multo sa buhay mo. Sa tuwing pumupunta ako sa bahay mo, pilit mong ipinapaalala sa akin na bawal akong mag-iwan ng kahit anong gamit. Ang dahilan mo? Baka daw may makakita. Baka daw magkasiraan tayo.”

 

“Pero kagabi…” huminto ako at ngumiti nang bahagya. “Kagabi, nakita ko ang couple slippers sa pinto mo. Nakita ko ang anime table set para kay Rianne. At nakita ko ang couple toothbrushes sa banyo mo.”

 

“Sinabi ko na sa’yo, bumili lang ako niyon dahil—”

 

“Dahil gusto niya,” putol ko sa kaniya. “Dahil kapag si Rianne ang humingi, hindi mahalaga sa’yo kung may makakita. Hindi mahalaga sa’yo kung ano ang sabihin ng ibang tao. Pero kapag ako… kapag ang girlfriend mo ang kasama mo, kailangan kong gumamit ng disposable slippers. Kailangan kong kumain sa plastic plate. Kailangan kong magpaa sa malamig na semento.”

 

Natigilan si Lance. Sumara ang kaniyang bibig, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang pagkabigla sa kaniyang mga mata.

 

“At ang sugat na ‘to?” itinuro ko ang aking paang nakabalot sa makapal na bandage. “Tatlong araw na ‘to, Lance. Natapakan ko ang bubog sa site habang kasama ka. Anong sinabi mo sa akin? ‘Magpasa ka ng leave sa HR kung hindi mo kayang maglakad.’ Pero nang matusok ng napakaliit na dumi ng kahoy ang daliri ni Rianne, nakalimutan mo ang lahat ng meetings mo para lang gamutin siya.”

 

“Sam… hindi ko alam na ganito katindi ang galit mo…” mahina niyang sambit, medyo nauutal na ang kaniyang boses.

 

“Hindi ito galit, Lance,” sagot ko. “Ito ay paggising. Narealize ko na sa loob ng tatlong taon, hindi mo ako minahal bilang kapareha. Trinato mo ako bilang isang bagay na pwedeng gamitin kapag kailangan mo ng tulong, at itatapon sa gilid kapag nakakahiya na sa paningin ng iba.”

 

“May 30-day rendering period ako ayon sa kontrata,” pagpapatuloy ko habang binubuksan ang pinto ng apartment ko para sa kaniya. “Gagawin ko ang turnover sa loob ng isang buwan. Pagkatapos niyon, wala na tayong anumang ugnayan—sa trabaho man o sa personal na buhay.”

 

“Sam, magpalipas ka muna ng galit!” sigaw niya habang dahan-dahan siyang pinalalabas ng aking tingin. “Hindi ko tatanggapin ang resignation letter mo! Hinding-hindi!”

 

“Naitatak na ‘yon sa HR at sa Board of Directors kaninang 6:00 AM, Lance,” huling sabi ko bago ko dahan-dahang isinara ang pinto sa kaniyang mukha. “Wala ka nang mababago.”

 

—

 

Nang Lunes ng umaga, pumasok ako sa opisina nang eksaktong alas-otso.

 

Naka-iron ang aking blazer, maayos ang aking buhok, at bagamat medyo may kaunting ika pa sa aking paglalakad, nakataas ang aking noo. Wala na ang dating Samantha na palaging nakayuko, palaging nag-aalala kung may makakahuli sa kanila ng boss niya.

 

Pagpasok ko sa kumpanya, naramdaman ko agad ang kakaibang amoy sa hangin. Ang mga empleyado ay nagbubulungan sa bawat sulok ng pantry at hallway.

 

Nang makarating ako sa aking mesa sa Senior Management Department, nakita ko si Rianne na nakatayo sa tapat ng pintuan ng opisina ni Lance. Nakasuot siya ng isang mamahaling dress, ngunit halatang hindi mapakali habang tumitingin sa kaniyang telepono.

 

Nang makita niya ako, agad siyang naglakad patungo sa akin. Ang kaniyang mukha ay puno ng pang-aasar na may halong pagmamalaki.

 

“Good morning, Miss Samantha,” maarte niyang boses. “Nabalitaan ko sa HR na nagpasa ka daw ng resignation? Sayang naman. Kasisimula pa lang ng malaking phase ng Horizon Towers, baka sabihin ng Board sumusuko ka na.”

 

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.

 

“Rianne,” maikli kong sagot habang inilalapag ang aking bag sa mesa. “Ang Horizon Towers ay nasa Phase 3 na. Lahat ng blueprint, permits, at contractor negotiations ay tapos na. Ang kailangan na lang gawin ay ang turnover. Hindi ako sumusuko. Tinatapos ko ang obligasyon ko.”

 

“Ah, ganoon ba?” lumapit pa siya nang kaunti at ibinaba ang boses para kami lang ang makarinig. “Alam mo, Miss Sam… sinabi sa akin ni Lance kagabi na masyado ka daw seryoso sa buhay. Hindi ka daw marunong mag-relax. Kaya siguro madali para sa kaniya na palitan ang mga bagay-bagay sa paligid niya.”

 

Inaasahan niyang magagalit ako. Inaasahan niyang maiiyak ako o gagawa ng eksena sa harap ng maraming empleyado.

 

Pero ngumiti ako sa kaniya—isang ngiti na puno ng tunay na awa.

 

“Rianne,” sabi ko sa malamig ngunit malinaw na boses. “Ganyan din ang sinabi niya sa akin tatlong taon na ang nakakalipas. Ingatan mo ang mga gamit mo sa condo niya. Kasi kapag dumating ang susunod na mas batang assistant… baka marealize mo na pati ‘yang couple toothbrush mo, disposable rin.”

 

Nawala ang ngiti sa mukha ni Rianne. Namutla siya habang nakatitig sa akin.

 

Bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto ng opisina ng CEO. Lumabas si Lance, nakasuot ng kaniyang pormal na suit, ngunit halatang walang tulog ang kaniyang mga mata.

 

“Samantha, sa opisina ko. Ngayon din,” utos niya sa harap ng lahat.

 

Tumingin ang buong floor sa aming dalawa. Dati, kapag ganito ang eksena, mabilis akong susunod at mag-aalala na baka may makahalata sa aming dalawa. Pero ngayon, kinuha ko ang aking notebook at ballpen nang walang anumang pagmamadali.

 

Pumasok ako sa kaniyang opisina at isinara ang pinto.

 

“Anong ibig sabihin ng ginawa mo sa HR?” bungad agad ni Lance nang makapasok ako. “Naka-CC ang buong Board of Directors! Tumawag na sa akin ang Chairman kaninang 7:00 AM at nagtatanong kung bakit ang pinakamagaling nating Project Manager ay biglang magre-resign!”

 

“Sinabi ko lang ang katotohanan,” naupo ako sa upuan sa tapat ng kaniyang mesa—isang bagay na hindi ko kailanman ginawa nang hindi niya pinapayagan noon. “Nag-resign ako dahil sa personal na dahilan at career advancement. Hindi ko idinamay ang relasyon natin sa sulat.”

 

“Career advancement?!” napasigaw siya sabay hampas ng kaniyang mga kamay sa mesa. “Sinong kumpanya ang kukuha sa’yo sa gitna ng napakalaking proyekto?! Samantha, huwag mong sirain ang buhay mo dahil lang sa inggit at selos! Nagkamali ako, okay?! Nagkamali ako na hindi ko naisip ang nararamdaman mo noong party! Babawi ako!”

 

Bumunot siya ng isang maliit na velvet box mula sa kaniyang drawer at ibinagsak ito sa ibabaw ng mesa.

 

“Tingnan mo ‘yan!” galit na sabi niya. “Bumili ako ng susi ng bagong condominium unit sa Rockwell! Nakapangalan sa’ting dalawa! Lahat ng gamit doon, ipapagawa ko ayon sa gusto mo! Walang disposable! Wala kahit ano! Iaanunsyo natin sa buong kumpanya sa susunod na buwan ang relasyon natin! Masaya ka na ba?!”

 

Tinitigan ko ang velvet box sa ibabaw ng mesa.

 

Ito ang bagay na tatlong taon kong pinangarap. Ito ang pangakong binuo ko sa aking isip sa tuwing umiiyak ako sa gabi habang nagliligpit ng mga plastic spoon at disposable slippers sa kaniyang bahay.

 

Pero ngayon… nang nakatagpo na ito sa harap ko… nararamdaman ko lang ay ang matinding kasiraan ng loob.

 

“Lance,” dahan-dahan kong sinabi habang nakatingin sa kaniya. “Ang susi na ‘yan… ibinigay mo lang sa akin dahil natatakot kang mawalan ng Senior Project Manager sa Horizon Towers. Ibinigay mo lang sa akin dahil natatakot ka sa sasabihin ng Chairman ng Board.”

 

“Hindi ‘yan totoo! Mahal kita, Sam!”

 

“Kung mahal mo ako,” mahinahon kong sagot, “hindi mo ako hahayaang magpaa sa harap ng mga tauhan mo. Kung mahal mo ako, hindi mo hahayaang ang paa ko ay dumudugo habang ikaw ay nag-aalaga ng dumi sa daliri ng ibang babae. At kung mahal mo ako… hindi mo ako gagamitin bilang isang lihim sa loob ng tatlong taon.”

 

Tumayo ako mula sa upuan.

 

“Itago mo na lang ‘yang susi. Baka mas kailangan ‘yan ni Rianne.”

 

“Samantha!” sigaw niya habang naglalakad ako patungo sa pinto. “Kapag lumabas ka sa pintuang ‘yan ngayon, sisiguraduhin kong walang malaking architecture firm sa lungsod na ito ang kukuha sa’yo! Sisirain ko ang pangalan mo sa industriya!”

 

Lumingon ako sa kaniya bago ko buksan ang pinto.

 

“Gawin mo ang gusto mo, Lance. Pero tandaan mo… ako ang gumawa ng Horizon Towers presentation na nanalo ng pondo sa investors. Ako ang humawak ng contractor negotiations. Ako ang nag-ayos ng mga pagkakamali mo sa mga nakaraang proyekto.”

 

Ngumiti ako sa kaniya nang walang katiting na takot.

 

“Titingnan natin kung sino ang mas kailangan ng industriyang ito.”

 

—

 

Ang mga sumunod na linggo ay naging isang pambihirang pagsubok sa kumpanya.

 

Nang pormal na magsimula ang aking turnover period, ibinigay ko ang lahat ng aking hawak na files kay Rianne at sa dalawa pang junior managers, ayon sa utos ni Lance. Gusto niyang patunayan na madali akong palitan. Gusto niyang ipakita sa akin na hindi ako mahalaga.

 

Ngunit ang katotohanan ay mabilis na lumabas.

 

Sa ikalawang linggo ng aking rendering period, nagkaroon ng malaking emergency sa construction site ng Horizon Towers. Ang pangunahing cement supplier ay biglang nagtaas ng presyo ng tatlumpung porsyento at nagbanta na ititigil ang supply kung hindi pipirmahan ang bagong kontrata sa loob ng 24 oras.

 

Nasanay si Lance na ako ang humahawak sa mga ganitong negosasyon. Ako ang nakikipag-usap sa mga supplier at may hawak ng mga sekreto nilang kontrata sa mga nakaraang proyekto para hindi sila makapagsamantala.

 

Ngunit dahil ako ay nasa “turnover mode” na lang, si Rianne ang ipinadala ni Lance para makipag-usap.

 

Ang resulta? Nataranta si Rianne sa meeting, napirmahan niya ang isang kasunduan na nagdagdag ng limampung milyong piso sa kabuuang gastos ng kumpanya, at nagdulot ng malaking galit mula sa Board of Directors.

 

Nang hapon ding iyon, narinig ng buong opisina ang malakas na sigawan mula sa opisina ni CEO Lance.

 

“Tanga ka ba?! Bakit mo pinirmahan ‘to nang hindi binabasa ang probisyon sa Clause 4?!” galit na galit na sigaw ni Lance kay Rianne.

 

“S-sabi po kasi ni Miss Sam dati ayos lang daw ang supplier na ‘yan—” umiiyak na sagot ni Rianne.

 

“Si Samantha ang nakikipag-usap doon dahil alam niya kung paano sila kontrolin! Ikaw, wala kang ginawa kundi magmarunong!”

 

Lumabas si Rianne mula sa opisina habang umiiyak nang napakalakas, hawak ang kaniyang mga gamit. Lahat ng empleyado ay nakatingin sa kaniya. Ang babaeng dating napaka-arogante dahil sa suporta ng CEO ay nagmukhang kawawa sa loob lang ng ilang linggo.

 

Tumingin ako sa aking desk clock.

 

5:00 PM. Ito ang huling araw ng aking 30-day rendering period.

 

Tahimik kong inilagay ang aking mga personal na gamit sa isang maliit na kahon. Inayos ko ang aking mga gamit, isinara ang aking laptop, at inilagay ang aking ID card sa ibabaw ng mesa.

 

Nang maglakad ako patungo sa elevator, lumabas si Lance mula sa kaniyang opisina.

 

Mukha siyang tumanda ng limang taon sa loob lang ng isang buwan. Ang kaniyang mga mata ay may malalalim na itim na bilog, gulo-gulo ang kaniyang suit, at halatang wala na sa maayos na pag-iisip dahil sa gulo ng proyekto.

 

“Sam…” mahina niyang tawag sa akin sa harap ng natitirang mga empleyado.

 

“Pakiusap. Mag-usap tayo sa loob. Pwede kitang taasan ng sahod. Ibibigay ko sa’yo ang 20% shares ng Horizon Towers Project. Huwag ka namang umalis sa ganitong panahon…”

 

Huminto ako sa tapat ng elevator. Hinarap ko siya nang may buong galang at dignidad.

 

“Mister Lance,” malamig ngunit propesyonal kong boses. “Tapos na po ang aking 30-day rendering period. Lahat ng turnover documents ay naisumite ko na sa HR at sa Board.”

 

“Sam, pakiusap!” lumapit siya at napaluhod pa ang isang tuhod niya sa harap ng maraming empleyado—isang bagay na hindi kailanman maiisip ng sinuman na gagawin ng isang sikat at mayabang na CEO.

 

“Narealize ko na ang lahat… Mali ako. Sobrang mali ako. Narealize ko na ikaw lang ang kailangan ko… sa buhay ko at sa trabahong ‘to. Magsimula tayo ulit. Ipa-publish ko na ang relasyon natin ngayon ding oras na ‘to! Magpo-post ako sa lahat ng social media accounts ko!”

 

Kinuha niya ang kaniyang telepono at mabilis na nag-type habang nakatingin sa akin nang may pagmamakaawa.

 

Tinitigan ko siya.

 

Ilang buwan ang nakakalipas, baka umiyak ako sa tuwa kapag nakita ko siyang ginagawa ito. Baka naniwala ako na ito na ang “tamang panahon” na ipinangako niya.

 

Pero ngayon? Ang nakikita ko na lang ay isang lalaking desperadong kumakapit sa akin dahil gumuho ang kaniyang negosyo at ang kaniyang ego.

 

“Lance,” maikli kong sabi habang bumubukas ang pinto ng elevator sa likod ko. “Huli na ang lahat.”

 

“Bakit?! Dahil ba hindi pa rin ako nakakabawi sa’yo?!” sigaw niya habang tumutulo ang kaniyang mga luha.

 

“Hindi,” sagot ko habang humahakbang ako pabalik sa loob ng elevator. “Dahil narealize ko na… hindi ko kailangang maging parte ng buhay ng isang taong kailangan muna akong mawala bago marealize ang halaga ko.”

 

Isinara ng elevator ang kaniyang mga pintuan, pinuputol ang kaniyang mga sigaw at pagmamakaawa.

 

—

 

Apat na buwan ang mabilis na lumipas.

 

Ang buhay ko ay nagbago nang tuluyan. Pagkaalis ko sa kumpanya ni Lance, hindi nagkatotoo ang kaniyang banta na sisirain niya ang pangalan ko. Sa katunayan, ang Chairman mismo ng Board of Directors ng kaniyang kumpanya—na nakatuklas sa tunay na dahilan ng aking pag-alis at sa matindingkapabayaan ni Lance—ang nagrekomenda sa akin sa pinakamalaking international infrastructure firm sa bansa: ang Vanguard Development Corp.

 

Pumasok ako roon bilang Vice President of Project Management.

 

Sa bagong kumpanya, pinalibutan ako ng mga taong iginagalang ang aking galing. Wala nang tago. Wala nang mga lihim. Ang aking opisina ay may malaking salamin na nakadungaw sa buong skyline ng Makati, at ang aking pangalan ay nakatala nang may buong kapurihan sa bawat proyektong aking pinamumunuan.

 

Isang gabi, dumalo ako sa taunang National Architecture and Real Estate Gala—ang pinakamalaking kaganapan sa industriya kung saan nagtitipon ang lahat ng mga CEO, investors, at kilalang personalidad.

 

Nakasuot ako ng isang eleganteng emerald green gown. Ang aking buhok ay maayos na nakakondisyon, at ang aking mukha ay umiiral sa tiwala sa sarili.

 

Habang nakatayo ako sa VIP lounge kasama ang mga matataas na opisyal ng Vanguard, narinig ko ang bulung-bulungan ng mga tao sa gilid.

 

“Tingnan mo si Lance… Ang laki ng ibinagsak ng kumpanya niya ‘di ba?”

 

“Oo, nabalitaan ko na na-delay nang anim na buwan ang Horizon Towers dahil sa matinding mismanagement. Na-pull out din ng investors ang kalahati ng pondo nila.”

 

“Nalugi sila ng higit dalawandaang milyong piso. Balita ko, ibinebenta na niya pati ‘yang pangarap niyang condo sa BGC para lang makabayad sa utang.”

 

Lumingon ako sa pintuan ng ballroom.

 

Pumasok si Lance. Nakasuot siya ng lumang tuxedo na medyo maluwag na sa kaniyang katawan dahil sa labis na pagpayat. Wala na ang kaniyang dating tindig ng isang mayabang na CEO. Mukha siyang pagod, stressed, at nawawalan ng pag-asa sa buhay.

 

Sa tabi niya ay wala na si Rianne. Nabalitaan ko na nag-resign na rin ito pagkatapos siyang sisihin ni Lance sa lahat ng pagkalugi ng proyekto, at nagdemanda pa ito laban sa kumpanya dahil sa wrongful termination.

 

Nang magtagpo ang mga mata namin ni Lance sa gitna ng maraming tao sa ballroom, natigilan siya.

 

Para siyang nakakita ng isang multo.

 

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa pwesto ko, tila nakakalimutan ang lahat ng tao sa paligid niya.

 

“Sam…?” mahina at panginginig niyang boses nang makalapit siya sa akin.

 

Tiningnan ko siya nang may mahinahong ngiti. Wala na ang galit sa puso ko. Wala na ang sakit. Tanging ang malalim na kapayapaan na lang ang naiwan.

 

“Good evening, Mister Lance,” pormal kong bati sa kaniya.

 

“Sam… ikaw na ba ‘yan?” nakatitig siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay mabilis na napuno ng luha. “Napakaganda mo… Napagaling mo na ba ang paa mo?”

 

“Matagal nang magaling ang sugat ko, Lance,” makahulugan kong sagot. “Matagal na ring nawala ang bakas.”

 

Humakbang siya nang mas malapit, kulang na lang ay hawakan niya ang aking gown.

 

“Pakiusap, Sam… Mag-usap tayo kahit limang minuto lang,” pagmamakaawa niya sa mahinang boses. “Lahat ng gamit sa apartment ko… pinalitan ko na lahat ng mamahalin. Wala nang disposable. Bumili ako ng pinakamagandang set ng kainan para sa’yo. Araw-araw kitang hinihintay doon…”

 

Naawa ako sa kaniya sa sandaling iyon. Hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil nakikita ko ang isang taong nakakulong pa rin sa nakaraan habang ako ay malayang-malaya na.

 

“Lance,” mahinahon kong sabi habang nakatitig sa kaniyang mga mata.

 

“Ang problema sa mga gamit na disposable… hindi lang ‘yon tungkol sa tsinelas o sa plato.”

 

“Ito ay tungkol sa kung paano mo pinalabas na ang pagmamahal ko sa’yo ay walang halaga.”

 

“Ngayon, may sarili na akong buhay. May mga taong nakapaligid sa akin na hindi ako kailanman itatago sa dilim. Hindi ko na kailangan ang condo mo, at lalong hindi ko na kailangan ang mga gamit mo.”

 

Sa eksaktong sandaling iyon, lumapit sa amin ang CEO ng Vanguard Corp—isang matangkad, respetadong lalaki na may ngiti sa kaniyang mukha.

 

“Samantha,” malambing nitong boses habang dahan-dahang inilalagay ang kaniyang kamay sa likod ng aking baywang sa harap ng lahat. “Tinatawag na tayo ng Chairman para sa keynote speech mo bilang Executive Director ng taon.”

 

Tumingin sa amin si Lance. Nakita niya ang paraan ng paghawak ng lalaki sa akin—may buong respeto, kapurihan, at walang anumang takot na makita ng buong mundo.

 

Ito ang uri ng pagtrato na tatlong taon kong ipinagkait sa sarili ko habang kasama si Lance.

 

“Mauna na kami, Mister Lance,” ngumiti ako sa kaniya bago ako tumalikod. “Good luck sa kumpanya mo.”

 

Naiwan si Lance na nakatayo sa gitna ng ballroom. Nakita ko sa salamin sa gilid ng palapag ang kaniyang pagpatak ng luha habang pinapanood niya akong maglakad patungo sa entablado sa ilalim ng mga maliwanag na ilaw.

 

Sa wakas, naintindihan na niya.

 

Ang taong itinuring niyang disposable… ay ang tanging bagay sa buhay niya na kailanman ay hindi na niya magagawang palitan.

 

At habang tumatayo ako sa harap ng libu-libong tao para magsalita, narealize ko:

 

Hindi mo kailangang bumaba sa antas ng taong hindi nakakakita ng halaga mo. Ang kailangan mo lang gawin ay tumayo, maglakad palabas sa pintuan, at hayaan silang matuto sa kawalan mo.