Habang naalala ko ang araw na iyon, tiningnan ko ang aking relo. Ang pribadong eroplano ng asawa ko—ang Supreme Commander—ay nakatakdang lumapag sa kabilang runway anumang oras ngayon.

 

Biglang nag-vibrate ang telepono sa kamay ko. Isang message ang pumasok:

 

[Wife, nagkaroon ng emergency military briefing. Mae-delay ako nang kaunti. ‘Wag mo na akong hintayin sa airport, pinalapit ko na kay Captain Zhang ang sasakyan para ihatid ka pauwi sa mansion.]

 

Sa dulo ng message, may dalawang simpleng salita na nakasulat:

 

[Miss na kita.]

 

Bahagyang yumuko ang mga labi ko sa isang matamis na ngiti. Dahil sa simpleng text na iyon, ang mukha ng ex-fiancé kong nakatayo sa harap ko—na dating nakakairita—ay biglang nagmukhang isang malaking patawa na lang.

 

Napansin ni Lucas ang pagngiti ko habang nakatingin sa screen ng aking phone. Nakakrus ang kanyang mga braso habang nakatingin sa akin nang may halong pang-aasar.

 

“Oh? Nagbayad ka pa talaga ng lalaki para magpanggap na asawa mo? ‘Hubby’ pa ang pangalan sa contacts?”

 

Tumawa ulit si Lucas. “Alyssa, masyadong bata ang larong ‘yan. Hindi ka bagay magpanggap.”

 

Habang nagsasalita siya, bigla siyang humakbang nang mabilis paitaas at itinaas ang kanyang kamay, na para bang gustong hawakan ang aking mukha para amuhin ako tulad ng ginagawa niya limang taon na ang nakakalipas.

 

Mabilis akong humakbang paatras, dahilan para mabitin sa hangin ang kamay niya.

 

“Captain Ilustre, mag-ingat ka sa kilos mo. May asawa na ako.”

 

Mukhang mas lalong naaliw si Lucas sa sinabi ko. Mabilis na bumaba ang tingin niya mula sa mukha ko patungo sa aking leeg, kung saan nakalawit ang isang makinang at sinaunang Jade Phoenix Pendant.

 

Nang makita niya ang kuwintas, mas lalong lumawak ang ngisi sa kanyang mukha.

 

“Alyssa, ‘yang jade pendant na ‘yan ay ang heirloom ng pamilya Ilustre na ibinibigay lang sa nag-iisang First Lady o Menor de Edad na asawa ng pamilya. Mismong si Lolo ang nagsuot niyan sa ‘yo noong araw ng engagement natin, ‘di ba?”

 

Ikinasa ni Lucas ang kanyang balikat at tumingin sa akin nang may buong kasiguraduhan.

 

“Suot-suot mo pa rin ang pampamilyang kuwintas ng mga Ilustre hanggang ngayon… tapos magsisinungaling ka sa akin na may ibang lalaki ka nang pinakasalan? Sinong niloloko mo, Aly?”

 

Ang jade pendant na ito ay totoong ibinigay ni Don Roberto.

 

Ngunit hindi ito ibinigay para sa apo-sa-kasal ng pamilya. Ibinigay ito sa akin noong araw na opisyal akong naging Asawa ng Pinakabatang Anak ng Pamilya Ilustre.

 

“Ang lalaking pinakasalan ko—”

 

Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, biglang humabol si Vivian. Mabilis niyang inagaw ang tingin sa aking leeg, at nang makita niya ang berdeng-berdeng jade na iyon, biglang namula ang kanyang mga mata at napuno ng luha.

 

Sumandal siya nang husto sa braso ni Lucas at nagsalita sa isang boses na punong-puno ng inggit at sakit.

 

“Lucas… ‘yan ‘yong kuwintas na nakita ko sa kwarto ng Lolo mo noong araw na ‘yun… Sinabi ni Lolo na ang magmamay-ari lang niyan ay ang tunay na Reyna ng Pamilya Ilustre.”

 

Umiyak na nang tuluyan si Vivian, na para bang inaapi ng buong mundo.

 

“Dahil ba sa labas ako nanggaling at wala akong mayamang pamilya… kaya kahit limang taon kitang pinaligaya at sinamahan sa bundok, hindi pa rin ako karapat-dapat para sa pamilya niyo? Bakit sa kanya pa rin ibinigay ‘yang kuwintas?”

 

Nang makita ni Lucas ang pag-iyak ni Vivian, agad na lumabas ang pamilyar na ekspresyon ng pag-aalala at pagmamalasakit sa kanyang mukha.

 

Humarap siya sa akin. Ang boses niya ay nagbago—hindi na ito pakiusap, kundi isang utos mula sa isang superior.

 

“Alyssa, alam mong sensitibo si Vivian at marami siyang pinagdaanang hirap kasama ko sa loob ng limang taon. Pagbigyan mo muna siya.”

 

Inabot ni Lucas ang kamay niya papunta sa leeg ko para hawakan ang kuwintas.

 

“Gusto ni Vivi ang kuwintas na ‘yan. Hubarin mo at ibigay mo muna sa kanya ngayon. Pagkatapos ng kasal natin, bibilhan na lang kita ng mas maganda at mas mahal na alahas.”

 

Napatigil ang buong paligid.

 

Tinitigan ko ang kamay ni Lucas na papatungo sa aking leeg para hubarin ang simbolo ng aking posisyon bilang Matriarch ng Pamilya Ilustre.

 

Sa kabilang dako ng paliparan, narinig ang malakas na tunog ng mga sirena ng military escorts, habang limang itim na convoy ng Supreme Command ang mabilis na humihinto sa mismong tapat ng aming kinalalagyan…

PART 2

 

Ang tunog ng mga sirena ng heavy military convoy ay nagpatigil sa mga tao sa buong paliparan.

 

Tatlong itim na armored SUV na may markings ng Supreme Command Center ang huminto nang mabilis sa curb. Mula sa unahang sasakyan, bumaba ang limang matataas na opisyal na nakasuot ng pormal na dress uniform, sa pangunguna ni Captain Zhang—ang paboritong Adjutant at Chief of Staff ng Supreme Commander.

 

Nakita ni Lucas ang convoy at ang mga opisyal. Mabilis na nagbago ang mukha niya mula sa pagiging arrogant patungo sa matinding pagkagulat at takot.

 

Bilang isang Captain na limang taong nawala at nag-AWOL sa kanyang post, alam ni Lucas kung ano ang ibig sabihin ng pagdating ng sasakyan ng Supreme Commander.

 

“Anong nangyayari? Bakit nandito ang convoy ng Commander-in-Chief?” bulong ni Lucas sa sarili niya, habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang kamay mula sa aking leeg.

 

Inakala ni Vivian na ang mga sundalo ay pumasok doon para hulihin ako dahil sa pagtanggi kong ibigay ang kuwintas. Agad siyang nagtago sa likod ni Lucas at nagpanggap na natatakot.

 

“Lucas… nakakatakot naman ang mga ‘yan. Bakit may mga armada?” pabulong niyang tanong.

 

Subalit hindi sila pinansin ni Captain Zhang. Dire-diretso itong naglakad patungo sa kinaroroonan ko.

 

Nang makalapit si Captain Zhang sa akin, mabilis itong sumaludo nang napakataas at napakatuwid, na nagpaatras kay Lucas sa gulat.

 

“Madam! Pasensya na po sa paghihintay,” malakas at iginagalang na boses na sabi ni Captain Zhang. “Nagkaroon po ng emergency strategic conference sa Pentagon si Commander Marco. Inutusan niya po ako na ihatid kayo nang ligtas pauwi sa Ilustre Main Manor. Nakahanda na po ang sasakyan.”

 

Natahimik ang buong paligid.

 

Napatitig si Lucas kay Captain Zhang, pagkatapos ay tumingin sa akin. Ang mukha niya ay puno ng kawalan ng paniniwala at matinding pagkalito.

 

“Captain Zhang?” utal na sabi ni Lucas. “Ano… anong tinawag mo sa kanya? Madam? Bakit mo siya hinahatid gamit ang convoy ng Uncle Marco ko?”

 

Tiningnan ni Captain Zhang si Lucas mula ulo hanggang paa. Malamig at walang emosyon ang mata ng opisyal.

 

“Captain Ilustre,” wika ni Captain Zhang sa opisyal na tono. “Dahil limang taon kang nawala nang walang pahintulot mula sa Headquarters, tila hindi mo na alam ang mga pagbabago sa pamilya at sa militar. Magsalita ka nang may galang sa harap ng asawa ng Supreme Commander.”

 

“Asawa?!” halos mapatalon si Vivian sa gulat. “Ano? Paanong naging asawa ‘yan ng Heneral? Lucas, di ba sabi mo walang ibang magkakagusto sa kanya kundi ikaw lang?”

 

Si Lucas ay tila naestatwa sa kanyang kinatatayuan. Ang kulay sa kanyang mukha ay tuluyang nawala, naging kasingputi ng papel.

 

“Hindi… Hindi ‘yan totoo!” sigaw ni Lucas, habang dahan-dahang umaabante pabalik sa akin. “Alyssa! Sabihin mo sa akin na nagpapanggap ka lang! Pinalabas mo lang ‘to para inggitin ako, ‘di ba? Galit ka pa rin sa akin dahil kay Vivian noong umalis ako limang taon na ang nakalipas!”

 

Tinitigan ko siya nang deretso sa kanyang mga mata. Walang galit, walang sakit—puro pait at awa na lamang ang natira sa puso ko para sa kanya.

 

“Lucas,” dahan-dahan kong sabi, ang boses ko ay mamamalas ang awtoridad na matagal kong hawak. “Nakalimutan mo na ba kung sinong pamilya ang kinabibilangan mo? Ang kuwintas na ‘to… ibinigay ‘to ng Lolo mo noong mismong araw na pumasok ako sa Ilustre Main Manor bilang kabiyak ng Uncle Marco mo.”

 

“Hindi! Magsisinungaling ka!” sigaw ulit ni Lucas, na halatang naguguluhan na ang isip. “Si Uncle Marco ay napakamalamig na tao! Kailanman ay hindi interesado sa mga babae ‘yun! Paanong magpapakasal sa ‘yo si Uncle? Ikaw ang fiancé ko!”

 

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko.

 

Ayoko nang mag-aksaya ng panahon sa taong ito sa gitna ng pampublikong lugar.

 

“Captain Zhang, ihanda mo ang sasakyan. Uuwi na ako sa Manor,” utos ko.

 

“Masusunod po, Madam!” sagot ni Captain Zhang.

 

Pumasok ako sa loob ng gitnang armored SUV. Bago isara ni Captain Zhang ang pinto, tumingin siya kay Lucas.

 

“Captain Ilustre, pinatatawag ka ni Don Roberto sa Main Manor ngayong gabi. Isama mo rin ang babaeng kasama mo. May mga bagay na kailangang linawin ang pamilya.”

 

PAK!

 

Mabilis na isinarado ang pinto ng SUV. Umalis ang convoy nang napakabilis, naiwan si Lucas at Vivian sa gitna ng alikabok at gulat ng mga taong nakakita.

 

—

 

Habang nakasandal ako sa leather seat ng sasakyan, tumingin ako sa labas ng bintana. Ang mga alaala ng nakaraang limang taon ay mabilis na bumalik sa aking isip.

 

Limang taon na ang nakalipas…

 

Noong araw na iyon, nakasuot ako ng aking magandang bridal gown. Nakahanda na ang lahat sa pinakamalaking hotel sa lungsod. Ang buong high society at military elite ay nandoon para sa kasal namin ni Lucas Ilustre.

 

Ngunit sampung minuto bago magsimula ang seremonya, nakatanggap si Lucas ng isang tawag mula kay Vivian.

 

“Lucas… pumunta ka rito sa train station. Kung hindi ka pupunta ngayon para samahan ako sa probinsya… papasok ako sa kabundukan nang mag-isa. At alam mong mahina ang puso ko, baka hindi na ako makabalik alive…”

 

Si Lucas, nang walang alinlangan, ay hinubad ang kanyang groom tuxedo badge, tiningnan ako nang may kaunting pag-aalala, at sinabing:

 

“Aly, mabilis lang ‘to. Lalabas lang ako para ihatid si Vivi. Hintayin mo ako.”

 

Ngunit hindi na siya bumalik.

 

Pagkatapos ng tatlong oras na paghihintay sa harap ng daan-daang bisita, nakatanggap ako ng isang maikling text message mula sa kanya:

 

[Vi Vi needs me more right now. Sakit ng puso niya. Hindi ko siya pwedeng iwan. Aly, hintayin mo ako. Babalik ako para pakasalan ka.]

 

Pagkatapos niyon, pinatay niya ang kanyang telepono. Nag-AWOL siya sa kanyang military unit at nawala na parang bula kasama si Vivian.

 

Ang ginawa ni Lucas ay hindi lamang pag-iwan sa isang babae sa araw ng kasal—ito ay isang matinding pambabastos sa pamilya Valderama at isang malaking krimen sa military court dahil sa pag-iwan sa kanyang operational duties.

 

Galit na galit si Don Roberto Ilustre. Pumasok ang matanda sa bridal suite kung saan ako umiiyak habang nakasuot pa rin ng wedding dress.

 

Nakaluhod ang matanda sa harap ng aking mga magulang at sa harap ko.

 

“Alyssa, ang pamilya Ilustre ay may malaking kasalanan sa ‘yo at sa pamilya Valderama. Ang walanghiyang apo ko na ‘yun ay sirang-sira ang ulo! Kahit ano… kahit anong hilingin mo sa akin, ibibigay ko para mabayaran ang ginawa ng pamilya ko sa ‘yo. Kahit ang kalahati ng aking ari-arian, ibibigay ko sa pangalan mo.”

 

Tiningnan ko si Don Roberto. Alam kong kapag lumabas ako sa pintong iyon na walang asawa, ang pangalan ng pamilya Valderama ay magiging katatawanan sa buong lipunan.

 

Sa sulok ng kwarto, nakatayo ang isang lalaki.

 

Si Marco Ilustre.

 

Nakatayo siya doon, nakasuot ng kanyang pormal na Heneral uniform, tahimik, matangkad, at may napakalalim at seryosong mga mata. Siya ang pinakabatang Commander ng buong rehiyon, ang pinakamagaling na strategist, at ang lalaking kinatatakutan ng lahat sa militar.

 

Tumingin ako kay Don Roberto, pagkatapos ay itinuro ko si Marco.

 

“Hindi ko kailangan ng pera niyo, Don Roberto. Ang kailangan ko ngayon ay isang asawa na papasok kasama ko sa simbahang ‘yan para hindi mapahiya ang pamilya ko. Ibigay niyo sa akin ang anak ninyo.”

 

Nagulat ang lahat sa kwarto. Pati si Don Roberto ay napatigil.

 

Nakatitig lang sa akin si Marco. Bahagyang kumislap ang kanyang mga mata. Walang kausap-usap, humakbang siya palabas sa sulok, lumapit sa akin, at iniabot ang kanyang kamay.

 

“Kung iyon ang gusto mo, Alyssa… ibinibigay ko ang buong buhay ko sa ‘yo,” malalim at seryosong sabi ni Marco.

 

Noong araw na iyon, pinalitan ang pangalan ng groom sa kasal. Mula kay Captain Lucas Ilustre, naging Supreme Commander Marco Ilustre.

 

At sa loob ng limang taon na iyon… nalaman ko kung ano ang tunay na kahulugan ng pagmamahal ng isang tunay na lalaki.

 

Hindi ako kailanman pinabayaan ni Marco. Kahit gaano ka-busy ang kanyang military operations, palagi siyang tumatawag araw-araw. Bawat anniversary, bawat kaarawan ko, palagi siyang may regalong inihahanda.

 

Kahit na sa simula ay isang kasunduan lang ang aming pagpapakasal, unti-unting napuno ng pagmamahal ang aming pagsasama. Naging tunay kaming mag-asawa sa puso, sa kaluluwa, at sa batas.

 

Ibinigay sa akin ni Don Roberto ang Jade Phoenix Pendant—ang pinakamataas na simbolo ng kapangyarihan at respeto sa Pamilya Ilustre—at opisyal akong kinilala ng buong angkan bilang ang bagong Lady Matriarch ng mga Ilustre.

 

At ngayon… ang apo niyang si Lucas ay bumalik, na nag-aakalang maghihintay ako sa kanya habang kasama niya ang kanyang green tea na si Vivian?

 

Isang malamig na ngiti ang lumabas sa aking mga labi.

 

“Lucas… hindi mo alam kung anong uri ng impyerno ang pinasok mo ngayong gabi.”

 

—

 

Pagdating ng convoy sa Ilustre Main Manor, gabi na.

 

Ang Ilustre Manor ay isang malawak at sinaunang ari-arian na may napakalaking gate at napakalaking mansyon sa gitna ng isang pribadong lupain sa kabundukan ng Capital.

 

Nang pumasok ang sasakyan ko sa courtyard, nakita ko na agad ang dalawang familiar na pigura na nakatayo sa labas ng malaking pinto ng mansyon.

 

Si Lucas at Vivian.

 

Dahil wala silang clearance at hindi pa sila opisyal na pinapapasok ni Don Roberto, pinalibutan sila ng mga armado at seryosong guwardya sa labas ng gate.

 

Nang makita ng dalawa ang convoy ko na pumarada sa harap ng fountain, mabilis na sumigaw si Lucas sa mga guwardya.

 

“MGA HINDI NYO BA AKO KILALA?! AKO SI LUCAS ILUSTRE! CROWN GRANDSON NG PAMILYANG ITO! BAKIT NYO AKO PINAPATAYO DITO SA LABAS HABANG ANG BABAENG ‘YAN AY DIRE-DIRETSONG PAPASOK?!”

 

Hindi man lang siya nireplyan ng mga guwardya. Sa halip, mabilis na lumapit ang Chief Guard sa pinto ng aking SUV at binuksan ito habang yumuyuko nang may matinding respeto.

 

“Welcome home, Lady Alyssa!” malakas na bati ng mga guwardya.

 

Bumaba ako sa sasakyan. Nakasuot ako ng isang eleganteng itim na evening gown, at sa aking leeg ay kumikislap ang berdeng Jade Phoenix Pendant.

 

Lumapit si Lucas sa akin, ngunit hinarangan siya ng dalawang armadong sundalo gamit ang kanilang mga baril.

 

“Alyssa! Anong ibig sabihin nito?!” galit na galit na sigaw ni Lucas, habang ang mukha niya ay pulang-pula sa hiya sa harap ni Vivian. “Pinagbibigyan kita sa airport kanina dahil ayokong mag-scena! Pero sobra ka na! Paano mo naimpluwensyahan ang mga guwardya ng Lolo ko para tratuhin ka na parang reyna dito?!”

 

Si Vivian naman ay dahan-dahang humakbang at nagpanggap na naiiyak na naman.

 

“Alyssa… alam kong galit ka pa rin sa akin dahil kasama ko si Lucas sa loob ng limang taon. Pero ginawa lang naman namin ‘yun para sa mga mahihirap na bata sa bundok! Nagtayo kami ng paaralan! Nagpakahirap kami doon! Paano mo natitiis na tratuhin ang apo ng pamilyang ‘to na parang magnanakaw sa sarili niyang bahay?”

 

Tiningnan ko silang dalawa nang may malamig na tingin.

 

“Pamilya niyo?” tanong ko habang nakataas ang aking kilay. “Lucas, limang taon kang nag-AWOL. Limang taon mong hindi tinawagan ang Lolo mo. Hindi mo man lang alam kung buhay pa ba ang Lolo mo o patay na. Tapos ngayon, babalik ka rito at magmamarunong ka tungkol sa pamilyang ‘to?”

 

Bago pa makasagot si Lucas, biglang bumukas ang malaking pintuan ng mansyon.

 

Isang matandang lalaki na may hawak na mahogany cane ang dahan-dahang lumabas. Nakasuot siya ng pormal na kasuotan, at ang kanyang mukha ay puno ng matinding galit at awtoridad.

 

Si Don Roberto Ilustre.

 

“Lolo!” napasigaw si Lucas sa tuwa nang makita ang matanda. Akala niya ay ililigtas siya ng kanyang lolo. “Lolo! Bumalik na po ako! Bumalik na ang apo ninyo mula sa kabundukan!”

 

Kinaladkad ni Lucas si Vivian habang tumatakbo patungo sa hagdanan ng mansyon.

 

“Lolo, ginawa ko ang sinabi ninyo noong araw! Naging mabuting tao ako, tumulong ako sa mga mahihirap sa bundok kasama si Vivian! At ngayon, bumalik ako para pakasalan si Alyssa at kunin ang posisyon ko sa pamilya!”

 

Napatigil si Don Roberto sa tuktok ng hagdan. Tinitigan niya si Lucas.

 

Walang luha ng tuwa sa mga mata ng matanda. Wala ring yakap na naghihintay. Puro galit at matinding pagkabigo ang nakikita sa mukha ni Don Roberto.

 

“Lucas…” ang boses ng matanda ay nanginginig sa galit. “Anong ginagawa mo rito?”

 

“Lolo?” natigilan si Lucas. “Bumalik na po ako! Hindi niyo ba ako namimiss? At pinalayas pa ako ng mga guwardya sa gate habang si Alyssa ay pinarangalan nila!”

 

Tumingin si Lucas sa akin nang may matinding panggagalaiti, pagkatapos ay itinuro ang aking leeg.

 

“Lolo! Kunin mo sa kanya ang Jade Phoenix Pendant! Sabi mo noong bata ako, ang kuwintas na ‘yan ay ibibigay lang sa tunay na babaeng magiging ilaw ng tahanan ng Pamilya Ilustre! Hindi karapat-dapat si Alyssa diyan dahil sinungaling siya! Sinasabi niya sa paliparan na may ibang lalaki na siyang pinakasalan!”

 

Tumawa nang kaunti si Lucas, na para bang nahuli niya ako sa sarili kong bitag.

 

“Lolo, pinalabas niyang may asawa na siya para lang ipahiya ako! Kunin mo ang kuwintas at ibigay mo kay Vivian! Si Vivian ang nakasama ko sa hirap at ginhawa sa loob ng limang taon!”

 

Pagkarinig sa mga salitang iyon, ang mukha ni Don Roberto ay naging kasing itim ng gabi.

 

Itinaas ng matanda ang kanyang cane at…

 

PAK!

 

Isang malakas at nakakabinging hampas ng cane ang tumama sa balikat ni Lucas!

 

“ARAY! LOLO!” napasigaw sa sakit si Lucas habang napapatras, habang si Vivian naman ay napasigaw sa takot.

 

“IKAW NA WALANGHIYA KA!” sigaw ni Don Roberto, habang nanginginig ang buong katawan sa galit. “WALANGHIYANG APO! LIMA KANG TAONG NAWALA! WALA KANG NAGING RESPETO SA MILITAR! WALA KANG NAGING RESPETO SA PAMILYA MO! AT NGAYON, BABALIK KA RITO PARA SIGAWAN ANG LADY MATRIARCH NG PAMILYA ILUSTRE?!”

 

“L-Lady Matriarch?” natatarantang tanong ni Lucas habang hawak ang kanyang balikat. “Anong… anong pinagsasabi niyo, Lolo? Si Alyssa lang ‘yan! Ang fiancé ko!”

 

“DI MO NA SIYA FIANCÉ, IKAW NA BOBO KA!” sigaw ni Don Roberto.

 

Dahan-dahan akong lumakad paitaas sa hagdanan, tumayo sa tabi ni Don Roberto. Kinuha ko ang braso ng matanda at inalalayan siya nang may paggalang.

 

“Lolo, ‘wag niyo pong papatayin ang sarili niyo sa galit. Hindi maganda sa presyon niyo,” malumanay kong sabi kay Don Roberto.

 

Tumingin sa akin si Don Roberto, at ang galit sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng lambing at respeto.

 

“Alyssa… pasensya na sa walanghiyang apo na ito. Kung alam ko lang na pabalik na siya, pinalagyan ko na ng harang ang buong kalsada para hindi na makatapak ang paa niya rito sa Manor.”

 

Tumingin si Don Roberto kay Lucas at kay Vivian na nakatayo doon na parang mga basang sisiw, habang ang kanilang mga utak ay sinusubukang i-process ang mga nangyayari.

 

“Lucas,” malamig na sabi ni Don Roberto. “Limang taon na ang nakalipas… noong araw na iniwan mo si Alyssa sa altar para samahan ang babaeng ‘yan sa bundok… opisyal na pinutol ng pamilya Ilustre ang lahat ng karapatan mo bilang heir.”

 

Nanginig ang mga labi ni Lucas. “Ano… ano?”

 

“At para bayaran ang kasalanan mo sa Pamilya Valderama…” ipinagpatuloy ni Don Roberto, habang itinuturo ang Jade Phoenix Pendant sa aking leeg, “…ang kuwintas na ‘yan ay ibinigay ko sa kabiyak ng aking pinakabatang anak. Ibinigay ko ‘yan sa Asawa ni Commander Marco Ilustre.”

 

“HINDI PWE-PWEDE!” sigaw ni Vivian, habang umiiyak at nagwawala. “HINDI ‘YAN PWEDE! SI LUCAS ANG CROWN GRANDSON! SIYA DAPAT ANG TAGAPAGMANA! PAANONG ANG BABAENG ‘YAN ANG NAGING ASAWA NG UNCLE NIYA?! HINDI BA’T INCEST ‘YAN?!”

 

SLAP!

 

Isang malakas na sampal mula sa kamay ng Chief Housekeeper ng mga Ilustre ang tumama sa mukha ni Vivian!

 

“Mag-ingat ka sa pananalita mo, kabit!” galit na sabi ng Chief Housekeeper. “Ang Lady Alyssa ay ang opisyal na asawa ng Supreme Commander Marco Ilustre! Ikinasal sila nang legal at pormal limang taon na ang nakalipas sa harap ng Simbahan at ng Batas! Siya ang iyong Tita Alyssa kung tutuusin!”

 

Natahimik ang buong paliparan—este, ang buong courtyard ng mansyon.

 

Tumingin si Lucas sa akin. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding gulat, hiya, at kawalan ng paniniwala.

 

“Tita… Tita Alyssa?” bulong ni Lucas.

 

Para siyang sinaksak sa dibdib ng limang daang beses. Ang babaeng inakala niyang naghihintay sa kanya sa loob ng limang taon… ang babaeng inakala niyang magmamakaawa sa paanan niya kapag bumalik siya… ay ang asawa na pala ng pinakakinaalangan at pinakikinatatakutan niyang Uncle sa buong buhay niya!

 

Sa mismong sandaling iyon, ang tunog ng isang heavy military boots ay narinig mula sa likuran.

 

THUD. THUD. THUD.

 

Isang matangkad, malapad ang balikat, at napakagwapong lalaki na nakasuot ng buong Supreme Commander Uniform—may gold stars sa kanyang balikat at medalya ng karangalan sa kanyang dibdib—ang dahan-dahang lumakad mula sa courtyard patungo sa hagdanan.

 

Si Commander Marco Ilustre.

 

Ang presensya ng lalaki ay napakalakas na parang isang bundok na hindi matitinag. Bawat hakbang niya ay nagpapadama ng matinding takot sa lahat ng nasa paligid.

 

Nang makita ni Lucas si Marco, agad na nanginig ang kanyang mga tuhod. Mabilis siyang yumuko at napalunok nang malalim.

 

“U-Uncle… Uncle Marco…” utal na bati ni Lucas.

 

Hindi man lang tiningnan ni Marco si Lucas.

 

Dire-diretso ang lakad ni Marco paitaas sa hagdanan. Nang makalapit siya sa akin, inabot niya ang kanyang malapad na kamay at dahan-dahang prinoprotektahan ang aking baywang. Umabante siya at hinalikan ang aking noo sa harap ng lahat.

 

“Wife,” ang malalim at napakalambing na boses ni Marco ay narinig ng lahat. “Pasensya na, napatagal ang meeting sa Pentagon. Na-miss kita.”

 

Napasandal ako sa kanyang malapad na dibdib at ngumiti. “Okey lang, Hubby. Nakauwi naman ako nang ligtas.”

 

Tumingin si Marco sa akin nang may buong pagmamahal, bago siya dahan-dahang humarap kay Lucas at kay Vivian.

 

Sa isang iglap, ang lambing sa mga mata ni Marco ay tuluyang nawala, napalitan ng isang napakalalamig at nakakamatay na tingin ng isang Supreme General.

 

“Captain Lucas Ilustre,” malamig na wika ni Marco.

 

Napalunok si Lucas, habang ang pawis ay mabilis na umaagos sa kanyang mukha. “Y-Yes, Commander sir!”

 

“Limang taon kang nag-AWOL sa iyong military station. Limang taon mong nilabag ang Artikulo 42 ng Military Code of Conduct,” sabi ni Marco sa isang boses na walang anumang awa.

 

Ibinigay ni Marco ang isang folder mula sa kanyang Adjutant.

 

“At sa loob ng limang taon na iyon… sinabi mo na nagboluntaryo ka sa kabundukan para magtayo ng paaralan?”

 

Lumabas ang isang pang-aasar na ngiti sa labi ni Marco.

 

“Inimbestigahan ng Military Intelligence Division ang ginawa niyo ni Vivian Santos sa loob ng limang taon sa probinsya.”

 

—

 

Nang marinig ang salitang “Military Intelligence Division,” biglang naging balisa si Vivian. Nagsimula siyang manginig at dahan-dahang humakbang paatras.

 

Binuksan ni Marco ang folder sa harap ng lahat.

 

“Sa loob ng limang taon, nagpadala ang pamilya Santos ng milyun-milyong piso sa bank account ni Vivian sa ilalim ng pangalang ‘Charity Fund for Mountain Children’,” pagbabasa ni Marco.

 

“Pero ang totoo… ang sinasabing paaralan na itinayo niyo ay isang abandonadong bodega lang na pinintahan niyo ng bago para picturan at i-post sa social media. Ang perang nakolekta niyo mula sa mga donasyon ay ginamit niyo para magrenta ng isang luxury villa sa resort town malapit sa kabundukan.”

 

Nanlaki ang mga mata ni Don Roberto!

 

“ANO?!” sigaw ng matanda. “NAGPAPA-LUXURY LIFE KAYO GAMIT ANG PERA NG CHARITY?!”

 

Ipinagpatuloy ni Marco ang pagbabasa nang walang emosyon.

 

“Captain Lucas Ilustre, hindi ka nagboluntaryo para sa bayan. Ginamit mo ang pangalan ng militar para protektahan ang illegal charity scam ng pamilya ni Vivian Santos. At ginamit mo ang dahilan na ‘nagpapakahirap ka sa bundok’ para takasan ang kasalanan mo sa pamilya Valderama at sa militar.”

 

BOOM!

 

Para bang binagsakan ng langit ang ulo ni Lucas!

 

Tumingin si Lucas kay Vivian nang may matinding gulat at poot.

 

“Vivi… Vivi, totoo ba ‘to?!” sigaw ni Lucas habang hinahawakan ang balikat ni Vivian. “Sabi mo sa akin noong araw na ‘yun, wala kayong pera! Sabi mo mamatay ang mga bata sa bundok kung hindi natin sila tutulungan! Sabi mo naghihirap kayo doon!”

 

Umiyak nang malakas si Vivian, ngunit sa pagkakataong ito, wala nang awa sa kanyang mukha—puro takot at kaplastikan na lang.

 

“Lucas! Hindi totoo ‘yan! Niloloko ka lang ng Uncle mo! Ginagawa nila ‘to para sirain tayo! Magsama tayo, Lucas! Umalis na tayo rito!”

 

“MANAHIMIK KA!” galit na isinigaw ni Lucas habang itinutulak si Vivian sa lupa!

 

Narealize na ni Lucas ang lahat.

 

Sa loob ng limang taon… isinuko niya ang kanyang pangarap sa militar, isinuko niya ang kanyang posisyon bilang tagapagmana ng Pamilya Ilustre, at isinuko niya ang isang napakaganda, napakayaman, at napakabait na fiancé na si Alyssa… para lamang sa isang plastic, scammer, at manipulative na babae!

 

Napakalaking tanga niya!

 

Naluhod si Lucas sa hagdanan. Nagsimula siyang umiyak nang matindi habang nakatingin sa akin.

 

“Alyssa…” pakiusap ni Lucas sa isang boses na punong-puno ng pagmamakaawa. “Alyssa… patawarin mo ako! Niloko lang ako ni Vivian! Siya ang may kasalanan ng lahat! Naniwala ako sa kanya! Aly… mahal pa rin kita! Bumalik ka na sa akin! Pakiusap, magsimula tayo ulit!”

 

Humakbang si Lucas paitaas para hawakan ang dulo ng aking gown, ngunit bago pa man makalapit ang kamay niya, isang mabigat na military boot ang tumapak sa kanyang dibdib, na nagpabagsak sa kanya pabalik sa ibaba ng hagdanan!

 

Si Marco.

 

Nakatayo si Marco sa harap ko, na parang isang invincible wall. Ang kanyang mga mata ay punong-puno ng matinding peligro at galit.

 

“Captain Ilustre,” malamig na wika ni Marco. “Ang hawak mo ay hindi na ang babaeng pwedeng-pwede mong bastusin o iwanan kapag gusto mo. Ang hawak mo ay ang Aking Asawa. Ang Lady Matriarch ng Pamilya Ilustre. Ang iyong Tita Alyssa.”

 

Tumingin si Marco sa mga guwardya sa paligid.

 

“Arestuhin si Captain Lucas Ilustre dahil sa Treason, Desertion, at AWOL sa ilalim ng Military Court Martial. Arestuhin din si Vivian Santos dahil sa Fraud, Embezzlement, at Illegal Solicitation.”

 

“HINDI! UNCLE! LOLO! MAAWA KAYO SA AKIN!” sigaw ni Lucas habang pinalilibutan siya at si Vivian ng sampung armadong sundalo.

 

Pinalagyan sila ng handcuffs sa kanilang mga kamay.

 

Si Vivian ay nagwawala at sumisigaw habang kinaladkad ng mga guwardya palabas ng gate: “LUCAS! ILIGTAS MO AKO! HINDI AKO PWEDENG MAPUNTA SA KULUNGAN! LUCAS!”

 

Ngunit si Lucas ay wala nang lakas para lumaban. Nakaluhod siya sa lupa habang hinihila ng mga sundalo, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin—puno ng matinding pagsisisi, pait, at kawalan ng pag-asa.

 

Nakita niya kung paano ako inalalayan ni Marco pabalik sa loob ng main hall ng mansyon.

 

Nakita niya kung paano inagaw ng kanyang sariling Uncle ang lahat ng bagay na dapat ay sa kanya—ang karangalan, ang yaman, ang kapangyarihan… at ang babaeng pinakatanga niyang pinakawalan sa buong buhay niya.

 

—

 

PAGKALIPAS NG TATLONG BUWAN.

 

Ang balita tungkol sa Court Martial ni ex-Captain Lucas Ilustre at sa pagkakakulong ni Vivian Santos ay naging pinakamalaking tsismis sa buong high society at military circles.

 

Si Lucas ay natanggalan ng lahat ng military ranks, pormal na itinakwil ng Pamilya Ilustre, at hinatulan ng limang taong pagkakakulong sa isang military prison dahil sa desertion at pakikipagsabwatan sa illegal activities.

 

Si Vivian naman ay hinatulan ng sampung taong pagkakakulong dahil sa malaking halaga ng fraud at embezzlement sa ginawa nitong fake charity foundation. Ang pamilya Santos ay tuluyang nabangkarote matapos ibenta ang lahat ng kanilang ari-arian para bayaran ang mga na-scam nilang mga donators.

 

Habang ang dalawang taong iyon ay nagdudusa sa loob ng rehas…

 

Sa loob ng malawak na garden ng Ilustre Main Manor, maaliwalas ang sikat ng araw.

 

Nakatayo ako sa balkonahe, nakatingin sa magandang tanawin ng kabundukan. Sa aking kamay ay hawak ko ang isang tasa ng mainit na tsaa.

 

Mula sa aking likuran, dalawang malalaking braso ang dahan-dahang yumakap sa aking baywang. Isinandal ni Marco ang kanyang baba sa aking balikat, habang ang kanyang amoy na amoy-cedarwood at pormal na kasuotan ay pumalibot sa akin.

 

“Anong iniisip ng Lady ng buhay ko?” pabulong na tanong ni Marco sa aking tainga.

 

Ngumiti ako at isinandal ang aking ulo sa kanyang dibdib.

 

“Iniisip ko lang… kung gaano kasuwerto ang buhay ko.”

 

Inikot ako ni Marco para harapin siya. Tinitigan niya ang aking mga mata nang may matinding pagmamahal—ang parehong pagmamahal na nakita ko noong araw na dinala niya ako sa altar limang taon na ang nakalipas.

 

“No, Alyssa,” malambing na sabi ni Marco habang hinahawakan ang aking mukha. “Ako ang pinakamaswerteng lalaki sa mundo. Dahil noong araw na ‘yun… ang pinakamagandang regalo na ibinigay sa akin ng katangahan ng apo ko ay ikaw.”

 

Hinalikan ako ni Marco nang napakatamis at napakalalim sa ilalim ng sikat ng araw.

 

Wala na ang pait ng nakaraan. Wala na ang sakit ng pagkakaiwan sa altar.

 

Dahil sa dulo ng lahat ng dusa at pagsubok, natagpuan ko ang isang tunay na lalaki—isang lalaking hindi kailanman ako iiwan, isang lalaking handang protektahan ako sa harap ng buong mundo… ang aking Supreme Commander, ang aking Asawa.