Limang taon ko siyang lihim na minamahal mula sa malayo.

 

Dahil sa sobrang pagkabaliw ko kay Mateo, umabot ako sa puntong hindi ko na kinaya ang sakit na makita siyang hawak ng iba—kinidnap ko siya, pinilit ko siyang magka-anak kami, at sa huli, sapilitan ko siyang pinakasalan.

 

Pero akala ko, sa ginawa kong iyon, habambuhay ko nang pagbabayaran ang kanyang galit… hanggang sa nalaman ko ang totoong dahilan kung bakit hindi niya ako hinayaang makawala.

 

Dalawang taon na kaming kasal ni Mateo, pero ang pagsasama namin ay tila isang hungkag na shell. Nasa loob ako ng kanyang bahay, dala ko ang kanyang apelyido, pero ang kanyang puso ay hindi kailanman naging akin. Nananatili siyang malamig, parang yelo na hindi matutunaw ng kahit anong init ng pagmamahal ko.

 

Hanggang sa sumapit ang ikalawang taon ng aming pagsasama.

 

Gumuho ang aking mundo nang kumalat ang balitang nagbalik na sa bansa ang kanyang childhood sweetheart na si Sofia—isang sikat at matagumpay na race car driver sa ibang bansa. Si Sofia ang babaeng palaging may ngiti sa mga labi, ang babaeng walang takot na niyayakap si Mateo sa harap ng marami, ang tanging babaeng nagawang magpangiti sa malamig kong asawa noong mga panahon ng aming kabataan sa UP Diliman.

 

Nang araw na magbalik si Sofia, nanonood ako ng telebisyon habang hinehele ang anak naming si Anya. May isang live broadcast ng kanyang press conference. Doon, bilang isang espesyal na bisita, naroon si Mateo.

 

Tinanong si Mateo ng reporter tungkol sa kanyang buhay pag-ibig. Sa halip na sumagot nang pormal, tumingin si Mateo nang diretso sa camera—nangangahulugang diretso sa aking mga mata habang nanonood sa sala—at nagtanong sa isang malat at seryosong boses:

 

“Paano mo ipapaalam sa taong gusto mo… na mahal mo siya?”

 

Sa sandaling iyon, narinig ko ang basag ng sarili kong puso.

 

Inisip ko na para kay Sofia ang tanong na iyon. Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko—ang pagdukot sa kanya, ang pagpilit sa kanya sa isang kasal na hindi niya ginusto—napagtanto ko na hinding-hindi ko mapapalitan si Sofia sa kanyang puso. Ang pagmamahal ko sa kanya ay naging isang malaking kulungan para sa aming dalawa, at pagod na akong makita siyang nagdurusa sa piling ko.

 

Nang gabing iyon, habang mahimbing siyang natutulog pagka-uwi, tahimik kong inilapag ang mga papeles ng divorce sa ulunan ng kanyang kama nang walang imik. Kinuha ko si Anya, ang mga piraso ng aking natitirang dignidad, at lumipad ako patungong Italya. Gusto ko na siyang palayain. Gusto ko nang tapusin ang sapilitang dula-dulaan na ito.

 

Ngunit nagkamali ako. Malaking-malaki ang naging pagkakamali ko.

 

Hindi pa nagtatagal matapos akong umalis at magtago sa isang maliit, tahimik na bayan sa Florence, Italya, nagising na lamang ako isang gabi na may mabigat na anino sa paanan ng aking kama.

 

Bago ko pa man magawang sumigaw, isang pamilyar at malamig na kamay ang humila sa akin. Hinarang ako ni Mateo sa isang madilim na sulok ng kalsada sa labas ng aking tinutuluyan nang sumunod na araw, at bago ko pa mamalayan, ikinulong niya ako sa isang madilim na silid sa isang lumang mansyon na kinalalagyan namin ngayon.

 

Nanginginig ako sa takot, hindi dahil sa galit niya, kundi dahil sa kakaibang aura na bumabalot sa kanya. Wala na ang malamig at walang-pakealam na Mateo. Ang nakaharap ko ngayon ay isang lalaking tila nawala sa sariling katinuan.

 

Ginamit niya ang isang mahaba, pulang satin na laso upang igapos ang aking mga pulso nang mahigpit sa likod ng aking katawan, hanggang sa wala nang puwang para ako ay makawala. Sumasakit ang aking mga balat, ngunit mas sumasakit ang titig ng kanyang mga mata.

 

Mapula ang kanyang mga mata, basang-basa ng mga luha na hindi ko kailanman inakalang makikita kong dadaloy mula sa kanya. Niyakap niya ako nang napakahigpit, tila sinusubukan niyang ipasok ang aking buong katawan sa kanyang dibdib. Ang kanyang boses ay malat, puno ng pagpipigil at matinding emosyon na kayang pumatay ng tao:

 

“Huwag ka nang tatakas, Alyssa.”

 

Huminto siya sandali, mas lumapit sa aking leeg, at naramdaman ko ang init ng kanyang hininga. Ang bawat salita ay tila idinidikit sa aking tainga tulad ng isang sumpa:

 

“Kapag tumakas ka pa… papatayin kita. Pagkatapos, susunod ako sa iyo.”

 

Napatitig ako sa kanya sa dilim, naguguluhan, nanginginig, at nagtatanong sa aking sarili: Ako ba talaga ang nang-kidnap sa kanya noon… o ako ang kusang nagpalkulong sa isang halimaw na matagal nang naghihintay na lamonin ako?

 ANG PAG-IBIG NA NAKATALI: ANG LIHIM NA OBSESYON NI MATEO

 

 KABANATA 1: Ang Pagkabaliw na Nagsimula sa UP Diliman

 

Sa nakalipas na dalawang taon, naging tanyag na racer si Sofia sa Los Angeles, at ngayon ay magarbong nagbabalik sa Maynila. Ang lahat ng pahayagan at social media platforms ay walang ibang pinag-uusapan kundi ang kanyang pagbabalik. Ngunit sa loob ng marangyang mansyon sa Forbes Park, ang hangin ay nananatiling kasing lamig ng yelo.

 

Pinanood ko si Mateo habang isinusuot ang kanyang dark blue suit. Maayos niyang itinatali ang kanyang necktie sa harap ng salamin. Ang dati niyang kagwapuhan noong mga araw namin sa unibersidad ay lalong naging kaakit-akit ngayon—may higit na seryoso, mature, at makapangyarihang dating. Ngunit ang kanyang mga kilay at tingin ay nananatiling malamig tulad ng dati. Walang emosyon. Walang buhay.

 

“Saan ka pupunta?” Nakaupo ako sa gilid ng kama, tumingala at nagtanong, kahit alam ko naman ang sagot. Alam ng buong bansa kung saan siya pupunta.

 

“Contract signing event,” flat ang kanyang boses, walang anumang init.

 

Bahagya akong tumugon ng “O sige.”

 

Yumuko ako at maingat na itinupi ang vest na pinili niya ngunit hindi isinuot, at ibinalik ito sa aparador. Ginawa ko ito nang dahan-dahan, sinusubukang patagalin ang bawat segundo na kasama ko siya sa iisang silid.

 

“Umuwi ka nang maaga, ha?” bulong ko, halos hindi marinig. “Birthday ni Baby Anya ngayon. Dalawang taon na siya.”

 

Ito ay isang karaniwang pag-uusap lamang sa pagitan namin ni Mateo. Kahit dalawang taon na kaming mag-asawa, ang pakikitungo namin sa isa’t isa ay parang magkasing-galang na estranghero.

 

Mahal ko si Mateo. Ngunit hindi ako mahal ni Mateo. Iyan ang katotohanang tinanggap ko na mula pa noong una. Hindi siya kailanman naupo sa tabi ko nang tahimik para makipag-usap, o hawakan ang aking kamay nang kusa, o gawin ang mga simpleng bagay na dapat ginagawa ng mag-asawa na nagmamahalan. Ang tanging dahilan kung bakit niya ako pinakasalan ay dahil sa “insidente” dalawang taon na ang nakakaraan—ang insidente kung saan pinilit ko siya sa isang sulok, ginamit ang lahat ng aking lakas at impluwensya upang itali siya sa akin.

 

Hindi ko na inaasahan na uuwi siya nang maaga para sa akin. Ang tanging magagawa ko na lamang ay gamitin ang aming anak na si Anya para ipaalala sa kanya na may pamilya siyang dapat balikan.

 

Huminto ang mga hakbang ni Mateo sa tapat ng pinto bago siya tuluyang lumabas ng silid. Bahagya niyang ipinaling ang kanyang ulo at tumingin sa akin. Ang kanyang mga mata ay malalim, kulay amber na bihirang makita sa isang Pilipino, napakaganda ngunit napakahirap basahin.

 

Sa gitna ng aking puno ng pag-asang tingin, umaasa na baka sabihin niyang sasubukan niyang humabol sa kaarawan ng anak namin, bahagya niyang iginalaw ang kanyang labi at walang gana na nagsalita:

 

“Kumain na kayo ng bata.”

 

Isang napakalamig na pagtanggi.

 

Sumara ang pinto ng silid. Ang likod ni Mateo ay tuluyang naglaho sa aking paningin. Ang suit vest na maingat kong itinupi nang paulit-ulit ay nagusot na pala sa aking mga kamay nang hindi ko namamalayan dahil sa higpit ng hawak ko rito. Napaupo ako sa sahig, hinahayaang pumatak ang mga luha ko sa malamig na marmol.

 

Gusto ko si Mateo. Hindi, higit pa sa gusto. Baliw ako sa kanya.

 

Noong High School sa Quezon City, sa unang pagkakataon na makita ko siya sa isang inter-school science meet, nahulog na ang loob ko sa kanya. Mayroon siyang maamong mukha, matangos na ilong, at kapag tumatama ang sikat ng araw sa kanyang buhok, ang buong katawan niya ay tila nababalot ng gintong liwanag. At kung saan man siya dumaan, may naiiwang amoy ng sariwang bulaklak ng Gardenia. Wala pa akong nakilalang lalaki na kasing gwapo at kasing linis tingnan tulad niya.

 

Matalino si Mateo, gwapo, at magaling sa lahat ng bagay. Maraming babae ang nagkakagusto sa kanya. Bagaman may hitsura rin naman ako, ang mundong ito ay hindi nauubusan ng magaganda; sa huli, isa lamang akong pangalan na nabaon sa karamihan ng kanyang mga tagahanga.

 

Para lang akong isang magnanakaw, tahimik na nagmamasid sa kanya mula sa malayo. Lihim kong itinatala ang bawat kilos niya sa aking diary, tinitingnan kung anong kape ang binibili niya, kung anong oras siya pumupunta sa library, at pasimpleng tinitingnan kung saang unibersidad siya mag-eenroll. Hindi ko magawang kausapin siya nang direkta. Anumang babaeng sumusubok na lumapit sa kanya ay napapaatras dahil sa kanyang matinding kalamigan.

 

Minsan, noong graduating na kami sa high school, hindi ko sinasadyang narinig ang pag-uusap nila ng kanyang kaibigan sa labas ng classroom. Sabi niya:

 

“Hindi ko gusto ang mga babaeng hindi nag-aaral nang mabuti.”

 

“Gusto ko ‘yung babaeng masunurin. ‘Yung tahimik lang sa tabi ko.”

 

Dahil sa mga salitang iyon, nagsimula akong mag-aral nang husto. Gabi-gabi akong walang pahinga, umiinom ng sandamakmak na kape, nagbabasa sa ilalim ng lampara hanggang sa lumabo ang aking paningin, para lamang makapasok sa UP Diliman—ang unibersidad na alam kong papasukan niya. Tinalikuran ko ang mga extreme sports na kinahihiligan ko noon, tulad ng drag racing at hiking, dahil inisip kong hindi iyon ang katangian ng isang “masunurin at tahimik” na babaeng gusto niya.

 

Inisip ko na kapag naging matalino ako, kapag naging kapantay ko siya sa akademya, magkakaroon ako ng karapatang mapansin ni Mateo kahit minsan lang.

 

Akala ko rin, malamig si Mateo sa lahat ng tao nang pantay-pantay. Hanggang sa lumitaw si Sofia sa buhay niya sa unibersidad.

 

Iyon ang unang pagkakataon na nakita ko ang mga mata ni Mateo na may kislap. Si Sofia, na noon ay isa nang rebelde at astig na racer, ay nakasuot ng leather jacket at walang pag-aalinlangang yumakap kay Mateo sa gitna ng sunken garden. At si Mateo—ang Mateo na hindi man lang nagpapahawak sa ibang tao—ay malambot na tinapik ang likod ni Sofia.

 

“Mateo, namiss mo ba ako!” masayang sigaw ni Sofia. “Hindi ko akalain na talaga ngang makakapasok ka rito sa UP!”

 

Bahagyang kumurba ang mga labi ni Mateo, isang ngiti na hindi ko kailanman nakita sa kanyang mukha para sa akin:

 

“Nangako ako sa iyo, ‘di ba?”

 

Nag-pout si Sofia at bumulong: “Sayang at aalis na ako papuntang abroad para sa training. Sabi ni coach baka kailangang naka-focus at isolated muna kami ng ilang taon.” Pagkatapos ay tumingkayad siya at hinalikan si Mateo sa pisngi. “Isipin mo ako, ha.”

 

Hindi umiwas si Mateo. Tahimik lang siyang tumingin sa dalaga, at pagkatapos ay tumango nang malakas.

 

Sa sandaling iyon, tuluyan akong gumuho. Pinutol ko ang aking klase nang araw na iyon. Nagtago ako sa madilim na sulok ng gymnasium at umiyak buong hapon. Umiyak ako hanggang sa mamaga ang aking mga mata na parang dalawang walnut. Ang lahat ng pagsisikap ko, ang pagtalikod ko sa aking sariling pagkatao para lamang maging “babaeng gusto niya,” ay walang kuwenta. Dahil ang totoong gusto niya ay si Sofia—ang babaeng malaya, ang babaeng racer, ang babaeng walang pakialam sa mga patakaran.

 

Isang linggo ang lumipas, umalis na si Sofia patungong ibang bansa para sa kanyang karera. Sa tabi ni Mateo, wala na namang ibang babae. Pinatatag ko muli ang aking loob. Marahil ay may pagkakataon pa ako. Tahimik akong muling sumunod sa likod ni Mateo habang naglalakad siya sa ilalim ng mga puno ng Acacia sa UP Diliman.

 

Ngunit sa pagkakataong ito, huminto si Mateo sa kanyang paglalakad. Hindi siya lumingon upang harapin ako, ngunit narinig ko ang kanyang malalim at magandang boses sa gitna ng katahimikan ng hapon. Nalaglag ang mga tuyong dahon sa semento habang marahan at tahimik siyang nagsalita:

 

“Napasok mo na ang UP para sundan ako… hanggang kailan mo pa ba balak na sumunod sa aking likod?”

 

Napatigil ang aking paghinga. Alam niya. Alam niya palang sinusundan ko siya.

 

 

 KABANATA 2: Ang Gabi ng Pagdukot at ang Kasal na Walang Pag-ibig

 

Nang hapong iyon sa UP, hindi ko nagawang sumagot. Tumakbo ako palayo kay Mateo nang buong lakas, natatakot na baka tuluyan niya akong itaboy at pandirihan. Ngunit ang pagtakas na iyon ang naging mitsa ng aking mas matinding pagkabaliw.

 

Pagkatapos ng araw na iyon, tila nawalan na ako ng kontrol sa aking sarili. Ang pagmamahal ko sa kanya ay naging isang madilim at nakalalasong obsesyon. Hindi ko kayang isipin na pagkatapos ng ilang taon ay babalik si Sofia at tuluyan nang mawawala sa akin si Mateo. Kailangan ko siyang makuha. Kailangan kong gumawa ng paraan upang mapilitan siyang manatili sa tabi ko, kahit na ang kapalit nito ay ang kanyang matinding galit.

 

Ginamit ko ang yaman at koneksyon ng aking pamilya. Isang gabi, matapos ang isang unibersidad event kung saan uminom si Mateo ng ilang baso ng alak kasama ang kanyang mga kaklase, hinarang ko ang kanyang sasakyan sa tulong ng ilang tauhan na aking binayaran.

 

Natatandaan ko pa ang gabing iyon nang dalhin ko siya sa aming lumang resthouse sa isang liblib na bahagi ng Batangas. Nanginginig ang aking mga kamay habang nakatitig sa kanya habang siya ay walang malay sa kama. Alam kong krimen ang ginagawa ko. Alam kong kapag nalaman ito ng batas, masisira ang aking buhay. Ngunit mas natatakot akong mabuhay sa mundong wala siya.

 

Nang magising si Mateo nang sumunod na umaga, wala akong nakitang takot sa kanyang mga mata. Tumingin lamang siya sa akin habang nakatali ang kanyang mga kamay sa headboard ng kama. Ang kanyang mga amber na mata ay nanatiling payapa, malamig, at tila naghihintay kung ano ang susunod kong gagawin.

 

“Pakasalan mo ako, Mateo,” nanginginig ngunit may determinasyon kong sabi sa kanya habang nakatutok ang isang kasunduan na inihanda ko. “Kung hindi, sisirain ko ang pangalan ng pamilya mo gamit ang mga hawak kong ebidensya ng transaksyon ng kumpanya ninyo. At hinding-hindi mo na makikita si Sofia.”

 

Tumingin siya sa akin nang matagal. Walang sigaw. Walang galit na pagbulyaw. Bahagya lamang siyang tumango at nagsabi:

 

“Sige. Pakakasalan kita.”

 

Ngunit ang kasunduan naming iyon ang naging simula ng aking impiyerno.

 

Inakala ko na kapag nagsama kami sa iisang bubong, kapag nagkaroon kami ng anak, matututunan niya rin akong mahalin. Ngunit nagkamali ako. Sa loob ng dalawang taon ng aming kasal, si Mateo ay naging isang anino sa aming tahanan. Ginagawa niya ang tungkulin niya bilang asawa sa pananalapi, ibinibigay niya ang lahat ng luho, ngunit ang kanyang kaluluwa ay wala roon. Kahit noong ipanganak ko si Anya, ang aming anak, tiningnan lamang niya ang bata nang may malamig na mata bago lumabas ng silid ng ospital upang asikasuhin ang trabaho.

 

At ngayon, nagbalik na si Sofia. Ang babaeng totoong nagmamay-ari ng kanyang puso.

 

Nang hapong iyon, matapos umalis ni Mateo para sa contract signing event, mag-isa kong ipinagdiwang ang kaarawan ni Anya sa sala ng aming malaking bahay. Naghanda ako ng maliit na cake, kinantahan ko ang aking anak, ngunit bawat subo ng cake ay tila may lasang abo sa aking bibig.

 

Binuksan ko ang telebisyon upang magkaroon man lang ng ingay sa loob ng bahay. Ngunit ang bumungad sa akin ay ang live broadcast ng contract signing ni Sofia bilang bagong mukha ng Formula racing team na sinusuportahan ng kumpanya ni Mateo.

 

Naroon si Mateo, nakatayo sa tabi ni Sofia. Mukha silang isang perpektong pares—ang matagumpay na negosyante at ang magandang kampeon. Nang matapos ang pormal na pirmahan, tinanong si Mateo ng isang kilalang host tungkol sa inspirasyon sa kanyang buhay.

 

Tumitig si Mateo sa camera. Ang kanyang mga amber na mata ay tila tumagos sa screen ng telebisyon, diretso sa aking nagdurusang kaluluwa.

 

“Paano mo ipapaalam sa taong gusto mo… na mahal mo siya?”

 

Nanginginig kong binitawan ang platito na hawak ko. Nabasag ito sa sahig, kasabay ng huling piraso ng aking pag-asa.

 

Para sa akin, malinaw ang mensahe. Tinatanong niya iyon para kay Sofia. Pagod na siyang maging asawa ko sa papel lamang. Gusto na niyang ipaalam kay Sofia ang kanyang nararamdaman pagkatapos ng dalawang taon ng sapilitang pagkakahiwalay dahil sa akin.

 

“Tapos na, Anya…” bulong ko sa aking anak habang niyayakap ko siya nang mahigpit. “Pakakawalan ko na ang daddy mo.”

 

Nang gabing iyon, matapos matulog ni Anya, inihanda ko ang mga papeles ng divorce. Pinirmahan ko na ang aking bahagi at iniwan ko ito sa ibabaw ng kanyang unan. Kinuha ko ang aking passport, ang mga gamit namin ni Anya, at lumipad kami patungong Italya nang walang pasabi sa kahit kanino.

 

Inisip ko na sa wakas, magiging malaya na siya. Magiging masaya na si Mateo sa piling ng babaeng totoong mahal niya.

 

 

 KABANATA 3: Ang Pagtatagpo sa Florence at ang Red Ribbon

 

Isang buwan ang lumipas.

 

Nirentahan ko ang isang maliit, lumang apartment sa Florence, Italya. Dito, sinubukan kong magsimula ng bagong buhay kasama si Anya. Mahirap, ngunit may kapayapaan. Wala na ang takot na baka makita ko ang malamig na tingin ni Mateo na nagpapaalala sa akin ng aking mga kasalanan.

 

Ngunit ang kapayapaang iyon ay pansamantala lamang.

 

Isang hapon, habang naglalakad ako pabalik sa apartment bitbit ang ilang pinamili mula sa palengke, naramdaman ko ang isang kakaibang presensya sa aking likuran. Bago ko pa man magawang lumingon, isang malakas na braso ang humila sa akin sa isang madilim na eskinita sa pagitan ng dalawang lumang gusali.

 

Sisingit na sana ako sa takot, ngunit ang amoy ng Gardenia—ang amoy na nakatatak na sa aking puso at isipan—ang nagpatigil sa akin.

 

“Mateo…” bulong ko, hindi makapaniwala.

 

Ang kanyang mukha ay puno ng galit na hindi ko kailanman nakita noong magkasama pa kami. Ang kanyang mga mata ay mapula, tila hindi natulog ng ilang linggo, at may mga magaspang na balbas na tumutubo sa kanyang panga. Ang kanyang dati’y maayos na buhok ay magulo.

 

“Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang umalis?” ang kanyang boses ay parang galing sa ilalim ng lupa, malat at puno ng panganib.

 

“Mateo, pinirmahan ko na ang mga papeles… malaya ka na kay Sofia—”

 

Hindi ko natapos ang aking sasabihin nang hilahin niya ako nang mas malakas at dalhin sa isang itim na kotse na naghihintay sa gilid ng kalsada. Bago ko pa man magawang humingi ng saklolo, ibinestya niya ako sa loob at mabilis na pinaandar ang sasakyan.

 

Dinala niya ako sa isang lumang mansyon sa labas ng Florence—isang pribadong ari-arian na pagmamay-ari pala ng kanyang pamilya. Ikinulong niya ako sa isang malaking, madilim na silid na may mga bintanang nakakandado.

 

Nang magtangka akong tumakbo patungo sa pinto, hinarang niya ako. Inihagis niya ako sa kama, hindi sa marahas na paraan, kundi sa paraang desperado na hindi ako makawala. Mabilis niyang kinuha ang isang mahabang pulang satin ribbon mula sa kanyang bulsa.

 

“Mateo, ano ba ito! Bitawan mo ako!” sigaw ko habang pilit kong iniiwas ang aking mga kamay.

 

Ngunit mas malakas siya. Gamit ang pulang laso, iginapos niya ang aking mga pulso nang mahigpit sa isa’t isa, hanggang sa wala nang puwang para ako ay makawala o makalaban. Ang lambot ng satin ay sumasakit sa aking balat dahil sa higpit ng kanyang pagkakatali.

 

Mapula ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. Pagkatapos, bigla siyang lumuhod sa aking harapan, isinandal ang kanyang ulo sa aking kandungan habang niyayakap ang aking baywang nang napakahigpit. Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang buong katawan.

 

“Huwag ka nang tatakas, Alyssa,” ang kanyang boses ay basag, puno ng matinding sakit na ngayon ko lamang narinig mula sa kanya. “Huwag mo akong iwan… pakiusap.”

 

Napatulala ako sa dilim. “Mateo… bakit? Hindi ba’t gusto mo si Sofia? Hindi ba’t kaya ka pumunta sa event na iyon ay para sa kanya?”

 

Inangat ni Mateo ang kanyang ulo. Ang kanyang mga amber na mata ay basang-basa ng luha. Huminto siya sandali, mas lumapit sa aking tainga, at ang bawat salita ay tila idinidikit sa aking balat tulad ng isang sumpa:

 

“Kapag tumakas ka pa… papatayin kita. At pagkatapos, susunod ako sa iyo. Hinding-hindi kita hahayaang makawala sa akin, Alyssa. Kahit sa kabilang buhay, itatali kita sa akin.”

 

“Hindi ko maintindihan…” umiiyak kong sabi. “Bakit ka nagkakagito? Ikaw ang ayaw sa akin! Dalawang taon mo akong tinalikuran! Dalawang taon mong ipinaramdam sa akin na isa akong malaking pagkakamali!”

 

Huminga nang malalim si Mateo, at ang mga sumunod niyang salita ang tuluyang nagpabago sa lahat ng alam ko tungkol sa aming nakaraan.

 

 

 KABANATA 4: Ang Katotohanan sa Likod ng “Pagdukot”

 

“Sa tingin mo ba talaga, Alyssa, ay magagawa mo akong kidnapin kung hindi ko ginusto?”

 

Ang tanong ni Mateo ay tila isang malakas na kulog na yumanig sa aking buong pagkatao. Napatitig ako sa kanya, hindi makapagsalita.

 

“Ano… anong ibig mong sabihin?” nanginginig kong tanong.

 

Tumayo si Mateo at dahan-dahang tinanggal ang pagkakatali ng pulang laso sa aking mga kamay. Ngunit sa halip na palayain ako, kinuha niya ang aking mga kamay at inilagay ang mga ito sa kanyang leeg, pinipilit akong hawakan siya nang mahigpit.

 

“Isang anim na talampakang lalaki, varsity player sa UP, at may sariling mga bodyguard… sa tingin mo ba talaga ay madali mo akong mapapainom ng pampatulog sa isang bar nang hindi ko napapansin?” may mapait na ngiti sa kanyang mga labi habang nakatitig sa akin. “Alam ko ang plano mo, Alyssa. Noong gabi na nilagyan mo ng gamot ang baso ko, nakita ko ang nanginginig mong mga kamay. At ininom ko iyon nang kusang-loob dahil alam kong iyon lamang ang tanging paraan para mapalapit ka sa akin.”

 

Gumuho ang aking mundo sa narinig ko. Ang gabing inakala kong ako ang may kontrol, ang gabing inakala kong naging kriminal ako para sa pag-ibig, ay isang dula pala na hinayaan niyang mangyari.

 

“Bakit?” bulong ko, habang patuloy na dumadaloy ang aking mga luha. “Kung ganoon… bakit hindi mo sinabi? Bakit ka nanatiling malamig sa akin nang dalawang taon?”

 

Bumuntong-hininga si Mateo, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang kahinaan sa kanyang mga mata.

 

“Dahil natatakot ako,” pag-amin niya. “Mula pa noong high school, alam ko nang palagi kang nakatingin sa akin. Alam kong sinusundan mo ako. Noong una, natatakot ako sa tindi ng tingin mo. Pero habang tumatagal, nasanay ako. Nasanay akong palagi kang nasa likod ko. Noong narinig kong nag-aaral ka nang husto para lang makapasok sa UP, doon ko nalaman na hindi ko na rin kayang mabuhay nang wala ka.”

 

“Pero si Sofia…”

 

“Si Sofia ay pinsan ko,” diretsong sagot ni Mateo. “Siya ang tanging nakakaalam ng lihim kong pagtingin sa iyo. Noong mga araw na iyon sa UP, humingi ako ng tulong sa kanya dahil hindi ko alam kung paano ka lalapitan nang hindi ka natatakot. Ang paghalik niya sa akin, ang pagyakap niya… ginawa namin iyon para tingnan kung magseselos ka, kung lalapit ka sa akin para bawiin ako. Pero sa halip na lumapit ka, tumakbo ka palayo at umiyak sa gymnasium.”

 

Napatakip ako sa aking bibig. Ang hapong inakala kong katapusan ng aking mundo ay isa palang malaking maling akala.

 

“At ang tanong ko sa telebisyon nang araw na iyon…” pagpapatuloy ni Mateo, habang dahan-dahang hinahaplos ang aking pisngi. “Hindi iyon para kay Sofia. Tumingin ako sa camera dahil alam kong nanonood ka sa bahay. Dalawang taon na nating kasal, ngunit kahit kailan ay hindi mo ako tinatrato bilang isang totoong asawa. Palagi kang may takot sa mga mata mo kapag tumitingin ka sa akin. Inisip ko na baka napilitan ka lang, na baka nagsisisi ka na sa pagpili sa akin. Kaya tinanong ko ang camera… Paano ko ipapaalam sa taong gusto ko na mahal mo siya? Dahil gusto kong malaman kung paano ko ipararamdam sa iyo ang pagmamahal ko nang hindi kita natatakot.”

 

“Pero iniwan mo ang mga papeles ng divorce,” galit na may kasamang sakit na sabi ni Mateo, at muling sumiklab ang apoy sa kanyang mga mata. “Nang makita ko ang mga papel na iyon sa ibabaw ng unan ko, doon ko napatunayan na handa mo akong iwan nang ganoon kadali. Muntik na akong mabaliw, Alyssa. Hinalughog ko ang buong Maynila, ginamit ko ang lahat ng aking ari-arian para lamang mahanap ka. At nang malaman kong narito ka sa Florence, sumunod ako agad.”

 

Yumakap muli si Mateo sa aking leeg, ang kanyang hininga ay mainit at mabilis.

 

“Huwag mo nang gagawin iyon muli. Hinding-hindi kita pakakawalan. Kung kailangan kong maging halimaw para manatili ka sa tabi ko, gagawin ko.”

 

 

 KABANATA 5: Ang Bagong Simula sa Ilalim ng Gardenia

 

Tiningnan ko si Mateo—ang lalaking inakala kong pilit ko lamang tinalian, ngunit ang totoo ay matagal na palang nagpatali sa akin nang kusa. Ang aming pag-ibig ay hindi perpekto. Ito ay nabuo sa pagitan ng mga lihim, maling akala, at matinding obsesyon mula sa aming dalawa. Ngunit sa kabila ng lahat ng dumi at sakit, ang pagmamahal na ito ay totoo.

 

Inabot ko ang kanyang mukha at dahan-dahang hinaplos ang kanyang mga pisngi.

 

“Hindi ko na gagawin iyon,” bulong ko sa kanya. “Hindi ko na kailangang tumakas… dahil sa wakas, nahanap ko na ang aking tahanan.”

 

Ngumiti si Mateo—isang tunay at napakagandang ngiti na nagmula sa kanyang puso. Hinalikan niya ako nang may pagsinta, isang halik na nagbura sa dalawang taon ng aming malamig na pagsasama.

 

Pagkalipas ng ilang araw, nagpasya kaming bumalik sa Maynila kasama si Anya. Ang mansyon sa Forbes Park na dati’y kasing lamig ng yelo ay napuno na ngayon ng init, tawanan, at pagmamahal. Hindi na kami mga estranghero sa iisang bubong; kami ay dalawang taong natutong magbukas ng puso sa isa’t isa pagkatapos ng mahabang panahon ng pagtatago.

 

Isang hapon, habang naglalaro si Anya sa aming hardin na napapaligiran ngayon ng mga namumukadkad na bulaklak ng Gardenia, lumapit sa akin si Mateo mula sa aking likuran at niyakap ako nang mahigpit.

 

Inilagay niya ang pulang satin ribbon sa aking palad.

 

“Para saan ito?” tanong ko habang nakangiti.

 

Bumulong si Mateo sa aking tainga, may halong biro ngunit may seryosong pangako sa kanyang boses:

 

“Iyan ang paalala na kahit anong mangyari… ikaw at ako ay habambuhay nang nakatali sa isa’t isa. At hinding-hindi kita papayagang makawala.”

 

Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon ng aking pagmamahal sa kanya, alam ko na ang aking puso ay sa wakas ay ligtas na sa kanyang mga kamay.