ANG BALLROOM NA PARA SA KASAL KO, IBINIGAY NIYA SA BDAY NG KABABATA NIYA: “MASYADO NIYA AKONG MAHAL, HINDI NIYA AKO MAGAGAWANG IWAN.”

Tatlong araw bago ang kasal namin, kinansela ng fiancé ko ang serye ng kasal na tatlong taon kong pinaghandaan at pinagpuyatan.

Hindi dahil sa wala kaming pera, at mas lalong hindi dahil sa may emergency. Kinansela niya ito dahil lang sa isang pakiusap ng kababata niya: “Lance, gusto kong ganapin ang birthday ko sa Grand Horizon Ballroom ng Monarch Hotel.”

At walang pag-aalinlangang ibinigay sa kanya ng fiancé ko ang buong silya, lamesa, dekorasyon, at sirkulasyon na para sana sa akin.

Nakatayo ako sa labas ng VIP lounge ng bar kung nasaan si Lance Cruz at ang mga kaibigan niya. Hawak ko ang isang thermal flask na may mainit na sabaw ng bulalo na personal ko pang niluto para sa kanya dahil alam kong magpapakalasing siya ngayong gabi. Ngunit bago ko pa man maikot ang doorknob, narinig ko ang tawanan sa loob.

“Seryoso ka ba talaga, Lance? Nababaliw ka na ba?” tanong ng kaibigan niyang si Harvey. “Ibinigay mo talaga kay Vee ang ballroom para sa birthday niya? Paano si Hazel? Alam na ba niya? Saan mo siya pakakainin sa araw ng kasal niyo? Sa gedli?”

“Oo nga, Lance,” hirit pa ng isa. “Ang ballroom na ‘yun, mula sa menu, sa disenyo ng mga bulaklak, hanggang sa kulay ng kurtina, si Hazel ang nag-asikaso niyan nang tatlong taon. Halos magkasakit siya para lang maging perpekto ang kasal niyo. Pundasyon ng pagmamahal niya ‘yun!”

Narinig ko ang mahinang lagok ng alak ni Lance bago siya sumagot sa malamig at walang pakialam na tono.

“Masyado akong mahal ni Hazel. Noong nasunog ang bodega namin noon, muntik na siyang mamatay para lang iligtas ako. May malaking peklat pa siya sa likod dahil doon. Sa tingin niyo ba, magagalit siya sa akin dahil lang sa isang venue ng kasal?”

Humalakhak si Lance, tunog na tunog ang kayabangan. “At saka, hindi ba palagi niyang sinasabi na basta ako ang papakasalan niya, kahit saan kami ikasal ay okay lang sa kanya? Pagkakataon na rin ito para subukan kung totoo nga ang pagmamahal niya.”

Napatitig ako sa hawak kong flask. Ang init ng sabaw ay tila lumusot sa metal at dahan-dahang pumapaso sa aking palad, ngunit mas masakit ang tila pinipiranggot kong puso sa loob ng aking dibdib.

Tatlong taon. Tatlong taon kong tiniis ang pagiging kuripot niya pagdating sa akin. Noong sinabi kong gusto kong magdagdag ng isang dessert table na may mga artisanal macarons at pastillas para sa mga bata, sinigawan niya ako.

“Isang mesa ng matamis, nagkakahalaga ng bente-singko mil? Hazel, nagpapalago ka ba ng pera sa likod-bahay? Kakain lang ang mga bisita, hindi sila pupunta roon para panoorin ang karangyaan mo!” ang sabi niya noon. Pagkatapos, pinilit niya akong bumili ng pinakamurang cupcakes na lasang karton, at nagreklamo pa rin siya sa presyo habang nagbabayad.

Ngunit para kay Veronica “Vee” Mendoza—ang kababata niyang kakauwi lang galing Amerika—hindi lang dessert table ang ibinigay niya. Ibinigay niya ang buong ballroom na nagkakahalaga ng milyun-milyon, kasama ang lahat ng pangarap na binuo ko.

“Pero kasal niyo ‘yun, iba pa rin ang pakiramdam,” pangangatwiran muli ni Harvey. “Masyadong masakit ‘yan para sa isang babae, Lance. Baka magwala si Hazel.”

Narinig ko ang kalansing ng lighter habang pinaglalaruan ito ni Lance sa kanyang mga daliri.

“Kung sasabihin ko sa kanya ngayon, iiyak lang ‘yun at magtatanong ng kung ano-ano. Wala akong oras para amuhin siya. At huwag niyo nga akong asarin. Mahal na mahal ako niyan. Hinding-hindi niya ako magagawang iwan. Ano ba naman ‘yung magparaya siya ng isang gabi para kay Vee?”

Biglang tumunog ang cellphone ni Lance. Sa screen, alam kong ang pangalang “Vee” ang lumabas dahil biglang tumahimik ang buong silid.

“Ayan na pala ang tunay na prinsesa,” panunukso ng mga kaibigan niya.

Sumagot si Lance, at ang boses niyang laging malamig at iritado sa akin ay biglang naging malambot at puno ng pag-aalaga. “Vee? Bakit napatawag ka?”

“Lance… totoo ba?” narinig ko ang mahina at tila naglalambing na boses ni Vee mula sa speakerphone. “Naka-book mo talaga ang Grand Horizon Ballroom para sa birthday ko? Balita ko, kailangan ng anim na buwan hanggang isang taon para lang makareserba roon.”

“Oo, tapos na. Lahat ng gusto mo, ibibigay ko. Sa gabi ng birthday mo, ang buong palapag na ‘un ay para sa iyo lang.”

“Pero… hindi ba kasal niyo ni Hazel ‘yun? Baka magalit siya…”

“Hindi ‘yun magagalit. Mabait si Hazel, at hindi niya pinapahalagahan ang mga ganyang bagay. Basta sumaya ka sa birthday mo, sapat na sa akin.”

Narinig ko ang mahinang tawa ni Vee. “Salamat, Lance. Ang bait-bait mo talaga sa akin. Sa gabi ng party, isusuot ko ‘yung silver gown na binili mo, at isasayaw kita bilang unang sayaw ko.”

“Sige, hihintayin ko ‘yan.”

Pagkababa ng tawag, muling nag-ingay ang barkada niya. “Grabe ka, Lance! Buong palapag talaga? Gagawin mo na bang reyna si Vee bago pa man ang kasal niyo ni Hazel?”

Sumagot si Lance habang sumisipsip ng alak, “Matagal na kami ni Hazel, parang mag-asawa na rin ang turingan namin kaya hindi na niya kailangan ng mga ganyang arte. Pero si Vee, pinalaki sa luho ‘yan ng pamilya niya. Kakauwi lang niya ng Pilipinas, kaya gusto ko namang maramdaman niya na espesyal siya rito.”

Nanginginig ang aking mga tuhod. Para akong nakalunok ng durog na yelo. Ang lamig ay gumapang mula sa aking sikmura hanggang sa aking utak.

Dahan-dahan akong tumalikod at bumaba sa lobby ng hotel. Nakita ako ng Front Desk Manager na si Ms. Florence. Agad siyang tumayo nang diretso.

“Ma’am Hazel, bakit po kayo aalis? Nandoon pa po si Sir Lance sa taas.”

Inabot ko sa kanya ang flask ng bulalo. “Pakibigay na lang sa kanya.”

Tinanggap niya ito nang may pag-aalangan. “Ma’am… tungkol po pala sa dekorasyon ng kasal niyo… Itutuloy pa rin po ba natin ang orihinal na plano? Nakatanggap kasi kami ng tawag mula sa opisina ni Sir Lance. Sabi niya, papalitan daw ang Grand Horizon Ballroom para sa birthday party ni Ms. Veronica Mendoza.”

Tumingin ako sa kanyang name tag, pagkatapos ay diretso sa kanyang mga mata.

“Ms. Florence, sa patakaran ng Monarch Hotel Group, maaari bang kanselahin o ilipat ang isang napagkasunduang reservation ng kasal nang walang personal na pirma ng parehong ikakasal?”

Bahagyang nagulat si Ms. Florence. “Sa pangkalahatan po, kailangan ang pirma ng dalawang panig. Ngunit sabi po ni Sir Lance ay pumayag na kayo, at nagdala ang kanyang assistant ng isang digital authorization letter na may pirma niyo.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Hindi ko pinirmahan ‘yan. Pineke nila ang pirma ko.”

Namutla si Ms. Florence at agad na binuksan ang system. “Ma’am Hazel, kung ganoon po… baka po may nagka-error sa system o—”

“Huwag kang mag-alala,” pinutol ko ang kanyang sasabihin. Kumuha ako ng isang itim na business card mula sa aking pitaka at dahan-dahang inilapag ito sa counter. “Huwag mong ipapaalam kay Lance na nalaman ko ito. Bukas ng alas-nwebe ng umaga, gusto kong makita ang buong log ng transaksyon sa aking lamesa.”

Nang makita ni Ms. Florence ang gintong logo at ang pangalang nakasulat sa card, nanginginig ang kanyang mga kamay. Halos mabitawan niya ang flask.

“Kayo… kayo po ang…”

“Huwag ka nang magtanong,” seryosong sabi ko. “Gawin mo na lang ang sinabi ko.”

“O-Opo, Ma’am… masusunod po.”

Lumabas ako ng hotel at sumakay sa naghihintay na sasakyan sa labas. Pagka-upo ko, tumunog ang aking cellphone. Isang notification mula sa Instagram ni Vee.

Nag-post siya ng larawan ng Grand Horizon Ballroom na may caption: “Being someone’s favorite means you never have to worry about anything in this world. 🤍✨ #Blessed #Spoiled”

At ang unang-unang nag-like? Si Lance Cruz.

Itinabi ko ang aking cellphone. Tumingin sa akin ang driver ko sa rear-view mirror.

“Ma’am Hazel, uuwi na po ba tayo sa apartment niyo ni Sir Lance?”

Huminga ako nang malalim, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naramdaman ko ang kakaibang gaan sa aking dibdib.

“Hindi. Ihatid mo ako sa Santos Ancestral Estate sa Forbes Park. Panahon na para bumalik ako sa sarili kong tahanan.”

Sa araw ng kasal na siyang araw din ng birthday ni Vee, tumatawag si Lance nang paulit-ulit. Nang sa wakas ay sagutin ko ito, galit na galit ang kanyang boses.

“Hazel! Nasaan ka na ba?! Kanina pa naghihintay ang pamilya ko rito sa simbahan! Bakit wala ka pa? At bakit wala pa ang mga sasakyan na dapat ay maghahatid sa mga bisita?!”

Tumingin ako sa labas ng bintana ng aking sasakyan—isang marangyang Rolls-Royce na may kasunod na limang bodyguards.

“Lance,” mahinahong sagot ko. “Nakalimutan mo na ba? Matagal na akong nakapirma sa sarili kong tadhana. Pauwi na ako sa amin.”

“Anong pauwi?! Ang kasal natin—”

“Walang kasal na magaganap ngayon, Lance. At sa tingin ko, mas dapat mong alalahanin ang birthday party ng paborito mo…”

 Part 2: Ang Pagtutuos ng Tunay na Reyna (Ang Pagbagsak ng Pamilyang Cruz)

Nanginginig ang kamay ni Lance Cruz habang hawak ang kanyang telepono. Ang malamig at matigas na tono ni Hazel Santos sa kabilang linya ay hindi ang Hazel na kilala niya sa loob ng tatlong taon. Ang Hazel na kilala niya ay laging tahimik, laging sumusunod, at laging nakangiti kahit gaano pa niya ito balewalain.

“Hazel? Anong ibig mong sabihin na walang kasal na magaganap?! Huwag ka ngang magbiro nang ganyan! Tatlong araw na kitang hindi ma-contact, tapos ngayon mag-iinarte ka?!” sigaw ni Lance habang naglalakad nang pabalik-balik sa holding room ng simbahan.

“Hindi ako nagbibiro, Lance. At hinding-hindi na ako muling magbibiro sa iyo,” sagot ni Hazel bago tuluyang pinatulan ang tawag.

“Hazel! Hazel!” sigaw ni Lance, ngunit tanging abalang tunog na lang ng linya ang kanyang narinig.

“Ano ba ‘yan, Lance? Bakit sumisigaw ka riyan?” pumasok ang kanyang ina, si Madam Cynthia Cruz, na abot-tainga ang ngiti habang suot ang isang mamahaling terno na kulay ginto. “Nasaan na ba si Hazel? Dapat ay nandito na siya para tulungan akong mag-ayos ng aking alahas. At nasaan na ba ang coordinator? Bakit parang walang mga bulaklak sa altar?”

“Hindi ko alam, Ma,” iritadong sagot ni Lance habang sinusubukan muling tawagan si Hazel, ngunit naka-block na ang kanyang numero. “Hindi sumasagot si Hazel. Sabi niya… pauwi na raw siya sa kanila at walang kasal na magaganap.”

Napa-ismid si Madam Cynthia. “Naku, nag-iinarte lang ‘yan dahil alam niyang kasal niyo na ngayon. Akala naman niya kung sino siyang mayaman para magpabebe ng ganyan. Huwag mo ngang pansinin, Lance. Sa huli, babalik din ‘yan sa iyo nang gapang. Ni wala nga siyang pamilyang matatakbuhan kundi ang mga tiyahin niyang nasa probinsya. At huwag niyang kakalimutan, ang pamilya natin ang nagbigay sa kanya ng bubong at pagkain noong mga panahong naghihirap siya!”

Hindi mapakali si Lance. May kung anong takot ang dahan-dahang gumagapang sa kanyang puso, ngunit pinilit niyang iwaksi ito. “Baka nga nag-tatantrums lang siya dahil nalaman niyang inilipat ko ang ballroom para kay Vee. Pero maliit na bagay lang ‘un! Bakit kailangang palakihin?”

Sa kabilang banda, sa loob ng Santos Ancestral Estate sa Forbes Park, nakatayo si Hazel sa harap ng isang malaking salamin. Ang kanyang kasuotan ay hindi ang simpleng RTW wedding gown na pinilit ni Lance na bilhin niya sa divisoria para “makatipid.”

Suot niya ang isang pasadyang ivory silk gown na nilikha ng isang sikat na designer sa Paris—isang gown na matagal nang nakatago sa kanyang closet, naghihintay para sa araw na tatayo siya bilang tunay na reyna ng pamilya Santos.

“Hija,” pumasok ang kanyang lolo, si Don Alejandro Santos, ang patriarch ng Santos Group at isa sa pinakamayamang tao sa bansa. Hawak nito ang isang baston na may gintong hawakan, ngunit tuwid na tuwid ang tindig nito at puno ng awtoridad ang mga mata. “Sigurado ka ba sa desisyon mo? Tatlong taon mong pinrotektahan ang lalaking iyon, tinago mo ang tunay mong pagkakakilanlan para lang masiguradong mahal ka niya dahil sa kung sino ka, at hindi dahil sa pera natin. Ngunit ganito lang ang igaganti niya sa iyo?”

Humarap si Hazel sa kanyang lolo at ngumiti nang buong pait at determinasyon. “Lolo, nabulag ako ng utang na loob noon dahil iniligtas niya ako sa isang insidente noong mga bata pa kami. Akala ko siya ang bayani ko. Kaya kahit noong nasunog ang bodega ng pamilya nila limang taon na ang nakakaraan, tinaya ko ang buhay ko para iligtas siya, dahilan kung bakit ako nagkaroon ng malaking peklat sa likod. Ngunit ngayon, narealize ko na… ang pag-ibig ko ay hindi isang regalo na dapat niyang tapakan. Ginawa niyang basahan ang aking dignidad para lang sa isang babaeng pinalaki sa layaw.”

Hinawakan ni Don Alejandro ang kamay ng kanyang apo. “Mabuti at natauhan ka na, Hazel. Ang pamilyang Cruz ay matagal nang nakikinabang sa mga subsidiary companies ng Santos Group. Ang maliit na kumpanya ng konstruksyon ni Lance ay nabubuhay lamang dahil sa mga sub-contracts na ibinibigay natin sa kanila nang palihim sa pamamagitan ng iyong mga utos. Ngayong araw na ito, tatapusin natin ang lahat.”

“Opo, Lolo. Gusto kong makita kung gaano kalawak ang ngiti ni Lance kapag nalaman niyang ang pangarap niyang imperyo ay gumuho na parang kastilyong buhangin.”

Samantala, sa Grand Horizon Ballroom ng Monarch Hotel, abala ang lahat sa paghahanda para sa engrandeng 25th birthday party ni Veronica “Vee” Mendoza.

Ang sulyap ng mga mamahaling chandelier, ang bango ng mga sariwang bulaklak na galing pa sa ibang bansa, at ang marangyang disenyo ng buong palapag ay nagmukhang isang maharlikang piging. Lahat ng ito ay orihinal na pinagpuyatan ni Hazel para sa kanyang kasal.

Suot ang kanyang kumikinang na silver gown, masayang-masaya si Vee habang nakikipag-usap sa mga kaibigan at ilang kilalang tao sa lipunan.

“Vee, ang ganda-ganda naman ng lugar na ito! Sabi ko na nga ba, hindi ka bibiguin ni Lance,” wika ng isa niyang kaibigan. “Balita ko, dapat ay kasal nila ngayon dito? Paano mo napa-book ito?”

Itinaas ni Vee ang kanyang baso ng champagne nang may mapang-aping ngiti. “Well, let’s just say na mas mahalaga ako kay Lance kaysa sa cheap niyang fiancée. Sabi ni Lance, si Hazel naman daw ay sanay sa mga simpleng bagay, kaya okay lang na ilipat ang kasal nila sa isang maliit na function room sa kabilang gusali. Deserve ko naman ang pinakamahusay, di ba?”

Humalakhak ang kanyang mga kaibigan. “Tama ka riyan! Bagay na bagay sa iyo ang lugar na ito. Ikaw naman talaga ang dapat na naging asawa ni Lance kung hindi lang sumingit ang Hazel na ‘un.”

Eksaktong alas-singko ng hapon, dumating si Lance sa Monarch Hotel kasama ang kanyang mga magulang. Bakas sa kanyang mukha ang pagkabalisa dahil hindi pa rin sumasagot si Hazel, at maging ang mga bisita ng kasal nila ay nagsisimula nang magtanong kung nasaan ang ikakasal.

Ngunit nang makita niya si Vee na lumapit sa kanya na may kasamang malambing na yakap, medyo gumaan ang kanyang pakiramdam.

“Lance! Salamat talaga sa pagbibigay sa akin ng ballroom na ito. Ito ang pinakamagandang birthday ko!” masayang sabi ni Vee habang nakakapit sa kanyang braso.

Ngumiti si Lance at hinaplos ang buhok nito. “Basta para sa iyo, Vee. Alam mo namang hindi kita matatanggihan.”

“Ehem,” ubo ni Madam Cynthia na naglalakad palapit. “Lance, may balita na ba kay Hazel? Nagsisimula nang magbulungan ang mga kamag-anak natin sa kabilang function room. Medyo masikip doon at amoy semento pa dahil tila bago pa lang ang pintura.”

“Huwag mong isipin ‘un, Tita Cynthia,” singit ni Vee na may halong pangmamaliit. “Sanay naman si Hazel sa ganyan. At saka, siguradong darating din ‘yun. Sino ba naman siya para tanggihan ang pamilya niyo?”

Ngunit bago pa man makasagot si Lance, biglang bumukas ang malaking pintuan ng ballroom.

Pumasok ang isang grupo ng mga kalalakihan na naka-suit. Sa unahan nila ay si Ms. Florence, ang Front Desk Manager, kasama ang General Manager ng Monarch Hotel at tatlong opisyal na mukhang mga abogado.

Napatigil ang musika. Ang mga bisita sa birthday party ay dahan-dahang natahimik habang nakatingin sa mga bagong dating.

Kunot-noong lumapit si Lance sa kanila. “Ano ito? May problema ba? Bakit kayo pumasok dito nang walang abiso? Kasalukuyan naming ginaganap ang party ni Vee.”

Seryoso ang mukha ng General Manager ng hotel. “Mister Lance Cruz, ikinalulungkot naming ipabatid sa inyo na kailangan nating ihinto ang pagtitipong ito nang mabilis. Kailangan ninyong lisanin ang Grand Horizon Ballroom ngayon din.”

“Ano?!” sigaw ni Lance, naramdaman ang matinding kahihiyan sa harap ng kanyang mga kaibigan at bisita. “Nababaliw na ba kayo? Bayad ang ballroom na ito! Inilipat ko ang reservation ng kasal ko para sa birthday party na ito!”

Lumapit si Ms. Florence na may hawak na tablet at isang folder. “Mister Cruz, ang reservation para sa kasal ninyo ni Ms. Hazel Santos ay ginawa sa ilalim ng kontrata na nangangailangan ng pirma ng dalawang panig bago ito kanselahin o ilipat. Ang ipinasa ng inyong assistant na digital authorization letter ay napatunayang huwad at peke.”

Nagulat si Lance. Bigla siyang pinagpawisan nang malamig. Tumingin siya sa kanyang assistant na nakatayo sa gilid na agad ding umiwas ng tingin.

“Kahit na! Ako ang nagbayad ng downpayment para sa kasal na ‘un! May karapatan akong magdesisyon!” sigaw ni Lance, sinusubukang isalba ang kanyang natitirang mukha.

“Actually, Mister Cruz, hindi kayo ang nagbayad ng downpayment,” malamig na wika ng isa sa mga abogado. “Ang lahat ng bayad para sa reservation ng Grand Horizon Ballroom ay nanggaling sa corporate account ng Santos Group—ang kumpanyang nagmamay-ari ng Monarch Hotel Group. At ang pangalang nakasaad bilang pangunahing may-ari ng reservation ay si Ms. Hazel Santos.”

“Santos Group? Anong pinagsasabi niyo? Ulila na si Hazel! Wala siyang koneksyon sa mga Santos na may-ari ng hotel na ito!” pangangatwiran ni Madam Cynthia na sumingit na rin sa usapan, ang boses ay matinis at puno ng galit. “Huwag niyo kaming lokohin! Ang pamilya namin ang may-ari ng Cruz Construction! Kilala kami sa industriya!”

Isang mahinang tawa ang narinig mula sa likuran ng mga abogado.

Ang mga tao sa ballroom ay dahan-dahang gumawa ng daan habang isang babae ang marahang naglalakad papasok. Suot niya ang isang napakagandang ivory silk gown, ang kanyang buhok ay maayos na naka-ayos, at may suot siyang mamahaling dyamanteng kuwintas na nagniningning sa ilalim ng mga chandelier.

Nanlaki ang mga mata ni Lance. Halos malaglag ang kanyang panga.

“H-Hazel?!” utal na sabi ni Lance. “Anong… anong suot mo? Bakit ganyan ang hitsura mo?”

Hindi lang si Lance ang nagulat. Si Vee ay napaatras habang nakatingin sa suot na gown ni Hazel—isang gown na alam niyang hindi kayang bilhin ng kahit na sinong ordinaryong tao sa Pilipinas dahil limitado lamang ang paggawa nito sa buong mundo.

Tumingin si Hazel kay Lance, walang bakas ng kahinaan o luha sa kanyang mga mata. Ang tanging naroon ay ang malamig at marangyang awtoridad.

“Lance Cruz,” wika ni Hazel, ang boses ay umalingawngaw sa buong ballroom. “Ipinapakilala ko ang aking sarili nang pormal sa iyo at sa iyong pamilya. Ako si Hazel Santos, ang nag-iisang tagapagmana ng Santos Group, at ang tunay na may-ari ng hotel na kinatatayuan ninyo ngayon.”

Katahimikan. Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa buong silid.

“H-Hindi… imposible ‘yan!” sigaw ni Madam Cynthia, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. “Isang mahirap na babae ka lang na walang pamilya! Paano ka naging tagapagmana ng pamilya Santos?!”

Ngumiti si Hazel nang bahagya. “Tatlong taon kong itinago ang aking pagkakakilanlan dahil gusto kong makita kung mamahalin mo ako nang tapat, Lance. Ngunit sa loob ng tatlong taon na ‘un, ano ang ginawa mo? Pinagtiisan ko ang pagiging kuripot mo. Pinagtiisan ko ang mga pang-aapi ng ina mo. At noong humingi ako ng simpleng dessert buffet para sa kasal natin, sinigawan mo ako at tinawag na maaksaya, habang handa ka namang gumastos ng milyun-milyon para sa birthday ng kababata mo gamit ang perang hindi naman sa iyo.”

Humarap si Hazel kay Vee. “At ikaw, Veronica Mendoza. Sabi mo sa post mo, *’Being someone’s favorite means you never have to worry about anything.’* Ngayong araw, ipapakita ko sa iyo kung anong pakiramdam ng walang-wala.”

“Hazel, mag-usap tayo!” nagmamadaling lumapit si Lance at sinubukang hawakan ang kamay ni Hazel, ngunit agad siyang hinarangan ng tatlong matatangkad na bodyguards. “Mali ang hinala mo! Si Vee… kababata ko lang siya! Ikaw ang mahal ko! Ikaw ang papakasalan ko!”

“Papakasalan mo ako?” tanong ni Hazel, may halong pang-uyat ang tono. “Para saan? Para maisalba ang kumpanya ng pamilya mo na kasalukuyan nang idinedeklarang bangkarote?”

“Anong… anong ibig mong sabihin?” tanong ni Lance, biglang kinabahan nang husto.

Inilabas ng abogado ang isa pang dokumento. “Mister Lance Cruz, lahat ng sub-contracts ng Cruz Construction sa ilalim ng Santos Group ay opisyal nang kinansela simula ngayong oras na ito. Bukod pa rito, dahil sa pagpepeke ng inyong digital authorization para sa ballroom na ito, pormal na magsasampa ng demanda ang Monarch Hotel Group laban sa inyo para sa falsification of documents at damages.”

“Hindi! Hindi pwede ito!” sigaw ni Madam Cynthia na halos himatayin na habang nakahawak sa kanyang dibdib. “Lance! Gawin mo ang lahat! Humingi ka ng tawad sa kanya! Ang kumpanya natin… kapag nawala ang mga proyekto ng Santos Group, tuluyan tayong babagsak!”

Nanginginig ang buong katawan ni Lance. Tumingin siya kay Hazel nang may pagsusumamo. “Hazel… pakiusap… huwag mong gawin ito sa akin. Naaalala mo ba ang peklat sa likod mo? Iniligtas mo ako noon sa bodega dahil mahal mo ako, di ba? Hindi mo kayang sirain ang pamilya ko!”

Tumingin si Hazel sa kanyang likod, pagkatapos ay muling tumingin kay Lance nang may matigas na puso. “Ang peklat na ito ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko, Lance. At ngayong araw na ito, tuluyan ko nang buburahin ang pagkakamaling ‘un. Ang pag-ibig ko sa iyo ay tapos na. At ang utang na loob mo sa akin? Sisiguraduhin kong babayaran mo ‘yan hanggang sa huling sentimo.”

Lumingon si Hazel sa General Manager. “Ipalabas ang lahat ng taong walang kinalaman sa hotel na ito. At ang party na ito? Kanselahin.”

“Masusunod po, Ma’am Hazel,” sagot ng General Manager.

Agad na kumilos ang mga security guard ng hotel. Sinimulan nilang paalisin ang mga bisita ni Vee. Ang mga kaibigan ni Vee na kanina lang ay masayang-masaya ay nagmamadaling umalis upang hindi madamay sa kahihiyan, habang ang iba naman ay palihim na kumukuha ng video at larawan na tiyak na magiging laman ng mga balita bukas.

“Lance! Gawin mo ang paraan!” sigaw ni Vee habang hinihila ng mga security guard ang kanyang magandang silver gown palabas. “Ang birthday ko! Ang reputasyon ko! Paano na ito?!”

Ngunit hindi na siya marinig ni Lance. Nakaluhod na si Lance sa malamig na sahig ng ballroom, hawak ang kanyang ulo habang unti-unting napagtatanto ang laki ng kanyang nawala. Nawala ang kanyang kumpanya, ang kanyang pamilya ay nahaharap sa malaking demanda, at ang babaeng tunay na nagmahal at nagprotekta sa kanya sa loob ng tatlong taon ay tuluyan nang lumipad palayo na hindi na niya kailanman maaabot.

Dahan-dahang tumalikod si Hazel. Habang naglalakad siya palabas ng ballroom, ang bawat hakbang niya ay puno ng dignidad at kapayapaan.

Sa wakas, malaya na siya. Malaya na ang tunay na reyna.

***

Paglipas ng isang linggo, naging laman ng mga balita sa buong bansa ang mabilis na pagbagsak ng Cruz Construction. Maraming mga creditors ang sumugod sa kanilang tanggapan, at si Lance Cruz ay tuluyang nawalan ng lisensya at ari-arian dahil sa mga kasong isinampa laban sa kanya.

Isang maulan na hapon, nakatayo si Lance sa labas ng malaking gate ng Santos Ancestral Estate. Basang-basa siya sa ulan, nanghihina, at nagmamakaawang makita si Hazel kahit isang sandali lamang upang humingi ng tawad.

Isang marangyang Rolls-Royce ang dahan-dahang lumabas ng gate. Huminto ito sa tapat niya.

Bumaba ang bintana ng sasakyan, at doon ay nakita niya si Hazel. Napakaganda nito, mukhang sariwa, at walang bakas ng kahit anong lungkot.

“Hazel… Hazel, patawarin mo ako… Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon…” pagsusumamo ni Lance habang nakahawak sa bintana ng sasakyan.

Tumingin sa kanya si Hazel, ngunit wala nang galit sa kanyang mga mata. Tanging kawalan na lang ng pakialam—ang pinakamasakit na reaksyon na maaaring makuha ng isang tao.

“Driver,” seryosong utos ni Hazel. “Ipatakbo mo na ang sasakyan. May mas mahahalagang bagay pa akong dapat asikasuhin.”

Itinaas muli ang bintana, at ang sasakyan ay mabilis na umalis, iniwan si Lance Cruz sa ilalim ng malamig na ulan, kasama ang kanyang mga pagsisisi na habambuhay niyang dadalhin.