Sa loob ng tatlong buwan, tuwing gabi kapag katabi ko ang aking asawa sa kama, may naaamoy akong kakaibang mabahong amoy…

 

At tuwing sinusubukan kong linisin ang kama, palagi siyang nagagalit.

Nang umalis siya para sa isang business trip, pinutol ko ang kutson — at ang nakita ko sa loob ay nagpatigil sa tibok ng puso ko…

 

Walong taon na kaming kasal ni Miguel. Nakatira kami sa isang maliit ngunit komportableng bahay sa Quezon City. Si Miguel ay isang sales manager sa isang electronics company, kaya madalas siyang ma-assign sa iba’t ibang probinsya tulad ng Cebu at Davao. Mabait si Miguel, tahimik, at maalaga. O… iyon ang akala ko sa loob ng halos isang dekada.

 

Nagsimula ang lahat tatlong buwan na ang nakalilipas.

 

Isang gabi, pagkahiga ko sa tabi niya, sinalubong ako ng isang kakaibang amoy. Hindi ito amoy ng pawis o dumi mula sa trabaho. Masangsang ito. Matamis na maasim na parang may nabubulok.

 

“Miguel, may naaamoy ka ba?” tanong ko habang nakatakip ang ilong sa kumot.

 

Kumunot ang noo niya, hindi man lang nag-angat ng tingin mula sa kanyang cellphone. “Masiyado ka lang sensitive, Ana. Wala namang amoy. Matulog ka na nga.”

 

Noong una, naniwala ako. Inisip kong baka guni-guni ko lang dahil sa pagod sa gawaing-bahay. Pero habang lumilipas ang mga gabi, lalong sumasakit ang ulo ko sa tindi ng amoy. Parang kumakapit ito sa balat ko, sa buhok ko, at sa bawat sulok ng aming kwarto.

 

Pitong beses ko nang pinalitan ang bedsheet sa loob ng dalawang linggo. Nilabhan ko ang mga kumot gamit ang pinakamabangong fabric conditioner at mainit na tubig. Bumili ako ng mamahaling essential oils, nagsindi ng scented candles, at nag-spray ng perfume sa buong kwarto.

 

Pero gabi-gabi, kapag humihiga na kami, tila sumusuka ang kutson ng masangsang na amoy na iyon. At ang nakakapagtaka, nanggagaling ito mismo sa gilid ng kama kung saan natutulog si Miguel.

 

Isang hapon, habang wala si Miguel, nagpasya akong hatakin ang kutson papunta sa balkonahe para paarawan ito sa ilalim ng matinding sikat ng araw sa Maynila. Naka-shorts lang ako at pawisan nang biglang bumukas ang pinto.

 

Umuwi si Miguel nang mas maaga kaysa sa inaasahan.

 

Nang makita niya akong hinihila ang kutson, biglang nag-iba ang mukha niya. Ang karaniwan niyang kalmadong mga mata ay napuno ng galit at takot. Tumakbo siya palapit sa akin at marahas na hinawakan ang braso ko.

 

“Anong ginagawa mo?!” sigaw niya. Halos mayanig ang buong kwarto sa lakas ng boses niya.

 

“Gusto ko lang paarawan ‘to, Miguel… ang baho na kasi talaga—”

 

“Huwag mong galawin ang mga gamit ko! Hayaan mong ganyan ang kama!” pagpuputol niya sa akin, hingal na hingal habang dahan-dahang ibinabalik ang kutson sa bed frame.

 

Natigilan ako. Sa loob ng walong taon naming pagsasama, hindi niya ako kailanman sinigawan nang ganoon. Hindi niya ako kailanman hinawakan nang ganoong kahigpit. May kakaibang takot na unti-unting lumamon sa puso ko. Bakit siya nagkakaganoon dahil lang sa isang lumang kutson?

 

At dumaan pa ang mga linggo. Ang amoy ay naging halos hindi na matitiis. Pakiramdam ko ay natutulog ako sa tabi ng isang libingan.

 

Hanggang sa dumating ang araw na hinihintay ko.

 

Sinabi ni Miguel na kailangan niyang lumipad patungong Cebu para sa isang tatlong araw na business trip. Habang nag-eempake siya, hindi ko mapigilang mapatitig sa kanya. May kung anong lamig sa kanyang mga kilos.

 

Bago siya lumabas ng pinto, hinalikan niya ako sa noo. “Siguraduhin mong naka-lock ang pinto, Ana. Huwag kang kung anu-ano ang ginagawa dito.”

 

Tumango ako. Pero sa sandaling narinig ko ang pag-andar ng kotse niya paalis ng subdivision, naramdaman ko ang kakaibang lakas ng loob na nanggagaling sa galit at pagdududa.

 

“May mali talaga… kailangan kong malaman ang totoo.”

 

Mag-isa ako sa bahay. Walang makakapigil sa akin.

 

Pumasok ako sa kwarto. Hinila ko ang mabigat na kutson pababa sa sahig. Kumuha ako ng cutter mula sa kusina. Nanginginig ang buong katawan ko, at ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng aking dibdib.

 

Itinapat ko ang talim ng cutter sa gilid ng kutson, sa mismong tahi kung saan natutulog si Miguel.

 

Screeech…

 

Sa unang hiwa pa lang, parang sumabog ang isang bulkan ng napakabahong amoy. Napaurong ako at napasuka sa sahig. Masahol pa ito sa amoy ng patay na daga. Halos mabulag ako sa tindi ng singaw.

 

Napaiyak ako sa takot at dumi, pero hindi ako huminto. Kumuha ako ng basahan para itakip sa aking ilong at bibig. Pinutol ko pa nang mas malaki ang kutson, hinahati ang makapal na foam.

 

At doon… doon ko nakita ang isang malaking itim na garbage bag na mahigpit na nakatali ng packing tape. Nakabaon ito sa loob ng foam na tila sadyang ginupit para paglagyan nito. May mga bahagi ng plastic na may amag na at may tumutulong maitim na likido.

 

Nanginginig ang aking mga kamay habang dahan-dahan kong ginugupit ang packing tape ng plastic.

 

“Diyos ko, huwag naman sana…” bulong ko sa dilim.

 

Nang sa wakas ay bumukas ang plastic bag, napaatras ako at napasigaw nang napakalakas. Ang aking mga tuhod ay nawalan ng lakas, at bumagsak ako sa sahig habang humihagulgol.

 

Sa loob ng plastic bag ay hindi basura.

 

Kundi isang duguang damit ng babae, mga gamit na may bahid ng tuyong dugo, at isang pamilyar na pitaka. Binuksan ko ang pitaka gamit ang nanginginig kong mga daliri. Bumungad sa akin ang isang ID.

 

ID ng isang babaeng tatlong buwan nang nawawala. Ang assistant ni Miguel sa opisina na balita naming nag-resign at bumalik na raw sa kanilang probinsya.

 

At sa ilalim ng mga damit… may isang bagay pa akong nakita na tuluyang nagpatigil sa tibok ng puso ko.

ANG MISTERYO SA ILALIM NG KUTSON: Ang Buong Katotohanan

 

Kabanata 1: Ang Pagbukas ng Impiyerno

 

Hindi sapat ang salitang “takot” para ilarawan ang naramdaman ni Ana sa sandaling magtagpo ang kanyang mga mata at ang laman ng itim na garbage bag. Sa loob ng madilim na silid kung saan siya nangarap na magkaanak, kung saan binuo ang walong taon ng pagsasama, nakatago ang isang krimen na kayang sumira ng kahit sinong matatag na tao.

 

Bukod sa duguang uniporme ng kumpanya at ang pitaka ng nawawalang assistant ni Miguel na si Sandra Ramos, may isa pang bagay na nakabalot sa mas maliit na ziplock bag.

 

Isang mamahaling kwintas na may pendant na letrang ‘S’. Pamilyar kay Ana ang kwintas na iyon—ito ang madalas isuot ni Sandra tuwing bumibisita ito sa kanilang bahay para maghatid ng mga pirmadong dokumento kay Miguel noong mga nakaraang taon.

 

Ngunit ang pinakakila-kilabot sa lahat… sa pinakailalim ng plastic, may mga piraso ng buhok na mahahaba na may kasamang tila tuyong balat at mga kuko. Ito ang pinagmumulan ng matamis at masangsang na amoy na sumisingaw gabi-gabi. Hindi buong katawan ang nandoon, kundi ang mga “tropeo” ng isang karumal-dumal na gawa—mga personal na alaala ng isang biktima na itinago ng isang mamamatay-tao sa mismong higaan ng kanyang asawa.

 

“Hindi… hindi maaari ito,” hikbi ni Ana habang gapang na lumalayo sa kutson. Parang biglang naging pugon ang buong kwarto sa tindi ng init at takot. Ang lalaking niyayakap niya gabi-gabi, ang lalaking nangako sa kanyang harap ng altar na poprotektahan siya hanggang sa huling hininga, ay isang halimaw.

 

Naisip ni Ana ang lahat ng gabi na nagreklamo siya tungkol sa amoy. Naisip niya ang malamig na titig ni Miguel. Ngayon ay nagkaroon ng malinaw at nakakatakot na kahulugan ang lahat ng iyon. Hindi lang simpleng pagiging sensitibo ang kanyang nararamdaman; literal na natutulog siya sa ibabaw ng labi ng isang pinaslang na babae.

 

Pinilit ni Ana na tumayo kahit na parang jelly ang kanyang mga binti. Kailangan niyang tumawag ng tulong. Kailangan niyang tawagan ang mga pulis. Nanginginig ang kanyang kamay habang kinukuha ang kanyang cellphone sa ibabaw ng side table. Ngunit bago pa man niya ma-dial ang emergency hotline, biglang uminit ang kanyang telepono sa pagtanggap ng isang notification.

 

Isang text message mula sa hindi kilalang numero.

 

“Ana, alam kong binuksan mo.”

 

Nabitawan ni Ana ang cellphone. Paano nito nalaman? Tumingin siya sa paligid ng kwarto. Sa isang madilim na sulok ng kisame, malapit sa aircon, may maliit na pulang ilaw na kumukurap.

 

Isang hidden camera.

 

Isang matinding kilabot ang dumaan sa kanyang likod. Binabantayan siya ni Miguel. Alam ni Miguel ang bawat galaw niya. At kung alam ni Miguel na binuksan niya ang kutson… ibig sabihin ay hindi ito papunta sa Cebu.

 

Kabanata 2: Ang mga Lihim na Mensahe

 

Sa gitna ng kanyang hysterical na takot, pilit na pinagana ni Ana ang kanyang utak. Kung mananatili siya sa loob ng bahay na ito, alam niyang katapusan na niya. Kinuha niya ang pitaka ni Sandra mula sa sahig, pati na rin ang ziplock bag na naglalaman ng kwintas at cellphone ng biktima na nakita niya rin sa loob ng garbage bag.

 

Nang i-on niya ang cellphone ni Sandra—na sa kabutihang-palad ay may kaunting baterya pa—ay walang password lock ang lock screen nito, marahil ay dahil sa nagmamadaling i-on o i-off ito ni Miguel bago itago. Ang bumulgar sa kanya ay ang huling chat history sa pagitan ni Miguel at Sandra.

 

Dahan-dahang binasa ni Ana ang mga mensahe, bawat salita ay parang kutsilyong sumasaksak sa kanyang puso.

 

Sandra: Miguel, hindi ko na kayang magtago. Alam na ng asawa mo ang tungkol sa atin? Sabi mo maghihiwalay na kayo. Sabi mo buntis ako at pananagutan mo ako!

 

Miguel: Huwag kang maingay, Sandra. Hayaan mo akong ayusin ang lahat. Huwag kang gagawa ng kahit anong eksena, lalo na sa bahay namin.

 

Sandra: Kung hindi mo sasabihin kay Ana sa linggong ito, ako mismo ang pupunta sa bahay niyo. Ipakikita ko sa kanya ang mga ultrasound result ng anak natin!

 

Miguel: Huwag mong susubukan, Sandra. Magkita tayo sa lumang bodega sa likod ng opisina ngayon gabi. Pag-usapan natin nang maayos.

 

Iyon ang huling palitan ng mensahe. Ang petsa? Tatlong buwan na ang nakakaraan. Eksaktong petsa kung kailan iniulat na nawawala si Sandra Ramos.

 

Napatakip ng bibig si Ana habang umaagos ang mga luha sa kanyang pisngi. Hindi lang pala pagnanakaw o simpleng galit ang dahilan ng pagpatay. Si Sandra ay buntis sa anak ni Miguel. At pinatay siya ni Miguel para protektahan ang kanyang sarili mula sa iskandalo, mula sa kahihiyan, at marahil… para panatilihin ang imahe ng isang “mabuting asawa” kay Ana habang patuloy na nagtatamasa ng yaman mula sa kumpanya.

 

Ngunit bakit sa kutson? Bakit sa mismong kama nila ito itinago?

 

Habang nagbabasa pa si Ana, nakita niya ang isa pang draft message sa notes ni Sandra na hindi na nito naipadala: “Alam ko ang ginawa mo sa unang asawa mo, Miguel. Alam kong hindi siya pumuntang Canada. Sasabihin ko sa pulis ang lahat kapag hindi mo ako pinakasalan.”

 

Unang asawa?

 

Nanigas ang buong katawan ni Ana. Bago sila ikasal ni Miguel, sinabi nito sa kanya na siya ang unang babaeng minahal at pinakasalan niya. Mayroon nga itong nabanggit na ex-fiancée na nagngangalang Beatrice na bigla na lang daw nang-iwan at lumipad patungong Canada, ngunit walang binanggit na kasal.

 

Ibig sabihin, ang buong buhay ni Ana sa piling ni Miguel ay isang malaking kasinungalingan. At ang mas malala, ang “Beatrice” na iyon… nasaan na kaya ngayon? May hinala si Ana na hindi maganda ang kinahinatnan nito.

 

Biglang narinig ni Ana ang tunog ng gulong ng sasakyan na pumarada sa tapat ng kanilang gate.

 

Ang puso niya ay bumubog nang napakabilis. Sumilip siya sa bintana ng kwarto gamit ang bahagyang awang na kurtina. Ang kulay puting SUV ni Miguel ay nakatigil sa tapat. Bumukas ang pinto ng kotse, at lumabas si Miguel na naka-coat pa, ngunit may hawak na siyang isang mahabang metal bar—isang tire wrench.

 

Wala itong dalang maleta. Ang mukha nito ay walang emosyon, parang isang robot na may iisang misyon lang na kailangang tapusin.

 

“Nandito na siya,” bulong ni Ana na halos mawalan ng hininga.

 

Kabanata 3: Isang Bitag ng Kasinungalingan

 

Mabilis na gumawa ng desisyon si Ana. Hindi siya maaaring lumabas sa main door dahil siguradong magkakasalubong sila. Ang tanging daan palabas ay ang sliding door sa balkonahe, ngunit may grills ito na may padlock. Kailangan niyang mahanap ang susi.

 

Narinig niya ang pagpihit ng susi sa pinto sa ibaba.

 

Clack.

 

“Ana? Nandito na ako,” ang malamig na boses ni Miguel ay umalingawngaw sa tahimik na bahay. Parang walang anuman ang nangyari. Ang boses nito ay kalmado, ang parehong boses na nagpapatulog sa kanya gabi-gabi. “Hindi natuloy ang flight ko papuntang Cebu. Masama ang panahon.”

 

Nanginginig na nagtago si Ana sa loob ng walk-in closet sa kanilang kwarto, dala ang kanyang cellphone at ang bag ng ebidensya. Pinigilan niya ang kanyang paghinga, tinatakpan ang kanyang bibig gamit ang dalawang kamay. Ang amoy ng nabubulok na foam at ang duguang gamit sa kwarto ay napakatapang, ngunit ang takot sa kanyang puso ay mas matindi pa.

 

Narinig niya ang mabibigat na hakbang ni Miguel na paakyat sa hagdan. Ang bawat hakbang ay parang tibok ng orasan na nagbibilang ng natitirang oras sa kanyang buhay.

 

Step.

Step.

Step.

 

Huminto ang mga hakbang sa tapat ng pinto ng kwarto.

 

Dahan-dahang bumukas ang pinto. Alam ni Ana na makikita agad ni Miguel ang kutson na nakahiga sa sahig, ang foam na bukas, at ang plastic bag na nagupit na.

 

Naging tahimik ang buong paligid. Walang tunog. Walang sigaw. Ang katahimikang iyon ay mas nakakatakot kaysa sa kahit anong galit.

 

“Ana…” tawag ni Miguel. Mas mababa ang tono ng boses nito ngayon, puno ng panganib. “Sabi ko naman sa’yo, huwag mong pakikialaman ang kama natin. Bakit ba napakatigas ng ulo mo?”

 

Narinig ni Ana ang tunog ng metal bar na kinakaladkad sa sahig. Screeech… screeech…

 

“Alam mo namang ginawa ko lang ‘to para sa atin, ‘di ba?” patuloy ni Miguel habang naglalakad sa loob ng kwarto. “Si Sandra… sinusubukan niyang sirain ang pamilya natin. Gusto niyang kunin ang lahat ng mayroon tayo. Hindi ko pwedeng hayaang mangyari ‘yun. Mahal na mahal kita, Ana. Lahat ng ginagawa ko, para sa kinabukasan natin.”

 

Sinubukan ni Ana na mag-isip. Kung tatawag siya ng pulis ngayon gamit ang bulong, baka marinig siya ni Miguel. Pero wala na siyang ibang pagpipilian. Ipinadala niya ang kanyang lokasyon sa kanyang kapatid na lalaki at sa isang kaibigang pulis, kasama ang maikling mensahe: “TULONG. Papatayin ako ni Miguel. Nasa kwarto ako.”

 

Ngunit bago pa man niya maipadala ang mensahe sa pangalawang contact, biglang bumukas ang pinto ng walk-in closet.

 

Bumungad ang mukha ni Miguel. May ngiti sa kanyang mga labi, ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling patay at walang buhay.

 

“Nahanap din kita,” bulong niya.

 

Kabanata 4: Ang Maagang Pag-uwi

 

Bago pa man makakilos si Ana, mabilis siyang hinablot ni Miguel sa buhok at kinaladkad palabas ng closet. Napasigaw si Ana sa matinding sakit habang pilit na kumakawala. Nabitawan niya ang cellphone na dumulas sa ilalim ng cabinet.

 

“Bitiwan mo ako, Miguel! Hayop ka! Mamamatay-tao ka!” sigaw ni Ana habang sinusubukang sipain ang asawa.

 

Ngunit mas malakas si Miguel. Itinulak niya si Ana sa sahig, malapit sa bukas na kutson. Ang amoy ng agnas ay direktang pumasok sa ilong ni Ana, halo sa amoy ng kanyang sariling pawis at luha.

 

“Mamamatay-tao?” tumawa nang bahagya si Miguel, isang tunog na nagpataas ng balahibo ni Ana. “Sino ba sa atin ang pumatay sa kanya, Ana? Kung hindi dahil sa pagiging maluho mo, kung hindi dahil sa mga pangarap mong bahay sa Quezon City, kailangan ko bang mangurakot sa kumpanya? Kailangan ko bang pumatay para lang hindi tayo mabisto?”

 

“Huwag mo akong isama sa mga kasalanan mo! Wala akong alam sa mga pinaggagawa mo!” dumiin ang boses ni Ana kahit na lumuluha.

 

“Pero nakinabang ka, ‘di ba?” lumuhod si Miguel sa tapat niya, itinutok ang tire wrench sa mukha ni Ana. “Walong taon tayong masaya, Ana. Walong taon nating binuo ang buhay na ito. Bakit kailangan mo pang sirain ngayon? Pwede naman nating kalimutan ‘to. Itatapon ko na itong bag na ito bukas. Sabi ko naman sa’yo, business trip lang ang dahilan ko para magkaroon ng oras na ilipat ang mga gamit na ito sa mas ligtas na lugar.”

 

Napagtanto ni Ana ang lahat. Ang kunwaring “business trip” ni Miguel ay para lang bigyan siya ng pagkakataon na mailipat ang ebidensya nang hindi niya napapansin. Ngunit nagkamali ito sa kalkulasyon—dahil ang matagal nang hinala ni Ana ang nagtulak dito na buksan ang kutson nang gabing iyon.

 

“At si Beatrice?” tanong ni Ana, pilit na pinatatagal ang oras habang nag-aabang ng anumang tunog ng sirena sa labas. “Anong ginawa mo sa kanya?”

 

Natigilan si Miguel. Bahagyang bumaba ang tire wrench. Isang madilim na alaala ang dumaan sa kanyang mukha.

 

“Si Beatrice…” bulong ni Miguel. “Masiyado siyang matanong. Parang ikaw. Akala niya makakatakas siya sa akin at isasama ang pera ko. Pero hindi… walang sinumang umaalis sa akin nang buhay.”

 

Doon napatunayan ni Ana ang kanyang pinakamatinding takot. Si Miguel ay isang psychopath. Isang tao na walang konsensya, na kayang pumatay ng sinumang humarang sa kanyang kagustuhan. At ngayon, siya ang susunod sa listahan.

 

“Mahal kita, Ana,” sabi ni Miguel habang dahan-dahang itinataas muli ang bakal. “Pero hindi ko kayang mabulok sa kulungan. Sana naging masunurin ka na lang.”

 

Kabanata 5: Ang Harapang Puno ng Dugo’t Luha

 

Nang makita ni Ana ang pagbaba ng bakal, ginamit niya ang kanyang buong lakas upang gumulong sa gilid.

 

CLANG!

 

Bumaon ang metal bar sa sahig, millimeters lang ang layo sa ulo ni Ana. Sa galit ni Miguel, muli nitong binuhat ang bakal para hampasin siya. Ngunit bago pa man ito makatama, kinuha ni Ana ang pinakamabigat na bagay na malapit sa kanya—ang mamahaling pabango na nasa ibabaw ng side table—at buong lakas na inihampas ito sa mukha ni Miguel.

 

SMASH!

 

Bumuga ang dugo mula sa ilong ni Miguel. Napapaatras ito habang sumisigaw sa sakit at gulat. Ginamit ni Ana ang pagkakataong iyon upang tumayo at tumakbo palabas ng kwarto.

 

“Ana!” sigaw ni Miguel, ang boses nito ay parang hayop na nasugatan. “Hindi ka makakalabas ng bahay na ito!”

 

Mabilis na bumaba si Ana sa hagdan, ngunit dahil sa dilim at sa kanyang nanginginig na mga binti, nadulas siya sa huling tatlong baitang. Masakit na bumagsak ang kanyang balikat sa sahig ng sala. Napaungol siya sa sakit, pakiramdam niya ay may nabali sa kanyang buto.

 

Sa likod niya, narinig niya ang mabilis na yabag ni Miguel na pababa ng hagdan. Ang dugo mula sa mukha nito ay pumapatak sa kanyang puting polo shirt, na nagmukha siyang multo mula sa impiyerno.

 

Inabot ni Ana ang pintuan ng sala. Sinubukan niyang buksan ang lock, ngunit mabilis na nakalapit si Miguel at sinipa ang pinto para sumara ito muli.

 

Hinawakan ni Miguel ang leeg ni Ana mula sa likod at sinimulan siyang sakalin.

 

“Dito ka lang… dito ka lang sa tabi ko,” bulong ni Miguel habang lalong humihigpit ang hawak sa kanyang leeg.

 

Unti-unting nagdilim ang paningin ni Ana. Nawawalan na siya ng hangin. Naalala niya ang lahat ng magagandang alaala nila—ang kanilang kasal, ang mga simpleng tawanan sa hapag-kainan. Paano naging ganito ang lahat? Paano naging isang bangungot ang kanyang pangarap na buhay?

 

“Hindi ko pwedeng hayaang matapos ito dito,” isip ni Ana.

 

Gamit ang kanyang natitirang lakas, kinapa ng kanyang kamay ang bulsa ng kanyang suot na cardigan. Naramdaman niya ang matigas at matulis na cutter na ginamit niya kanina sa pagputol ng kutson, na naisip niyang ibulsa bago pa man pumasok si Miguel.

 

Inilabas niya ito, binuksan ang talim gamit ang kanyang hinlalaki, at buong lakas na isinaksak sa hita ni Miguel.

 

SLASH!

 

Isang matinding sigaw ng sakit ang pinakawalan ni Miguel habang nabitawan niya ang leeg ni Ana at napahawak sa kanyang hita na ngayon ay mabilis na nilalabasan ng dugo.

 

Bumagsak si Ana sa sahig, ubo nang ubo at naghahabol ng hininga. Ngunit hindi siya huminto. Gumapang siya patungo sa pinto, binuksan ang huling trangka, at sa wakas… bumukas ang pinto sa malamig na hangin ng gabi.

 

Tumakbo siya palabas sa kalsada ng kanilang subdivision, sumisigaw ng sakolo.

 

“TULONG! Tulungan niyo ako!”

 

Sa unahan ng kalsada, nakita niya ang papalapit na mga ilaw ng sasakyan at ang pamilyar na tunog ng sirena ng pulis. Ang kanyang kapatid at ang kaibigang pulis ay dumating na.

 

Bumagsak si Ana sa semento, pagod, sugatan, ngunit sa wakas… ligtas.

 

Kabanata 6: Ang Pagtatapos at ang Bagong Simula

 

Makalipas ang tatlong araw.

 

Nakatayo si Ana sa labas ng bahay sa Quezon City. Nakapaskil na ang dilaw na police line sa paligid ng gate. Ang bahay na dati niyang itinuturing na kanlungan ay isa na ngayong crime scene.

 

Nahuli ng mga pulis si Miguel nang gabing iyon habang sinusubukan nitong tumakas gamit ang kanyang SUV, kahit na may sugat sa hita. Sa masusing imbestigasyon ng mga awtoridad, hindi lamang ang labi ni Sandra Ramos ang natuklasan sa loob ng kutson. Noong winasak ng forensic team ang likod-bahay at ang bodega ng pamilya, nahanap din nila ang mga labi ni Beatrice—ang unang asawa ni Miguel na sinabi nitong lumipad patungong Canada.

 

Napatunayan na si Miguel ay may pattern ng pagpaslang kapag ang kanyang mga kasinungalingan at krimen sa kumpanya ay unti-unti nang nabubunyag ng kanyang mga kapareha.

 

Nakahinga nang maluwag ang pamilya ni Sandra, gayundin ang pamilya ni Beatrice na sa loob ng maraming taon ay walang kaalam-alam sa sinapit ng kanilang anak. Si Ana ang naging susi upang mabigyan ng katarungan ang mga kaluluwang matagal nang sumisigaw sa dilim.

 

Habang nakatitig si Ana sa kwarto sa ikalawang palapag, naalala niya ang amoy. Ngayong alam na niya ang katotohanan, hindi na amoy ng amag o bulok ang kanyang nararamdaman kundi ang amoy ng kalayaan. Ang kalayaan mula sa isang kasinungalingan na muntik nang kumuha ng kanyang sariling buhay.

 

Isang huling tingin ang ibinigay ni Ana sa bahay bago siya sumakay sa kotse ng kanyang kapatid. Hindi magiging madali ang magsimula muli. Ang mga sugat sa kanyang puso at isip ay mangangailangan ng maraming taon para maghilom. Ngunit alam niya, sa bawat gabi na darating, hindi na siya matatakot na matulog sa dilim.