PART 2

 

KABANATA 1: ANG PAGBAGSAK NG MGA BULAKLAK

 

Ang tunog ng bumagsak na pumpon ng mga pulang rosas sa basang semento ay parang nabasag na salamin sa gitna ng matinding katahimikan ng kalsada. Ang mga pulang petals ay kumalat sa basang kalsada, naapakan ng mga gulong ng mga sumusunod na sasakyan sa convoy ng mga bisita.

 

Nakatitig si Tristan sa akin mula sa labas ng sasakyan. Ang kanyang mga mata, na dati’y puno ng kalmado, kumpiyansa, at malamig na pride, ay biglang napuno ng matinding pagkalito, pagkagulat, at hindi maipaliwanag na takot. Ang kanyang bibig ay bahagyang nakabukas, ngunit walang anumang salita ang lumalabas mula sa kanyang lalamunan.

 

“L-Lyka?…” Ang mahinang bulong na iyon ay halos kainin ng hangin at ng ugong ng mga makina, ngunit sapat na para marinig ko sa kabila ng bukas na bintana ng aming kotse.

 

Hindi ako gumalaw. Hindi ako kumurap. Tiningnan ko siya nang walang kahit anong emosyon sa aking mga mata. Wala nang galit na dating nagpapasakit sa aking dibdib, wala nang luha na dating pumapatak sa mga gabi ng aking paghihintay, at higit sa lahat, wala nang kahit katiting na pagmamahal.

 

Sa tabi ko, naramdaman ko ang mainit at malaking kamay ni Lance na dahan-dahang humawak sa aking mga daliri. Tumingin ako sa kanya. Si Lance Villareal ay nakasuot ng napakahusay na tinahi na charcoal black suit. Ang kanyang mga mata ay pinaliligiran ng lalim, determinasyon, at walang katapat na paggalang. Nagsalita siya sa malambot ngunit napakatatag na boses habang nakatitig din kay Tristan.

 

“Handa ka na ba, Lyka?” tanong ni Lance, ang boses ay parang isang yungib na nagbibigay sa akin ng kanlungan.

 

Tumatag ang aking loob. Hinawakan ko nang mas mahigpit ang kanyang kamay. “Handa na ako, Lance.”

 

Bahagyang itinaas ni Lance ang button para isara ang salamin ng kotse. Habang dahan-dahang sumasara ang bintana, nakita ko ang mabilis at nagmamadaling paghakbang ni Tristan patungo sa amin. Mukha siyang nawawalan ng bait sa gitna ng kalsada. Naka-tuxedo pa siya mula sa kilalang Italian designer, ngunit ang kanyang maayos na posture ay tuluyan nang nasira.

 

“Lyka! Lumabas ka diyan! Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Tristan habang pinupukpok nang malakas ang bintana ng aming sasakyan. “Ano ‘yang suot mo?! Sino ‘yang kasama mo sa loob?! Sumagot ka!”

 

Ang mga security guard ng luxury hotel at ang mga opisyal na wedding coordinator ay mabilis na lumapit upang pigilan si Tristan. Sa kabilang sasakyan, bumaba na rin si Monique. Nakasuot ito ng mamahaling French lace gown na pinasadyang gawin sa Europa, ngunit ang kanyang mukha ay puno ng matinding inggit, pagkainis, at galit habang nakikita ang eksenang ginagawa ng kanyang magiging asawa.

 

“Tristan! Ano bang ginagawa mo?!” sigaw ni Monique habang hinahawakan nang mahigpit ang braso ni Tristan at sinusubukang hilahin ito pabalik. “Naghihintay na ang mga bisita natin sa Grand Ballroom! Ang media, ang board of directors, ang mga pinakamalaking investors ng kumpanya mo, naroon silang lahat! Bakit ka nagkakaganyan dahil lang sa babaeng ‘yan?!”

 

Hindi siya pinansin ni Tristan. Sa unang pagkakataon, inalis at tinabig ni Tristan ang kamay ni Monique nang walang pag-aalinlangan. Patuloy siyang tumitig sa humahagibis na kotse namin habang dahan-dahan kaming umaandar papasok sa nakahilera at eksklusibong VIP entrance ng kabilang bulwagan ng hotel.

 

Sa loob ng kotse, dahan-dahan kong ibinaba ang aking tingin sa aming mga kamay ni Lance na nananatiling magkahawak.

 

“Pasensya ka na, Lance… naidamay pa kita sa kaguluhang ito sa mismong araw ng kasal natin,” pabulong kong sabi habang nakatitig sa mga daliri niyang nakatali sa akin.

 

Bahagyang ngumiti si Lance. Ang kanyang mga mata ay tapat, may lalim, at walang kahit anong alinlangan.

 

“Lyka, sinabi ko sa’yo nung unang araw na nagkita tayo sa maliit na coffee shop sa probinsya: Hindi ako pumayag sa kasal na ito para lang iligtas ka o para maging kasangkapan mo sa paghihiganti sa iba. Pumayag ako dahil limang taon na kitang tinititigan mula sa malayo nung nagtatrabaho ka pa bilang junior architectural consultant sa lungsod. Alam ko kung gaano ka kahalaga. Alam ko ang tiyaga at dangal mo. At ngayon na ako ang napili mong makasama sa harap ng Diyos at ng pamilya natin, hinding-hindi ko hahayaan na bastusin ka ng kahit sino—kahit pa ang pinakamayamang tao sa lungsod na ito.”

 

Nagulat ako nang husto sa kanyang sinabi. Limang taon?

 

Nakatitig ako sa kanya habang ang kotse ay dahan-dahang humihinto sa tapat ng entrance ng North Wing Garden Pavilion. Bago ko pa man maitanong ang buong ibig sabihin ng kanyang mga salita, pinagbuksan na kami ng pinto ng driver. Ang araw na ito, na akala ko ay magiging isang pormalidad lamang ng pagtakas sa aking nakaraan, ay nagsimulang magbago tungo sa isang bagong umaga.

 

KABANATA 2: ANG DALAWANG KASAL

 

Habang naglalakad ako sa aisle ng aming kasal sa Garden Pavilion, ang buong bulwagan ay puno ng warmth, sariwang amoy ng mga white lilies, at ang mga taong tunay na nagmamahal sa amin. Ang aking mga magulang ay nakatayo sa dulo ng aisle, may mga luhang umaagos sa kanilang mga pisngi—mga luha ng kaginhawahan at kagalakan dahil sa wakas, nakawala na ako sa pitong taong pagkakatali sa isang lalaking hindi kailanman ako ipinagmalaki o ipinaglaban.

 

Si Lance ay nakatayo sa tapat ng altar, nakatingin sa akin na parang ako lang ang tanging tao sa buong mundo. Walang mga camera ng media, walang mga reporters, at walang pormal na kaplastikan. Ang bawat bisitang naroon ay mga totoong kamag-anak at malalapit na kaibigan.

 

Samantala, sa kabilang panig ng hotel complex, sa Main Grand Ballroom, ang kasal nina Tristan at Monique ay nagaganap din—ngunit sa napakalayo at napakaibang kapaligiran.

 

Ayon sa mga bulong-bulungan ng mga caterers at hotel staff na naglilingkod sa parehong event, sira ang buong mood sa kasal ng billionaire CEO. Si Tristan ay nakatayo sa altar na tila isang estatwang walang kaluluwa. Ang kanyang isip ay malayo. Hindi siya nakangiti kahit nung naglalakad na si Monique patungo sa kanya habang tumutugtog ang mamahaling orchestra.

 

“Nasaan ang tamang disposisyon mo, Tristan?” galit na pabulong na tanong ng tatay ni Monique habang nakatayong katabi nila sa gitna ng seremonya. “Nandito ang lahat ng mga Senador at bangkero! Ayusin mo ang mukha mo!”

 

Hindi nakikinig si Tristan. Sa ilalim ng kanyang mamahaling coat, paulit-ulit niyang pinipindot ang kanyang telepono sa tuwing may pagkakataon. Nagpadala siya ng dose-dosenang mensahe at tumawag nang paulit-ulit sa akin:

 

Lyka, pakiusap mag-usap tayo. Hindi ito nakakatawa.

Sino ang lalaking ‘yun?! Bakit ka nakasuot ng wedding gown?!

Umalis ka diyan sa kabilang wing! Pumunta ka rito sa suite ko ngayon din!

Lyka, nagmamakaawa ako… pakiusap, sumagot ka.

 

Ngunit ang lahat ng kanyang mensahe ay hindi man lang nag-deliver o nag-mark na received. Bago pa man ako pumasok sa aisle ng aking kasal, tuluyan ko nang blinock ang kanyang numero, pinalitan ang aking SIM card, at binura ang lahat ng aming litrato sa nakalipas na pitong taon.

 

Nung dumating ang pinakaimportanteng sandali ng “I do”, natagalan si Tristan bago makasagot.

 

“Mr. Tristan Del Rosario, do you take Monique to be your lawfully wedded wife?” tanong ng pari sa pangalawang pagkakataon, habang ang mga boses ng mga bisita sa ballroom ay nagsimulang mag-ingay sa pagtataka. Ang mga kilalang reporters at lifestyle photographers na inimbitahan ni Monique para sa PR ng kumpanya ay tuloy-tuloy ang pag-flash ng kanilang mga camera.

 

Tumingin si Tristan sa pintuan ng ballroom, na parang umaasang pumasok ako upang pigilan ang kasal. Ngunit walang dumating.

 

“Yes… I do,” walang buhay at malamig na sagot ni Tristan.

 

Pagkatapos na pagkatapos ng seremonya, sa halip na samahan si Monique na makipaghalubilo sa mga business partners at magpa-picture sa malaking cake, mabilis na tumakbo si Tristan palabas ng reception hall. Inalis niya ang kanyang bowtie at dumeretso sa kabilang wing ng hotel kung saan ginanap ang kasal namin ni Lance.

 

Ngunit huli na ang lahat.

 

Pagdating niya sa malaking wooden doors ng Garden Pavilion, ang mga palamuting ilaw ay bahagyang nakapatay na. Ang mga janitor at decorators na lamang ang nagliligpit ng mga natirang bulaklak. Ang mga bisita ay nag-aalisan na habang nagtatawanan at nag-uusap tungkol sa napakagandang kasal.

 

Nakita ni Tristan ang isang malaking wooden photo frame sa entrance. Naroon ang opisyal na wedding picture namin ni Lance—nakangiti ako nang napakatamis at tapat, isang ngiti na hindi na nakita ni Tristan sa aking mukha sa huling tatlong taon na magkasama kami sa condo.

 

Sa ilalim ng litrato, nakasulat sa gintong letra: Lance & Lyka: A Journey into Eternal Love.

 

Nanghina ang dalawang tuhod ni Tristan. Napasandal siya sa malamig na pader ng hallway, hawak ang kanyang dibdib na tila nahihirapang huminga. Ang kanyang pormal na suit ay gusot-gusot na.

 

“Hindi pwede ‘to…” bulong niya sa sarili habang nanlalabo ang kanyang mga mata. “Akin si Lyka… Pitong taon siyang sa akin… Ako ang pumipili kung kailan siya aalis! Paano siyang nakapakasal sa iba sa loob lang ng isang buwan?!”

 

KABANATA 3: ANG MALING AKALA AT ANG PAG-IISA

 

Lilipas ang tatlong buwan pagkatapos ng kasal.

 

Tuluyan na akong lumipat sa probinsya kasama si Lance. Sa tulong ng aking mga natutunan sa arkitektura at sa suporta ni Lance, nagtayo kami ng isang boutique lifestyle interior design studio na nakatutok sa mga eco-friendly at sustainable residential projects. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakakatulog ako nang mahimbing sa gabi nang walang iniisip na sakit sa ulo, walang pag-aalinlangan, at walang takot.

 

Wala nang mga gabing naghihintay ako sa sala hanggang alas-tres ng umaga para lang sa isang lalaking uuwing amoy alak, nagdadahilan ng meeting, at may bahid ng perfume ng ibang babae sa kanyang collar.

 

Si Lance ay ibang-iba kay Tristan sa bawat detalye ng buhay. Tuwing umaga, masaya siyang bumabangon nang maaga para ipagluto ako ng almusal at tsaa. Pinapakinggan niya ang bawat ideya ko sa negosyo at itinuturing akong pantay na partner. Kapag may mga dinner meeting o simpleng pagtitipon sa probinsya, hindi niya ako itinatago sa sulok; sa halip, ipinapakilala niya ako nang may buong pagmamamalaki sa lahat ng tao: “Ito ang asawa ko, si Lyka.”

 

Samantala, sa kabitulan ng lungsod, ang buhay ni Tristan ay dahan-dahang nagkakapirasaso at nagiging isang bangungot.

 

Nang wala na ako sa kanyang apartment, napagtanto ni Tristan kung gaano kalaki ang papel ko sa bawat segundo ng kanyang araw-araw na pag-iral.

 

Nasanay siya na maayos at nakaplantsa ang kanyang mga damit ayon sa kulay, nakahanda ang kanyang mga babasahin bago ang meetings, nakatabi ang kanyang mga susi, at may mainit na sabaw ng gulay tuwing sumasakit ang kanyang peptic ulcer sa hatinggabi. Si Monique, na pinalitan ako sa condo at sa buhay niya, ay walang alam at walang pakialam sa mga bagay na ito.

 

Isang gabi, umuwi si Tristan mula sa isang mahabang board meeting. Masakit na masakit ang kanyang tiyan dahil sa ulcer.

 

“Tristan, bakit walang katulong na naglilinis nitong condo?” galit na reklamo ni Monique habang nakaupo sa luxury sofa, nakatitig sa kanyang iPad at nagpapatuyo ng kuko. “At tsaka, kailangan ng daddy ko ng karagdagang limampung milyon para sa expansion ng construction firm niya. Ipadala mo na lang sa account niya bukas.”

 

Tumingin si Tristan sa mesa ng kitchen island. May mga maruruming pinggan na naiwan pa noong nakaraang araw. Ang kanyang mga mamahaling damit ay nakatumpok sa gilid at hindi pa nadadala sa dry cleaners.

 

“Monique, hindi ba pwedeng ikaw muna ang mag-ayos ng ilang bagay dito sa bahay?” naiiritang sabi ni Tristan habang hawak ang kanyang tiyan na kumakabit sa matinding sakit. “Nasaan ang gamot ko sa ulcer? ‘Di ba sinabi ko sa’yo kahapon na bilhan mo ako?”

 

“Malay ko ba kung saan mo inilalagay ‘yang gamot mo!” inis na sagot ni Monique sabay tayo. “At saka, magdahan-dahan ka sa pananalita mo, Tristan! Hindi ako katulong o utusan mo! Ako ang asawa mo! Ako ang VP for Communications ng kumpanya mo ngayon! Kung gusto mo ng tagapagluto at tagapaglinis sa bahay na ‘to, kumuha ka ng tatlong maid!”

 

Napatigil si Tristan. Sa sandaling iyon, ang mukha ko ang biglang lumitaw sa kanyang isip.

 

Naisip niya kung paano ako bumabangon sa gitna ng malamig na gabi tuwing sumasakit ang tiyan niya, kung paano ko minamasahe ang kanyang likod kapag pagod siya mula sa biyahe, at kung paano ko inayos ang buong buhay niya sa loob ng pitong taon nang walang hinihinging anumang posisyon sa kumpanya, pera, o mamahaling bag.

 

Dahan-dahang pumasok si Tristan sa kanyang dating master bedroom. Binuksan niya ang pinakailalim na drawer ng kanyang bedside table. Naroon pa rin ang isang maliit na leather notebook na iniwan ko bago ako tuluyang umalis sa apartment.

 

Binuksan niya ito. Sa unang pahina, nakasulat ang aking maayos na handwriting:

 

“Mga paalala para kay Tristan kapag wala ako:

1. Huwag na huwag iinom ng black coffee kapag walang laman ang tiyan sa umaga.

2. Ang gamot sa ulcer at vitamins ay nasa ikalawang drawer sa kanan ng kusina.

3. Tuwing Martes ng umaga ang padala ng laundry para sa suits mo.

4. Magpahinga ka naman kahit kaunti. Wag mong patayin ang sarili mo sa trabaho. Mahal kita.”

 

Nanlabo ang mga mata ni Tristan. Isang mainit na patak ng luha ang pumatak sa papel, dahan-dahang binubura at kumakalat sa huling dalawang salitang isinulat ko: Mahal kita.

 

Doon pa lang tuluyang sumaksak sa kanyang puso ang pinakamaitim na katotohanan: Hindi pala ako mananatili habambuhay tulad ng iniisip niya. Nasanay siyang nariyan ako palagi kaya akala niya ay wala akong halaga at hindi ako makakaalis. Ngayon na wala na ako, napagtanto niyang ang buong buhay niya ay gumuho na.

 

KABANATA 4: ANG PAGSIWALAT NG KATOTOHANAN AT ANG PAGBAGSAK

 

Hindi nagtagal, lumabas ang tunay na kulay ng pamilya ni Monique at ang tunay na dahilan ng kanilang mabilisang pagpapakasal.

 

Ang tatay ni Monique ay hindi lang basta baon sa utang sa bangko—pumasok ito sa mga pekeng international investment schemes at ginamit ang pangalan ng Del Rosario Holdings bilang pormal na guarantor nang walang pahintulot ng board of directors. Sa tulong ni Monique na may access sa mga pondo bilang VP, milyun-milyong piso ang lihim na nailipat sa mga bankrupt na kumpanya ng kanyang pamilya.

 

Isang Lunes ng umaga, ginising si Tristan ng sunod-sunod na tawag mula sa kanyang chief legal counsel at chief financial officer.

 

“Mr. Del Rosario, may emergency meeting ang Board of Directors ngayon din,” takot na sabi ng kanyang sekretarya. “Ang mga audited financial reports para sa huling quarter ay nagpapakita ng mahigit tatlong daang milyong pisong kakulangan! Ang bangko ay nagpadala na ng Notice of Default sa ating main headquarters!”

 

Nanginig sa galit si Tristan. Mabilis siyang umuwi sa condo at kinaharap si Monique na noon ay nag-iimpake ng kanyang mga mamahaling gamit.

 

“Saan napunta ang pera ng kumpanya?!” sigaw ni Tristan habang itinatapon ang mga audit documents sa ibabaw ng kitchentop.

 

Lumalaban at malamig ang tingin ni Monique. Wala na ang dating maamong mukha ng isang nagmamakaawang assistant.

 

“Ano ba! Bakit sa akin ka nagagalit?!” sigaw din ni Monique. “Pamilya na tayo! Tinulungan lang ng daddy ko ang kumpanya niyo para magkaroon ng panibagong pautang sa Europa!”

 

“Sinungaling!” galit na sigaw ni Tristan, ang mga ugat sa kanyang leeg ay bakas na bakas. “Pinagsamantalahan niyo ako! Pumayag akong pakasalan ka dahil akala ko ginigipit ka lang ng pamilya mo at gusto kitang iligtas! Pero ang totoo, ginamit mo lang ako at ang kumpanya ko para bayaran ang mgaUtang at kalokohan ng tatay mo!”

 

Umirap si Monique at tumawa nang sarkastiko, isang tawang puno ng pang-aasar.

 

“Oh, c’mon Tristan! Huwag ka nang magmalinis o magkunwaring biktima!” sabat ni Monique. “Pakakasalan mo ba ako kung hindi dahil sa sinabi ng daddy ko na may mga matataas na political connections siya na makakatulong sa expansion ng kumpanya mo?! Pareho lang tayong may pakinabang sa isa’t isa! Akala mo ba hindi ko alam? Ginamit mo lang din ako para magkaroon ng ‘mabangong dahilan’ na iwan ‘yang si Lyka dahil wala siyang maipagmamalaking pamilya o yaman na makakatulong sa status mo!”

 

Natulala si Tristan. Ang bawat salita ni Monique ay parang malakas na sampal sa kanyang mukha.

 

Tama si Monique. Naging napakasama, napakababaw, at napakagahaman niyang tao. Ipinagpalit niya ang isang totoong pagmamahal, ang isang babaeng handang makisama sa kanya sa hirap at ginhawa, para sa pangarap na panlabas na kapangyarihan, katayuan, at pakinabang—na sa huli ay isa palang malaking bitag.

 

Sa loob lamang ng limang buwan, nalugi ang Del Rosario Holdings. Ang mga kasosyo at investors ay nagmula sa iba’t ibang bansa ay mabilis na nag-pull out ng kanilang mga pondo. Ang mga ari-arian ni Tristan ay isa-isang na-foreclose ng bangko. Ang balita tungkol sa kanyang pagkabangkarote at ang kasong estafa laban sa pamilya ni Monique ay naging pangunahing balita sa lahat ng pahayagan at business news networks.

 

At sa gitna ng kanyang tuluyang pagbagsak, isang katotohanan pa ang nakarating sa kanya mula sa kanyang dating kaibigan.

 

Si Lance Villareal—ang lalaking pinakasalan ko—ay hindi pala basta simpleng arkitekto sa probinsya. Siya ang nag-iisang tagapagmana ng Villareal Conglomerate, ang pinakamalaking real estate, shipping, at infrastructure empire sa buong Timog-Silangang Asya. Si Lance ay pumunta lamang sa probinsya upang magtayo ng sarili niyang independent design firm dahil ayaw niya sa gulo ng corporate politics sa Maynila, ngunit ang kayamanan at impluwensya ng kanyang pamilya ay makasampung ulit na mas malaki kaysa sa Del Rosario Holdings sa pinakamagandang panahon nito.

 

Si Lyka… ang babaeng tinawag ni Tristan na “walang pamilya, walang koneksyon, at walang matatakbuhan”… ay ngayon na ang ginagalang at minamahal na misis ng pinakamakapangyarihang pamilya sa rehiyon.

 

KABANATA 5: ANG HULING PAGHAHARAP SA ULAN

 

Isang maulang hapon sa probinsya, habang naglalakad ako palabas ng aming lifestyle design studio, nakakita ako ng isang lalaking nakatayo sa ilalim ng puno sa kabilang kalsada.

 

Payat siya, gulo-gulo ang buhok, at ang kanyang lumang suit ay halatang matagal nang hindi napaplantsa o nalalabahan. Malayo ito sa mayabang, makisig, at kumpiyansang billionaire CEO na nakilala ko pitong taon na ang nakakalipas.

 

Si Tristan.

 

Nang makita niya ako, dahan-dahan siyang tumawid sa kalsada. Ang kanyang mga mata ay puno ng matinding pagnanais, pananabik, ngunit may kasamang matinding takot.

 

“Lyka…” mahina at nanginginig niyang tawag.

 

Huminto ako sa aking paglalakad. Hindi ako tumakbo, at hindi rin ako nagpakita ng kahit anong takot. Tiningnan ko lang siya nang may malamig, malinis, at matatag na dignidad.

 

“Anong ginagawa mo rito, Tristan?” tanong ko. Ang aking boses ay walang galit—isang purong kalmado na lang.

 

Nanginig ang kanyang mga labi. Lumapit pa siya nang kaunti, ngunit huminto rin nang makitang wala akong balak na pabalikin siya sa aking buhay.

 

“Lyka… pakiusap, pakinggan mo ako,” lumuluhang sabi ni Tristan. At sa gitna ng sidewalk, sa harap ng maraming taong naglalakad—dahan-dahan siyang lumuhod sa basang semento. “Nagkamali ako. Napakagago ko. Pinalayas ko na si Monique. Naghain na ako ng annulment. Wala na kaming ugnayan ng pamilya niya. Nalaman ko na ang lahat…”

 

Tumingin lang ako sa kanya mula sa aking kinatatayuan.

 

“Lyka, bumalik ka na sa akin, pakiusap…” hagulhol ni Tristan habang sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking coat. “Nalugi ang kumpanya ko, wala na akong pera, wala na akong condo, wala na akong mga kaibigan… Pero alam kong mare-recover ko ang lahat kapag kasama kita! Ikaw ang swerte sa buhay ko, Lyka! Pitong taon tayong magkasama! Hindi mo ba pwedeng kalimutan ang isang pagkakamali ko?!”

 

Tumingin ako sa kanya nang may halong awa—hindi awa para sa kanyang pagmamahal, kundi awa para sa kanyang kababawan bilang tao.

 

“Isang pagkakamali?” mahinahon kong tanong. “Tristan, ang pagtatago mo sa akin sa loob ng pitong taon, ang pagpapakasal mo sa iba habang ginagawa akong lihim, at ang pagtrato mo sa akin na parang wala akong mapupuntahan… hindi ‘yun isang pagkakamali. Decision ‘yun. Pinalitan mo ako dahil akala mo wala akong halaga. Akala mo hindi ako makakabangon dahil wala akong mayamang pamilya.”

 

“Hindi! Nagkamali ako ng iniisip! Nabulag ako ng ambisyon ko!” sigaw niya habang umiiyak sa ulan.

 

“Hindi ka nabulag, Tristan. Lumabas lang ang tunay mong pagkatao,” sagot ko. “Inisip mo na hindi ako makakaalis sa tabi mo dahil mahal kita. Pero nakalimutan mo na ang babaeng marunong magmahal nang buo ay marunong din umalis nang mabilis at walang balikan kapag napagtanto niyang hindi siya pinahahalagahan.”

 

Biglang huminto ang isang itim na Maybach sa tabi ng sidewalk. Bumaba si Lance mula sa backseat. Nakasuot siya ng elevated charcoal coat, may hawak na malaking payong. Lumapit siya sa akin at dahan-dahang inilagay ang kanyang braso sa aking baywang, protektado ako mula sa ulan at sa anumang gulo.

 

Tumingin si Lance kay Tristan na nakaluhod pa rin sa basang kalsada.

 

“Mr. Del Rosario,” malamig ngunit may awtoridad na sabi ni Lance. “Ang asawa ko ay may appointment sa kanyang obstetrician ngayon. Huwag mo nang aksayahin ang oras at kalusugan niya.”

 

Napatigil si Tristan. Ang kanyang mga mata ay lumaki sa matinding pagkagulat habang tumitingin sa aking tiyan na bahagya nang kumakapal sa ilalim ng aking coat.

 

“A-Asawa?… O-Obstetrician?…” nauutal na tanong ni Tristan, ang kanyang boses ay parang naputol. “Buntis ka?…”

 

Ngumiti ako nang bahagya—isang totoong ngiti ng isang babaeng nakatagpo ng tunay na kaligayahan, respeto, at kapayapaan sa buhay.

 

“Oo, Tristan. Magkakaanak na kami ni Lance,” sabi ko. “Pitong taon kong hiniling sa’yo na magtayo tayo ng pamilya at magpakasal, pero palagi mong sinasabi na ‘hindi pa panahon’ at ‘maghintay ka muna’. Kay Lance, sa unang buwan pa lang ng aming pagkakilala, ipinagmalaki niya na ako sa buong mundo at inihanda ang lahat para sa aming hinaharap.”

 

Tumingin ako sa kanya sa huling pagkakataon.

 

“Salamat sa pag-iwan mo sa akin nung araw na ‘yun. Dahil kung hindi mo ginawa ‘yun, hindi ko mararanasan kung paano mahalin at igalang ng isang tunay na lalaki. Paalam, Tristan.”

 

Tumalikod ako at pumasok sa kotse kasama si Lance.

 

Sa huling tingin ko sa side mirror habang umaandar ang kotse, nakita ko si Tristan na nakadapa sa basang kalsada, umiiyak nang walang patid habang bumubuhos ang malakas na ulan. Ang lalaking dating umalipusta sa akin dahil wala raw akong matatakbuhan ay ngayon ang natirang walang-wala at mag-isa sa gitna ng lansangan.

 

KABANATA 6: ANG WAGAS NA KATAPUSAN

 

Pagkalipas ng tatlong taon.

 

Ang kwento ng mabilis na pagbagsak ng Del Rosario Holdings ay naging isang sikat na aral sa mundo ng negosyo sa bansa. Matapos ma-bankrupt ang kumpanya at makulong ang tatay ni Monique dahil sa malaking kaso ng fraud at estafa, tuluyan nang nawala sa sirkulasyon ang pangalan ng pamilya Del Rosario. Si Monique naman ay tumakas at umalis ng bansa matapos ang annulment, ngunit naaresto rin sa ibang bansa dahil sa mga unpaid debts.

 

Ayon sa mga dating kakilala, nagtatrabaho na ngayon si Tristan bilang isang ordinaryong encoder at logistics coordinator sa isang maliit na bodega sa probinsya. Araw-araw siyang nakikitang nakaupo sa isang kainan pagkatapos ng trabaho, may hawak na isang lumang wallet. Sa loob niyon ay ang tanging natatagong litrato ko noong kami ay nasa kolehiyo pa—ang tanging alaala ng babaeng tunay na nagmahal sa kanya nang walang kapalit, na tinapon niya dahil sa gawa-gawang ambisyon.

 

Samantala, sa isang magandang oceanfront villa sa lalawigan, masayang tumatakbo ang isang tatlong taong gulang na batang lalaki sa malawak na damuhan.

 

“Dada! Mama! Look at the big shell!” sigaw ng bata habang ipinapakita ang hawak niyang kulay-gintong shell mula sa dalampasigan.

 

Lumapit si Lance mula sa aking likuran at niyakap ako nang mahigpit sa baywang habang nakatitig kami sa aming anak na naglalaro sa ilalim ng gintong liwanag ng paglubog ng araw.

 

“Masaya ka ba, Lyka?” pabulong na tanong ni Lance habang hinahalikan ang aking buhok.

 

Tumingin ako sa malawak at bughaw na karagatan. Ang simoy ng hangin ay sariwa, at ang aking puso ay puno ng matinding kapayapaan at pagpapasalamat.

 

“Sobra, Lance,” sagot ko habang humahilig sa kanyang dibdib. “Naisip ko lang… minsan, kailangan nating mawalan ng mga bagay na akala natin ay pangarap natin, para magkaroon ng lugar sa ating buhay ang mga bagay na tunay na itinadhana at karapat-dapat para sa atin.”

 

Humarap ako sa kanya at hinalikan siya nang may buong pagmamahal.

 

Ang pitong taong dilim, pagtatago, at sakit ay tuluyan nang napalitan ng liwanag ng isang pagmamahal na may respeto, katapatan, dangal, at kapayapaan. At sa huli, natutunan ko na ang pinakamagandang ganti sa mga taong pinalalabas na wala kang halaga ay ang maging masaya, magtagumpay, at magmahal nang buo nang wala sila.