KABANATA 1: ANG MALAMIG NA TAHANAN

 

Ang tunog ng susi na pumipilit sa padlock ay tila isang matalim na kutsilyo sa gitna ng nakakapinging katahimikan ng gabi. Pagpasok namin sa loob ng condominium unit—ang tahanang binuo namin sa loob ng dalawang taon—wala akong naramdamang hangin ng pagtanggap. Malamig. Halos walang buhay.

 

Inilagay ni Tristan ang mga gamit ko sa gilid ng sofa. Ito ang unang pagkakataon sa loob ng ilang buwan na pumasok siya sa bahay nang hindi agad tumitingin sa kanyang relo o nagmamadaling suriin ang mga medical chart sa kanyang iPad.

 

“Ikuha kita ng tubig,” wika niya. Ang boses niya ay may bahid ng pag-aalinlangan, isang bagay na bihira kong marinig mula sa isang kilalang siruhano na laging sigurado sa bawat hiwa ng kanyang scalpel.

 

“Huwag na. Kaya ko,” sagot ko habang maingat na inuupo ang sarili sa dulo ng sofa. Ang semento sa aking kanang binti ay mabigat, ngunit mas mabigat ang nararamdaman ko sa aking dibdib—isang uri ng kabagutan na nanggagaling sa labis na pagkapagod.

 

Lumapit siya at lumuhod sa harap ko. Tinitigan niya ang semento sa binti ko, ang kanyang mga daliri na dating sanay sa pag-oopera ay bahagyang nanginginig habang hinahawakan ang gilid ng bandage.

 

“Sinong gumawa nito?” tanong niya. “Masyadong mahigpit ang balot sa may ibabang bahagi ng ankle. Hindi ito ang tamang pamamaraan para sa isang pabilog na fracture.”

 

Natawa ako nang bahagya, isang tuyong tawa na walang halong saya. “Tristan, residente lang ang nagbalot niyan sa emergency room ng Jose Reyes Memorial. Hindi katulad sa St. Luke’s kung saan ang mga VIP lang ang inaalagaan mo. Pero gumagana naman. Hindi na masyadong masakit.”

 

Kumunot ang kanyang noo, ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka at konting galit. “Bakit doon ka pumunta? Alam mong may sarili akong department sa St. Luke’s! Isang tawag mo lang, ibibigay sa ‘yo ang pinakamagandang suite at ang pinakamagagaling na orthopedic nurses!”

 

“Dahil noong gabing iyon,” panimula ko, tinititigan ang kanyang mga mata nang walang kukurap-kurap, “ang tawag na ginawa ko ay napunta sa voicemail. Dalawang beses. At noong pangatlong tawag, pinatay mo ang phone mo dahil sinabi mong nasa kalahatian ka ng isang mahalagang konsultasyon.”

 

Natahimik siya. Ang kanyang bibig ay bahagyang bumukas ngunit walang salitang lumabas.

 

“Naka-off ang phone mo habang hawak mo ang kamay ni Chloe sa emergency room ng kabilang ospital,” patuloy ko sa mahinahong tono. “Kaya bakit pa ako pupunta sa ospital mo? Para maging palabas sa mga tsismosang nurse? Para marinig kong sinasabi nilang ‘Ayan ang girlfriend ni Doc Tristan na laging nagmamakaawa sa atensyon niya’?”

 

“Ysabel, pinaliwanag ko na sa ‘yo—”

 

“Hindi mo kailangang magpaliwanag,” putol ko sa kanya. “Gabi na. Magpahinga ka na. May maagang operasyon ka pa bukas, di ba?”

 

Tumayo siya, bakas ang matinding kapaguran sa kanyang mukha. Tinitigan niya ako nang ilang segundo, umaasang magwawala ako, magtatapon ng gamit, o iiyak katulad ng ginagawa ko noong mga unang buwan ng aming relasyon kapag binabalewala niya ako. Ngunit wala siyang nakitang emosyon sa akin. Ang mukha ko ay kasing linaw at kasing lamig ng salamin.

 

Nang tumalikod siya papunta sa master’s bedroom, napapikit ako. Sa kauna-unahang pagkakataon sa aming tirahan, naramdaman kong malaya ako. Dahil kapag ang isang babae ay tumigil na sa pagrereklamo, hindi ibig sabihin niyon ay naunawaan ka na niya—ibig sabihin lang niyon, wala ka nang halaga sa kanya.

 

KABANATA 2: ANG HULING PATAK NG PASENSYA

 

Kinaumagahan, nagising ako sa amoy ng sinangag at pritong itlog. Isang bagay na hindi kailanman nangyari sa loob ng dalawang taon. Si Tristan ay isang taong sanay na pinaglilingkuran. Sa bahay na ito, ako ang tagapagluto, tagapaglinis, at tagapag-ayos ng kanyang mga pormal na damit.

 

Lumabas ako mula sa guest room gamit ang aking mga saklay. Nakita ko siyang nakasuot ng apron sa ibabaw ng kanyang slacks, nag-aayos ng plato sa dining table.

 

“Gising ka na pala,” malambot niyang sabi. “Ipinagluto kita ng agahan. Nag-leave ako ngayong umaga para maipagluto ka at masigurong maiinom mo ang mga gamot mo.”

 

Tinitigan ko ang mesa. Ang itlog ay bahagyang sunog ang gilid, at ang kanin ay medyo matigas pa. Ito ang taong hindi marunong gumamit ng kalan dahil palagi niyang sinasabing ang kanyang mga kamay ay para lamang sa mga surgical tools.

 

“Salamat,” sabi ko habang umuupo.

 

Akmang susubuan niya ako nang biglang tumunog ang kanyang cellphone sa ibabaw ng refrigerator. Ang ringtone ay espesyal—ang natatanging ringtone na nakalaan para sa mga emergency calls ni Chloe Montemayor.

 

Napatigil ang kamay ni Tristan sa hangin. Tumingin siya sa akin, bago tumingin sa sumisigaw na telepono.

 

“Sagutin mo na,” mahinahon kong sabi habang kumukuha ng tinidor.

 

“Hindi,” mabilis niyang sagot, ngunit ang kanyang mga mata ay pabalik-balik sa phone. “Kumain muna tayo.”

 

Patuloy sa pag-ring ang telepono. Sa pangatlong ulit, nag-vibrate na rin ang iPad niya na nakapatong sa mesa. Isang notification mula sa Instagram ang lumabas: @chloem_ official tagged you in a story: ‘Panic attack again… need my safe space @dr.tristangonzales’.

 

Napabuntong-hininga ako. “Tristan, sagutin mo na. Baka mamaya kung ano pang mangyari sa kanya. Hindi ba’t sinabi mo na bata pa lang kayo, napakaselan na ng kalusugan niya?”

 

May halong pag-aalinlangan sa kanyang mga kilos habang inabot niya ang phone. Sinagot niya ito at inilagay sa speakerphone.

 

“Tristan…” ang boses ni Chloe ay pabulong, umiiyak, at tila nakikipaglaban sa hininga. “Nandito ako sa shoot sa BGC… Hindi ako makahinga. Ang daming tao. Ang daming camera. Masakit na naman ang likod ko… Pwede ka bang pumunta rito? Ikaw lang ang nakakaalam kung paano ayusin ang posture ko kapag nagpa-panic ako…”

 

Tumingin si Tristan sa akin, naghahanap ng anumang senyales ng selos o galit. Ngunit ipinagpatuloy ko lang ang pagnguya ng matigas na kanin.

 

“Chloe,” usal ni Tristan, ang boses niya ay medyo nag-aalangan, “nasa bahay ako ngayon. Kasama ko si Ysabel. Nabali ang binti niya at kakalabas lang niya ng ospital.”

 

“Ah… ganoon ba?” humina ang boses ni Chloe sa kabilang linya, na tila isang batang naagawan ng laruan. “Pasensya na… Akala ko kasi mahalaga rin ako sa ‘yo. Sige na, titiisin ko na lang ‘to. Baka mamatay lang ako sa sakit dito… Huwag ka nang pumunta. Ayaw kong magalit sa ‘yo si Ysabel…”

 

At bago pa makapagsalita si Tristan, pinatay na ni Chloe ang linya.

 

Naiwan ang katahimikan sa kusina. Nakita ko ang panginginig sa mga daliri ni Tristan. Ang lalaking ito, na kilala sa kanyang matalas na pag-iisip at malamig na lohika sa operating room, ay muling nabihag ng lumang bitag.

 

“Umalis ka na,” sabi ko nang hindi nag-aangat ng tingin. “Pumunta ka na sa kanya.”

 

“Ysabel, galit ka na naman,” inis niyang sabi, na para bang ako pa ang gumagawa ng mali. “Nakarinig ka naman di ba? Nagpapanic siya! May history siya ng anxiety attack na nagdudulot ng muscle spasm!”

 

“Hindi ako galit, Tristan,” matapang kong tinitigan ang kanyang mga mata. “Seryoso ako. Pumunta ka na sa kanya. Kasi kung hindi ka pupunta, mag-aalala ka lang buong araw habang nandito ka sa tabi ko. At mas nakakapagod para sa akin ang makitang ang katawan mo lang ang nandito pero ang utak mo ay nakatali sa kabilang kalsada.”

 

Nanlamig ang mukha ni Tristan. “Bakit ganyan ka magsalita? Para namang ipinagtutulak mo ako palayo sa ‘yo!”

 

“Dahil matagal ka nang malayo sa akin,” sagot ko. “Hindi mo lang napapansin dahil pilit akong lumalapit sa ‘yo noon. Pero ngayon, nakatayo na ako sa kinalalagyan ko. At ikaw ang lumayo.”

 

Tumayo siya nang mabilis, hinubad ang apron at inihagis ito sa bangko. “Babalik ako bago mag-tanghalian. Mag-uusap tayo nang maayos kapag kumalma ka na.”

 

Kinuha niya ang kanyang jacket at mga susi, at mabilis na lumabas ng pinto.

 

Nang marinig ko ang pag-lock ng pinto mula sa labas, inilapag ko ang aking tinidor. Tinitigan ko ang malamig na pagkain sa mesa. Hindi ako umiyak. Sa halip, kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang aking matalik na kaibigan na si Arianne.

 

“Arianne? Free ka ba ngayong umaga?” tanong ko.

 

“Oo, bakit? Anong nangyari?”

 

“Paki-book ako ng lipat-bahay truck. At pakiusap, samahan mo ako. Aalis na ako sa apartment na ‘to.”

 

KABANATA 3: ANG PAGLIPAT AT ANG MGA ALALAHANIN

 

Sa loob ng apat na oras habang wala si Tristan, mabilis ang naging kilos namin ni Arianne kasama ang tatlong cargohand na inupahan niya.

 

Hindi ko kinuha ang anumang gamit na binili ni Tristan para sa akin—ang mamahaling designer bags na ibinigay niya noong hindi siya nakadalo sa pasko, ang mga alahas na ipinadala niya sa pamamagitan ng Lalamove noong Valentine’s Day habang nasa gala dinner siya kasama si Chloe at ang pamilya nito.

 

Iniiwan ko ang lahat ng iyon sa ibabaw ng kama sa master’s bedroom.

 

Ang kinuha ko lang ay ang sarili kong mga damit, ang aking mga libro, ang aking mga personal na dokumento, at ang mga painting na ako mismo ang gumawa bago ko nakilala si Tristan.

 

“Sigurado ka na ba rito, Ysa?” tanong ni Arianne habang pinalilibutan ng mga kahon ang sala. “Apat na taon din kayo. Dalawang taon kayong nag-live in. Iiwan mo na lang nang ganito kadali?”

 

Inayos ko ang saklay ko habang nakatitig sa bakanteng devider kung saan dating nakalagay ang aming couples picture—isang larawan kung saan ako ay nakatingin sa kanya nang buong pagmamahal, habang siya ay nakatingin sa kanyang telepono.

 

“Hindi ito mabilis, Arianne,” sagot ko habang inilalagay ang huling kahon sa cart. “Apat na taon kong ipinaglaban ang lugar ko sa buhay niya. Apat na taon kong pinaliliit ang sarili ko para magkasya sa mga natitirang espasyo ng oras niya. Napagod na ako sa pagiging pangalawa.”

 

Naalala ko ang unang taon ng aming relasyon. Noong hindi pa ganoon kasikat si Tristan. Ako ang kasama niya noong nag-aaral siya para sa kanyang diplomate exams. Ako ang nagtitimpla ng kape niya sa gitna ng gabi. Ako ang nakikinig sa mga takot niya na baka magkamali siya sa kanyang mga unang operasyon.

 

Ngunit nang maabot na niya ang rurok ng tagumpay, nang maging tanyag na doktor na siya na kinukunsulta ng mga sikat na personalidad, biglang lumitaw muli si Chloe—ang kanyang childhood sweetheart na minsan siyang inaksaya noong wala pa siyang pangalan, ngunit ngayon ay bumabalik dahil sikat at mayaman na si Tristan.

 

At si Tristan? Buong pusong tinanggap muli si Chloe, sa ilalim ng katwirang “kailangan niya ako dahil wala siyang ibang maaasahan.”

 

At ako? Dahil malakas ako, dahil matatag ako, at dahil hindi ako nagwawala, inakala niyang hindi ako nasasaktan.

 

Bago kami lumabas ng apartment, kumuha ako ng isang pirasong papel at nagsulat ng maikling sulat para sa kanya.

 

Tristan,

 

Ibinabalik ko na sa ‘yo ang susi ng condo. Ang mga gamit na ibinili mo sa akin ay nasa kama. Wala akong kinuha kahit piso na galing sa ‘yo.

 

Huwag mo na akong hanapin. Huwag ka nang pumunta sa ospital kung saan ako nagpapagaling. Sa loob ng dalawang taon, sinunod ko ang lahat ng gusto mo: hindi ako naging abala, hindi ako nag-demand ng oras mo, at naging independent ako katulad ng palagi mong sinasabi.

 

Ngayon, ginagawa ko ang huling bagay na hinihingi ng sitwasyon: ang maging independent nang tuluyan—mula sa ‘yo.

 

Mag-iingat ka palagi.

 

— Ysabel

 

Ipinatong ko ang sulat sa ibabaw ng dining table, sa tabi ng malamig na agahan na ipinagluto niya. Pagkatapos ay pumasok na ako sa elevator kasama si Arianne, at hindi na ako lumingon pa kailanman.

 

KABANATA 4: ANG PAGNINILAY AT ANG BAGONG SIMULA

 

Dalawang buwan ang mabilis na lumipas.

 

Sa tulong ng tuloy-tuloy na physical therapy sa isang maliit ngunit de-kalidad na klinika sa Quezon City, natutunan kong maglakad muli nang walang saklay. May konting pilay pa rin kapag matagal na naglalakad, ngunit malayo na ito sa dating kalagayan ko.

 

Lumipat ako sa isang simpleng studio unit sa Cubao. Bumalik ako sa aking trabaho bilang isang senior graphic designer sa isang international publishing house. Ang oras na dating ginugugol ko sa paghihintay kay Tristan—mga oras ng pag-aabang sa pinto kung kailan siya uuwi, mga gabi ng pag-aalala kung bakit hindi siya tumatawag—ay ginamit ko ngayon para sa sarili ko.

 

Nagsimula akong mag-gym, kumuha ng mga bagong art commissions, at nakipagkita sa mga lumang kaibigan na matagal kong naisantabi dahil ang buong mundo ko ay umiikot lang kay Tristan noon.

 

Isang Biyernes ng gabi, pumasok ang aking boss sa opisina.

 

“Ysabel,” tawag ni Ms. Karen, ang aming Art Director. “May malaking charity gala ang Philippine Medical Association sa Sofitel ngayong Linggo. Isa ang kumpanya natin sa mga pangunahing sponsors para sa gaganaping coffee table book release. kailangan ko ng tatlong kinatawan mula sa design team. Pwede ka ba?”

 

Napatigil ako. Ang PMA gala… Alam kong dadalo roon ang mga kilalang siruhano sa buong bansa. At imposibleng hindi roon pupunta si Tristan.

 

Akmang tatanggihan ko ito nang hawakan ni Arianne ang balikat ko (na nagtatrabaho rin sa parehong kumpanya).

 

“Pumayag ka na, Ysa,” pabulong niyang sabi. “Dalawang buwan ka nang nagtatago. Oras na para ipakita mo sa mundo—at sa lalaking ‘yon—na hindi nagwakas ang buhay mo nang umalis ka sa piling niya.”

 

Tinitigan ko si Arianne. May punto siya. Bakit ako magtatago? Wala akong ginagawang mali. Hindi ako ang nang-iwan sa gitna ng anibersaryo. Hindi ako ang nagpalit sa partner ko para sa ibang tao.

 

“Sige po, Ms. Karen,” sagot ko nang may kumpiyansa sa boses. “Dadalo ako.”

 

KABANATA 5: ANG MUKHA NG NAKARADAAN

 

Napakaganda ng Sofitel Grand Ballroom noong gabing iyon. Ang mga kristal na chandelier ay nagbibigay ng gintong liwanag sa buong bulwagan. Ang mga kilalang doktor, negosyante, at mga kilalang tao sa lipunan ay nakasuot ng kanilang mga pinakamagagandang barong at gown.

 

Nakatayo ako sa gilid ng silid, nakasuot ng isang eleganteng emerald green gown na may simpleng slit sa gilid—sapat para ipakita ang aking magandang tindig ngunit hindi pormal na nagpapakita ng bakas ng aking dating pinsala sa binti. Ang aking buhok ay nakataas sa isang malinis na bun, at ang aking makeup ay natural ngunit nagpapasikat sa aking mga mata.

 

“Ganda natin ngayon, ah!” puri ni Arianne habang nag-aabot ng wine glass sa akin. “Tingnan mo ‘yang mga nakatitig sa ‘yo. Ilang batang orthopedic residents na ang nagtatanong sa akin kung sino ka.”

 

Napatawa ako nang mahina. “Arianne, pumunta tayo rito para sa trabaho, hindi para maghanap ng boyfriend.”

 

Ngunit ang tawa ko ay biglang napatigil nang magkaroon ng kaunting gulo sa pinto ng ballroom.

 

Pumasok ang mga photographers. Ang mga ilaw ng camera ay tuloy-tuloy sa paglitaw.

 

Nandoroon si Dr. Tristan Gonzales. Nakasuot siya ng isang napakalinis na black tuxedo. Ngunit sa tabi niya, nakahawak sa kanyang braso, ay si Chloe Montemayor. Nakasuot ito ng isang makinang na champagne-gold dress, habang nakasandal ang ulo sa balikat ni Tristan na para bang isang reyna na ipinagmamalaki ang kanyang hari.

 

Narinig ko ang bulungan ng mga tao sa paligid:

 

“Ayan na pala si Doc Gonzales at si Chloe…”

“Balita ko engaged na raw sila?”

“Bagay talaga sila, ‘di ba? Ang ganda ni Chloe, tapos sikat na doktor si Tristan…”

“Pero di ba may live-in partner si Doc Tristan noon? ‘Yung designer?”

“Ah, ‘yung babaeng pilit na pilit sumiksik sa kanya? Nabalitaan ko rin ‘yon. Iniwan daw ni Doc kasi masyadong immature at selosa.”

 

Kumuyom ang palad ko sa hawak kong wine glass. Si Arianne ay akmang lalapit sa grupo ng mga nagtsitsismisan para makipag-away, ngunit hinawakan ko ang kanyang kamay.

 

“Hayaan mo sila,” mahinahon kong sabi. “Ang katotohanan ay hindi kailangang isigaw para maging totoo.”

 

Ngunit tila itinadhana ng tadhana ang susunod na mangyayari.

 

Habang naglalakad sina Tristan at Chloe papunta sa VIP table, biglang nag-iba ang direksyon ng tingin ni Tristan. Huminto ang kanyang mga hakbang. Ang kanyang mga mata ay nanlaki nang makita niya ako na nakatayo sa gitna ng bulwagan.

 

Sa loob ng dalawang buwan, ngayon ko lang siya muling nakita. Mukha siyang pumayat. May mga madidilim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata na hindi kayang takpan ng makeup. Ang kanyang dating mayabang at kontroladong tindig ay tila may bitbit na mabigat na pasanin.

 

“Ysabel…?” pabulong niyang usal. Sapat lang para marinig ng mga tao sa paligid.

 

Bumitaw siya sa pagkakahawak ni Chloe at mabilis na humakbang papunta sa kinaroroonan ko.

 

“Tristan! Saan ka pupunta?” sigaw ni Chloe na may halong inis sa boses, habang sumusunod sa kanya sa harap ng maraming bisita.

 

Huminto si Tristan sa harap ko. Ang kanyang hininga ay mabilis, ang kanyang mga mata ay puno ng hindi maipaliwanag na emosyon—pagsisi, gulat, at matinding pangungulila.

 

“Ysabel… Ikaw nga,” halos manginig niyang sabi. Tinitigan niya ang aking binti. “Nakakalakad ka na… Paano? Kailan pa? Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko? Bakit nagpalit ka ng numero? Pumunta ako sa opisina mo pero sinabi nilang nag-WFH ka! Pumunta ako sa bahay ng mga magulang mo sa probinsya pero hindi nila ako pinapasok!”

 

Tinitigan ko siya nang malamig. “Dr. Gonzales. Magsalita ka naman nang may decorum. Nandito tayo sa isang pormal na kaganapan.”

 

“Huwag mo akong tawaging Dr. Gonzales!” sigaw niya nang bahagya, na naging dahilan upang lumingon ang ilang malalapit na bisita. “Ysabel, kailangan nating mag-usap. Pakiusap. Dalawang buwan akong nababaliw sa paghahanap sa ‘yo!”

 

Lumapit si Chloe at muling humawak sa braso ni Tristan, habang tinititigan ako nang may galit at panliliit sa kanyang mga mata.

 

“Tristan, ano ba?” maarte niyang sabi. “Bakit ka ba nagmamakaawa sa babaeng ‘yan? Nakikita mo namang nagpapasikat lang siya rito! At tingnan mo nga ang suot niya, halatang gustong mang-agaw ng atensyon!”

 

Pumarada ang matalim kong tingin kay Chloe. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, hindi ako nanahimik.

 

“Ms. Montemayor,” panimula ko sa malinaw at buong boses na narinig ng halos kalahati ng bulwagan. “Kung ang pagdalo sa isang pormal na kaganapan ng kumpanya ko bilang opisyal na kinatawan ay tinatawag mong ‘nagpapasikat’, ano naman ang tawag sa pagdalo ng isang taong walang kinalaman sa medisina, na nakakabit sa braso ng isang doktor para lang makakuha ng libreng publicity?”

 

Napakasinghap ang mga tao sa paligid. Namula ang mukha ni Chloe sa napakatinding napahiya.

 

“Ikaw—!” akmang lalapit si Chloe para daitin ako, ngunit mabilis siyang hinawakan ni Tristan sa balikat.

 

“Chloe, tumigil ka!” sigaw ni Tristan sa kanya. Isang bagay na hindi kailanman ginawa ni Tristan sa buong buhay nila.

 

Gulat na napatingin si Chloe kay Tristan. “Tristan? Pinagsasabihan mo ako para sa babaeng ‘yan?!”

 

“Sinabi ko sa ‘yong tumigil ka!” galit na sabi ni Tristan, ang kanyang mga mata ay nakatitig pa rin sa akin. Pagkatapos ay humarap siya sa akin at dahan-dahang lumuhod ang isang tuhod niya sa sahig—sa gitna ng napakaraming tao, sa harap ng mga doktor, mga reporter, at sa harap ni Chloe.

 

“Ysabel… pakiusap,” lumuluhang sabi ni Tristan. “Bumalik ka na sa akin. Maling-mali ako. Narealize ko na ang lahat. Narealize kong wala akong kwenta noong wala ka…”

 

KABANATA 6: ANG PAGLULUTANG NG KATOTOHANAN

 

Natahimik ang buong bulwagan. Ang tanyag, ang kinakatakutan, at ang walang kapantay na si Dr. Tristan Gonzales ay nakaluhod sa sahig, umiiyak habang nakatingin sa akin.

 

“Tristan! Nababaliw ka na ba?!” hysterical na sigaw ni Chloe. “Bakit ka lumaluhod sa harap ng babaeng ‘yan?! Tumayo ka diyan! Nakakahiya ka! Nakikita tayo ng media!”

 

“HINDI AKO INTERESADO SA MEDIA!” galit na sigaw ni Tristan habang nakaluhod pa rin. Humarap siya kay Chloe nang may matinding galit. “Sa loob ng dalawang buwan mula nang umalis si Ysabel, narealize ko kung anong uri kang tao, Chloe!”

 

Napatigil ang lahat.

 

“Noong gabing iyon… noong umalis si Ysabel sa condo,” patuloy ni Tristan, ang boses ay nanginginig sa pagsisisi, “pumunta ako sa ‘yo dahil sinabi mong mamatay ka na sa sakit. Pero ano ang nakita ko noong makarating ako sa BGC? Nakikipagtawanan ka sa mga kaibigan mo sa isang coffee shop! Walang panic attack. Walang sprain. Ginawa mo lang ‘yon para lang ipakita sa akin na kaya mo akong pasunurin kahit kailan mo gusto!”

 

Nagtakip ng bibig ang ilang mga bisita. Nagsimulang maglinis ng mga salita ang mga tao sa paligid.

 

“At noong mga nakaraang buwan,” patuloy ni Tristan, “chicheck ko ang mga lumang CCTV footage sa condominium natin. Nakita ko… nakita ko kung paano mo sinadyang itapon ang mga gamut ni Ysabel noong bumisita ka roon! Nakita ko kung paano mo sinadyang mag-iwan ng mga gamit mo sa kotse ko para mag-away kami! Ginamit mo ang lumang pagkakaibigan natin para sirain ang tanging babaeng totoong nagmahal sa akin nang walang hinihinging kapalit!”

 

Nanlamig ang mukha ni Chloe. Ang kanyang maarteng mukha ay napalitan ng takot at pagkapahiya habang ang mga tao sa paligid ay nagsimulang mag-record gamit ang kanilang mga telepono.

 

“Tristan… hindi totoo ‘yan… nagkakamali ka—”

 

“Umalis ka rito, Chloe,” malamig na sabi ni Tristan. “Huwag ka nang magpapakita sa akin kailanman. At kung pumunta ka man sa ospital ko, sisiguraduhin kong i-ban ka ng security.”

 

Hindi na nakapagsalita si Chloe. Humarap siya sa mga taong nakatitig sa kanya, nagtakip ng mukha, at mabilis na tumakbo palabas ng bulwagan habang sumusunod ang ilang reporters sa kanya.

 

Naiwan si Tristan na nakaluhod pa rin sa harap ko. Inabot niya ang lagayan ng aking gown, umiiyak na katulad ng isang batang nawawala.

 

“Ysabel… patawarin mo ako,” pakiusap niya. “Naging bulag ako. Inakala kong palagi kang nand diyan dahil napakabait mo, napakatatag mo. Hindi ko narealize na ang pagiging matatag mo ay hindi ibig sabihin na hindi ka nasasaktan. Narealize ko lang kung gaano kadilim ang buhay ko noong wala ka na…”

 

Kinuha niya mula sa kanyang bulsa ang isang maliit na velvet box. Binuksan niya ito. Sa loob ay ang kulay rosas na diamond ring na matagal ko nang pinapangarap noon.

 

“Magpakasal tayo, Ysabel,” pakiusap niya. “Ibibigay ko sa ‘yo ang lahat. Magre-resign ako sa St. Luke’s kung gusto mo, magtatayo ako ng sarili nating klinika, magfo-focus ako sa ‘yo. Pakiusap… bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon…”

 

KABANATA 7: ANG MALIWANAG NA BUKAS

 

Tinitigan ko ang lalaking nakaluhod sa harap ko.

 

Apat na taon ko itong pangarap. Ang makita si Tristan na pinapahalagahan ako, ang marinig mula sa kanya na ako ang pinakamahalagang tao sa buhay niya, ang alukin niya ako ng kasal sa harap ng buong mundo.

 

Noong mga panahong umiiyak ako habang nakatitig sa nakatuklap na pintura ng kama sa ospital, ito ang tanging panalangin ko.

 

Ngunit habang nakatitig ako sa kanya ngayon… wala akong naramdamang saya. Wala rin akong naramdamang galit. Ang natira na lamang sa puso ko ay isang malalim at malinis na katahimikan.

 

Dahan-dahan akong yumuko. Inabot ko ang kanyang mga kamay at pilit siyang itinayo.

 

“Tumayo ka, Tristan,” mahinahon kong sabi.

 

Nagkaroon ng pag-asa sa kanyang mga mata habang tumatayo siya. “Ysabel… pinatatawad mo na ako?”

 

Tinitigan ko ang kanyang mga mata nang may ngiti—isang ngiti ng isang taong ganap nang nakalaya mula sa nakaraan.

 

“Pinatatawad na kita, Tristan,” panimula ko. “Pinatatawad kita sa lahat ng gabing iniwan mo akong mag-isa sa mesa. Pinatatawad kita sa mga panahong tinawag mo akong abala at pabigat. Pinatatawad kita sa pag-iwan mo sa akin noong gabing nabali ang binti ko.”

 

Lumawak ang ngiti sa kanyang mukha. “Salamat, Ysabel! Pangarap ko ‘to! Magsimula tayo muli—”

 

“Ngunit hindi ibig sabihin niyon ay babalik ako sa ‘yo,” patuloy ko sa malinaw at hindi matitinag na boses.

 

Napatigil ang kanyang ngiti. “A-Ano… Anong ibig mong sabihin?”

 

“Pinatatawad kita para sa sarili kong kapayapaan, hindi para bigyan ka ng isa pang pagkakataong saktan ako,” pinaliwanag ko. “Tristan, sa loob ng dalawang taon na magkasama tayo, hindi mo ako minahal dahil sa kung sino ako. Minahal mo ako dahil madali akong kasama. Minahal mo ako dahil hindi ako nagiging problema sa buhay mo. Minahal mo ang ginhawa na ibinibigay ko sa ‘yo, hindi ang puso ko.”

 

“Hindi totoo ‘yan! Mahal kita, Ysabel!”

 

“Kung mahal mo ako,” tanong ko, “bakit kailangan ko munang mabalian ng binti, mawala sa buhay mo, at magmakaawa bago mo marealize ang halaga ko? Ang pag-ibig ay hindi natututunan kapag wala na ang tao. Ang tunay na pag-ibig ay pinapahalagahan habang nandiyan pa.”

 

Natahimik ang buong bulwagan. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay tumatama sa puso ng bawat taong nakikinig.

 

Inilagay ko ang aking kamay sa ibabaw ng velvet box at maingat itong isinarado.

 

“Ibigay mo ang singsing na ‘to sa babaeng mamahalin mo nang tama mula sa simula—hindi dahil natakot kang mawala siya, kundi dahil alam mong siya ang buhay mo,” mahinahon kong sabi. “Salamat sa apat na taon, Tristan. Tinuruan mo ako kung paano maging matatag. Ngunit higit sa lahat, tinuruan mo ako kung paano mahalin ang sarili ko nang higit sa pagmamahal ko sa ibang tao.”

 

Tinitigan niya ako, ang mga luha ay tuloy-tuloy sa pagpatak sa kanyang mga pisngi. Naintindihan na niya. Huli na ang lahat. Ang babaeng dating pilit na kumakapit sa kanya ay wala na. Ang nakatayo sa harap niya ay isang bagong Ysabel—isang babaeng buo, malaya, at hindi na kailanman magiging pangalawa sa kahit kanino.

 

“Mag-iingat ka palagi, Dr. Gonzales,” huling sabi ko.

 

Tumalikod ako. Inabot ko ang braso ni Arianne.

 

Nagsimula akong maglakad palabas ng bulwagan. Ang bawat hakbang ko ay sigurado, walang panginginig, at walang alinlangan. Ang pilay sa aking binti ay wala na. Ang sakit sa aking puso ay tuluyan nang naghilom.

 

Nang makalabas kami sa pintuan ng Sofitel, sumalubong sa akin ang malamig na hangin ng Manila Bay at ang napaganda, napakalawak na kalangitan na punong-puno ng mga bituin.

 

Huminga ako nang malalim.

 

Ito ang simula ng aking bagong buhay. Isang buhay kung saan ako ang pangunahing tauhan, at kung saan hindi ko na kailanman kailangang magmakaawa para lamang mahalin.