Dahil lang pala sa isang pahiwatig ni Cielo habang nagtitimpla ng tsaa:

 

“Tristan… parang hindi pa ata alam ng Nanay ni Ate Angela na maghihiwalay na kayo? Baka kung kailan kasal na tayo tsaka niya malaman… magulat pa ‘yung matanda. Mas magandang masabihan na nang maaga para hindi ka niya sisihin sa huli.”

 

Bawat salita ni Cielo… parang nag-aalala para sa iba.

 

Pero sa katunayan… bawat salita ay may dalang lason na nakamamatay.

 

Nakatayo pa rin si Tristan sa harap ko, hinihintay ang sagot ko. Nakasuot siya ng mamahaling dark grey coat, at mula sa neckline ng damit niya, naamoy ko ang amoy ng insenso at mamahaling pabango—ang amoy ni Cielo.

 

Nasusuka ako.

 

“Tristan.” Humarap ako sa kanya.

 

“Patay na si Nanay. Alam mo ba?”

 

Natigilan si Tristan ng dalawang segundo. Pagkatapos, mas lalong naging marahas ang ngisi sa mukha niya.

 

“Kaya pala bigla kang pumayag na ipalaglag ang bata ngayon. Gumagawa ka na naman ng bagong kwento para kunsensyahin ako?”

 

“Gusto mong gamitin ang Nanay mo para sabihin kong huwag na tayong magdeborsyo? Angela, nagkakamali ka.”

 

LUMAPAT SIYA NANG ISANG HAKBANG SA AKIN.

 

“Oo, pinuntahan ko ang Nanay mo. At sinabi ko sa kanya ang totoo—na nakakadiri ka at napakapagong mong kumilos.”

 

“Sabi ko sa kanya, pakiusap, turuan naman niya ang anak niya ng konting hiya. At alam mo kung anong nangyari? Namutla lang siya at humawak sa dibdib niya. Umarte nang katulad mo. Napakagaling niyong mag-ina magpaawa.”

 

“Mabuti na lang at pinaalalahanan ako ni Cielo na huwag akong magpapaloko sa mga drama niyo. Kung hindi, baka naisa-isang dibdib mo na naman ako.”

 

Nanginginig ang buong katawan ko sa matinding galit at Within exact seconds, naramdaman ko ang matinding sakit sa ibabang bahagi ng tiyan ko—nagsimula nang gumana nang tuluyan ang gamot sa aborsyon at pagdurugo.

 

Ipinasok ako muli ng nars sa recovery room.

 

Pumikit ako.

 

Tristan Sy… siguraduhin mo lang na sa buong buhay mo, hinding-hindi mo malalaman ang totoong nangyari. Dahil sa oras na malaman mo, hihilingin mong sana mamatay ka na lang.

 

Nang gulongin ako ng nars palabas sa hallway ng ospital…

 

Ang lalaking dating ako lang ang tanging nakikita sa mundo… ay nakayakap na ngayon kay Cielo sa gilid ng waiting shed.

 

Sa leeg ni Cielo, kitang-kita ang mga pulang bakas ng kapusokang ginawa nila bago sila pumunta rito.

 

Nakahiga ako sa stretcher.

 

Tinawag ng nars ang pangalan ng pamilya:

 

“Sino po ang kasama ng pasyente?”

 

Nag-angat ng ulo si Tristan.

 

Instinctively, pinalikod niya si Cielo at itinago sa likod ng katawan niya na parang may mananakit dito.

 

Sumilip si Cielo mula sa balikat ni Tristan.

 

Nang magtagpo ang mga mata namin… biglang namula ang mga mata ni Cielo at nagpalabas ng mga luha habang nakahawak sa dibdib ng asawa ko.

PART 2:

 

CHAPTER 1: ANG TAHIMIK NA PAG-ALIS

 

Nang makita ko kung paano protektahan ni Tristan si Cielo mula sa akin—na parang ako ang masamang halimaw na mananakit sa kanyang “porselanang reyna”—wala na akong naramdamang kahit anong sakit.

 

Sabi nila, ang pinakamatinding galit ay hindi dumating sa anyo ng pagsigaw o pagwawala. Ito ay dumating sa anyo ng absolute at malamig na katahimikan.

 

“Sir, kayo po ba ang asawa?” muling tanong ng nars habang itinutulak ang stretcher kung saan ako nakahiga, namumutla at basa ng malamig na pawis.

 

Tumingin si Tristan sa akin nang may halo-halong inis at pagkaburyong. “Ako nga. Okay na ba siya? Pwede na ba siyang umuwi? Marami pa akong kailangang asikasuhin sa kumpanya.”

 

“Kailangan pa po siyang i-monitor nang dalawang oras dahil malakas ang pagdurugo—”

 

“Hindi na kailangan,” singit ko. Ang boses ko ay parang nanggaling sa ilalim ng lupa—puno ng yelo at walang emosyon. “Kaya ko na ang sarili ko. Ibigay niyo na lang ang mga reseta.”

 

Tumingin sa akin si Tristan, tinaas ang kanyang kilay. “Ayan naman pala. Huwag ka nang mag-arteng parang mamamatay ka na, Angela. Umuwi ka na sa bahay at magpahinga. Bukas na bukas, ipapadala ko ang abogado ko para sa settlement ng deborsyo natin.”

 

Yumuko si Cielo mula sa likod ni Tristan, kumikislap ang mga luha sa kanyang mga mata. “Ate Angela… patawad po talaga. Kung hindi dahil sa akin, hindi sana magkakaganyan ang lagay mo. Sana huwag mo kaming kayaning magalit sa amin ni Tristan… Nanalangin ako para sa kaluluwa ng baby niyo…”

 

Tinitigan ko si Cielo. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, tiningnan ko siya nang walang kahit anong takot o pagpapakumbaba.

 

“Cielo,” marahan kong sinabi. “Panatilihin mo ang puting damit na ‘yan. Dahil kapag dumating ang araw na babayaran niyo ang lahat ng ito… gagamitin mo ‘yan bilang pamburol mo.”

 

Nagulat si Cielo at napahagulgol habang kumakapit sa braso ni Tristan. “Tristan… natatakot ako…”

 

“Angela! Sobra ka na!” galit na sigaw ni Tristan. “Wala talagang kwenta ang pag-uugali mo! Akala ko ba nagbago ka na? Umalis ka na nga sa harap namin!”

 

Tinalikuran ko sila. Hindi ako nagpahatid sa kanila. Kahit nanginginig ang mga binti ko mula sa katatapos lang na operasyon at pagkawala ng napakaraming dugo, naglakad ako palabas ng ospital nang mag-isa.

 

Kinabukasan, dumating ang abogado ni Tristan sa lumang bahay na tinitirhan namin. Nagdala siya ng kapalit na tseke na nagkakahalaga ng sampung milyong piso at dalawang condo unit kapalit ng mabilisang pagpirma ko sa kasunduan ng deborsyo at waver ng lahat ng karapatan sa Sy Corporation.

 

Inisip ni Tristan na gagamitin ko ang deborsyo para magmartir o kaya’y manghingi ng kalahati ng kanyang kayamanan.

 

Subalit, nang ilapag ng abogado ang mga papel, hindi ko man lang tiningnan ang monetary offers. Kinuha ko ang bolpen at agad kong ipinirma ang pangalan ko sa huling linya: Angela Roxas.

 

Napatitig ang abogado sa akin. “Mrs. Sy… hindi niyo man lang po ba titingnan ang mga ari-arian na inaalok sa inyo?”

 

“Ibalik mo sa kanya ‘yang pera niya,” malamig kong sagot. “Sabihin mo kay Tristan… ang bawat piso na mayroon siya ngayon ay magiging abuloy niya sa sarili niyang libing.”

 

Nang makatanggap si Tristan ng balita na pumirma ako nang walang kinuhang kahit isang singko, hindi siya natuwa. Sa halip, lalong tumindi ang galit niya.

 

“Gusto niyang magpaka-martir?” malamig na sabi ni Tristan kay Cielo habang nag-aalmusal sila sa mamahaling villa. “Akala niya ba maaawa ako sa kanya? Hah! Pagkatapos ng ilang linggo, kapag naubusan na siya ng pera, babalik ‘yan sa akin at luluhod na parang aso.”

 

“Tristan,” malambing na sabi ni Cielo habang inilalagay ang kamay nito sa ibabaw ng kamay ni Tristan. “Huwag ka nang magalit. Ang mahalaga, magkasama na tayo. At bukod pa roon… maaari na nating kunin ang ancestral property ng mga Roxas sa probinsya para gawing bagong resort ng Sy Corporation, ‘di ba?”

 

Nangilid ang masamang balak sa mga mata ni Tristan. “Tama ka, Cielo. Dahil pumasok na ang kapital mula sa bagong investor na si ‘Chairman V’, gagamitin natin ang lupain ng pamilya Roxas para palakihin ang kumpanya.”

 

Hindi alam ni Tristan… na ang sinasabi niyang “Chairman V”—ang misteryosong mamumuhunan na bumili ng 51% ng stocks ng Sy Corporation sa pamamagitan ng isang offshore holding company sa nakaraang tatlong araw—ay walang iba kundi ako.

 

CHAPTER 2: ANG LIHIM NG MGA ROXAS AT ANG TUNAY NA MUKHA NI CIELO

 

Akala ni Tristan, ako ay isang walang kwentang babae na nakadepende lamang sa kanyang kayamanan.

 

Ang hindi niya alam, bago pa man kami ikasal, ang pamilya Roxas—ang pamilya ng Nanay ko—ang tunay na nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping and logistics network sa buong Timog Silangang Asya. Ang tatay ko, na pumatay sa sarili niya noong bata pa ako dahil sa utang, ay pinalabas lamang na mahirap ng pamilya Sy upang maangkin nila ang mga ari-arian ng pamilya namin sa pamamagitan ng mga palsipikadong kontrata.

 

Pagkamatay ng Nanay ko, ang buong pamana ng mga Roxas—na nagkakahalaga ng higit sa limang bilyong piso at may hawak na kontrol sa pinakamalalaking bangko—ay tuluyan nang napunta sa akin.

 

Sa loob ng tatlong taon na naging asawa ako ni Tristan, nanatili akong tahimik at nagpanggap na simpleng maybahay dahil mahal ko siya at gusto kong mamuhay nang tahimik.

 

Ngunit ngayon? Ang mahalaga na lang sa akin ay ang singilin silang dalawa sa bawat patak ng dugo ng anak ko at sa bawat luha ng Nanay ko bago ito mamatay.

 

Habang naghahanda si Tristan para sa grand launch ng kanyang bagong proyekto—ang “Cielo Sanctuary Resort”—nagsimula na akong kumilos sa dilim.

 

Nag-hire ako ng pinakamahuhusay na private investigators para imbestigahan ang buong pagkatao ni “Cielo Reyes”.

 

Ang resulta ng imbestigasyon ay higit pa sa inaasahan ko.

 

Si Cielo Reyes ay hindi isang banal na dalaga mula sa probinsya. Siya ay isang dating dancer sa mga exclusive underground clubs sa Angeles, Pampanga, na nagpalit ng pangalan at mukha sa pamamagitan ng maraming plastic surgery matapos niyang makapanloko ng dalawang mayayamang negosyante na nabangkarote at nagpakamatay.

 

Ang sinasabi niyang “pagninilay-nilay” at “retreat house” sa Tagaytay? Isa iyong front para sa isang illegal money laundering ring na nagpapasok ng pera mula sa mga underground gambling syndicates. At higit sa lahat… si Cielo ay may lihim na kasintahan—isang kilalang warlord at drug lord sa Hilagang Luzon na nagngangalang Rodrigo “Erap” Ramos.

 

Ginamit lamang ni Cielo si Tristan upang gamitin ang pangalan ng Sy Corporation para sa pagpapadulas ng pera ng kanyang tunay na syndicate partner!

 

At ang pinakamatinding natuklasan ng investigator ko:

 

Noong araw na dinala ako sa ospital para magpalaglag… ang mga gamot na ibinigay sa akin para sa pagpapanatili ng sanggol sa loob ng 99 araw ay unti-unting pinalitan ni Cielo ng malakas na dosis ng abortifacient toxins sa tulong ng isang bayarang doktor!

 

Hindi kusang nahirapan ang pagbubuntis ko… Linalason ako ni Cielo araw-araw habang nagpapakita ng awa sa akin!

 

Hawak ko ang mga medikal na ulat, ang mga cctv footages mula sa pharmacy, ang voice recordings ng pag-uusap ni Cielo at ng bayarang doktor, at ang buong audio recording ng huling pag-uusap ni Tristan at ng Nanay ko bago inatake sa puso ang huli.

 

Nakatitig ako sa mga ebidensya habang nakatayo sa harap ng nitso ng Nanay ko sa sementeryo.

 

“Nay…” bulong ko habang inilalagay ang mga puting bulaklak sa ibabaw ng marmol. “Hindi ka namatay nang walang katarungan. Sisiguraduhin kong ang taong lumapastangan sa’yo at sa apo mo ay hihilingin na sana hindi na lang sila isinilang.”

 

CHAPTER 3: ANG GRAND LAUNCHING AT ANG PAGPAPAKILALA KAY CHAIRMAN V

 

Pagkaraan ng dalawang buwan, ginanap ang pinakamalaking gala night sa Manila Hotel para sa launching ng Sy Corporation’s expansion project. Dumalo ang lahat ng matataas na opisyal ng gobyerno, mga kilalang negosyante, at media outlets.

 

Si Tristan ay nakasuot ng napakagandang tuxedo, habang si Cielo naman ay nakasuot ng isang mamahaling white silk gown na may halagang tatlong milyong piso, nakakabit sa kanyang leeg ang isang mamahaling diamond necklace na binili ni Tristan gamit ang pera ng kumpanya.

 

Nakatayo si Tristan sa gitna ng stage, hawak ang mikropono habang nakangiti nang may pagmamayabang.

 

“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ni Tristan. “Ngayong gabi, hindi lang natin ipinagdiriwang ang pagtatagumpay ng Sy Corporation, kundi pati na rin ang aking nalalapit na kasal sa pinakamabait, pinakasagrado, at pinakamagandang babae sa buhay ko—si Cielo Reyes.”

 

Nagpalakpakan ang mga tao. Lumapit si Cielo sa tabi ni Tristan, nagpapakita ng nahihiyang ngiti at nagkunwaring umiiyak sa kagalakan.

 

“Ngunit higit sa lahat,” patuloy ni Tristan, “gusto kong pasalamatan ang aming maalamat na majority investor—ang naging dahilan kung bakit naisalba ang aming mga proyekto—walang iba kundi ang Chairman ng V-Group! Nawa’y akyatan natin siya ng palakpakan habang umakyat siya rito sa entablado!”

 

Tumahimik ang buong bulwagan. Nagsimulang magpatugtog ng grand entrance music.

 

Mula sa gitna ng malaking pinto ng ballroom, bumukas ang mga ilaw at nakatutok ang lahat ng spotlight sa pumasok na babae.

 

Nakasuot ako ng isang elegante, kulay-dugong pulang cocktail dress na gawa sa mamahaling velour. Ang aking buhok ay naka-updo, ang aking labi ay nakapaint ng matitingkad na pula, at sa aking leeg ay nakasabit ang pampamilyang gintong selyo ng pamilya Roxas—ang simbolo ng pinakamayamang angkan sa rehiyon.

 

Sa gilid ko ay nakasunod ang apat na bodyguard na nakatuxedo at ang pinakakilalang abogado sa bansa—si Attorney Manuel Carpio.

 

Nang makita ng mga tao ang mukha ko, nagsimula ang bulungan sa buong silid.

 

“Diyos ko… hindi ba iyan si Angela? Ang dating asawa ni Tristan?”

“Akala ko ba pinalayas siya nang walang pera?”

“Bakit siya ang lumalakad sa gitna kasama ang board of directors ng V-Group?”

 

Napatigil si Tristan sa gitna ng stage. Ang hawak niyang mikropono ay halos mallag sa kamay niya. Namutla ang kanyang mukha na parang papel.

 

Si Cielo naman, napahawak sa braso ni Tristan, nanlaki ang mga mata sa matinding gulat at takot.

 

Umakyat ako sa entablado nang may dahan-dahan at perpektong postura. Bawat hakbang ng aking mga heels ay parang tambol na pumupukpok sa dibdib ni Tristan.

 

Kinuha ko ang pangalawang mikropono mula sa host at humarap sa madla.

 

“Magandang gabi sa inyong lahat,” malamig at malinaw kong sinabi. “Ako si Angela Roxas. Ang tanging tagapagmana ng Roxas Group of Companies… at ang bagong pagmamay-ari ng 51% ng mga pag-aari ng Sy Corporation.”

 

CHAPTER 4: ANG PAGBIBILAD SA KATOTOHANAN

 

“Anong… anong sinasabi mo?!” sigaw ni Tristan, nawala ang kanyang poise habang mabilis na lumapit sa akin. “Angela! Nababaliw ka na ba?! Paano ka naging Chairman V?! Pinalayas kita! Wala kang pera! Pano mo naimbento ang katarantaduhang ito?!”

 

Lumapit si Attorney Carpio at inilabas ang opisyal na legal na dokumento sa malaking screen sa likod ng entablado.

 

“Mr. Tristan Sy,” pahayag ni Attorney Carpio sa pamamagitan ng sound system. “Ang V-Group ay pagmamay-ari ni Ms. Angela Roxas. Lahat ng pondo na ipinasok sa kumpanya mo sa nakaraang dalawang buwan ay nagmula sa kanyang personal na pondo. Dahil sa paglabag mo sa fiduciary duties at paggamit ng pera ng kumpanya para sa mga personal na luho ng iyong mistress, opisyal na inatasan ng Board na alisin ka sa posisyon bilang CEO simula sa oras na ito!”

 

Nagsigawan ang mga mamamahayag! Nagliwanag ang buong silid sa sunod-sunod na flashes ng mga camera!

 

“Hindi maaari ‘to! Ibaon niyo sa kulungan ang babaeng ‘yan! Nagsisinungaling siya!” hysteric na sigaw ni Tristan.

 

“Nagsisinungaling?” napatawa ako nang marahan. Isang tawa na puno ng pang-aasar at poot.

 

Tumingin ako sa malaking LED screen sa likod ng entablado. “Paki-play ang Video File A at Audio File B.”

 

Bago pa man makagalaw ang security ni Tristan, pinalitan na ng aking mga IT specialists ang buong media system ng hotel.

 

Sa malaking screen, lumabas ang isang napakalinaw na video footage.

 

Ito ang CCTV recording mula sa bahay ng Nanay ko noong araw na dinalaw siya ni Tristan.

 

Kitang-kita at rinig na rinig ng libu-libong bisita at mamamahayag kung paano dinala ni Tristan ang lalagyan ng pera, itinapon ito sa mukha ng Nanay ko, at isinigaw:

 

“Tita, hindi ko na po kayang tiisin ang anak niyo! Ang anak niyo ay nakakadiri, parang linta kung kumapit! Pakiusap turuan niyo naman ng hiya ang anak niyo bago ko pa siya ipakaladkad sa kalsada!”

 

Rinig na rinig kung paano humawak ang Nanay ko sa kanyang dibdib, umiiyak at nagmamakaawa habang bumabagsak sa sahig, habang si Tristan ay nakatayo lang sa ibabaw nito, nakatitig nang may dumi sa mata bago tumalikod at umalis nang walang ginagawang tulong!

 

Nagtaka at nagalit ang buong bulwagan!

 

“Grabe! Pinatay niya ang biyenan niya sa sama ng loob!”

“Napakawalang hiya! Napakasama ng ugali!”

“Diyos ko, napakademonyo!”

 

Bumibilis ang paghinga ni Tristan. Nanginginig ang mga kamay niya habang nakatitig sa screen. “Hindi… hindi ‘yan totoo… Inatake siya dahil sakitin siya! Wala akong kasalanan!”

 

“Wala ka bang kasalanan, Tristan?” tanong ko habang lumalapit sa kanya. “O dahil sinabihan ka ng santa-santita mong kasintahan na puntahan ang Nanay ko para patayin siya sa sakit sa puso?”

 

Napatingin ang lahat kay Cielo.

 

Nagsimulang mundur-mundor si Cielo, namumutla at nagmamakaawa. “Tristan… hindi totoo ‘yan… Wala akong sinabing masama… Nagdarasal lang ako para sa kanila…”

 

“Play Video File B,” utos ko.

 

Sa screen, pinalitan ang palabas. Lumabas ang isang lihim na video recording mula sa isang mamahaling hotel suite sa Resort’s World.

 

Kitang-kita si Cielo, nakahubad ang kalahating damit, nakakandong sa isang matabang lalakeng may mga tattoo sa braso—si Rodrigo Ramos, ang kilalang warlord!

 

At rinig na rinig ang boses ni Cielo habang tumatawa at humihithit ng sigarilyo:

 

“Ang tanga-tanga talaga nung si Tristan. Akala niya isa akong birhen at santa na nanalangin sa kapilya. Ang madaling lokohin ng gago! Ginamit ko lang ang pangalan ng Sy Corporation para maipuslit natin ang limang daang milyong piso mula sa cartel. Pagkatapos nitong launch, nanakawin ko ang natitirang assets ng kumpanya niya tsaka natin siya iiwanan na baon sa utang!”

 

Kasunod nito, pinalabas din ang rekord mula sa ospital kung saan nakasulat na si Cielo ang nagbayad sa doktor para palitan ang gamot ko ng pampalaglag toxins sa loob ng 99 na araw!

 

“BOOM!”

 

Para bang sumabog ang isang bomba sa loob ng ballroom!

 

Nanigas si Tristan sa kanyang kinatatayuan. Tumingin siya kay Cielo nang may hindi paniniwala, ang mga mata niya ay halos lumabas sa kanilang mga lagayan sa matinding gulat at kasuklaman.

 

“Cielo…?” tanong ni Tristan, ang boses niya ay nanginginig sa matinding takot at sakit. “T-totoo ba ‘to…? Ginawa mo ‘to…?! Ikaw ang nagpalaglag sa anak ko?! Ikaw ang nag-utos sa akin na puntahan ang Nanay ni Angela?!”

 

Sumigaw si Cielo at sinusubukang tumakbo palabas ng stage. “Hindi! Fake ‘yan! Inimbento lang ‘yan ni Angela! Tristan, paniwalaan mo ako!”

 

Ngunit bago pa man makababa ng entablado si Cielo, dalawang pulis at mga ahente ng National Bureau of Investigation (NBI) ang humarang sa kanya!

 

“Cielo Reyes, alias ‘Maria Clara’, inaresto ka sa ilalim ng warrant para sa kasong Murder, Anti-Money Laundering, at Illegal Drug Trafficking!”

 

Pina-pulis din ng NBI ang bayarang doktor na kasabwat niya. Dinakip si Cielo habang nagwawala, umiiyak, at nagmumura sa gitna ng entablado, ang mamahaling silk gown niya ay nagkusot-kusot habang ginagapos ng pusa ang kanyang mga kamay.

 

CHAPTER 5: ANG TOTOONG HALAGA NG NAWALA

 

Naiwan si Tristan sa gitna ng entablado. Ang buong mundo niya ay nagiba sa loob lamang ng tatlumpung minuto.

 

Nawala ang kanyang kumpanya. Nawala ang kanyang reputasyon. Ang babaeng inakala niyang isang anghel na idinadasal siya ay isa palang demonyo na pumatay sa sarili niyang anak at gumamit sa kanya bilang kasangkapan sa krimen.

 

At ang babaeng dating nagmamahal sa kanya nang buong puso… ay ang taong humahawak na ngayon ng kanyang leeg at buhay.

 

Bumagsak si Tristan sa kanyang mga tuhod sa harap ko.

 

“Angela…” humahagulgol na lumuhod si Tristan, sinubukang hawakan ang laylayan ng aking pulang damit. “Angela… patawarin mo ako… Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Niloko lang ako ni Cielo! Hindi ko gustong mamatay ang Nanay mo! Hindi ko gustong mawala ang anak natin!”

 

Tiningnan ko siya mula sa taas. Wala ni isang patak ng luha sa aking mga mata. Ang nararamdaman ko lang ay ang matinding habag at kasuklaman sa katangahan at kasamaan niya.

 

“Hindi mo alam, Tristan?” malamig kong tanong. “Sinabi ko sa’yo noon sa ospital… pinalaglag ko ang bata dahil ‘yun ang gusto mo. Sinabi ko sa’yo na patay na ang Nanay ko, pero anong sinabi mo?”

 

Nanginig ang buong katawan ni Tristan habang inaalala ang sarili niyang mga salita noong araw na ‘yun:

 

“Sabi ko… nagda-drama ka lang… Sabi ko nakakadiri ka…” Umiyak siya nang napakasakit, binubugbog ang sarili niyang dibdib sa harap ng libu-libong tao. “Patawad, Angela! Patawad! Ako ang demonyo! Ako ang pumatay sa anak natin at sa Nanay mo! Pakiusap… bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon! Magmula ngayon, magiging aso mo ako! Gagawin ko ang lahat, ibabalik ko ang lahat sa’yo!”

 

Lumapit ako sa kanya, yumuko ako nang kaunti para ibulong sa tainga niya:

 

“Tristan… nung mga araw na umiiyak ako sa tiyan ko dahil sa siyamnapu’t siyam na bakas ng karayom… nagmamakaawa ako sa’yo na hipuin mo man lang ang anak mo. Pero sinabi mo sa akin na huwag kitang itali sa’yo.”

 

“Ngayon… kahit lumuhod ka at dumanak ang dugo sa mga tuhod mo… hinding-hindi na mabubuhay ang anak natin. At hinding-hindi na babalik ang Nanay ko.”

 

Inilayo ko ang damit ko mula sa marumi niyang kamay.

 

“Arestuhin niyo rin ang lalaking ‘yan,” utos ko sa mga pulis. “Kinasuhan ko na siya ng Complicity to Involuntary Manslaughter para sa pagkamatay ng Nanay ko, at Estafa para sa paggamit ng pondo ng V-Group nang walang pahintulot.”

 

Pumasok ang dalawa pang pulis at pilit na itinayo si Tristan mula sa sahig. Nagsisisaw at nagmamakaawa si Tristan habang ginagapos ang kanyang mga kamay ng bakal na pusa:

 

“Angela! Angela! Patawarin mo ako! Angela, mahal pa rin kita! Huwag mo akong iwan sa ganitong paraan! Angelaaaaa!”

 

Tinalikuran ko siya. Hindi ako lumingon kahit isang beses habang pinalalabas siya ng mga pulis sa ballroom habang nakatutok ang lahat ng camera ng balita sa kanyang pagbagsak.

 

CHAPTER 6: ANG WAKAS NG DILIM

 

Pagkalipas ng anim na buwan.

 

Hinatulan ng korte si Cielo Reyes ng parusang reclusion perpetua (habambuhay na pagkabilanggo) nang walang posibilidad ng parole dahil sa kasong murder, money laundering, at drug trafficking. Sa loob ng kulungan, ang dating “santa-santita” na ayaw madumihan ang kamay ay naging target ng mga kapwa niya bilanggo dahil sa kanyang mga dating panloloko. Araw-araw siyang nabubuhay sa takot, gutom, at pananakit ng ibang mga preso.

 

Si Tristan naman ay nawalan ng lahat ng ari-arian. Ang Sy Corporation ay tuluyan nang binili at isinama sa Roxas Group of Companies. Naitala siya bilang isang bankrupt at convict. Bago siya tuluyang ipasok sa pambansang bilangguan sa Bilibid upang pagdusahan ang pito hanggang sampung taong kulong sa kasong estafa at negligence, nakuha niya ang balita na ang anak na ipinalaglag niya kay Angela ay ang tanging nag-iisang sanggol na maaari niyang maging anak—dahil sa isang aksidente sa loob ng kulungan, tuluyan nang nawalan ng kakayahang magkaanak si Tristan.

 

Namatay siya sa loob ng kanyang puso. Nabubuhay siya araw-araw na binabangungot ng boses ng Nanay ko at ng iyak ng hindi pa naisilang niyang anak.

 

Habang nagtatapos ang hapon, nakatayo ako sa tuktok ng burol sa probinsya ng Batangas, kung saan nakatayo ang bagong Roxas Memorial Foundation para sa mga inabandona at abused na kababaihan at mga bata.

 

Umihihip ang malamig na hangin mula sa dagat. Isang maliit na puting paru-paro ang lumipad at dumapo sa daliri ko.

 

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng napakahabang panahon, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan sa aking puso.

 

“Nay… baby…” bulong ko sa hangin habang nakatitig sa paglubog ng araw. “Naisagawa ko na ang katarungan para sa inyo. Pwede na kayong magpahinga nang payapa.”

 

Hindi lahat ng kwento ng pag-ibig ay may masayang katapusan kasama ang lalaking pinangarap mo. Minsan, ang pinakamasayang katapusan ay ang pagpapakawala sa iyong sarili mula sa lason ng nakaraan, at ang pagtatayo ng sarili mong kaharian mula sa mga abo ng iyong sakit.

 

Huminga ako nang malalim, pinalis ang huling luha sa aking pisngi, at humakbang patungo sa maliwanag kong kinabukasan.