PART 2

 

CHAPTER 1: ANG TUNGGALIANG MONTEFALCO

 

Ang hangin sa loob ng VIP room ng L’Avenir Restaurant sa Bonifacio Global City ay naging napakabigat, na para bang nawalan ng oksiheno ang buong silid.

 

Nakatitig si Mateo Montefalco sa kaniyang nakatatandang kapatid. Nakabitin ang tinidor na hawak niya sa hangin, at ang kaniyang mga mata ay puno ng pagtataka at hindi makapaniwalang gulat.

 

“Kuya?” tanong ni Mateo, ang boses niya ay may halong pag-aalinlangan. “Anong… anong ibig sabihin nito? Magkakilala kayo ni Chloe?”

 

Hindi man lang tiningnan ni Marco ang kaniyang kapatid. Ang kaniyang madilim at maabilidad na mga mata ay nakatutok pa rin sa mukha ni Chloe Villarama. Ang kamay ni Marco na nakahawak sa bewang ni Chloe ay napakahigpit—sapat upang maramdaman ni Chloe ang init at ang absolute dominance ng lalaki, ngunit hindi naman sapat para masaktan siya.

 

Ang balahibo ng manok o feather mula sa centerpiece na hawak ni Marco ay dahan-dahang gumagalaw mula sa panga ni Chloe pababa sa kaniyang collarbone. Ang bawat pagdampi nito ay nagdudulot ng kilabot sa buong katawan ni Chloe, na nagpapaalala sa kaniya ng bawat haplos at bawat galaw ni Marco sa hotel suite kagabi.

 

“Kuya!” muling tawag ni Mateo, sa pagkakataong ito ay mas matigas na ang tono. Tumayo na si Mateo mula sa kaniyang upuan. “Bitawan mo si Chloe. Blind date ko siya. Ipinakilala siya sa akin ni Papa at ng pamilya Villarama ngayong tanghali!”

 

Isang malamig na ngiti ang lumitaw sa mga labi ni Marco. Dahan-dahan niyang inilagay ang feather sa ibabaw ng mesa bago tumingin sa kaniyang nakababatang kapatid.

 

“Blind date?” tanong ni Marco sa mababang boses na parang umuungal na leon. “Mateo, pinalaki ka ba ni Papa para kumuha ng mga natitirang pagmamay-ari ng nakatatanda mong kapatid?”

 

“Ano?!” nanlaki ang mga mata ni Mateo. “Anong pinagsasabi mo, Kuya Marco?”

 

“Kagabi lang,” wika ni Marco habang ang kaniyang daliri ay gumagapang sa likod ng leeg ni Chloe, na nagpaigtad sa dalaga. “Ang babaeng ito ay nasa kama ko. Isinuko niya ang lahat sa akin kapalit ng kaligtasan ng Villarama Group of Companies. At ngayon, paggising ko sa umaga, wala siya sa tabi ko dahil pumunta siya rito para makipagkita sa’yo?”

 

Napasinghap si Chloe. “Marco… please… huwag dito…” bulong niya, ang kaniyang boses ay halos hindi marinig sa matinding takot at hiya.

 

Gusto nang lumubog ni Chloe sa lupa. Kung mayroon man siyang natitirang dignidad sa buhay, pakiramdam niya ay tuluyan na itong winarak ng dalawang magkapatid na Montefalco.

 

Tumingin si Mateo kay Chloe, ang kaniyang mukha ay napalitan ng pagkabigla at lungkot. “Chloe… totoo ba ang sinasabi ni Kuya? Kayo… may nangyari sa inyo kagabi?”

 

Hindi makatingin si Chloe nang diretso kay Mateo. Yumuko siya, habang ang mga luha ay nangingilid na sa kaniyang mga mata. “Mateo… I’m sorry… A-ako… hindi ko gustong mangyari ‘to…”

 

“Nakikita mo na, Mateo?” malamig na sabi ni Marco. Inangat niya ang kaniyang katawan habang kasama pa rin si Chloe na nakatayo na ngayon ngunit nakakulong sa kaniyang bisig. “Ang babaeng ito ay akin. Mula kagabi, hanggang sa sabihin kong tapos na ako sa kaniya. Kaya bumalik ka sa opisina at huwag ka nang manghihimasok sa mga bagay na hindi mo kayang panindigan.”

 

“Kuya, sobra ka na!” sigaw ni Mateo. “Ginagamit mo lang ang kapangyarihan mo para pigain ang pamilya Villarama! Narinig ko kay Papa na nagkakaproblema ang negosyo nila, at ikaw ang humahawak ng kanilang mga utang sa bangko! Hindi mo pwedeng tratuhin si Chloe na parang isang bayad sa utang!”

 

“Negosyo ito, Mateo,” sagot ni Marco, walang anumang bakas ng awa sa kaniyang boses. “At sa mundo ng negosyo, ang Montefalco Empire ang nagdidikta ng mga patakaran. Umalis ka na bago ko pa tanggalin ang pangalan mo sa board ng kumpanya.”

 

Nagkatinginan ang dalawang magkapatid. Ang tensyon sa pagitan nila ay napakatindi na parang kuryenteng pwedeng sumabog anumang sandali. Sa huli, nagtatagis ang mga ngipin ni Mateo, kinuha ang kaniyang suit jacket, at tumingin kay Chloe nang may halong awa at pagkadismaya.

 

“I’m sorry, Chloe. Tutulungan kita… kakausapin ko si Papa,” bulong ni Mateo bago mabilis na lumabas ng VIP room at ibinalibag ang pinto.

 

Naiwan silang dalawa sa loob ng silid.

 

Pumaling ang ulo ni Chloe kay Marco, ang galit at hiya na kanina pa niya kinukubli ay wakas na sumabog. “Masaya ka na ba?! Ha?! Masaya ka na ba na pinahiya mo ako sa harap ng kapatid mo?! Anong tingin mo sa akin, isang laruan na pwedeng ipagmayabang at ipamukha sa iba?!”

 

Hindi nagalit si Marco. Sa halip, hinawakan niya ang baba ni Chloe at itinaas ito upang magtagpo ang kanilang mga mata.

 

“Laruan?” bulong ni Marco. “Chloe, kung laruan lang ang tingin ko sa’yo, sa tingin mo ba mag-aaksaya ako ng oras na sundan ka rito mula sa hotel?”

 

“A-Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Chloe, naubusan bigla ng lakas.

 

“Pumasok ka sa kwarto ko kagabi gamit ang isang kalokohang gamot,” sabi ni Marco habang ang kaniyang thumb ay dahan-dahang pinupunas ang luhang pumatak sa pisngi ni Chloe. “Inakala niyo ng ate mo na maaayos niyo ang buhay niyo sa pamamagitan ng panloloko sa akin. Pero nung pumasok ka sa kwartong ‘yun… hindi ang ate mo ang nandoon. Ikaw. At ikaw ang nagbayad sa kasalanang ‘yun.”

 

“Nabayaran ko na!” sigaw ni Chloe. “Ibinigay ko na sa’yo ang lahat kagabi! Ano pa bang gusto mo?!”

 

Inilapit ni Marco ang kaniyang mukha sa tainga ni Chloe, ang kaniyang hininga ay nagdulot muli ng matinding panginginig sa dalaga.

 

“Gusto ko ang buong buhay mo, Chloe. Bukas na bukas din… lilipat ka sa condo ko sa BGC. At magiging fiancé kita sa harap ng buong media.”

 

CHAPTER 2: ANG KASUNDUAN NG MGA VILLARAMA

 

Umuwi si Chloe sa kanilang bahay sa Forbes Park na parang isang basag na manika. Ang kaniyang mga hakbang ay mabibigat, at ang kaniyang puso ay puno ng takot at pagkalito.

 

Pagpasok pa lang niya sa pintuan ng mansion ng pamilya Villarama, nadatnan na niya ang kaniyang mga magulang na sina Don Roberto at Doña Carmen na balisa sa living room. Kasama rin nila si Ate Bianca, na pabalik-balik sa paglalakad habang nakatingin sa kaniyang telepono.

 

“Chloe!” mabilis na lumapit si Doña Carmen nang makita ang bunso niyang anak. “Diyos ko, saan ka galing?! Tumawag si Mateo Montefalco kay Papa mo! Galit na galit si Mateo at sinabing sinira daw ni Marco ang blind date niyo!”

 

Tumingin si Don Roberto kay Chloe, ang mukha ng matanda ay halatang tumanda ng sampung taon dahil sa stress sa negosyo. “Chloe, anong nangyari? Bakit kasama mo si Marco Montefalco? Alam mo bang ang kumpanya ni Marco ang humahawak ng lahat ng promissory notes ng Villarama Holdings?! Kapag ginusto niya, bukas na bukas ay nasa kalsada na tayo!”

 

Biglang sumingit si Ate Bianca, na para bang walang ginagawang masama kagabi. “Oo nga, Chloe! Bakit mo ba inagaw si Marco kagabi?! Ako dapat ang nandoon eh! Kung hindi mo ako inunahan, baka ako na ang kasama ni Marco ngayon at hindi tayo maipapa-subasta sa bangko!”

 

Napatigil si Chloe. Tumingin siya kay Bianca nang may matinding galit at pagkadismaya.

 

“Ako ang nang-agaw?!” hiyaw ni Chloe, na nagpalaking-mata sa kaniyang mga magulang. “Ate Bianca, ikaw ang nagbigay sa akin ng gamot! Ikaw ang nag-utos sa akin na lasunin si Marco! At nung naipasok ko na siya sa kwarto, tinakasan mo ako para makipaglandian sa ibang lalaki sa club!”

 

“A-Ano?!” nagulat si Doña Carmen. “Bianca! Linalason niyo si Marco Montefalco?!”

 

“Hindi lason ‘yun, Ma!” depensa ni Bianca. “Love potion lang ‘yun! At tsaka, umalis lang naman ako kasi nakita ko si Jake, ‘yung Fil-Am na investor! Malay ko bang magiging seryoso si Chloe at ibibigay ang sarili niya kay Marco!”

 

“Manahimik kayong dalawa!” sigaw ni Don Roberto habang nakahawak sa kaniyang dibdib, halatang sumasakit ang puso sa matinding altapresyon. “Diyos ko… anong kaguluhan ‘to?!”

 

Bago pa man makapagsalita muli si Chloe, biglang tumunog ang doorbell ng mansion.

 

Pumasok ang butler ng pamilya Villarama, na namumutla ang mukha. “Don Roberto… Doña Carmen… may mga bisita po kayo.”

 

Sumunod sa kaniya ang tatlong lalaking naka-black suit at may hawak na mga briefcase. Sa gitna nila ay pumasok ang isang lalaking may pinakamataas na tindig at pinakamalakas na aura—si Marco Montefalco.

 

Napatayo si Don Roberto. “M-Mr. Montefalco… anong maipaglilingkod namin sa inyo?”

 

Tumingin si Marco sa paligid ng mansion ng mga Villarama bago huminto ang kaniyang paningin kay Chloe, na nakatayo sa tabi ng sofa. Pagkatapos ay tinignan niya si Bianca, na biglang nag-ayos ng buhok at subukang ngumiti sa kaniya.

 

“Don Roberto,” malamig na simula ni Marco. “Nandito ako para pag-usapan ang utang ng Villarama Holdings na nagkakahalaga ng Limang Daan Milyong Peso ($500 Million) na nakatakdang bayaran ngayong katapusan ng buwan.”

 

Nanginginig ang boses ni Don Roberto. “Mr. Montefalco… pakiusap, bigyan niyo pa kami ng konting panahon… Ang aming mga ari-arian sa Cebu ay ibebenta na namin para maipambayad—”

 

“Hindi ko kailangan ang ari-arian niyo sa Cebu,” putol ni Marco. “At hindi ko kailangan ang pera niyo.”

 

Nagkatinginan sina Doña Carmen at Don Roberto. “Ano pong ibig niyong sabihin?”

 

Lumapit si Marco kay Chloe, inilagay ang kaniyang kamay sa likod ng dalaga, at iniharap ito sa kaniyang mga magulang.

 

“Nandito ako para ihain ang isang kasunduan,” pahayag ni Marco sa boses na walang sinumang makakapagpabago. “Cacanselahin ko ang buong limang daang milyong utang ng Villarama Holdings, at magpapasok ako ng dalawang bilyong piso na bagong capital sa kumpanya niyo…”

 

Nanlaki ang mga mata ni Don Roberto at Bianca. “Seryoso po kayo, Mr. Montefalco?!” tanong ni Bianca nang may pagnanais sa kaniyang mga mata. “Ano pong kapalit?”

 

Iniyuko ni Marco ang kaniyang ulo at tumingin sa mga mata ni Chloe.

 

“Ang kapalit… ay si Chloe. Papasok kami sa isang legal engagement. Sa loob ng tatlong araw, gaganapin ang aming engagement party. At sa loob ng anim na buwan, pakakasalan niya ako.”

 

“HINDI!” sigaw ni Chloe. “Ayoko! Papa, Ma, pakiusap huwag kayong pumayag! Ginagamit lang niya tayo! Naghihiganti lang siya dahil sa ginawa namin kagabi!”

 

Tumingin si Don Roberto kay Chloe, pagkatapos ay kay Marco. Ang matanda ay tinitimbang ang kaligtasan ng buong pamilya laban sa kagustuhan ng kaniyang anak.

 

“Chloe…” mahinang sabi ng kaniyang ama. “Pakiusap… isipin mo ang buong pamilya natin… kapag nabankrupt tayo, pati ang mga empleyado natin na umaasa sa atin ay mawawalan ng trabaho…”

 

Napatingin si Chloe sa kaniyang ama na mukhang anumang oras ay maiatake sa puso. Tumingin siya sa kaniyang ina na umiiyak na, at kay Bianca na nakatingin sa kaniya nang may inggit at galit.

 

Isang matinding sakit ang lumukob sa puso ni Chloe. Wala siyang kakampi. Sa sarili niyang pamilya, siya ang ibinebenta para maging tagapagligtas.

 

Humarap si Chloe kay Marco, ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding poot. “Kung papayag ako… sisiguraduhin mong hindi mawawalan ng bahay ang pamilya ko?”

 

“I’m a man of my word, Chloe,” sagot ni Marco, habang may maliit na ngiti sa kaniyang mga labi. “Pumayag ka lang, at ang buong mundo ay ibibigay ko sa’yo.”

 

“Fine,” pabulong na sabi ni Chloe. “Pumapayag ako.”

 

CHAPTER 3: ANG CONDINI MARCO AT ANG MGA LIHIM NG NAKARAAN

 

Kinagabihan din iyon, inilipat agad si Chloe sa penthouse condo ni Marco sa pinakataas na palapag ng isang ultra-luxury tower sa BGC.

 

Ang penthouse ay napakalaki, gawa sa salamin ang mga pader na nagpapakita ng magandang tanawin ng buong ilaw ng Metro Manila kapag gabi. Minimalist ang disenyo—kulay itim, puti, at grey ang mga kasangkapan, na napakalayo sa mainit at makulay na bahay ng mga Villarama.

 

Pumasok si Chloe habang dala ang kaniyang maliit na maleta. Isinara ng butler ni Marco ang pinto at iniwan silang dalawa sa loob.

 

“Ito ang magiging bahay mo simula ngayon,” sabi ni Marco habang tinatanggay ang kaniyang suit jacket at itinapon ito sa sofa. Inalis niya ang kaniyang necktie at binuksan ang dalawang pindutan ng kaniyang polo, na nagpapakita ng kaniyang malapad na dibdib.

 

Nakatayo lang si Chloe sa may pintuan, parang isang usa na nakaharap sa isang gutom na lobo.

 

“Bakit mo ginagawa ‘to, Marco?” tanong ni Chloe sa mababang boses. “Maraming babae sa Maynila na mas maganda, mas mayaman, at mas gustong maging asawa mo. Si Ate Bianca pa nga, patay na patay sa’yo. Bakit ako pa? Dahil ba gusto mo lang akong parusahan sa nangyari kagabi?”

 

Lumapit si Marco sa kaniya. Sa bawat hakbang ng lalaki, tumitibok nang mabilis ang puso ni Chloe.

 

Huminto si Marco sa tapat niya. Inabot ng kaniyang kamay ang buhok ni Chloe at dahan-dahan itong inilagay sa likod ng kaniyang tainga.

 

“Sa tingin mo ba talaga… kagabi lang kita unang nakita, Chloe?” tanong ni Marco.

 

Napatigil si Chloe. “A-Anong ibig mong sabihin?”

 

Isang maikling flashback ang lumabas sa mga mata ni Marco.

 

Dalawang taon na ang nakalilipas, sa isang charity gala sa Makati, nakita na ni Marco si Chloe. Si Chloe noo’y isang simpleng volunteer na tumutulong sa mga bata mula sa kapansanan. Walang arte, walang plastik na ngiti na tulad ng ibang mga alta-sociedad na babae, at may tunay na malasakit sa kapwa. Si Bianca naman noo’y busy sa pakikipagflirt sa mga mayamang negosyante habang nakatayo lang si Chloe sa sulok, nagpapakain sa mga bata.

 

Mula noong gabing iyon, hindi na nakalimutan ni Marco ang mukha ni Chloe. Pero dahil laging nakaharang si Bianca at laging itinutulak ng pamilya Villarama si Bianca sa kaniya, kailanman ay hindi nagkaroon ng pagkakataon si Marco na makalapit kay Chloe.

 

At nung gabing iyon sa hotel… nang inabot ni Chloe ang baso ng alak sa kaniya, alam na alam ni Marco na may nakahalong pulbos sa inumin. Nakita niya ang panginginig ng mga kamay ni Chloe habang inaabot ang baso. Nakita niya ang takot sa kaniyang mga mata.

 

Ininom ni Marco ang alak—hindi dahil sa tanga siya o nagpaloko siya sa “love potion.” Ininom niya ito dahil alam niyang ito na ang tanging pagkakataon upang makuha niya si Chloe at itali ito sa kaniya nang magpakailanman.

 

“Hindi mo kailangang malaman ang lahat ngayon,” malamig na sabi ni Marco, na ibinalik ang kaniyang karaniwang stoic na mukha. “Ang kailangan mo lang gawin ay maging mabuting fiancé sa harap ng publiko.”

 

“At paano sa pribadong buhay?” tanong ni Chloe, na may halong hamon sa boses. “Ano ako rito? Isang preso?”

 

Lumingon si Marco bago pumasok sa kaniyang kuwarto.

 

“Sa bahay na ‘to, Chloe… ikaw ang reyna. Pero ang reyna… ay hindi pwedeng tumakas sa hari.”

 

CHAPTER 4: ANG ENGAGEMENT PARTY AT ANG MGA MARITES NG HIGH SOCIETY

 

Mabilis na lumipas ang tatlong araw.

 

Ang balita tungkol sa pag-iisang dibdib nina Marco Montefalco at Chloe Villarama ay kumalat na parang apoy sa buong bansa. Lahat ng mga diyaryo, lifestyle magazines, at Marites Facebook pages ay napuno ng mga haka-haka at tsismis.

 

“Bakit ang bunsong anak ng mga Villarama ang pinili ng BGC Prince at hindi ang mas sikat na socialite na si Bianca?”

“Isang Cinderella story ba ito o isang business deal?”

 

Ginanap ang engagement party sa Grand Ballroom ng Shangri-La Fort. Ang buong silid ay napuno ng libo-libong puting rosas, mga kristal na chandelier, at ang pinakamayayamang tao sa Pilipinas—mga pulitiko, billionaires, at mga kilalang celebrity.

 

Nakatayo si Chloe sa harap ng malaking salamin sa dressing room, nakasuot ng isang kulay produktong emerald green silk gown na idinisenyo ng isang sikat na Parisian designer. Ang kaniyang buhok ay naka-updo, at nakasuot siya ng isang mayaman sa dyamanteng necklace na iniregalo sa kaniya ni Marco kaninang umaga.

 

Napakaganda niya, ngunit ang kaniyang mga mata ay puno ng kalungkutan.

 

Biglang bumukas ang pintuan ng dressing room at pumasok si Bianca. Nakasuot si Bianca ng isang kulay pulang dress na sobrang iksi at sobrang baba ng neckline—maliwanag na gustong agawin ang atensyon sa kaniyang kapatid.

 

“Wow,” sarkastikong sabi ni Bianca habang nakatingin kay Chloe mula ulo hanggang paa. “Tingnan mo nga naman. Ang dating simpleng Chloe na walang nakakapansin, ngayon ay nakasuot na ng milyun-milyong dyamante.”

 

“Bianca,” malamig na sabi ni Chloe. “Ano na naman ang kailangan mo?”

 

Lumapit si Bianca at tinitigan ang kuwintas ni Chloe. “Alam mo, Chloe, huwag kang masyadong mag-ilusyon. Nakuha mo lang si Marco dahil sa katangahan ko kagabi. Kung hindi ako umalis sa hotel suite na ‘yun, ako ang nakasuot ng kuwintas na ‘yan ngayon at hindi ikaw.”

 

Humarap si Chloe kay Bianca. Sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay, hindi na siya nagpaalipin sa kaniyang ate.

 

“Pero umalis ka, Bianca,” matapang na sabi ni Chloe. “Iniwan mo ako. Ipinagpalit mo ang pamilya natin para sa isang lalaki sa club. Kaya huwag kang umarte na parang ikaw ang naagrabyado rito.”

 

Namula si Bianca sa galit. “Magaling! Natuto ka nang sumagot ngayon dahil lang mayaman na ang fiancé mo?! Pwes, tingnan natin kung hanggang kailan ka tatagal kay Marco! Balita ko, malamig pa sa yelo ang lalaking ‘yan. Baka sa loob ng isang buwan, ipagtapon ka na rin niya sa kangkungan!”

 

Bago pa makapagsalita muli si Chloe, bumukas ang pinto at pumasok si Marco. Nakasuot siya ng isang napakagwapong black tuxedo na lalong nagpalitaw ng kaniyang matangkad at matipunong katawan.

 

Nang makita ni Bianca si Marco, agad na nagbago ang kaniyang mukha at nag-pout siya nang sweet. “Hi Marco… Kinausap ko lang ang kapatid ko, sinabihan ko siya na alagaan ka nang mabuti…”

 

Nilagpasan lang ni Marco si Bianca na para bang hangin ito. Lumapit siya kay Chloe at inilagay ang kaniyang kamay sa bewang ng dalaga.

 

“Handa ka na ba, my love?” tanong ni Marco sa isang napakasweet na boses na nagpagulat kay Chloe.

 

Tumango si Chloe. “H-Handa na ako.”

 

Tumingin si Marco kay Bianca nang may malamig na mata. ” Miss Villarama, magsisimula na ang programa. Bumalik ka na sa mesa mo sa dulo. Ang VIP section ay para lamang sa pamilya Montefalco at sa fiancé ko.”

 

Pahiya at galit na galit na tumalikod si Bianca at mabilis na lumabas ng kwarto.

 

Napatingin si Chloe kay Marco. “Salamat…” bulong niya.

 

Tinitigan siya ni Marco at hinawakan ang kaniyang mukha. “Sabi ko sa’yo, walang sinumang pwedeng humamak sa’yo habang nasa tabi ko ka. Kahit pa ang sarili mong pamilya.”

 

CHAPTER 5: ANG BALAK NI MATEO AT ANG NAKAKAGULAT NA PAGLALAHAD

 

Sa gitna ng engagement party, habang nakikipag-usap si Marco sa ilang mga dayuhang mamumuhunan, naglakad si Chloe papunta sa balcony ng ballroom upang huminga ng sariwang hangin.

 

Ang gabi sa BGC ay napakatahimik mula sa kinalalagyan niya sa 5th floor balcony.

 

“Chloe.”

 

Lumingon si Chloe at nakita si Mateo Montefalco na nakatayo malapit sa pintuan ng balcony. May hawak itong baso ng wine at mukhang medyo nakainom na.

 

“Mateo,” sabi ni Chloe. “Kamusta ka na?”

 

Lumapit si Mateo at tumabi sa kaniya sa railings. “Hindi ako okay, Chloe. Paano ako magiging okay kung nakikita kong ikakasal ang babaeng gusto ko sa nakakatanda kong kapatid?”

 

Bumuntong-hininga si Chloe. “Mateo, sorry talaga sa nangyari sa blind date natin. Pero alam mo naman ang sitwasyon… ginagawa ko ‘to para sa pamilya ko.”

 

“Hindi mo kailangang gawin ‘to, Chloe!” mabilis na sabi ni Mateo at hinawakan ang mga kamay ni Chloe. “Kinausap ko si Papa! Kayang ibigay ng pamilya natin ang tulong sa Villarama Holdings nang hindi mo kailangang magpakasal kay Kuya Marco! Ginagamit ka lang ni Kuya para kontrolin ang lahat!”

 

“Mateo, bitawan mo ako,” subok na kumalas ni Chloe.

 

“No, Chloe, listen to me!” pilit ni Mateo. “Si Kuya Marco… walang puso ‘yan! Pinalaki siya para maging isang brutal na businessman! Gagawin ka lang niyang trophy wife at kapag nakuha na niya ang gusto niya sa kumpanya niyo, itatapon ka rin niya! Sumama ka sa akin. Magtanan tayo ngayong gabi. Dadalhin kita sa Amerika!”

 

Nanlaki ang mga mata ni Chloe sa gulat. “Nasisira na ba ang ulo mo, Mateo?! Hindi ko pwedeng gawin ‘yan!”

 

“Bakit hindi?!” sigaw ni Mateo. “Dahil ba mahal mo na siya?! Dahil ba sa nangyari sa inyo sa hotel kagabi?!”

 

“Dahil may prinsipyo ako!” sagot ni Chloe nang matindi. “At dahil ayokong sirain ang pamilya niyo ni Marco!”

 

“Huli na ang lahat para dyan,” isang malamig na boses ang nanggaling sa dilim ng balcony.

 

Lumabas si Marco mula sa pinto. Ang kaniyang mga kamay ay nasa bulsa ng kaniyang celesta pants, at ang kaniyang mukha ay parang isang bagyong paparating.

 

Mabilis na humarang si Mateo sa harap ni Chloe. “Kuya! Huwag mo siyang pilitin! Alam kong pinuprinsipyo mo lang siya dahil sa utang ng pamilya nila!”

 

Tumingin si Marco kay Mateo nang may halong awa at galit.

 

“Mateo,” sabi ni Marco sa mababang boses. “Akala mo ba talaga hindi ko alam kung bakit biglang nagkaroon ng napakalaking utang ang Villarama Holdings sa nakalipas na anim na buwan?”

 

Napatigil si Mateo. Namutla ang kaniyang mukha. “A-Anong ibig mong sabihin?”

 

Lumapit si Marco at naglabas ng isang folder mula sa kaniyang suit at itinapon ito sa dibdib ni Mateo.

 

“Tingnan mo ‘yan,” malamig na utos ni Marco.

 

Binuksan ni Mateo ang folder. Sa loob ay mga dokumento ng bangko at mga bank transfers.

 

Tumingin si Marco kay Chloe na naguguluhan. “Chloe, ang dahilan kung bakit nabankrupt ang kumpanya ng tatay mo… ay dahil sa ate mong si Bianca at sa lalaking kasama niya kamakailan—si Jake Vance. Inilipat ni Bianca ang milyun-milyong pera ng kumpanya niyo sa mga offshore accounts ni Jake Vance sa Switzerland.”

 

Nanlamig ang buong katawan ni Chloe. “A-Ano?! Si Ate Bianca?!”

 

“Yes,” patuloy ni Marco. “Ginamit ni Jake Vance si Bianca para pagnakawan ang pamilya niyo. At ang kapatid kong si Mateo… nalaman niya ang tungkol sa pagnanakaw na ito dalawang buwan na ang nakakaraan pero hindi niya sinabi sa’yo o sa tatay mo dahil ayaw niyang magkaroon ng iskandalo!”

 

Napatingin si Chloe kay Mateo nang may matinding pagkabigla. “Mateo… totoo ba ‘to? Alam mo na nagnanakaw si Ate Bianca at ang kasama niya?”

 

Hindi makasagot si Mateo. Yumuko siya, ang kaniyang katawan ay nanginginig sa hiya. “Chloe… ginawa ko lang ‘yun kasi… kasi akala ko kapag nabankrupt kayo, ililigtas kita at magiging hero ako sa mata mo…”

 

“Nababaliw ka na,” bulong ni Chloe, na napahawak sa kaniyang ulo sa matinding sakit ng katotohanan.

 

Tumingin si Marco kay Mateo. “Umalis ka na sa harap ko, Mateo. Bago ko pa ipahuli sa pulis ang kapatid ng fiancé ko at ikaw dahil sa pagtatakip sa isang krimen.”

 

Hindi na nakapagsalita si Mateo. Ibinalik niya ang folder at mabilis na tumakbo palabas ng balcony, naiwang luhaan at pahiya.

 

CHAPTER 6: ANG PAGLIGTAS AT ANG PAGTAAS NG TENSYON

 

Naiwan silang dalawa ni Marco sa balcony.

 

Napaupo si Chloe sa isang upuan sa balcony, ang kaniyang mga kamay ay nakatakip sa kaniyang mukha habang patuloy sa pag-agos ang kaniyang mga luha.

 

Ang buong akala niya, ang pamilya niya ay mga biktima lamang ng malupit na kapalaran. Yun pala, ang sarili niyang kapatid na si Bianca ang nagbenta sa kanilang kumpanya para sa isang lalaki. At si Mateo ay sinubukang gamitin ang krisis na ito para maging “tagapagligtas.”

 

Si Marco lang… ang tanging lalaki na nagsabi sa kaniya ng katotohanan at tunay na nagligtas sa kumpanya ng kaniyang tatay sa pamamagitan ng paglalagay ng dalawang bilyong piso.

 

Naramdaman ni Chloe ang isang mainit na suit jacket na inilagay sa kaniyang mga balikat.

 

Lumuhod si Marco sa tapat niya. Ang BGC Prince—ang lalaking kinakatakutan ng lahat ng negosyante sa bansa—ay nakaluhod ngayon sa harap ng isang umiiyak na babae.

 

“Bakit hindi mo sinabi sa akin agad?” tanong ni Chloe sa gitna ng kaniyang pag-iyak. “Bakit hinayaan mong isipin ko na masama kang tao? Na ginagamit mo lang ako?”

 

Inabot ni Marco ang mga kamay ni Chloe at hinawakan ang mga ito nang mahigpit.

 

“Dahil gusto kong makita mo kung sino talaga ang mga taong nasa paligid mo, Chloe,” mahinang sabi ni Marco. “Gusto kong marealize mo na sa mundong ito na puno ng plastik at panloloko… ako lang ang tanging taong pwedeng magprotekta sa’yo.”

 

Tumingin si Chloe sa mga mata ni Marco. Wala na ang malamig at nakakatakot na tingin nito. Ang nakikita na lang niya ngayon ay ang isang lalaking may matinding protektadong pagmamahal sa kaniya.

 

“Marco…” bulong ni Chloe. “Nung gabing iyon sa hotel… nung ininom mo ang alak na ibinigay ko… alam mo talagang may gamot ‘yun?”

 

Isang bahagyang ngiti ang lumitaw sa mga labi ni Marco.

 

“Alam ko,” sagot ni Marco. “Nakita kita sa bar habang nanginginig ang mga kamay mo na inihahalo ang pulbos. Mukha kang isang batang nagnanakaw ng kendi sa tindahan. Sobrang sama ng pagpapanggap mo bilang isang ‘vamp.'”

 

Natawa si Chloe sa gitna ng kaniyang mga luha. “At ininom mo pa rin?!”

 

“Oo,” sabi ni Marco habang pinupunasan ang mga luha sa pisngi ni Chloe. “Dahil dalawang taon ko nang hinihintay ang pagkakataon na makalapit sa’yo. Nung gabi na ‘yun, nung nakita kitang pumasok sa kwarto ko… alam kong hindi na kita hahayaang makalabas pa.”

 

Nagkatitigan silang dalawa. Ang distansya sa pagitan ng kanilang mga mukha ay unti-unting nawala. Inilagay ni Marco ang kaniyang kamay sa likod ng ulo ni Chloe at dahan-dahang iniyuko ang kaniyang mukha upang halikan ang mga labi ni Chloe.

 

Ang halik ay hindi tulad ng sa hotel noong unang gabi na puno ng galit at pananakot. Ang halik na ito ay napakalambot, puno ng pagnanasa, at may halong pangako ng proteksyon at pagmamahal.

 

Tumatakbo ang kuryente sa buong katawan ni Chloe. Isinabit niya ang kaniyang mga bisig sa leeg ni Marco at tinanggap ang halik nito nang buong puso. Sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay, naramdaman ni Chloe na nakahanap siya ng isang ligtas na kanlungan sa piling ng pinakamapanganib na lalaki sa BGC.

 

CHAPTER 7: ANG DANGAL NG MGA VILLARAMA AT ANG PAGSUKLI KAY BIANCA

 

Kinabukasan, isang pampublikong pagpupulong ang ipinatawag sa mansion ng mga Villarama.

 

Nandoon sina Don Roberto, Doña Carmen, Chloe, at Marco Montefalco. Nakaupo rin sa sulok si Bianca, na nagtataka kung bakit ipinatawag ang mga abogado ng pamilya at ang mga pulis mula sa Taguig Police District.

 

“Papa, anong ibig sabihin nito?” tanong ni Bianca habang nakatingin sa dalawang pulis na nakatayo sa may pintuan. “Bakit may mga pulis dito? At bakit kasama niyo si Marco?”

 

Inilagay ng abogado ni Marco ang isang kapal ng mga dokumento sa ibabaw ng glass table.

 

“Miss Bianca Villarama,” simula ng abogado. “Inaakusahan ka ng grand larceny, qualified theft, at corporate fraud laban sa Villarama Holdings. Mayroon kaming mga ebidensya na nagpapatunay na inilipat mo ang halagang Tatlong Daan Milyong Peso sa mga account ni Mr. Jake Vance sa nakalipas na anim na buwan.”

 

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. Namutla siya at napatingin sa kaniyang mga magulang. “P-Papa! Ma! Panlilinlang ‘yan! Hina-frame up ako ni Chloe at Marco!”

 

Tumayo si Don Roberto. Ang kaniyang mukha ay puno ng matinding galit at pagkadismaya sa kaniyang panganay na anak.

 

“Manahimik ka, Bianca!” sigaw ng kaniyang ama. “Nakita ko na ang mga bank statement! Ipinagpalit mo ang sarili mong pamilya at ang buhay ng kapatid mo para sa isang lalaking manloloko!”

 

“Papa, pakiusap!” umiyak na si Bianca at lumuhod sa harap ng kaniyang ama. “Naloko lang ako ni Jake! Sinabi niya sa akin na ipamumuhunan niya ang pera sa America at magiging triple ang babalik sa atin!”

 

Tumingin si Marco kay Bianca mula sa kaniyang upuan, ang kaniyang mga mata ay walang anumang awa.

 

“Si Jake Vance ay naaresto na sa Ninoy Aquino International Airport dalawang oras ang nakalilipas habang sinusubukang tumakas papuntang Singapore,” malamig na pahayag ni Marco. “Nakuha na ng aking mga legal team ang lahat ng perang ninakaw niya. At ikaw, Bianca… may dalawa kang pagpipilian.”

 

“A-Anong pagpipilian?” tanong ni Bianca habang nanginginig.

 

“Una, hahayaan naming kasuhan ka ng tatay mo at makukulong ka ng labinlimang taon sa Bilibid,” sabi ni Marco. “Pangalawa… pipirmahan mo ang waiver na nagtatanggal sa’yo ng lahat ng karapatan sa mga ari-arian ng pamilya Villarama, at ipapadala ka sa isang malayong probinsya sa Mindanao para magtrabaho sa isang outreach program sa loob ng tatlong taon upang pagbayaran ang mga kasalanan mo.”

 

Tumingin si Bianca kay Chloe, na nakatayo sa tabi ni Marco.

 

“Chloe… kapatid kita! Pakiusap tulungan mo ako!” pagmamakaawa ni Bianca.

 

Tumingin si Chloe sa kaniyang ate. Naalala niya kung paano siya ginamit ni Bianca kagabi sa hotel, kung paano siya ibinenta sa kaniyang pamilya, at kung paano siya pinahiya sa buong high society.

 

“Binigyan ka na ni Marco ng dalawang pagpipilian, Ate Bianca,” mahinang sabi ni Chloe. “Pumili ka na lang. Dahil hindi na ako ang dating Chloe na magpapaalipin sa’yo.”

 

Umiyak nang malakas si Bianca habang binubukas ang panulat at pinirmahan ang mga waiver document. Isang aral na hindi niya kailanman makakalimutan.

 

EPILOGUE: ANG GRAND WEDDING SA MANILA BAY AT ANG BAGONG SIMULA

 

Apat na buwan ang mabilis na lumipas.

 

Ang lungsod ng Maynila ay naging saksi sa pinakamalaki at pinakabonggang kasal sa kasaysayan ng Philippine High Society.

 

Ginanap ang kasal sa Manila Cathedral sa Intramuros, na hinaluan ng mga tradisyunal na Pilipinong elemento at modernong ultra-luxury aesthetics. Ang reception naman ay ginanap sa isang private yacht sa Manila Bay habang lumulubog ang araw.

 

Nakatayo si Chloe sa deck ng yacht, nakasuot ng isang napakagandang Vera Wang wedding gown na may mahabang veil na sumasayaw sa hangin ng dagat. Ang Villarama Holdings ay muling nakatayo at mas lumakas pa sa ilalim ng pakikipagtulungan sa Montefalco Empire. Ang kaniyang mga magulang ay masayang-masaya at malusog na muli.

 

Naramdaman ni Chloe ang dalawang malalaking kamay na yumakap sa kaniyang bewang mula sa likod.

 

Isinandal niya ang kaniyang ulo sa dibdib ni Marco.

 

“Iniisip mo pa rin ba ang gabi sa hotel?” bulong ni Marco sa tainga ni Chloe habang hinahalikan ang kaniyang leeg.

 

Natawa nang mahina si Chloe at lumingon upang harapin ang kaniyang aswa.

 

“Iniisip ko lang… kung gaano kalaki ang pagbabago ng buhay ko dahil sa limang daang pisong fake love potion ng ate ko,” ngumiti si Chloe.

 

Isang napakagwapong ngiti ang lumabas sa mukha ni Marco. Inilapit niya ang kaniyang mukha at inilapat ang kaniyang mga labi sa labi ni Chloe.

 

“Hindi ‘yun dahil sa love potion, Mrs. Chloe Montefalco,” bulong ni Marco sa gitna ng kanilang halik. “Dahil ‘yun sa sandaling pumasok ka sa kwarto ko… nakatadhana ka na talagang maging akin.”

 

Habang lumulubog ang araw sa Manila Bay, ang dalawang puso na nagsimula sa isang gabi ng panloloko at takot ay tuluyan nang nag-isang dibdib sa ilalim ng mga bituin—isang kwento ng pag-ibig, kapangyarihan, at matamis na paghihiganti na hindi kailanman makakalimutan ng buong bansa.