PART 1

 

Isang halik lang naman, ‘di ba? Isang segundong pagkakamali na ginawa ko dahil sa sobrang pagod, kalungkutan, at pangungulila. Pero sino ang mag-aakalang ang halik na iyon ang wawasak sa tahimik kong buhay at gigising sa isang demonyong matagal nang natutulog?

 

Ako si Mariana, 26 taong gulang, isang ICU nurse sa isang mamahaling pribadong ospital sa Maynila. Sa loob ng dalawang taon, naging routine ko na ang pumasok sa trabaho, magpalit ng swero, mag-check ng vital signs, at asikasuhin ang mga pasyenteng nakikipaglaban sa kamatayan. Sanay na ako sa amoy ng alcohol, sa nakakabinging katahimikan ng gabi, at sa tunog ng heart monitor. Sanay na ako sa lungkot.

 

Pero may isang pasyente na nagpabago sa takbo ng mundo ko—si Alejandro Ferrer.

 

Kung titingnan mo ang mga lumang business magazine, si Alejandro ang ehemplo ng tagumpay. Isang makapangyarihan, guwapo, at walang katatakutang real estate tycoon sa bansa. Siya ang lalaking nasa rurok ng tagumpay—bilyonaryo, kinatatakutan sa boardroom, at hinahangad ng libo-libong kababaihan. Ngunit lahat ng iyon ay naglaho sa isang kisapmata nang maaksidente ang kanyang sasakyan sa Maynila-Tagaytay Expressway dalawang taon na ang nakararaan.

 

Mula noon, si Alejandro ay naging isang buhay na estatwa. Isang katawang pinapagana na lamang ng mga kumikislap na makina sa Silid 406.

 

Para sa ibang mga nars at doktor, si Alejandro ay tinatawag na lamang na “long-term care case.” Isang gawaing kailangang tapusin. Isang katawang unti-unti nang kinakalimutan ng mundo. Ngunit para sa akin… hindi ko alam kung bakit may kung anong magnetismo ang humihila sa akin pabalik sa silid niya.

 

Tuwing gabi, kapag dumarating ang dapithapon at sumasalamin ang kahel na liwanag sa kanyang matatalas na panga, sa kanyang matitikas na balikat na tila hindi man lamang nagbago kahit nakahiga lang siya, madalas ko siyang titigan. Sa tuwing pinupunasan ko ang kanyang mukha, naiisip ko: “Kung gising ka lang kaya ngayon, mapapansin mo kaya ang isang simpleng nars na tulad ko?”

 

Hanggang sa dumating ang gabing iyon. Ang gabing naging mitsa ng aking impiyerno at langit.

 

Alas-tres ng madaling araw. Naka-duty ako, at ang buong palapag ng ICU ay balot ng nakakabinging katahimikan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabagal at ritmo ng heart monitor ni Alejandro. Pumasok ako sa kanyang silid para palitan ang kanyang IV fluid. Huminto ako sa tabi ng kanyang kama at tinitigan ang kanyang mahimbing na mukha.

 

Sa sandaling iyon, dumaan ang matinding pagod sa aking katawan. Naalala ko ang mga bayarin sa bahay, ang maysakit kong ina, ang kawalan ng pag-asa na tila habambuhay na akong mag-iisa sa mundong ito. Tiningnan ko ang mga labi ni Alejandro—maputla ngunit may taglay pa ring kakaibang atraksyon.

 

Isang mapanganib na kaisipan ang pumasok sa aking isip. Isang kabaliwan na dala ng puyat at pangungulila.

 

“Hindi naman siya magigising… walang makakaalam… Isang halik lang, Mariana. Isang dampi lang ng labi para maramdaman kong buhay pa ako.”

 

Sawayin ko man ang aking sarili, tila may sariling isip ang aking katawan. Dahan-dahan akong yumuko. Naamoy ko ang bango ng sabon na ipinampunas ko sa kanya kanina, hinaluan ng amoy ng sterile na hangin ng ospital. Lalong bumilis ang tibok ng aking puso.

 

At doon… idinampi ko ang aking labi sa kanyang malamig at walang buhay na mga labi.

 

Isang segundo lang. Mabilis, banayad, at puno ng takot.

 

Ngunit bago pa ako tuluyang makatayo at makalayo, naramdaman ko ang isang bagay na nagpatigil sa tibok ng aking puso.

 

Ang kanyang kamay… ang kamay niyang dalawang taon nang hindi gumagalaw… ay biglang sumara.

 

At bago pa ako makasigaw sa gulat, naramdaman ko ang kanyang malakas at mahigpit na braso na pumulupot sa aking balikat, hinihila ako pababa malapit sa kanyang dibdib!

 

“Diyos ko…” bulong ko, habang ang aking mga mata ay halos lumuwa sa takot.

 

Dahan-dahan, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng ospital, ang mga matang dalawang taon nang nakapikit ay bumukas. Ang kanyang madilim, matatalas, at malalalim na mga mata ay direktang nakatitig sa akin—puno ng nag-aalab na apoy at tila may dalang panganib.

 

Gumalaw ang kanyang tuyong labi. Sa mahina, paos, ngunit nakapangingilabot na boses, nagtanong siya:

 

“Sino… ka?”

 

Nanigas ang buong katawan ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong tumakbo, ngunit ang higpit ng hawak niya sa aking balikat ay tila isang kadena na hindi ko kayang takasan. At sa labas ng pintuan, narinig ko ang papalapit na mga yabag ng Head Nurse…

PART 2:

 

KABANATA 1: Ang Pagpapanggap sa Harap ng Panganib

 

Hindi makahinga si Mariana. Ang hawak ni Alejandro sa kanyang balikat ay hindi hawak ng isang taong galing sa coma; ito ay hawak ng isang taong kapit-patalim, puno ng desperation at lakas na nanggaling sa kung saan. Ang kanyang mga mata, na kulay gabi, ay nakatitig sa kanya, tila binabasa ang bawat takot sa kanyang mukha.

 

“Sino… ka?” muling pag-uulit ng paos na tinig nito.

 

“M-Mariana…” nangangatog na sagot niya. “Nars mo ako… Pakiusap, bitawan mo ako. May dumarating.”

 

Narinig ang tunog ng mga sapatos sa labas ng silid. Ang hawak ng pinto ay dahan-dahang gumalaw. Sa isang mabilis at hindi inaasahang pagkilos, binitawan ni Alejandro ang balikat ni Mariana at muling ipinikit ang kanyang mga mata. Bumalik siya sa posisyon na tila walang malay, habang ang kanyang paghinga ay muling naging mabagal at pantay.

 

Bumukas ang pinto. Pumasok si Nurse Cora, ang kanilang strict na head nurse, hawak ang isang clipboard.

 

“Mariana? Bakit ganyan ang mukha mo? Mukha kang nakakita ng multo,” puna ni Cora habang nakataas ang isang kilay.

 

Mabilis na inayos ni Mariana ang kanyang uniporme, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso. “Ah, wala po, Nurse Cora. Medyo nagulat lang po ako sa biglang tunog ng monitor, pero normal naman po ang vital signs niya.”

 

Tiningnan ni Cora si Alejandro, pagkatapos ay binalingan si Mariana. “Siguraduhin mo lang. Ang pamilya Ferrer ay nagpadala na naman ng sulat. Gusto na nilang ilipat si Alejandro sa isang hospice care facility sa probinsya sa susunod na buwan. Ayaw na nilang magbayad ng ganito kalaking halaga sa ICU para sa isang taong wala namang pag-asang magising. Kaya asikasuhin mo nang maayos ang mga papeles.”

 

“O-Opo, Nurse Cora,” sagot ni Mariana, kahit ang kanyang isip ay gulong-gulo.

 

Nang tuluyang lumabas si Nurse Cora, dahan-dahang lumapit si Mariana sa kama ni Alejandro. Tinitigan niya ang lalaki. Nakapikit pa rin ito, ngunit alam niya—ramdam na ramdam niya—na gising ang kanyang diwa.

 

“Alam kong gising ka,” bulong ni Mariana, halos hindi lumalabas ang boses sa kanyang mga labi. “Bakit ka nagpapanggap?”

 

Walang sagot. Ngunit napansin ni Mariana ang bahagyang pagbago sa ritmo ng heart monitor nito. Mabilis ang tibok ng puso ni Alejandro. Natatakot din ito.

 

KABANATA 2: Ang Lihim sa Likod ng Aksidente

 

Kinaumagahan, hindi makatulog si Mariana kahit tapos na ang kanyang shift. Ang alaala ng hawak ni Alejandro, ang kanyang paos na tinig, at ang kanyang mga mata ay patuloy na naglalaro sa kanyang isipan. Bakit ngayon lang siya nagising? At bakit niya kailangang magpanggap na walang malay sa harap ng ibang tao?

 

Nagpasya si Mariana na magsaliksik. Sa tulong ng internet, binasa niya muli ang mga balita tungkol sa aksidente ni Alejandro dalawang taon na ang nakararaan.

 

“Alejandro Ferrer, Kritikal Matapos Sumalpok ang Sasakyan sa Isang Truck sa Tagaytay Expressway.”

 

Ayon sa mga imbestigasyon, nawalan daw ng preno ang sasakyan ni Alejandro. Ngunit may mga bali-balita noon na hindi ito simpleng aksidente. Bago mangyari ang trahedya, si Alejandro ay nasa gitna ng isang malaking labanan para sa pamumuno ng Ferrer Group of Companies laban sa kanyang madrasta na si Beatrice Ferrer, at sa kanyang kapatid sa labas na si Christian.

 

Nang ma-coma si Alejandro, si Beatrice ang pumalit bilang pansamantalang CEO ng kumpanya. At ngayon, nagbabalak na silang ilipat si Alejandro sa isang liblib na hospice facility kung saan mas madali siyang makakalimutan ng publiko… o baka tuluyan nang mamatay.

 

Kinagabihan, pumasok muli si Mariana sa kanyang shift. Agad niyang tinungo ang Silid 406. Nang masiguro niyang walang tao sa pasilyo, mabilis siyang pumasok at ni-lock ang pinto mula sa loob—isang bagay na mahigpit na ipinagbabawal sa ospital.

 

Lumapit siya sa tabi ni Alejandro at hinawakan ang kamay nito.

 

“Alejandro… alam kong naririnig mo ako,” seryosong sabi ni Mariana. “Kung hindi ka magsasalita sa akin, tatawagan ko ang mga doktor at sasabihin kong gising ka na. Pero kung may dahilan ka kung bakit ka nagtatago… sabihin mo sa akin. Tutulungan kita.”

 

Dahan-dahang naramdaman ni Mariana ang pagpisil ng mga daliri ni Alejandro sa kanyang kamay. Muling idinilat ng lalaki ang kanyang mga mata. Sa pagkakataong ito, wala nang takot sa kanyang tingin, kundi isang matinding determinasyon.

 

“Huwag…” mahina at paos na bulong ni Alejandro. “Huwag mong sasabihin… kahit kanino.”

 

“Bakit?” tanong ni Mariana, lumalapit ang mukha para mas marinig ang mahinang boses nito.

 

“Papatayin nila ako…” ang mga salitang iyon ay nagdulot ng kilabot sa gulugod ni Mariana. “Ang aksidente… hindi iyon aksidente. Sila ang may gawa. Si Beatrice… at Christian.”

 

“Ang madrasta mo?” gulat na bulong ni Mariana.

 

Tumango nang bahagya si Alejandro, habang bakas sa kanyang mukha ang sakit at poot. “Gusto nila akong mamatay para makuha ang lahat ng pag-aari ko. Kung malalaman nilang gising ako… hindi ako makakaalis nang buhay sa ospital na ito.”

 

Napalunok si Mariana. Napagtanto niya na ang simpleng halik na ibinigay niya kay Alejandro ay hindi lamang nagising sa isang pasyente, kundi nagdala sa kanya sa gitna ng isang mapanganib at madugong laro ng kapangyarihan at yaman.

 

KABANATA 3: Ang Lihim na Kasunduan

 

Sa mga sumunod na linggo, naging mas maingat si Mariana. Tuwing gabi, kapag siya ang naka-duty, palihim niyang tinutulungan si Alejandro na mag-ehersisyo ng kanyang mga kalamnan na halos dalawang taon ding natulog. Ang bawat paggalaw ay may kasamang matinding sakit para kay Alejandro, ngunit ang kanyang determinasyong maghiganti at mabuhay ang nagbibigay sa kanya ng lakas.

 

“Salamat, Mariana,” sabi ni Alejandro isang gabi, habang pinapawisan pagkatapos ng isang maikling sesyon ng pag-unat ng kanyang mga binti.

 

“Trabaho ko ito, Alejandro,” sagot ni Mariana habang pinupunasan ang noo ng lalaki.

 

Tinitigan siya ni Alejandro. “Hindi mo lang trabaho ito. Itinataya mo ang buhay mo para sa akin. Bakit mo ito ginagawa?”

 

Natahimik si Mariana. Paano niya sasabihin na ang lahat ng ito ay nagsimula dahil sa isang halik? Isang halik na nagmula sa kanyang sariling kalungkutan.

 

“Dahil naniniwala ako sa hustisya,” pag-iwas niya ng tingin. “At dahil… ayaw kong makitang nasasaktan ka.”

 

Ngumiti nang bahagya si Alejandro. Ito ang unang pagkakataon na nakita ni Mariana ang ngiti sa kanyang mukha. Sa kabila ng kanyang panghihina, ang taglay nitong karisma ay sapat na para mapabilis ang tibok ng puso ng nars.

 

“Kapag natapos ang lahat ng ito, Mariana,” bulong ni Alejandro, habang hinahawakan ang kanyang kamay, “ibibigay ko sa iyo ang lahat ng hihilingin mo. Pangako ko ‘yan.”

 

Ngunit ang kanilang tahimik na alyansa ay hindi nagtagal nang walang nakakapansin.

 

Isang hapon, habang wala si Mariana sa duty, dumating si Beatrice Ferrer kasama ang isang bagong personal na doktor na si Dr. Richard Valeriano. Si Dr. Valeriano ay hindi konektado sa ospital, ngunit pinayagan ito dahil sa impluwensya ng pamilya Ferrer.

 

Nang malaman ito ni Mariana mula sa kanyang kasamahan, agad siyang nakaramdam ng kaba. Nagkunwari siyang may nakalimutang gamit at bumalik sa ospital. Sumilip siya sa maliit na salamin sa pinto ng Silid 406.

 

Sa loob, nakita niya si Beatrice—isang eleganteng babae na nakasuot ng mamahaling alahas ngunit may mga matang tila ahas—na nakatayo sa tabi ng kama ni Alejandro.

 

“Masyado nang matagal ang lalaking ito,” malamig na sabi ni Beatrice kay Dr. Valeriano. “Ayaw ko nang maghintay pa ng isa pang buwan. Tapusin mo na ito, Richard. Gumawa ka ng paraan para magkaroon siya ng cardiac arrest. Walang maghihinala dahil dalawang taon na siyang gulay.”

 

“Masusunod, Senyora,” sagot ni Dr. Valeriano habang naglalabas ng isang maliit na vial ng likido mula sa kanyang bulsa. “Isang turok lang nito sa kanyang IV, at matatapos na ang problema mo.”

 

Nanlamig ang buong katawan ni Mariana. Kailangan niyang kumilos. Ngayon din.

 

KABANATA 4: Ang Pagtakas sa Dilim

 

Bago pa man maiturok ni Dr. Valeriano ang lason, biglang binuksan ni Mariana ang pinto nang malakas. Nagkunwari siyang nagulat nang makita ang dalawa sa loob.

 

“Ay, pasensya na po!” sabi ni Mariana, pilit na pinapakalma ang kanyang boses habang humihingi ng paumanhin. “May kailangan lang po akong kunin na logbook para sa shift mamaya.”

 

Mabilis na itinago ni Dr. Valeriano ang vial sa kanyang bulsa. Tinitigan siya nang masama ni Beatrice.

 

“Sino ka? Bakit ka basta-basta pumapasok dito nang walang katok?” galit na tanong ni Beatrice.

 

“Ako po si Nurse Mariana, ang pangunahing nag-aasikaso kay Sir Alejandro po,” magalang na tugon ni Mariana, bagamat ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa likod ng kanyang clipboard.

 

“Umalis ka muna rito. May pinag-uusapan kaming importante ng doktor,” utos ni Beatrice.

 

“Opo, pasensya na po,” sabi ni Mariana. Lumabas siya ng silid, ngunit alam niyang wala na silang oras. Kung hahayaan niya si Alejandro doon, mamamatay ito ngayong gabi.

 

Naghintay si Mariana hanggang sa umalis si Beatrice at ang doktor nito. Nang sumapit ang gabi at nagsimula na ang kanyang shift, agad siyang pumasok sa silid ni Alejandro.

 

“Alejandro, kailangan nating umalis dito. Ngayong gabi na,” seryosong sabi ni Mariana habang mabilis na tinatanggal ang mga suwero at monitor na nakakabit sa katawan nito.

 

“Anong nangyari?” tanong ni Alejandro, bakas ang pangamba sa kanyang mukha.

 

“Narinig ko sila Beatrice. May balak silang lasunin ka ngayong gabi gamit ang isang pekeng doktor. Hindi ka na ligtas dito.”

 

Kahit mahina pa ang kanyang mga binti, pinilit ni Alejandro na tumayo sa tulong ni Mariana. Halos bumigay ang kanyang tuhod, ngunit binuhat ni Mariana ang bigat ng kanyang katawan. Binihisan niya si Alejandro ng isang simpleng hoodie at pants na kinuha niya mula sa locker ng mga naiwang gamit ng ibang pasyente.

 

Sa tulong ng isang wheelchair, dinala ni Mariana si Alejandro sa service elevator—ang elevator na madalas gamitin para sa pagtatapon ng mga basura at pagdadala ng mga kagamitan, kung saan walang gaanong CCTV camera.

 

Nang makarating sila sa basement parking, isinakay ni Mariana si Alejandro sa kanyang lumang kotse. Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan palabas ng ospital, bago pa man mapansin ng mga guwardya ang pagkawala ng pinakaimportanteng pasyente sa Silid 406.

 

KABANATA 5: Ang Kanlungan sa Probinsya

 

Dinala ni Mariana si Alejandro sa isang maliit na bayan sa Laguna, kung saan nakatira ang kanyang lola sa isang simpleng bahay na malapit sa bukid. Doon, walang nakakakilala kay Alejandro Ferrer. Para sa mga kapitbahay, si Alejandro ay isang malayong pinsan ni Mariana na nagpapagaling mula sa isang malubhang sakit.

 

Ang unang ilang araw ay naging mahirap. Si Alejandro, na sanay sa karangyaan, ay kailangang makibagay sa isang simpleng buhay—walang aircon, walang mamahaling pagkain, at tanging ang huni ng mga kuliglig sa gabi ang naririnig. Ngunit sa halip na magreklamo, nakita ni Mariana ang isang kakaibang bahagi ng pagkatao ng bilyonaryo.

 

Naging mapagpakumbaba si Alejandro. Sa bawat araw na lumilipas, unti-unti siyang lumalakas sa tulong ng mga physical therapy exercises na ginagawa ni Mariana para sa kanya.

 

Isang gabi, habang nakaupo sila sa beranda ng bahay habang pinagmamasdan ang mga bituin sa langit, binalingan ni Alejandro si Mariana.

 

“Mariana, bakit mo ito ginagawa para sa akin?” tanong niya muli. “Inilagay mo ang sarili mo sa panganib. Nawalan ka ng trabaho, at ngayon ay tinutugis ka na rin tiyak ng mga tauhan ni Beatrice. Bakit?”

 

Huminga nang malalim si Mariana. Alam niyang hindi na niya maaaring itago ang katotohanan.

 

“Gusto mo ba talagang malaman ang totoo, Alejandro?” tanong niya, habang nakatitig sa mga mata nito.

 

“Oo. Gusto kong malaman kung bakit ang isang nars na tulad mo ay naging anghel ng buhay ko.”

 

Namula ang mga pisngi ni Mariana. “Noong gabing magising ka… hindi lang dahil sa biglaang himala. Bago ka gumalaw… bago mo idilat ang mga mata mo…” huminto siya, tila nawawalan ng lakas ng loob.

 

“Ano?” usisa ni Alejandro, lumalapit ang mukha sa kanya.

 

“Hinalikan kita,” mabilis na sabi ni Mariana bago takpan ang kanyang mukha sa hiya. “Isang halik ng kabaliwan dahil sa sobrang lungkot ko. Hindi ko alam na doon ka magigising. Kaya pakiramdam ko, pananagutan ko ang nangyari sa iyo.”

 

Natahimik si Alejandro. Labis na kinabahan si Mariana, natatakot na baka magalit ang lalaki o isipin nitong kinuha niya ang pagkakataon habang wala itong malay.

 

Ngunit sa halip na magalit, narinig ni Mariana ang isang mahinang tawa mula kay Alejandro. Dahan-dahang inalis ni Alejandro ang mga kamay ni Mariana sa mukha nito at hinawakan ang kanyang mga pisngi.

 

“Kung ganoon… ang halik mo pala ang naging mitsa para magising ang diwa ko,” bulong ni Alejandro, ang kanyang mga mata ay puno ng init at pagmamahal. “Sa loob ng dalawang taon, Mariana, nakakulong ako sa isang madilim na silid sa aking isip. Naririnig ko ang lahat, ngunit hindi ko maigalaw ang aking katawan. Pero tuwing gabi, nararamdaman ko ang pag-aalaga mo. Nararamdaman ko ang init ng iyong mga kamay. At noong gabing hinalikan mo ako… tila may kuryenteng gumising sa natutulog kong puso.”

 

Bago pa makasagot si Mariana, dahan-dahang inilapit ni Alejandro ang kanyang mukha at sa pagkakataong ito, siya naman ang naglapat ng kanyang mga labi sa labi ni Mariana—isang halik na hindi na dala ng takot o lungkot, kundi ng isang marubdob na pag-ibig na isinilang sa gitna ng unos.

 

KABANATA 6: Ang Paghahanda sa Laban

 

Ngunit alam nilang dalawa na hindi sila maaaring magtago habambuhay sa probinsya. Si Beatrice at Christian ay unti-unti nang nilulustay ang yaman ng pamilya Ferrer, at kung hindi kikilos si Alejandro, tuluyan nang mawawala ang kumpanyang binuo ng kanyang ama.

 

“Kailangan nating bumalik sa Maynila,” seryosong pahayag ni Alejandro pagkatapos ng isang buwang pagpapagaling. Halos 90% na ng kanyang lakas ang nagbalik, at ang kanyang matatalas na pag-iisip sa negosyo ay mas matalas pa ngayon kaysa noon. “Ngunit hindi tayo pupunta doon bilang biktima. Pupunta tayo doon para bawiin ang sa akin.”

 

Sa tulong ng isang tapat na kaibigan ni Alejandro sa negosyo na si Marcus, palihim silang nakakuha ng mga ebidensya laban kina Beatrice at Christian. Natuklasan ni Marcus na bukod sa tangkang pagpatay kay Alejandro, si Beatrice ay gumagawa rin ng malalaking iregularidad sa pananalapi ng kumpanya at nakikipag-ugnayan sa mga iligal na sindikato.

 

“May gaganaping Taunang Pangkalahatang Pagpupulong (Annual General Meeting) ang Ferrer Group sa susunod na Martes,” ulat ni Marcus sa pamamagitan ng isang secured na tawag. “Doon ay pormal nang iaanunsyo ni Beatrice ang kanyang permanenteng pamumuno bilang CEO, dahil idedeklara na nilang ‘patay’ o permanenteng incapacitated ka.”

 

Ngumiti nang mapanganib si Alejandro. “Magandang pagkakataon ito. Gusto kong makita ang mukha ng aking madrasta kapag pumasok ang isang patay sa kanyang sariling pagtitipon.”

 

KABANATA 7: Ang Pagbabalik ng Hari

 

Dumating ang araw ng pagpupulong. Ang grand ballroom ng isang sikat na hotel sa Bonifacio Global City ay punong-puno ng mga mamamahayag, mga stockholder, at mga kilalang tao sa lipunan.

 

Sa ibabaw ng entablado, nakatayo si Beatrice Ferrer, mukhang elegante sa kanyang itim na gown, hawak ang mikropono. Sa kanyang tabi ay ang kanyang anak na si Christian, na nakangiti nang buong kayabangan.

 

“Mga kaibigan, mga kasamahan sa negosyo,” simula ni Beatrice na may pilit na lungkot sa kanyang tinig. “Sa nakalipas na dalawang taon, naging mahirap para sa ating lahat ang pagkawala ng aking anak-anakan na si Alejandro. Sa kabila ng ating mga panalangin, nananatili siyang walang malay. Kaya naman, para sa ikabubuti ng kumpanya, pormal ko nang tinatanggap ang responsibilidad bilang permanenteng CEO ng Ferrer Group—”

 

Bago pa man matapos ni Beatrice ang kanyang sinasabi, biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom nang may malakas na kalabog.

 

Natahimik ang buong bulwagan. Ang lahat ng mga camera ng media ay sabay-sabay na lumingon sa pinto.

 

Isang lalaki ang naglakad papasok. Siya ay nakasuot ng isang napaka-eleganteng tailored navy blue suit. Matikas ang kanyang tindig, matalas ang kanyang panga, at ang kanyang bawat hakbang ay nagpapakita ng walang kapantay na kapangyarihan at awtoridad.

 

Sa kanyang tabi ay isang napakagandang babae na nakasuot ng simpleng emerald green dress—si Mariana.

 

“Hindi mo maaaring makuha ang posisyon na hindi kailanman naging sa iyo, Beatrice,” malamig at umaalingawngaw na boses ng lalaki sa buong ballroom.

 

Gulat, takot, at hilakbot ang gumuhit sa mukha ni Beatrice. Nabitawan niya ang mikropono, na nagdulot ng isang matinis na ingay sa mga speaker.

 

“A-Alejandro?!” gulat na sigaw ni Christian, habang umaatras at halos mabuwal sa entablado. “Imposible… Patay ka na… dapat patay ka na!”

 

“Pasensya na kung binigo ko ang mga plano ninyo,” sabi ni Alejandro habang naglalakad patungo sa entablado, habang ang mga reporter ay nagsimulang mag-flash ng kanilang mga camera nang walang humpay. “Gising ako. At mas malakas ako kaysa noon.”

 

Mabilis na umakyat si Marcus sa entablado kasama ang ilang mga pulis.

 

“Beatrice Ferrer, Christian Ferrer, at Dr. Richard Valeriano,” anunsyo ng opisyal ng pulisya. “Inaaresto kayo sa mga kasong Attempted Murder, Corporate Fraud, at Falsification of Documents.”

 

Gumuho ang mundo ni Beatrice. Sinubukan niyang sumigaw at lumaban, ngunit mabilis silang pinalibutan ng mga awtoridad at pinasukan ng posas sa harap ng daan-daang camera ng media. Ang kanilang kasamaan na matagal nilang itinago ay tuluyan nang nabulgar sa buong bansa.

 

EPILOGO: Ang Bagong Simula

 

Pagkatapos ng kaguluhan, muling nabawi ni Alejandro ang kanyang kumpanya. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya ang dating malamig at walang pusong negosyante na tanging pera lang ang iniisip. Ang kanyang karanasan malapit sa kamatayan, at ang pag-ibig na nagligtas sa kanya, ay nagpabago sa kanyang buong pagkatao.

 

Isang gabi, muling bumalik sina Alejandro at Mariana sa Silid 406. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ito silid ng ospital. Ito ay ang malaking balkonahe ng bagong penthouse ni Alejandro na nakatanaw sa magandang liwanag ng lungsod ng Maynila.

 

Niyakap ni Alejandro si Mariana mula sa likod, habang pinagmamasdan nila ang kumikislap na mga ilaw ng siyudad.

 

“Salamat, Mariana,” bulong niya sa tainga ng babae. “Kung hindi dahil sa halik mo, baka hanggang ngayon ay nakakulong pa rin ako sa dilim.”

 

Humarap si Mariana sa kanya, may ngiti sa kanyang mga labi at luha ng kaligayahan sa kanyang mga mata. “Salamat din, Alejandro. Dahil sa iyo, nalaman kong may halaga ang buhay ko.”

 

“Hindi lang basta halaga, Mariana,” sabi ni Alejandro habang hinahawakan ang kanyang kamay kung saan kumikinang ang isang simpleng singsing na may brilyante. “Ikaw ang buhay ko.”

 

At sa ilalim ng gabi ng Maynila, muli nilang pinatunayan na kung minsan, ang pinakamalakas na gamot sa mundo ay hindi matatagpuan sa mga botelya o makina… kundi sa isang halik na puno ng tapat na pag-ibig.