TATLONG TAON NA KAMING KASAL PERO GABI-GABI AY TUMATABI ANG MISTER KO SA KWARTO NG NANAY NIYA—NGUNIT NAPALUHOD AKO SA IYAK NANG MATUKLASAN KO ANG NAKAKADUROG-PUSONG DAHILAN!
Ako si Sarah, dalawampu’t walong taong gulang. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Mark. Sa paningin ng marami, swerte ako dahil napakabait, masipag, at malambing ni Mark. Ngunit may isang malaking problema na unti-unting sumisira sa aking isip at puso: sa loob ng tatlong taon, hindi kami sabay matulog hanggang umaga.
Tuwing sasapit ang hatinggabi, tatayo si Mark mula sa aming kama. Ang palaging palusot niya, “Mahal, titignan ko lang si Nanay Rosa sa kabilang kwarto ah? Baka kailangan ng tubig.” Ang akala ko noong una, babalik din siya agad. Pero lumilipas ang mga oras hanggang sa sumikat ang araw, doon siya natutulog sa kwarto ng biyenan ko.
ANG MATINDING SELOS AT PAGHIHINALA
Habang tumatagal, nagsimula akong mapuno ng galit at selos. Bakit kailangan niyang doon matulog? Madalas ko siyang komprontahin tungkol dito.
“Mama’s boy ka ba talaga, Mark?! May asawa ka na, pero mas pinipili mong tabihan ang nanay mo kaysa sa akin!” sigaw ko sa kanya isang umaga.
Tinitigan lang ako ni Mark nang may malungkot na mga mata at mahinang sumagot, “Pasensya na, Mahal. Matanda na kasi si Nanay, kailangan lang niya ng kasama minsan.” Pero hindi ako naniwala. Naisip ko, baka may itinatago siya sa kwartong iyon. Baka doon siya nakikipag-usap sa ibang babae sa telepono para hindi ko marinig. Baka ginagawa niya lang palusot ang kanyang ina. Kaya isang gabi, nagdesisyon akong tapusin ang aking mga paghihinala.
ANG PAGSUNOD SA GITNA NG GABI
Pasado alas-dose ng hatinggabi. Naramdaman kong bumangon si Mark at dahan-dahang naglakad palabas ng aming kwarto. Nagtulug-tulugan ako. Makalipas ang labinlimang minuto, bumangon ako. Tiyak ko na mahuhuli ko siyang may ginagawang kalokohan.
Tahimik akong naglakad sa pasilyo. Bukas nang bahagya ang pinto ng kwarto ni Nanay Rosa. Kumakabog ang dibdib ko sa galit. Handa na akong pumasok at sumigaw.
Ngunit nang sumilip ako sa siwang ng pinto, tila tumigil ang pag-ikot ng aking mundo.
ANG NAKAKAHINDIK AT NAKAKAIYAK NA KATOTOHANAN
Hindi natutulog si Mark. At wala siyang kausap sa telepono.
Nakita ko ang asawa ko na nakaluhod sa malamig na sahig sa gilid ng kama ng kanyang ina. Si Nanay Rosa ay nanginginig at umiiyak sa matinding sakit, isang bagay na hindi ko kailanman nakita tuwing umaga.
May hawak na mainit na tuwalya si Mark at dahan-dahan niyang pinupunasan at minamasahe ang mga binti at likod ng kanyang ina.
“A-Ang sakit, anak… hindi ko na yata kaya,” umiiyak na bulong ni Nanay Rosa, pilit na pinipigilan ang boses upang hindi umabot sa kwarto ko.
“Kaya mo ‘yan, Ma. Nandito lang ako. Hihilutin ko ito hanggang sa makatulog ka,” malambing ngunit garalgal na sagot ni Mark. “Wag tayong maingay, Ma. Baka magising si Sarah. Pagod ‘yon sa trabaho buong araw, ayokong mag-alala pa siya o ma-stress sa sitwasyon natin. Kaya natin ‘to.”
Doon ko lang napansin ang mga bote ng gamot at morphine sa gilid ng mesa. May Bone Cancer na pala ang biyenan ko na nasa malalang stage na! At tuwing madaling araw umaatake ang pinakamatinding sakit nito.
Tinago ito ni Mark sa akin sa loob ng mahabang panahon. Tuwing gabi, imbes na matulog nang komportable sa malambot naming kama, pinipili niyang magpuyat, lumuhod sa malamig na sahig, at alagaan ang kanyang nag-aagaw-buhay na ina—lahat ng ito ay para hindi ako maabala at hindi maging pabigat sa akin.
ANG PAGLUHOD AT PAGSISISI
Nanghina ang mga tuhod ko. Napaluhod ako sa labas ng pinto at hindi ko napigilang humagulgol. Narinig ako ni Mark at mabilis siyang lumabas. Gulat na gulat siyang makita akong nakaluhod at umiiyak.
“Sarah? Mahal, bakit ka nandito? B-Bakit ka umiiyak?” nag-aalalang tanong niya, pilit na pinupunasan ang sariling pawis at luha.
Niyakap ko siya nang napakahigpit. “Bakit hindi mo sinabi sa akin, Mark? Asawa mo ako! Bakit mo kailangang solohin ang hirap? Pinag-isipan pa kita ng masama… ang sama-sama kong asawa!”
Niyakap niya ako pabalik at hinalikan sa noo. “Ayokong mahirapan ka, Sarah. Gusto ko, masaya ka lang kapag umuuwi ka.”
Pumasok ako sa kwarto at niyakap ko rin ang biyenan ko. Simula nang gabing iyon, hindi na muling natulog nang mag-isa si Mark sa kwartong iyon. Gabi-gabi, sabay na kaming nag-aalaga kay Nanay Rosa. Nagtulungan kami hanggang sa huling hininga ng kanyang ina makalipas ang ilang buwan.
Doon ko napatunayan na napakaswerte ko sa lalaking pinakasalan ko. Ang lalaking handang magsakripisyo nang tahimik para sa ina, ay ang lalaking hinding-hindi pababayaan ang kanyang asawa.
MGA ARAL NG KWENTO:
Huwag Magpadalos-dalos sa Paghihinala: Hindi lahat ng inaakala nating masama ay totoo. Minsan, ang inakala nating pagkukulang ng ating kapareha ay isang tahimik na sakripisyo pala para sa ating kabutihan.
Ang Pag-aasawa ay Pagdadamayan: Sa hirap man o ginhawa, ang mag-asawa ay dapat magkatuwang. Walang mabigat na problema kung dalawang tao ang magkasamang bumubuhat nito.
Ang Tunay na Sukatan ng Isang Lalaki: Makikita ang tunay na ugali ng isang lalaki sa kung paano niya alagaan at irespeto ang kanyang sariling ina.
