HINDI KO AKALAING ANG ISANG SIGAW NG ANAK KO ANG MAGLILIGTAS SA BUHAY NG MUNTING SANGGOL—AT MAGBUBUNYAG NG ISANG LIHIM NA HINDI NAMIN KAYANG HARAPIN
Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon.
Isang tahimik na hapon lang sana—yung tipong ordinaryong araw na wala kang inaasahang kakaiba. Nasa sala ako, pinapanood ang paborito kong palabas habang hawak ang tasa ng kape. Sa kabilang kwarto naman, natutulog ang pamangkin kong sanggol—si Baby Althea. Anak siya ng kapatid kong babae na pansamantalang iniwan sa amin dahil kailangan niyang magtrabaho sa probinsya.
Kasama ko sa bahay ang asawa kong si Marco at ang anak naming si Lianne, anim na taong gulang—masayahin, malambing, at sobrang maalaga lalo na kay Baby Althea.
“Mommy, pwede po ba akong magbantay kay baby?” tanong ni Lianne kanina, hawak ang maliit niyang unan.
Ngumiti ako. “Oo, pero sandali lang ha. Tawagin mo ako kapag may napansin kang kakaiba.”
Tumango siya nang masigla, saka tumakbo papunta sa kwarto.
Hindi ko alam na ang simpleng desisyong iyon ang magbabago ng lahat.
Ilang minuto lang ang lumipas nang bigla kong marinig ang malakas na sigaw.
“MAAAAAAA! MAY MALI!!!”
Parang tumigil ang mundo ko.
Agad akong napatayo at tumakbo papunta sa kwarto. Halos madulas pa ako sa pagmamadali. Nang mabuksan ko ang pinto, parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Nakatayo si Lianne sa tabi ng crib, nanginginig.
At si Baby Althea…
Hindi gumagalaw.
Nanlalamig ang mga kamay ko habang lumapit ako. “Baby…?” mahinang tawag ko.
Walang sagot.
Hindi siya umiiyak. Hindi rin gumagalaw ang dibdib niya.
“Marco!!!” sigaw ko nang ubos-lakas.
Sa isang iglap, nasa likod ko na ang asawa ko. Pagkakita niya sa sitwasyon, hindi siya nag-atubili. Dali-dali niyang binuhat si Baby Althea at sinubukang gisingin.
“Hindi siya humihinga…” nanginginig niyang sabi.
Pakiramdam ko gumuho ang buong mundo ko.
Agad siyang tumawag sa emergency.
“Hello! Kailangan namin ng ambulansya! Hindi humihinga ang sanggol!” halos mapasigaw siya habang hawak ang telepono.
Ang bawat segundo ay parang isang oras.
Habang hinihintay namin ang tulong, sinubukan ni Marco ang CPR—yung natutunan niya noon sa training. Nanginginig ang mga kamay niya pero hindi siya tumigil.
Ako naman, yakap-yakap si Lianne na umiiyak na rin.
“Mommy… natakot po ako… hindi na gumagalaw si baby…” hikbi niya.
Pinilit kong maging matatag kahit durog na durog na ako.
Dumating ang ambulansya.
Parang eksena sa pelikula—mga ilaw, mga taong nagmamadali, mga utos na hindi ko na maintindihan.
Kinuha nila si Baby Althea at agad na isinugod sa ospital.
Sumama kami.
Sa loob ng ambulansya, hindi ko mapigilan ang pag-iyak. Tinitigan ko ang maliit niyang mukha—walang galaw, parang manika.
“Please… lumaban ka…” bulong ko.
Pagdating sa ospital, agad siyang dinala sa emergency room.
Pinaghintay kami sa labas.
Yun ang pinakamatagal na oras sa buhay ko.
Tahimik kaming dalawa ni Marco, pero alam kong pareho kaming nagdadasal.
Maya-maya, lumabas ang doktor.
“Are you the guardians of the baby?” tanong niya.
Tumango kami.
“Good news… she’s breathing again.”
Parang nabunutan ako ng tinik.
Pero hindi pa tapos.
“However… may nakita kaming kakaiba.”
Kinabahan ulit ako. “Ano po yun?”
Tumingin siya sa amin nang seryoso.
“It looks like the baby choked… but not just milk.”
Napakunot ang noo ko.
“May maliit na bagay na nakabara sa lalamunan niya.”
“ANONG BAGAY?!” halos mapasigaw ako.
“Isang maliit na piraso ng plastik… parang bahagi ng laruan.”
Parang may sumabog sa utak ko.
Laruan?
Pero wala kaming binigay na laruan kay Baby Althea.
Pag-uwi namin kinagabihan, tahimik ang buong bahay.
Hindi ako mapakali.
“Marco… saan nanggaling yung plastik?” tanong ko.
Umiling siya. “Hindi ko alam…”
Bigla kong naalala si Lianne.
Lumapit ako sa kanya.
“Anak… may nakita ka ba kanina? Bago nangyari yun?”
Tahimik siya.
Nakayuko.
“Lianne… sabihin mo kay Mommy, please…”
Unti-unti siyang tumingin sa akin, puno ng luha ang mga mata.
“Mommy… may nakita po akong babae…”
Napatigil ako.
“Anong babae?”
“Pumasok po siya sa kwarto… tapos nilagyan niya ng maliit na bagay yung bibig ni baby…”
Namutla ako.
“Ano?!”
“Natakot po ako… kaya tumakbo ako sayo…”
Hindi ako makahinga.
Walang ibang tao sa bahay maliban sa amin.
O… meron ba?
Kinabukasan, nag-check kami ng CCTV.
At doon… nakita namin.
Isang babaeng hindi namin kilala.
Tahimik siyang pumasok sa bahay habang bukas ang likod na pinto.
Diretso siya sa kwarto.
At ginawa ang hindi namin akalaing mangyayari.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa baby.
Hindi ko alam kung bakit niya ginawa yun.
Pero isang bagay ang sigurado—
Kung hindi sumigaw ang anak ko…
Wala na si Baby Althea ngayon.
Hanggang ngayon, hindi pa rin nahuhuli ang babaeng iyon.
At tuwing maaalala ko ang araw na iyon, nanginginig pa rin ang buong katawan ko.
Minsan, ang mga bata…
Sila ang nakakakita ng mga bagay na hindi natin napapansin.
At minsan—
Sila ang nagliligtas sa atin.
