Ako si Dr. Isabella Mendoza. Sa mata ng lipunan, ako ang ehemplo ng perpektong tagumpay. Isa akong kilalang neurosurgeon at ang nagmamay-ari ng pinakamalaking chain of private hospitals sa buong bansa. Nakatira ako sa isang palasyo, nagmamaneho ng mga pinakamagarang sasakyan, at walang anumang bagay na hindi ko kayang bilhin. Ngunit sa likod ng mamahaling designer coat at mga kumikinang na diyamante, may isang malalim na sugat sa aking puso na kailanman ay hindi napaghilom ng aking bilyun-bilyong yaman.

Si Leo ang aking unang pag-ibig at ang nag-iisang taong naniwala sa aking mga pangarap. Habang ako ay nagpupuyat sa pagbabasa ng makakapal na libro sa medisina, si Leo naman ay nagpapabaklas ng buto. Sa umaga, isa siyang construction worker sa ilalim ng nakakapasong araw. Sa gabi, nagmamaneho siya ng traysikel hanggang madaling araw. Ibinigay niya sa akin ang bawat sentimong kinikita niya para makapagbayad ako ng tuition fee, makabili ng uniporme, at may makain sa araw-araw. Tiniis niya ang gutom, ang pagod, at ang kawalan ng sariling pangarap para lamang makita akong lumipad.

Ngunit bago pa man ako makapasa sa Medical Board Exams, bigla siyang nawala. Isang umaga, nag-iwan lamang siya ng isang liham na nagsasabing hindi kami nababagay sa isa’t isa, na siya ay isang hamak na manggagawa lamang at ako ay isang magiging sikat na doktor. Sinabi niyang ayaw niyang maging pabigat sa aking umaangat na mundo. Umalis siya nang walang bakas, dala ang kanyang sirang bag at ang pusong alam kong pinilit niya ring durugin para sa aking ikabubuti.

Isang dekada ang lumipas. Ginamit ko ang aking yaman upang bayaran ang pinakamagagaling na private investigators sa bansa upang hanapin ang nag-iisang lalaking minahal ko. Araw-araw akong nangungulila, umaasang maibabalik ko sa kanya ang lahat ng sakripisyong ibinigay niya sa akin.

Hanggang sa isang umaga, isang manipis na brown folder ang inilapag ng imbestigador sa aking mahogany desk. Natagpuan na nila si Leo.

Nang araw ding iyon, ipinaharurot ko ang aking itim na SUV. Mula sa nagtataasang gusali ng Maynila, binagtas ko ang daan patungo sa isang liblib at mahirap na komunidad sa dulo ng isang probinsya. Hindi makapasok ang aking sasakyan sa makikipot at maputik na eskinita, kaya’t napilitan akong bumaba at maglakad. Puno ng kaba ang aking dibdib. Inisip kong baka may sarili na siyang pamilya, o baka may maayos na siyang maliit na negosyo na masayang pinapatakbo.

Ngunit nang makarating ako sa eksaktong address na nakasulat sa papel, tila tumigil ang pag-ikot ng aking mundo.

Sa harap ng isang sira-sira at tagpi-tagping bahay na yari sa pinagtagpi-tagping yero at kahoy, nakita ko siya.

Si Leo.

Ang matipuno at masiglang lalaki sa aking alaala ay payat na payat na ngayon. Suot niya ang isang butas at kupas na kamiseta. Ngunit ang tuluyang dumurog sa aking puso ay nang makita ko siyang maglakad. Pilay ang kanyang kanang binti. Ginamit niya ang isang lumang saklay upang balansehin ang kanyang katawan habang may hawak na isang malaking kaldero ng lugaw.

Pinalilibutan siya ng higit sa sampung marurungis at payat na mga batang kalye.

“O sige, pila nang maayos, mga anak,” narinig ko ang pamilyar at malambing niyang boses. “Lahat kayo ay magkakaroon ng mainit na lugaw. Wag kayong mag-agawan.”

Tinakpan ko ang aking bibig upang pigilan ang aking paghikbi, ngunit tuluy-tuloy na bumagsak ang aking mga luha. Nalaman ko mula sa mga kapitbahay na pinagtanungan ko kanina na naaksidente si Leo sa construction noong taong iniwan niya ako. Nasira ang kanyang binti. Iyon ang totoong dahilan kung bakit siya lumayo—ayaw niyang maging pabigat sa isang doktor dahil alam niyang habambuhay na siyang magiging baldado.

Kahit na nabubuhay siya sa matinding kahirapan, ginugol niya ang natitira niyang taon sa pagkalinga sa mga inabandonang batang kalye sa kanilang lugar. Ang puso niyang kasing-busilak ng ginto ay nanatiling dalisay, kahit pa pinagkaitan siya ng mundo.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Humakbang ako palapit, walang pakialam kung mapuno ng putik ang aking mamahaling sapatos o mabasa ng luha ang aking mukha.

“L-Leo…” basag at nanginginig kong tawag.

Natigilan siya. Dahan-dahan siyang lumingon. Nang magtama ang aming mga mata, nabitawan niya ang sandok na hawak niya. Nanlaki ang kanyang mga mata, tila hindi makapaniwala na ang babaeng iniwan niya sa dilim ay nakatayo ngayon sa harap ng kanyang tagpi-tagping mundo, umiiyak na parang isang bata.

“I-Isabella…?” nanginginig niyang usal, pilit na itinatago ang kanyang saklay sa kanyang likuran dahil sa matinding hiya. “A-Anong ginagawa mo rito? Madumi rito… hindi ka dapat nandito.”

Tumakbo ako. Hindi ko ininda ang mga tao sa paligid. Isinubsob ko ang aking mukha sa kanyang dibdib at niyakap ko siya nang napakahigpit. Naramdaman ko ang kanyang panginginig, ang pagtulo ng kanyang mga luha sa aking buhok, at ang marahan niyang pagyakap pabalik.

“Bakit mo ako iniwan?” humahagulgol kong tanong. “Bakit mo sinarili ang sakit? Akala mo ba ang pera at lisensya ko ang magpapasaya sa akin kung wala ka?”

“Baldado na ako, Isabella,” umiiyak niyang bulong. “Wala na akong kwenta. Hindi na kita kayang itaguyod.”

Tiningala ko siya at hinawakan ang kanyang magaspang na mukha. “Sinalo mo ako noong ako ay walang-wala. Ngayon, hayaan mong ako naman ang bumuhat sa’yo.”

Nang araw na iyon, hindi ko lamang nahanap ang lalaking matagal ko nang hinahanap, kundi nahanap ko rin ang tunay na kahulugan ng aking yaman. Dinala ko si Leo at ang mga batang inaalagaan niya sa aking palasyo. Ibinigay ko sa kanya ang pinakamataas na antas ng medikal na atensyon, at ipinatayo ko ang isang malaking orphanage na siya mismo ang namamahala. Ang bilyonaryang doktora na nagligtas ng libu-libong buhay sa operating room ay iniligtas ng nag-iisang lalaking nagbuwis ng sarili nitong pangarap upang mabuhay lamang ang sa kanya.