Sinasabi nila na ang tunay na ugali ng isang tao ay lumalabas kapag binigyan mo siya ng kapangyarihan. Sa loob ng tatlong taon, nagtrabaho ako bilang isang ordinaryong Account Executive sa isang sikat na ahensya. Kahit na anim na buwan na akong buntis at madalas makaramdam ng pagod, hindi ko kailanman ginamit ang aking kalagayan upang mag-demand ng espesyal na pagtrato. Gusto kong patunayan ang aking sarili sa pamamagitan ng sarili kong pawis at sipag.

Ngunit may isang malaking lihim na hindi alam ng lahat ng aking mga katrabaho: ang kumpanyang pinapasukan namin, ang Imperial Corp, ay pag-aari ng aking sariling ama na si Don Alejandro. Pinili kong itago ang aking pagkatao dahil gusto kong maranasan ang tunay na buhay ng isang ordinaryong empleyado bago ko tuluyang manahin ang negosyo ng pamilya.

Maayos ang lahat, hanggang sa dumating ang aming bagong Department Head—si Miss Brenda.

Si Miss Brenda ay kilala sa pagiging mapagmataas, malupit, at mahilig mangmaliit ng mga nasa ibaba niya. Sa unang araw pa lamang niya, marami na siyang pinaiyak na empleyado. Ngunit tila ako ang napili niyang gawing paboritong target. Siguro dahil sa aking simpleng pananamit at sa aking malaking tiyan na tila ba sa paningin niya ay isang “sagabal” sa pag-asenso ng kanyang departamento.

Isang hapon, nakaramdam ako ng matinding pagkahilo. Lumapit ako kay Miss Brenda upang magpaalam na mag-half day sana dahil sumasakit ang aking tiyan at pinayuhan ako ng doktor na magpahinga. Inasahan ko ang kaunting pag-unawa, ngunit ang sumunod na nangyari ay yumanig sa buong opisina.

Sa halip na kausapin ako nang maayos, tumayo si Miss Brenda mula sa kanyang swivel chair, lumabas ng kanyang opisina, at sinundan ako sa gitna ng main floor kung saan naroon ang mahigit limampung empleyado.

“Half-day?! Ang kapal naman ng mukha mo!” umalingawngaw ang matinis niyang boses. Tumigil ang lahat sa pag-type. Ang mga mata ng lahat ay napatingin sa amin.

“Miss Brenda, masama lang po talaga ang pakiramdam ko—” mahinahon kong paliwanag, ngunit agad niya akong pinutol.

“Pabigat ka na nga sa kumpanyang ito, buntis ka pa! Nakikisiksik ka na nga lang para sumweldo, gusto mo pa ng espesyal na trato?! Ang lugar na ito ay para sa mga propesyonal na nagtatrabaho, hindi kami tumatatanggap ng mga taong katulad mo na ginagawang palusot ang pagkabuntis para lang maging batugan!” sigaw niya habang dinuduro ako sa mukha.

Natahimik ang buong opisina. Ang ilang mga katrabaho ko ay naawa sa akin ngunit walang maglakas-loob na magsalita dahil sa takot na matanggal sa trabaho.

Nakatayo lamang ako roon. Nakayuko, nakahawak sa aking tiyan, at pilit na kinokontrol ang aking paghinga upang hindi ma-stress ang aking sanggol. Nararamdaman ko ang init ng hiya sa aking pisngi. Inakala ni Miss Brenda na ang aking pananahimik ay tanda ng aking kahinaan. Ngumisi siya, tuwang-tuwa sa kanyang ginawang pagpapahiya sa akin.

“Kunin mo ang mga gamit mo at umuwi ka! At huwag ka nang babalik bukas! Fired ka na!” dagdag pa niya, na tila ba siya ang may-ari ng buong gusali.

Ngunit ang hindi niya alam, ang pinto ng main elevator ay bumukas sa mga sandaling iyon.

ANG PAGDATING NG TUNAY NA MAY-ARI
Bumigat ang atmospera sa loob ng opisina. Mula sa elevator, lumabas ang isang matangkad na lalaking may puting buhok, suot ang isang mamahaling tailored suit, at napapaligiran ng apat na bodyguard at matataas na ehekutibo. Siya si Don Alejandro—ang nag-iisang bilyonaryong may-ari ng Imperial Corp.

Bihirang-bihira siyang bumisita sa mga branch offices. Kaya naman nang makita siya ni Miss Brenda, agad na nagbago ang anyo ng mukha nito. Mula sa pagiging isang halimaw, naging isang maamong tupa si Brenda. Inayos niya ang kanyang buhok at mabilis na naglakad patungo kay Don Alejandro, handang bumati at sumipsip.

Hindi man lang sinulyapan ni Don Alejandro ang nakainat na kamay ni Brenda. Ang kaniyang mga mata, na karaniwang malamig at walang emosyon tuwing nakikipag-usap sa negosyo, ay biglang napuno ng matinding pag-aalala at galit nang makita ang aking kalagayan.

Nakatayo ako sa gitna ng opisina, nanginginig ang mga binti, at nakahawak sa aking tiyan habang pigil ang pagpatak ng aking mga luha.

Nilampasan ng bilyonaryo si Brenda na para lamang itong hangin. Mabilis na lumapit si Don Alejandro sa akin at agad akong inalayan sa aking mga balikat.

“Anak! Sofia, anong nangyari sa’yo?!” tanong niya sa isang boses na puno ng pagmamahal at pag-aalala. “Bakit ka namumutla? May masama ba sa nararamdaman mo?!”

Parang binuhusan ng yelo ang buong opisina.

Narinig ang sama-samang paghinga nang malalim ng mahigit limampung empleyado. Ang mga katrabaho kong kanina ay naawa sa akin ay napasapo sa kanilang mga bibig sa matinding pagkagulat.

Ngunit walang mas lalala pa sa reaksyon ni Miss Brenda. Ang kaniyang mukha ay nawalan ng kulay—nagingasing-puti ng papel. Ang kaniyang mga mata ay halos lumuwa sa kaniyang mukha, at ang mga labi niya ay nanginginig ngunit walang lumalabas na boses.

“S-Sir Alejandro… A-Anak…?” nautal-utal na bulong ni Brenda, habang ang kaniyang mga binti ay tila naging halaya sa matinding takot.

Tumingin ako sa aking ama at dahan-dahang nagsalita, sapat lang para marinig ng buong opisina: “Papa… masama po talaga ang pakiramdam ko. Gusto ko lang po sanang mag-half day para magpatingin sa doktor, pero sinabihan ako ni Miss Brenda na pabigat lang ako at ginagamit ko lang ang pagkabuntis ko para maging batugan.”

Lumalim ang paghinga ng aking ama. Ang galit sa kaniyang mga mata ay naging tulad ng isang raging storm. Dahan-dahan siyang humarap kay Brenda, habang ang kaniyang apat na matatangkad na bodyguard ay humakbang din pwesto sa likod niya, nagbibigay ng napakabigat na aura sa buong silid.

“Sino ka para pagsabihan ang tagapagmana ng Imperial Corp na ‘pabigat’ at ‘batugan’?” malamig na tanong ng aking ama. Ang kaniyang boses ay parang kulog na nagpatahimik sa buong gusali.

“S-Sir… H-Hindi ko po alam!” nanginginig na nagmakaawa si Brenda, napaatras siya at halos lumuhod na sa semento. “Akala ko po… akala ko po ordinaryong empleyado lang siya! Patawarin niyo po ako, Ma’am Sofia! Patawarin niyo po ako!”

“Ordinaryong empleyado?” sumingkit ang mga mata ng aking ama. “Kahit pa ordinaryong empleyado ang nasa harap mo, wala kang karapatang tratuhin ang isang buntis nang ganiyan! Ang kumpanyang ito ay itinayo sa kapakanan ng mga tao, hindi para sa mga taong tulad mong mayabang kapag humawak ng kaunting kapangyarihan!”

Humarap ang aking ama sa Head of Legal at General Manager na kasama niya.

“I-handa niyo agad ang termination papers ni Brenda. Walang severance pay. At siguraduhin ninyong ilalagay siya sa blacklist ng lahat ng corporate industries sa buong bansa. Sisiguraduhin kong walang kumpanya sa Pilipinas ang tatanggap sa kaniya kailanman!”

“HUWAG PO! SIR ALEJANDRO, MA’AM SOFIA, PAKIUSAP PO!” humahagulhol na lumuhod si Brenda sa aking harapan, hawak-hawak ang kaniyang mga kamay na para bang nagdadasal. “May binabayaran pa po akong bahay at kotse! Patawarin niyo po ako!”

Ngunit hindi man lang siya tiningnan ng aking ama. Sa isang simpleng senyas ng kamay, mabilis na pinalibutan si Brenda ng dalawang bodyguard at kinaladkad siya palabas ng main floor habang umiiyak at nagmamakaawa.

Humarap ang aking ama sa lahat ng empleyado na nakatayo pa rin sa takot at pagkagulat.

“Mula sa araw na ito, ang aking anak na si Sofia Imperial ang tatayo bilang bagong Senior Managing Director ng branch na ito,” anunsyo ng aking ama. “At para sa inyong lahat na tahimik na nagtiis sa pagmamaltrato ng dating Head… lahat kayo ay makatatanggap ng 20% salary increase ngayong buwan.”

Mabilis na nagpalakpakan at nagdiwang ang mga empleyado, habang ang ilan sa kanila ay napaluha sa relief at tuwa.

Inakay ako ng aking ama patungo sa elevator. “Tara na, Sofia. Ang apo ko ang pinakamahalaga ngayon. Ihahatid kita sa pinakamagaling na doktor.”

Habang nagsasara ang pinto ng elevator, tiningnan ko sa huling pagkakataon ang silid. Napatunayan ko sa aking sarili na ang tunay na kapangyarihan ay hindi ginagamit para mang-apak ng iba—kundi para magbigay ng katarungan at proteksyon sa mga nangangailangan.

“Good afternoon, Sir Alejandro! Isang malaking karangalan po na bisitahin ninyo ang aking departamento! Ako po si Brenda, ang bagong—”