PART 2

KABANATA 1: ANG UNANG TIBOK NG PUSO

Sa loob ng malimlim at malamig na ultrasound room ng St. Jude Medical Center, tanging ang mekanikal na tunog ng monitor at ang paulit-ulit na tibok ng puso ng sanggol ang dumadagundong.

Dug-dug… dug-dug… dug-dug…

Nakatitig si Maya Alcantara sa itim-at-puting screen. Sa gitna ng kulay abong mga anino, may isang maliit na hugis na parang bean—kumikilos, buháy, at nagpapatunay na sa kabila ng lahat ng pagkawasak ng kanyang mundo, may isang bagong mundong bumubuo sa loob niya.

“Mrs. Samaniego… ah, Miss Alcantara,” wika ng babaeng OB-GYN habang dahan-dahang iginagalaw ang probe sa kanyang tiyan. “Napakaganda ng heartbeat ng baby. Normal ang laki niya para sa 16 weeks. Vital signs are all stable. Tumingin ka rito, nakikita mo ba ‘yung kumikislap na ‘yan? Puso niya ‘yan.”

Naramdaman ni Maya ang pagpuno ng luha sa kanyang mga mata. Tumulo ang isang mainit na patak mula sa gilid ng kanyang mata patungo sa kanyang tainga.

“Opo… nakikita ko po,” bulong ni Maya. Ang kanyang boses ay tila manipis na salamin na anumang oras ay pwedeng mabasag.

“Marami ka bang stress kamakailan?” tanong ng doktor habang pinupunasan ng tissue ang tiyan ni Maya. “Medyo mababa ang timbang mo para sa isang nagdadalang-tao. kailangan mong kumain nang maayos at magpahinga. Ang mga unang buwan ang pinakasensitibo.”

“Pilitin ko po, Doc,” tugon ni Maya habang inaayos ang kanyang damit.

Nang lumabas siya sa kwarto ng B-ultrasound dala ang kanyang bagong printout ng ultrasound image, umaasa si Maya na wala na sa pasilyo si Ethan. Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang lagdaan nila ang annulment. Winawakwak na niya ang bawat tulay na nag-uugnay sa kanila. Ayaw na niyang bumalik sa madilim na kwartong iyon kung saan isa lamang siyang bayarang anino ng nakaraan ni Ethan.

Ngunit nang buksan niya ang pinto, napatigil siya.

Hindi umalis si Ethan.

Nakatayo ang dating asawa sa gitna ng pasilyo, nakasandal sa pader, nakatitig sa pintuan ng ultrasound room. Walang pakialam si Ethan kahit na pinag-uusapan na siya ng mga nars at pasyenteng dumadaan. Ang kanyang mahal na itim na coat ay nakabukas, at ang kanyang mga kamay ay nasa loob ng bulsa, ngunit ang balikat nito ay halatang tensyonado.

Sa tabi niya, nakatayo si Leo na may hawak na tubig at tuwalya, mukhang balisa at di-mapakali.

Nang makita si Maya, mabilis na tumuwid ng tayo si Ethan. Ang kanyang mga mata—na dating tulad ng malamig na dagat sa gitna ng gabi—ay nakatutok sa papel na hawak ni Maya.

“Maya,” ang boses ni Ethan ay patag ngunit may lalim ng matinding takot at pagnanais.

Huminga nang malalim si Maya, isinilid ang ultrasound picture sa kanyang bag, at tumingin nang diretso kay Ethan.

“Gusto ko nang umuwi, Mr. Samaniego. Pakiusap, huwag mo akong harangan.”

“Kailangan nating mag-usap,” sabi ni Ethan. Humakbang ito lapit sa kanya. Dahil sa taas nito, agad na natakpan ng anino ni Ethan ang buong katawan ni Maya. “Sa kotse. Mag-uusap tayo sa kotse.”

“Wala na tayong dapat pag-usapan,” sagot ni Maya. Mabilis siyang umikot upang lagpasan ito, ngunit mabilis ding pumatak ang kamay ni Ethan upang hawakan ang kanyang balikat.

“Huwag mo akong hawakan!” sigaw ni Maya. Ang boses niya ay nagpaecho sa buong hallway. Maging ang mga guwardiya ay napatitig sa kanila.

Nanigas ang kamay ni Ethan sa ere. Dahan-dahan nitong ibinaba ang kamay, ngunit ang titig nito ay parang gustong ukitin ang kaibuturan ng kaluluwa ni Maya.

“Anak ko ba ‘yan, Maya?” tanong muli ni Ethan. Ang kanyang boses ay nanginginig—isang bagay na kailanman ay hindi narinig ni Maya sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama bilang mag-asawa. “Sagutin mo ako. Anak ko ba ‘yan?”

Nangiti nang mapait si Maya. “Bakit? Kapag sinabi kong anak mo ‘yan, anong gagawin mo? Kukunin mo sa akin? O babayaran mo ako para mawala ang batang ‘to, tulad ng ginawa mo sa tatlong taon ng buhay ko?”

Sumikip ang dibdib ni Ethan. Para siyang nasampal ng napakasakit na katotohanan.

“Maya, hindi iyon—”

“Ethan, tatlong taon akong nanalangin na sana makita mo ako bilang asawa mo. Tatlong taon kong tiniis na matulog sa tabi ng lalaking ang puso ay nasa ibang babae. Sa tuwing malalasing ka at hahawakan mo ako sa dilim, ang pangalang ‘Chloe’ ang lumalabas sa labi mo! Ngayong malaya ka na sa akin, ngayong pwedeng-pwede mo nang pakasalan ang babaeng mahal mo… bakit ka pa nanghihimasok sa buhay ko?!”

Ang bawat salita ni Maya ay parang matalim na balisong na sumasaksak sa puso ni Ethan.

Umiling si Ethan, halatang nawawalan ng kontrol sa kanyang sarili. “Hindi mo naiintindihan, Maya… Si Chloe—”

“Hindi ko kailangang intindihan!” putol ni Maya. “Pumirma ako sa kasunduan. Pinalaya kita. At pinalaya ko na rin ang sarili ko. Ang batang ito ay AKIN. Wala siyang ama. Wala siyang kinalaman sa pamilya Samaniego.”

Tumalikod si Maya at mabilis na naglakad patungo sa elevator. Sa pagkakataong ito, hindi na sumunod si Ethan. Nakatayo lamang ito doon, nakatitig sa palalyong kaanyuan ng babaeng dating nagbigay ng liwanag sa kanyang tahimik at madilim na buhay.

“Don Ethan…” nag-aalalang tanong ni Leo sa tabi nito. “Gusto niyo po bang ipasundan si Ma’am Maya sa ating mga tauhan?”

Pumikit si Ethan. Nang idilat niya ang kanyang mga mata, muling bumalik ang lamig at matinding determinasyon sa kanyang mukha.

“Huwag silang magpapakita sa kanya. Protektahan niyo siya mula sa malayo,” utos ni Ethan. “At alalamin mo kung saan siya nakatira ngayon. Bawat detalye ng buhay niya sa huling dalawang buwan… gusto kong malaman bago lumubog ang araw.”

KABANATA 2: ANG NAKARAAN AT ANG MGA SUGAT

Gabi na nang makabalik si Maya sa kanyang maliit na apartment sa Sampaloc.

Ang apartment ay matatagpuan sa ikatlong palapag ng isang lumang gusali. Maliit lamang ito—may isang silid-tulugan, maliit na kusina, at banyo. Malayo ito sa karangyaan ng mansyon ng mga Samaniego sa Forbes Park kung saan may sarili siyang walk-in closet, mga katulong na naghahain ng pagkain, at sasakyang may personal driver.

Ngunit para kay Maya, ang maliit na silid na ito ay mas ligtas at mas payapa. Dito, hindi niya kailangang magpanggap na masaya. Dito, hindi niya kailangang maghintay hanggang alas-dos ng madaling araw para lamang marinig ang tunog ng sasakyan ni Ethan na dumadating, upang malaman lamang na papasok ito sa guest room at hindi sa kanilang silid-tulugan.

Nagtimpla si Maya ng mainit na gatas at umupo sa tabi ng bintana. Sa labas, umuulan nang malakas. Ang patak ng ulan sa salamin ay tila sumasabay sa kanyang mga naiisip.

Naalala niya ang araw kung paano sila nagkatuluyan ni Ethan.

Apat na taon ang nakakalipas, ang pamilya Alcantara—isang katamtamang pamilya na may negosyo sa construction—ay naharap sa bangkarota dahil sa panggagantsilyo ng kanilang partner. Ang ama ni Maya ay na-stroke dahil sa matinding stress. Sa gitna ng desperasyon, ang matandang Don Roberto Samaniego, ang lolo ni Ethan, ay nag-alok ng tulong.

Ang kapalit? Isang kasal.

Gusto ng matandang Samaniego na magpakasal si Ethan sa isang mabait, matino, at pamilyar na babae upang mapanatili ang katatagan ng kanyang apo. At si Maya, na matagal nang may lihim na pagtingin kay Ethan mula pa nung college days nila sa De La Salle University, ay pumayag.

Akala ni Maya, sa pamamagitan ng pagmamahal, pag-aalaga, at pasensya, matututunan din siyang mahalin ni Ethan.

Ginawa niya ang lahat. Inaral niya ang mga paboritong pagkain ni Ethan. Inayos niya ang bawat detalye ng bahay. Tiniis niya ang malamig na pakikitungo ng pamilya nito at ng mga aristokratang kaibigan ni Ethan na tumitingin sa kanya bilang isang “probinsyanang nakisawsaw sa yaman.”

Ngunit sa loob ng tatlong taon, si Ethan ay nanatiling isang estatwang gawa sa yelo.

Ipinagkaloob nito sa kanya ang lahat ng luho—mga credit card na walang limit, mga mamahaling alahas, magagandang damit. Ngunit kailanman ay hindi nito ipinagkaloob sa kanya ang kanyang puso.

At ang pinakamasakit sa lahat ay ang pangalang Chloe.

Si Chloe Villaruel—ang anak ng business partner ng pamilya Samaniego. Ang babaeng kilala ng lahat bilang childhood sweetheart ni Ethan. Ang babaeng umalis patungong Estados Unidos apat na taon na ang nakaripas upang magpagaling sa isang lihim na karamdaman.

Sa tuwing malalasing si Ethan kapag may matinding problema sa kumpanya, pumapasok ito sa silid at yayakapin si Maya sa dilim. At sa mga sandaling iyon ng panandaliang tamis, ibubulong ni Ethan sa kanyang tainga: “Chloe… huwag mo akong iwan…”

Ang bawat bulong na iyon ay parang lason na unti-unting pumapatay sa puso ni Maya.

Hanggang sa dalawang buwan ang nakakaraan, nang bumalik si Chloe mula sa Amerika. Isang linggo pagkabagong dating ni Chloe, inihain sa kanya ni Ethan ang annulment papers.

“Maya, tapusin na natin ‘to.”

Iyon lang ang sinabi nito. Walang paliwanag. Walang humingi ng paumanhin.

Inisip ni Maya na kaya siya ginive-up ni Ethan ay dahil bumalik na ang tunay nitong mahal. Hindi na siya nagmakaawa. Inimpake niya ang kanyang mga gamit, iniwan ang lahat ng alahas at pera sa ibabaw ng mesa, at pinalaya ang lalaking kailanman ay hindi naging kanya.

Subalit hindi niya inaasahang sa kanyang pag-alis, may dadalhin siyang alaala na magpakailanman ay mag-uugnay sa kanila.

Kumuha si Maya ng tissue at pinunasan ang kanyang luha.

“Huwag kang mag-alala, baby,” bulong ni Maya sa kanyang tiyan habang hinahaplos ito. “Kahit tayong dalawa lang, ibibigay ko sa’yo ang lahat. Hindi natin kailangan ang daddy mo.”

KABANATA 3: ANG BAGYO SA SAMPALOC

Kinabukasan, nagpatuloy ang malakas na buhos ng ulan sa Metro Manila. Nagdulot ito ng baha sa ilang mabababang lugar sa Sampaloc.

Si Maya, na ngayon ay nagtatrabaho bilang isang freelance graphic designer mula sa bahay, ay nakatitig sa kanyang laptop nang biglang mamatay ang kuryente sa buong gusali.

“Naku, nag-trip ang circuit breaker,” buntong-hininga ni Maya.

Dahil sa mawalan ng ilaw at ventilation, naging mainit at masikip ang loob ng kanyang silid. Nagsimulang mahilo si Maya—isang karaniwang sintomas ng kanyang pagbubuntis na mas lalong lumala dahil sa matinding stress nitong mga nakaraang araw.

Lumabas siya ng pinto upang magpahangin sa maliit na hallway ng gusali. Ngunit habang bumababa sa hagdanan upang bumili ng maiinom sa kalapit na convenience store, biglang nagdilim ang kanyang paningin.

Nanginig ang kanyang mga tuhod. Nang mawalan siya ng balanse at tila babagsak na sa matitigas na baitang ng semento, isang mabilis at malakas na pares ng mga braso ang sumalo sa kanya!

“Maya!”

Isang sigaw ng matinding takot ang humati sa katahimikan ng paligid.

Iminulat ni Maya ang kanyang mga mata nang bahagya. Ang pamilyar na pabango ng cedarwood ay muling lumutang sa kanyang pang-amoy. Binuhat siya ni Ethan na parang walang bigat—ang mukha nito ay namumutla sa matinding pag-aalala.

“Ethan…?” mahinang bulong ni Maya bago tuluyang mawalan ng malay.

Nang magising si Maya, naramdaman niya ang lambot ng isang kama at ang amoy ng alcohol at Eucalyptus.

Wala siya sa ospital. Narito pa rin siya sa kanyang apartment, ngunit ang madilim at mainit na silid ay nagbago. May isang portable generator na umaandar sa labas ng bintana, nagbibigay ng ilaw at malamig na hangin mula sa isang bagong aircon unit na mabilis na naikabit.

Sa tabi ng kanyang kama, nakaupo sa isang maliit na plastic chair si Ethan.

Nakatanggal ang suit jacket ng bilyonaryo. Ang mga sleeves ng kanyang puting polo ay nakatupi hanggang siko, at ang kanyang magagandang buhok ay gulo-gulo. Nakatitig ito sa kanya, ang mga mata ay puno ng pagod at hindi maipaliwanag na sakit.

Mabilis na napaupo si Maya, iginagalaw ang kumot upang takpan ang sarili. “Bakit ka narito?! Paano ka nakapasok sa bahay ko?!”

“Binuhat kita pabalik dito nang mahimatay ka,” malamig ngunit may halong pag-aalala na tugon ni Ethan. “Tumawag ako ng pribadong doktor para suriin ka. Sinabi niyang dehydrated ka at bumaba ang blood pressure mo dahil sa kulay ng pagkain mo. Maya, paano mo naaatim na tratuhin nang ganito ang sarili mo?!”

Galit ang boses ni Ethan, ngunit sa ilalim niyon ay ang matinding panginginig ng kanyang boses.

“Buhay ko ‘to, Ethan!” depensa ni Maya, bagaman nangangatog ang kanyang boses. “Wala ka nang pakialam kung anong kainin ko o kung saan ako tumira! Lumabas ka sa bahay ko!”

Tumayo si Ethan. Ang kanyang mataas na kaanyuan ay nagdulot ng malakas na presensya sa maliit na kwarto.

“May pakialam ako dahil dala mo ang anak ko!” sigaw ni Ethan.

“HINDI MO ITO ANAK!” hiyaw ni Maya pabalik, ang mga luha ay muling pumatak sa kanyang mga pisngi. “Nakalimutan mo na ba?! Nung huling beses na ginawa natin ‘to… tatlong buwan na ang nakakaraan! Lasing ka noon! At habang nasa ibabaw kita, ang pangalan ng ibang babae ang isinisigaw mo! Paano mo nasisigurong anak mo ‘to?! Baka nagpanggap ka lang na ako ang kasama mo pero sa isip mo si Chloe ‘yun!”

Natigilan si Ethan. Para siyang binuhusan ng yelo. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay.

“Maya… ano’ng sinabi mo?” mahinang tanong ni Ethan, parang hindi makapaniwala sa kanyang narinig.

“Huwag ka nang magpanggap, Ethan!” umiiyak na pahayag ni Maya. “Gabi-gabi sa loob ng tatlong taon, tiniis ko ang lamig mo. Tiniis ko na hindi mo ako hawakan dahil alam kong hindi ako ang babaeng gusto mong makasama. At nung gabing iyon… nung lasing ka, hinayaan kita dahil mahal kita! Pero ibinulong mo ang pangalan ni Chloe! Doon ko narealize na kahit kailan, hinding-hindi ko mapapalitan ang pwesto niya sa puso mo. Kaya nung ibinigay mo ang annulment papers, pumirma ako nang walang alinlangan! Dahil ayoko nang maging anino sa sarili kong kasal!”

Tumahimik ang buong silid. Tanging ang patak ng ulan sa labas at ang malalim na paghinga ni Ethan ang maririnig.

Dahan-dahang lumapit si Ethan sa kama. Lumuhod siya sa tabi ng higaan ni Maya—isang posisyon na kailanman ay hindi pa ginagawa ng maipagmamalaking tagapagmana ng pamilya Samaniego.

Inabot niya ang nanginginig na kamay ni Maya. Sa pagkakataong ito, hindi kumawala si Maya dahil sa labis na gulat sa ginawa ng lalaki.

“Maya…” garalgal ang boses ni Ethan, at sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ni Maya ang pagpatak ng luha mula sa mga mata ng kanyang ex-husband. “Patawarin mo ako… napakatanga ko. Napakagago ko…”

KABANATA 4: ANG KATOTOHANAN SA LIKOD NG MGA LISYA

Nakatitig si Maya kay Ethan, hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Si Ethan Samaniego—ang lalaking kilala sa mundo ng negosyo bilang walang awag bilyonaryo—ay nakaluhod sa kanyang harapan, umiiyak habang nakakapit sa kanyang kamay.

“Anong… anong sinasabi mo?” tanong ni Maya.

Huminga nang malalim si Ethan, pinunasan ang kanyang pisngi gamit ang likod ng kanyang kamay, ngunit hindi binitiwan ang kamay ng babae.

“Hindi ko kailanman minahal si Chloe Villaruel bilang isang babae,” simula ni Ethan. Ang kanyang boses ay puno ng matinding penitensya. “Si Chloe… ay ang kapatid sa labas ng aking namatay na nakababatang kapatid na si Gabriel.”

Napatigil si Maya. “Ano?”

“Apat na taon ang nakakalipas, bago pa tayo ikasal, namatay si Gabriel sa isang aksidente sa sasakyan. Bago siya mamatay, nalaman namin na may leukemia ang kanyang lihim na kasintahan na si Chloe. Nangakong protektahan at tutustusan ko ang pagpapagamot ni Chloe sa Amerika bilang pagtupad sa huling kahilingan ng aking kapatid,” paliwanag ni Ethan.

“Ngunit ang aking uncle—si Hector Samaniego—ay gustong gamitin ang kondisyon ni Chloe upang makuha ang mga share ng kumpanya. Binuo nila ang usap-usapan na si Chloe ay akin upang sirain ang reputasyon ko sa board.”

Kumunot ang noo ni Maya. “Pero… nung lasing ka… ibinulong mo ang pangalan niya…”

Huminga nang malalim si Ethan at tumitig nang diretso sa mga mata ni Maya.

“Nung mga gabing iyon… hindi ko ibinubulong ang ‘Chloe’. Maya, ang ibinubulong ko ay ‘Huwag kay Chloe… huwag kay Maya’.”

Nawalan ng boses si Maya. “Ano…?”

“Ang pamilya ng uncle ko ay napakadelikado, Maya,” patuloy ni Ethan habang mas lalong humigpit ang hawak sa kanyang kamay. “Nang malaman ng uncle ko na ikaw ang tunay kong kahinaan—na ikaw ang babaeng mahal na mahal ko—nagsimula silang magpadala ng mga banta sa buhay mo. Nung pumasok si Chloe sa ospital dalawang buwan ang nakakaraan, nalaman ko na may balak ang uncle ko na gamitin ang annulment upang ilayo ka sa akin at gawin kang target upang pasukin ako sa negosyo.”

Nanginig ang mga labi ni Maya. “Kaya… kaya mo ako hiningan ng annulment?”

“Ginawa ko iyon para ilayo ka sa gulo,” pag-amin ni Ethan, ang boses ay puno ng pagsisisi. “Inisip ko na kung lalabas na hiwalay na tayo at wala na akong pakialam sa’yo, hindi ka nila sasaktan. Inihanda ko ang lahat ng pera at ari-arian upang ilipat sa pangalan mo nang palihim. Akala ko ginagawa ko ang tama upang protektahan ka…”

Umiling si Ethan, ang mga luha ay muling pumatak. “Pero napakatanga ko. Akala ko mapoprotektahan kita sa pamamagitan ng paglayo sa’yo, nang hindi ko namamalayang winawasak ko na pala ang puso mo sa loob ng tatlong taon.”

“Bakit… bakit hindi ka nagsalita?” tanong ni Maya, umiiyak na rin. “Bakit tiniis mo na maging malamig sa akin? Bakit hinayaan mo akong isipin na hindi mo ako mahal?!”

“Dahil natatakot ako!” sigaw ni Ethan sa gitna ng kanyang pagluha. “Natatakot ako na kapag ipinakita ko sa buong mundo kung gaano kita kailangan, gagamitin ka nila laban sa akin! Sa mundong ginagalawan ko, ang pagmamahal ay isang malaking kahinaan. Kaya nagpanggap akong malamig. Tiniis kong huwag kang yakapin gabi-gabi kahit na ang tanging gusto ko lang ay hawakan ka at sabihing ikaw lang ang buhay ko!”

Yumuko si Ethan at isiniksik ang kanyang mukha sa mga palad ni Maya.

“Nung gabing iyon… nung lasing ako… iyon lang ang mga sandaling nagkaroon ako ng lakas ng loob na hawakan ka. At ang batang ‘yan… Maya, ang batang ‘yan ay bunga ng tanging gabi na naging tapat ako sa nararamdaman ko sa’yo. Siya ay anak natin. Anak ko. At hinding-hindi ko ipagkakaila ang buhay na ibinigay mo sa akin.”

KABANATA 5: ANG PAMBANTA NG DILIM

Natahimik ang buong kwarto. Ang mga salita ni Ethan ay tila mga alon na humahampas sa pader ng galit at sakit na itinayo ni Maya sa kanyang puso sa loob ng dalawang buwan.

Naramdaman ni Maya ang katotohanan sa bawat patak ng luha ni Ethan. Ang lalaking ito—na kailanman ay hindi nagpakita ng emosyon sa kahit kanino—ay nakayuko ngayon sa kanyang paanan, nagmamakaawa para sa patawad.

Ngunit bago pa man makapagsalita si Maya, biglang nabasag ang katahimikan ng isang malakas na putok sa labas ng gusali!

BANG!

Mabilis na tumayo si Ethan, pinalibutan si Maya ng kanyang katawan at isinandal ito sa pader malayo sa bintana.

“Ethan! Ano ‘yun?!” takot na tanong ni Maya habang nakahawak sa kanyang tiyan.

“Dito ka lang. Huwag kang gagalaw,” utos ni Ethan. Mabilis niyang inilabas ang kanyang telepono at nag-dial. “Leo! Nasaan kayo?!”

“Don Ethan! Nilusob tayo ng mga tauhan ng Don Hector!” sigaw ni Leo sa kabilang linya sa gitna ng tunog ng ulan at gulo. “Nalaman nila na nariyan kayo sa apartment ni Ma’am Maya! Papatayin nila ang kuryente at papasok sila sa gusali!”

Nanlamig ang dugo ni Maya. Si Hector Samaniego—ang traydor na uncle ni Ethan—ay nalaman ang tungkol sa kanya!

“Protektahan niyo ang perimeter! Papunta na ako diyan!” galit na utos ni Ethan bago ibaba ang telepono.

Lumingon si Ethan kay Maya. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit at proteksyon. Kinuha niya ang kanyang jacket at isinuot ito kay Maya, sabay buhat sa babae sa kanyang mga braso.

“Ethan, anong gagawin mo?!”

“Ialabas kita rito. Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa inyo ng anak natin. Kahit buhay ko ang maging kapalit,” seryosong sagot ni Ethan.

Bumaba si Ethan sa madilim na hagdanan habang buhat si Maya. Sa labas ng gusali, dalawang itim na SUV ang nakaparada, at pinalilibutan ng mga armadong kalalakihan ang lugar.

Nang makalabas sila sa backdoor ng gusali, isang lalaking nakaitim ang biglang lumabas mula sa anino na may hawak na baril!

“Ethan Samaniego! Diyan ka lang!” sigaw ng lalaki.

Hindi nag-atubili si Ethan. Mabilis niyang itinagilid ang kanyang katawan upang protektahan si Maya laban sa baril.

BANG!

Isang putok ang umalingawngaw. Tumama ang bala sa kaliwang balikat ni Ethan!

“ETHAN!” sigaw ni Maya sa matinding takot.

Mabilis na dumaloy ang sariwang dugo sa puting polo ni Ethan, ngunit hindi ito huminto. Sa kabila ng matinding sakit, ginamit ni Ethan ang kanyang kanang paa upang sipain ang kamay ng armadong lalaki, dahilan upang matapon ang baril nito sa baha!

Sa sandaling iyon, dumating si Leo kasama ang sampung pribadong guwardiya ng pamilya Samaniego. Mabilis nilang pinatumba ang mga kalalakihan at pinalibutan sina Ethan at Maya.

“Don Ethan! Suportahan niyo po siya!” sigaw ni Leo habang binubuksan ang pinto ng armored Bulletproof SUV.

Ipinasok ni Ethan si Maya sa loob ng sasakyan. Nang makapasok si Ethan, bumagsak ito sa upuan, namumutla ang mukha habang hawak ang kanyang balikat na patuloy na dinudugo.

“Ethan! Diyo ko! May dugo!” umiiyak na sigaw ni Maya habang ginagamit ang kanyang mga kamay upang diinan ang sugat ni Ethan. “Bakit mo ginawa ‘yun?! Bakit ka humarang?!”

Tumingin si Ethan kay Maya. Sa kabila ng matinding sakit at pagkawala ng dugo, pumilit ito ng isang maliit na ngiti. Inabot ng kanyang nanginginig na kamay ang pisngi ni Maya, pinupunasan ang kanyang mga luha.

“Sinabi ko sa’yo…” mahinang bulong ni Ethan, ang boses ay pawala na. “Kahit buhay ko… ibibigay ko… para sa inyo ng baby natin…”

Pagkatapos niyon, pumikit ang mga mata ni Ethan at tuluyang nawalan ng malay sa kandungan ni Maya.

“ETHAN! HINDI! ETHAN, GUMISING KA!” hiyaw ni Maya sa gitna ng humahagulgol na ulan.

KABANATA 6: ANG PAGLILIGTAS AT ANG PAGTUTUOS

Tatlong araw ang nakalipas sa St. Jude Medical Center—sa VIP Intensive Care Unit.

Nakatayo si Maya sa tabi ng kama ni Ethan, nakatitig sa lalaking may mga tubong nakakabit sa katawan at bandage sa balikat. Ang mga vital signs nito ay stable na matapos ang tatlong oras na operasyon upang alisin ang bala at ihinto ang internal bleeding.

Sa tabi ng pinto, nakatayo si Leo, pormal na nag-uulat kay Maya.

“Ma’am Maya… huling balita po mula sa pulisya. Nahuli na si Don Hector at ang lahat ng kanyang mga kasabwat,” pahayag ni Leo. “Nang malaman ni Don Ethan na nahanap kayo ng uncle niya, inihanda na pala niya ang lahat ng ebidensya ng korapsyon at attempted murder laban kay Don Hector. Ang nangyari nung gabing iyon sa Sampaloc ang naging huling huli sa kanila. Makukulong si Hector habambuhay.”

Tumingin si Maya kay Leo. “Ibig sabihin… ligtas na tayo?”

“Opo, Ma’am. Ligtas na ligtas na po kayo at ang baby,” tumango si Leo na may kasamang respeto. “At Ma’am… gusto ko lang pong humingi ng paumanhin sa inyo. Sa loob ng tatlong taon, nakikita ko kung paano nagdurusa si Don Ethan. Araw-araw pagkatapos ng trabaho, nakatitig lang siya sa litrato niyo sa kanyang mesa. Nung gabi na umalis kayo sa mansyon, hindi siya kumain o natulog ng tatlong araw. Hindi lang po siya marunong magpahayag ng emosyon dahil lumaki siya sa isang pamilyang walang pagmamahal… ngunit kayo lang po ang tanging babaeng minahal niya.”

Naramdaman ni Maya ang pag-init ng kanyang mga mata. “Salamat, Leo.”

Nang lumabas si Leo sa silid, umupo si Maya sa tabi ng kama ni Ethan. Inabot niya ang matigas at malamig na kamay ng lalaki at dinala ito sa kanyang pisngi.

“Gising na, Ethan…” bulong ni Maya. “Gising na… narito na ako. Hindi na ako aalis.”

Parang narinig ng lalaki ang kanyang panawagan, dahan-dahang gumalaw ang mga daliri ni Ethan. Ang kanyang mga pilikmata ay nanginig bago dahan-dahang idilat ang mga matang kulay tsokolate.

Nang makita niya si Maya, ang unang ginawa ni Ethan ay ang tumingin sa tiyan ng babae.

“Ang… ang baby…?” garalgal na tanong ni Ethan.

“Ligtas ang baby,” ngumiti si Maya sa gitna ng kanyang mga luha, kinuha ang kamay ni Ethan at inilagay ito sa kanyang baby bump. “Ligtas tayong lahat, Ethan.”

Naramdaman ni Ethan ang maliit na kurba ng tiyan ni Maya sa ilalim ng kanyang palad. Isang malalim at emosyonal na buntong-hininga ang lumabas sa kanyang dibdib, at ang mga luha ng kaginhawahan ay dahan-dahang pumatak mula sa kanyang mga mata.

“Maya… patawarin mo ako…” bulong ni Ethan. “Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon. Hindi ko maipapangakong magiging perpektong asawa ako agad, pero itatama ko ang lahat ng mali ko. Araw-araw kong ipapadama sa’yo kung gaano kita mahal. Pakiusap… huwag mo na akong iwan.”

Tinitigan ni Maya ang lalaking nag-alay ng buhay para sa kanya at sa kanilang anak. Ang lahat ng galit, sakit, at pag-aalinlangan sa kanyang puso ay tuluyang natunaw, pinalitan ng matinding pagmamahal na kailanman ay hindi nawala.

Yumuko si Maya at inilapat ang kanyang mga labi sa noo ni Ethan.

“Hindi na ako aalis, Ethan,” bulong ni Maya. “Pero sa pagkakataong ito… magsisimula tayo nang tama. Walang lihim. Walang takot. Tayong tatlo.”

Pumilit ng isang napakagandang ngiti si Ethan—isang ngiting kailanman ay hindi pa nakikita ng sinuman sa buong buhay nito. Inabot niya ang leeg ni Maya at dahan-dahang inakit ito para sa isang mainit at mafeeleling halik na nagtataglay ng tatlong taong pangungulila at pangako ng magpakailanman.

EPILOGUE: ANG BAGONG SIMULA

Pagkalipas ng Pitong Buwan…

Sa malawak na hardin ng naayos na mansyon ng mga Samaniego sa Forbes Park, ang simoy ng hangin ay puno ng amoy ng mga sariwang bulaklak at tunog ng masayang musika.

Hindi ito isang grandyosong party ng mga negosyante, kundi isang intimate baby shower at vow renewal ceremony na dinaluhan lamang ng mga totoong kaibigan at malalapit na mahal sa buhay.

Nakatayo si Maya sa harap ng full-length mirror sa master bedroom. Nakasuot siya ng isang simpleng puting maternity gown na gawa sa silk, na mas lalong nagpatingkad sa kanyang siyam na buwang pagbubuntis. Ang kanyang mukha ay flushed at puno ng kaligayahan.

Mula sa kanyang likuran, dalawang malalakas na braso ang dahan-dahang yumakap sa kanyang baywang, at isang baba sa kanyang balikat.

Si Ethan. Nakasuot ito ng pormal na barong tagalog, mukhang napakasipag at napakagwapo. Wala na ang malamig at nakakatakot na aura sa kanyang mga mata—pinalitan ito ng init, gentleness, at walang katapusang pagmamahal.

“You look breathtaking, my wife,” bulong ni Ethan sa kanyang tainga, sabay halik sa kanyang leeg.

Ngumiti si Maya at isinandal ang kanyang ulo sa dibdib ni Ethan, nararamdaman ang pantay at malakas na tibok ng puso ng lalaki.

“Nakahanda na ba ang lahat sa ibaba?” tanong ni Maya.

“Nakahanda na,” sagot ni Ethan. Inilagay nito ang dalawang kamay sa malaking tiyan ni Maya, ramdam ang mabilis na sipa ng kanilang baby girl sa loob. “At mukhang sabik na rin ang anak natin na lumabas at makita ang mga bisita.”

Natawa nang mahina si Maya. “Malapit na siyang lumabas, Ethan. Baka sa isang linggo lang.”

Tumingin si Ethan sa salamin, nagtatama ang kanilang mga mata.

“Sa loob ng tatlong taon, naging bulag ako sa biyayang mayroon ako,” seryosong wika ni Ethan, ang mga mata ay puno ng emosyon. “Inisip ko na ang pagprotekta sa’yo mula sa malayo ang pinakamagandang magagawa ko. Pero narealize ko na ang pinakamasalimuot na lugar sa mundo ay ang buhay na wala ka.”

Humarap si Maya at inilagay ang kanyang mga kamay sa dibdib ni Ethan.

“Nakalimutan ko na ang sakit ng nakaraan, Ethan. Ang mahalaga ay ang ngayon… at ang hinaharap na bubuuin natin kasama ang anak natin.”

Kumuha si Ethan ng isang maliit na velvet box mula sa kanyang bulsa at binuksan ito. Sa loob ay isang bagong wedding ring—isang napakagandang diamond ring na may nakaukit na mga salitang: “Forever My Light, Maya.”

Kinuha ni Ethan ang kamay ni Maya at dahan-dahang isinuot ang singsing sa kanyang daliri, bago hinalikan ang kanyang mga buku-buko.

“Maya Alcantara-Samaniego… ipinapangako ko sa’yo, sa harap ng Diyos at ng anak natin, na hinding-hindi ko na muling hahayaang lumuha ang mga matang ito sa sakit. Ikaw ang buhay ko, ang tahanan ko, at ang aking magpakailanman.”

Umiyak si Maya sa kaligayahan habang niyayakap nang mahigpit ang kanyang asawa.

“Mahal na mahal kita, Ethan.”

“Mahal na mahal din kita, Maya. Ikaw at ang baby natin.”

Habang lumulubog ang araw sa kalangitan ng Maynila, naglakad silang magkahawak-kamay palabas sa hardin upang harapin ang panibagong kabanata ng kanilang buhay—isang buhay na hindi na muling wawasakin ng lihim, galit, o takot, kundi pagyayamanin ng pagmamahal na nasubok ng panahon at napatunayang mas malakas kaysa sa anumang bagyo.