PART 2

 

 KABANATA 1: Ang Unang Patak ng Ulan

 

Hindi ako nakatulog noong gabing ‘yon. Pero hindi dahil sa pag-iyak o sa lungkot. Nakaupo ako sa balkonahe ng condo unit ko sa Bonifacio Global City, nakatitig sa mga ilaw ng lungsod habang humihigop ng mainit na black coffee. Sa lapag, nakabukas ang laptop ko, nagliwanag ang screen sa gitna ng kadiliman.

 

Mabilis na gumagalaw ang mga daliri ko sa keyboard. Bawat document file, bawat financial ledger, at bawat email thread na dumaan sa mga kamay ko sa nakalipas na dalawang taon ay isa-isang nasusuri.

 

Si Atty. Francesca “Cheska” Reyes ay hindi lang basta isang associate lawyer sa Monteclaro & Partners Law Offices. Ako ang top performer ng firm sa loob ng tatlong sunod-sunod na taon. Ako ang bumuhat sa mga pinakamalalaking corporate litigation ng kumpanya. At ang pinakamalaking pagkakamali nina Lance Villareal at Sophia Delgado ay ang isiping ang isang taong tulad ko ay mabubulag ng pag-ibig.

 

Rinding-rindi na ako sa mga palusot ni Lance.

 “Cheska, parang kapatid ko na si Sophia, alam mo namang bago lang siya sa firm.”

 “Cheska, ikaw naman kasi, napaka-independent mo. Hindi mo man lang ako kailangan. Si Sophia, kailangan niya ng gabay.”

 “Cheska, masama ba ang maging mabait sa kaibigan mo?”

 

Napa-ngisi ako sa gitna ng katahimikan ng gabi.

 

Ang tinatawag niyang “paggabay” ay ang palihim na pagtatagpo nila sa mga boutique hotel sa Makati kapag sinasabi niyang may client dinner siya. Ang tinatawag niyang “pakikipagkaibigan” ay ang pagpasa ni Sophia ng mga classified case files ng firm namin papunta sa personal email ni Lance—na isa namang junior partner sa katunggaling law firm, ang Villareal & Associates.

 

Apat na buwan ko na silang pinapanood. Apat na buwan kong tinitiis ang dumi ng mga kilos nila. Bawat palihim na hawak sa kamay sa ilalim ng lamesa tuwing naghahapunan kaming tatlo, bawat “paki-check naman ng brief ko, Lance” ni Sophia habang nakatitig sa mga mata ng boyfriend ko—lahat ng ‘yon ay nakarecord sa utak ko.

 

Hintay lang kayo. Ang akala ninyo ay laruan ako. Hindi niyo alam, ako ang naglalagay ng mga piyesa sa chessboard.

Kinaumagahan, eksaktong 7:30 AM, pumasok ako sa crystal glass door ng Monteclaro & Partners. Naka-suot ako ng tailored white power suit, Chanel heels, at dark red lipstick. Ang buhok ko ay nakatali nang mahigpit sa isang sleek bun. Walang bakas ng puyat o pagod sa mukha ko.

 

Pagpasok ko pa lang sa pantry, naramdaman ko na ang tensyon.

 

Nakatayo si Sophia sa tapat ng coffee machine, pinalilibutan ng tatlong iba pang junior associates. Nakahawak siya sa tasa niya, nakatungo, at tila umiiyak nang walang tunog.

 

“…hindi ko talaga alam kung bakit nagalit nang ganun si Cheska,” narinig kong bulong ni Sophia, basag ang boses. “Nakiusap lang naman ako na maupo sa harap kasi totoong nahihilo ako. Tapos pinagbintangan niya pa kami ni Lance na may relasyon. Paano ko pa mahaharap si Senior Partner nito?”

 

“Sobrang selosa naman pala ni Atty. Cheska,” bulong ng isang junior associate. “Akala mo kung sinong perpekto. Dahi lang sa upuan sa kotse, tatanggalin ka sa P100-Million case?”

 

“Kaya nga eh,” sagot ng isa pa. “Power tripper.”

 

Nangumiti ako nang napakalapad. Dahan-dahan akong naglakad pumasok sa pantry. Ang tunog ng aking stiletto sa Italian tiles ay parang hatol ng husgado na pumatay sa lahat ng tsismis sa silid.

 

Biglang tumahimik ang lahat. Napatayo nang diretso si Sophia, namumutla ang mukha habang mabilis na pinupunasan ang mga mata niya.

 

“Good morning, everyone,” malamig at malinaw kong boses na umalingawngaw sa buong pantry.

 

Tumingin ako kay Sophia. Mula ulo hanggang paa.

 

“Atty. Delgado,” wika ko. “Kung gagamitin mo ang pangalan ko para makakuha ng awa sa mga kapwa mo junior associates, siguraduhin mo munang malinis ang sarili mong bakuran.”

 

“Cheska… hindi ako nagtsitsismis—”

 

“Atty. Reyes,” pagwawasto ko sa kaniya. “Sa loob ng opisinang ‘to, ako ang Senior Associate mo. At ayon sa kumpanya, ikaw ay nasa ilalim ng supervision ko. Dahil tinanggal na kita sa Tan-Gautier Merger Case kagabi, inaasahan ko na ang turnover ng lahat ng physical and digital files bago mag-alas nuybe ng umaga.”

 

“Cheska, pakiusap!” lumapit siya sa akin, subalit umiwas ako nang bahagya para hindi niya ako mahawakan. “Pinagsikapan ko rin ang kasong ‘yon! Hindi mo pwedeng basta-basta na lang akong alisin nang walang dahilan!”

 

“Walang dahilan?” Natawa ako nang bahagya. Kinuha ko ang tablet ko mula sa aking bag at pinalabas ang isang audit report.

 

“Gusto mo bang basahin ko sa harap ng lahat kung gaano karaming citation errors ang ginawa mo sa huling pleading? O gusto mong pag-usapan natin kung bakit naglalaman ang laptop mo ng tatlong unauthorized file transfers papunta sa external IP address sa mga oras na kasama mo si Atty. Lance Villareal?”

 

Mabilis na nawala ang kulay sa mukha ni Sophia. Ang dating umiiyak at nagmamakaawang mukha ay napalitan ng tunay na takot.

 

“Anong… anong pinagsasabi mo?” nanginginig niyang tanong.

 

“I’m giving you until 9:00 AM, Sophia. Kapag wala sa mesa ko ang mga files, diretso tayo sa Board of Ethics.”

 

Tumalikod ako at naglakad palabas ng pantry. Bago ako tuluyang makalayo, narinig ko ang mahinang bulungan ng mga kasamahan namin na kanina lang ay naaawa sa kaniya. Ngayon, iba na ang tingin nila kay Sophia.

 

—

 

 KABANATA 2: Ang Maling Hakbang

 

Pagtapak ko sa pintuan ng aking corner office, nakatayo na roon si Lance.

 

Naka-unbutton ang itaas na pindat ng kaniyang polo, gulo-gulo ang buhok, at halatang hindi rin nakatulo nang maayos. Sa kamay niya ay may hawak siyang bouquet ng paborito kong puting tulips at isang bag ng paborito kong pastry.

 

“Cheska,” mabilis siyang lumapit at hinawakan ang pintuan ng opisina ko para makapasok kami pareho. “Cheska, please. Let me explain.”

 

Pumasok ako, inilapag ang aking designer handbag sa ibabaw ng glass desk, at humarap sa kaniya nang walang anumang emosyon.

 

“Nasa workplace ka ng ibang firm, Atty. Villareal. Hindi ka pwedeng basta-basta pumasok dito nang walang appointment.”

 

“Ano ka ba naman, Cheska!” sigaw niya habang isinasara ang pinto. “Mag-asawa na halos tayo! Limang taon, Cheska! Tapos itatapon mo lang ang lahat dahil lang sa isang away kagabi? Nagdala pa ako ng paborito mo oh. Mag-usap tayo nang maayos!”

 

Inilagay niya ang mga bulaklak sa mesa ko. Tinitigan ko ang mga tulips.

 

“Ayaw ko na ng tulips, Lance. Dalawang taon na kitang pinagsabihan na allergy ako sa amoy niyan. Si Sophia ang mahilig sa tulips.”

 

Natigilan si Lance. Naningkit ang mga mata niya, tila nag-iisip kung paano lulusutan ang pagkakamali niya.

 

“Ganyan ka na ba talaga katindi magselos?” tanong niya, pinalalabas na naman na ako ang may problema. “Gagawa ka pa ng kwento tungkol sa bulaklak? Cheska, naawa lang ako kay Sophia kagabi. Bata pa siya, marami pa siyang kailangang matutunan. Ikaw, magaling ka na. Hindi mo na kailangan ng proteksyon ko. Pero siya—”

 

“Pero siya, kailangan ka?” putol ko sa kaniya. “Kailangan ka niya sa kotse mo? Kailangan ka niya sa hotel room sa Bonifacio Ridge noong huling Biyernes habang sinasabi mo sa akin na nasa Cebu ka para sa isang deposition?”

 

Parang binuhusan ng iced water si Lance. Ang kaniyang mga labi ay nawalan ng boses. Ang mga mata niya ay naglakbay mula sa mukha ko papunta sa laptop na nakabukas sa desk ko.

 

“Paano… paano mo…”

 

“Akala niyo ba talagang dalawa, napakatalino ninyo?” Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. “Akala mo ba hindi ko alam na ginagamit ka ni Sophia para makakuha ng trade secrets mula sa Monteclaro & Partners para maipasa sa tatay mo sa Villareal & Associates?”

 

“Cheska, walang kinalaman ang pamilya ko dito!” depensa agad niya, naging agresibo ang boses. “Huwag mong idamay ang firm namin!”

 

“Dadamay at dadamay ang firm niyo, Lance. Dahil ang client na sinusubukan ninyong idefend laban sa client ko—ang Tan-Gautier Corporation—ay hawak ko na.”

 

Huminga ako nang malalim at tumingin sa kanta ng orasan sa dingding. 8:45 AM.

 

“May labinlimang minuto ka pa para umalis sa gusaling ‘to bago ko tawagin ang security para kaladkarin ka palabas. At para sa taong nagngangalang Lance Villareal… considers us done. Permanently.”

 

“Magsisi ka sa ginagawa mo, Cheska!” galit na sigaw ni Lance habang itinuturo ako. “Akala mo kung sino ka! Titingnan natin kung makatayo ka pa sa legal industry kapag nalaman ng lahat kung gaano ka kasama at kawalang-puso!”

 

Kinuha niya ang bouquet ng tulips at padabog na lumabas ng opisina ko, halos mabasag ang salamin sa lakas ng bagsak ng pinto.

 

Naupo ako sa swivel chair ko. Malamig ang mga kamay ko, pero ang utak ko ay nagniningas sa linaw.

 

Ito pa lang ang simula.

 

—

 

 KABANATA 3: Ang Lason sa Dokumento

 

Dahil sa pagpapatalsik ko kay Sophia sa Tan-Gautier Merger Case, naging usap-usapan ako sa buong law firm. Ang mga matatandang partner ay nagsimulang mag-alinlangan.

 

Si Atty. Valderrama, ang Managing Partner at isa sa mga pinakarespetadong abogado sa bansa, ay ipinatawag ako sa kaniyang corner penthouse office bandang 11:00 AM.

 

“Cheska,” wika ni Atty. Valderrama habang nagtitimpla ng kape sa kaniyang espresso machine. “Nabalitaan ko ang nangyari sa pantry kanina. At nalaman ko ring tinanggal mo si Atty. Delgado sa Tan-Gautier Case.”

 

“Opo, Sir,” sagot ko nang buong paggalang.

 

“Alam mo namang ang kasong ‘yan ang pinakamalaking retainer client natin ngayong quarter. ₱100-Million engagement fee. Si Don Fernando Tan mismo ang tumawag sa akin kagabi. Gusto niyang makasigurado na walang personal drama sa loob ng legal team.”

 

“Walang personal drama, Sir. Professional incompetence at breach of confidentiality ang dahilan.”

 

Ibinaba ni Atty. Valderrama ang kaniyang tasa at tumingin sa akin nang seryoso. “May ebidensya ka ba, Cheska? Kasi bago ka pa man makapasok sa opisina ko, pumunta na rito si Sophia. Umiiyak. Sinabi niyang inaagaw mo ang mga drafts niya at pinalalabas mong masama siya dahil lang sa away niyo ng fiance mo na si Lance.”

 

Natawa ako sa loob-loob ko. Talagang ginamit pa ni Sophia ang baraha ng pagiging victim.

 

“Sir, narito ang buong file ng draft na ginawa ni Sophia noong isang linggo,” inilapag ko ang isang printed folder sa mesa niya. “Makikita niyo diyan na limang pangunahing probisyon sa merger agreement ang ginawa niyang pabor sa Villareal & Associates—ang law firm na kumakatawan sa katunggali natin. Kung ipinasok natin ang agreement na ‘yan sa court bukas, mawawalan ng ₱40 Million ang Tan-Gautier.”

 

Binuklat ni Atty. Valderrama ang folder. Habang nagbabasa siya, unti-unting kumunot ang kaniyang noo. Nagbago ang kaniyang ekspresyon mula sa pagiging istorbo papunta sa matinding galit.

 

“Ito… ito ba ang eksaktong isinulat niya?”

 

“Opo, Sir. At kung hindi ko ginabi ang pag-aayos niyan nung isang araw, nakasampa na ‘yan sa korte ngayon.”

 

“Nasaan si Sophia ngayon?” tanong ng Senior Partner, bakas ang pangangatog ng kaniyang boses sa galit.

 

“Nasa desk niya po. At naniniwala akong sa mga oras na ‘to… sinusubukan niyang i-download ang tinatawag niyang ‘final draft’ para ibigay kay Lance.”

 

Hindi alam ni Sophia na ang draft na “ninakaw” niya mula sa aking flash drive bago ko siya tanggalin sa team ay isang decoy file. Isang dokumento na puno ng mga legal landmines at maling financial clauses na mukhang napakagaling sa unang tingin, pero magwawasak sa sinumang gagamit nito sa korte.

 

Kung gagamitin ‘yon ni Lance at Sophia bukas sa preliminary hearing… sila mismo ang maghuhukay ng sarili nilang libingan sa legal profession.

 

“Cheska,” sabi ni Atty. Valderrama habang isinasara ang folder. “Bukas ang unang hearing para sa injunction sa Regional Trial Court of Makati. Siguraduhin mong ikaw ang tatayo sa podiun.”

 

“Makaaasa po kayo, Sir.”

 

—

 

 KABANATA 4: Ang Showdown sa Korte

 

Makati Regional Trial Court, Branch 148.

 

Ang silid-hukuman ay puno ng mga kilalang abogado, mga mamamahayag sa larangan ng negosyo, at mga kinatawan ng dalawang malalaking korporasyon. Sa kabila ng kwarto, nakaupo si Don Fernando Tan—ang 65-taong-gulang na billionaire tycoon, nakasuot ng barong tagalog at may malamig na tingin.

 

Sa panig ng depensa, nakaupo si Lance Villareal. Kasama niya ang kaniyang ama, si Atty. Eduardo Villareal. Sa tabi ni Lance ay walang iba kundi si Sophia, nakasuot ng kilalang designer dress, nakatayo nang mataas ang noo at may ngiti ng tagumpay sa mga labi.

 

Inisip ni Sophia na naungusan niya ako. Inisip niya na dahil nakuha niya ang “secret file” mula sa laptop ko at naipasa ito kay Lance, matatalo nila ang Monteclaro & Partners ngayong araw.

 

Tumingin si Lance sa akin mula sa kabilang lamesa. Nag-mouth siya ng tatlong salita: “Sabi ko sa’yo.”

 

Hindi ko siya pinansin. Inayos ko ang aking mga babasahin sa harap ng judge.

 

Pumalo ang gavel ng Hukom. “Court is now in session. Civil Case No. 2026-8891: Tan-Gautier Corporation vs. Gautier International Holdings.”

 

Tumayo si Atty. Eduardo Villareal. “Your Honor, kumakatawan sa Depensa. Nais po naming magsumite ng isang Urgent Motion for Dismissal batay sa Section 4 ng bagong probisyon sa Merger Framework na isinulat ng Kabilang Panig.”

 

Tumayo si Lance, bitbit ang isang kapal ng dokumento—ang mismong decoy file na ginawa ko.

 

“Your Honor,” buong pagmamabangking pahayag ni Lance. “Ayon sa mismong draft na isinampa ni Atty. Francesca Reyes ng Monteclaro & Partners, malinaw na isinuko ng Tan-Gautier Corporation ang kanilang karapatan sa Intellectual Property Assets kapalit ng paunang bayad na ₱20 Million. Dahil dito, walang legal standing ang Kabilang Panig na humingi ng injunction!”

 

Isang malakas na bulungan ang sumabog sa loob ng courtroom.

 

Tumingin si Don Fernando Tan sa akin, namumula ang mukha sa galit. “Atty. Reyes! Anong ibig sabihin nito?!”

 

Nanatili akong tenang-tenang nakatayo. Dahan-dahan akong tumayo sa podium.

 

“Your Honor, nakatutuwa po na binanggit ng Kabilang Panig ang dokumentong ‘yan,” wika ko sa malinaw at mariing boses. “Subalit nais ko pong linawin sa mahal na Hukom at sa aking kliyente na ang dokumentong hawak ni Atty. Lance Villareal ay HINDI kailanman isinampa ng Monteclaro & Partners sa korteng ito.”

 

Napatigil si Lance. Naningkit ang mga mata niya. “Anong sinasabi mo? Ito ang opisyal na draft mula sa kumpanya niyo!”

 

“Paano mo nakuha ang draft na ‘yan, Atty. Villareal?” tanong ko habang nakatitig sa kaniya. “Sapagkat ang dokumentong hawak mo ay isang ENCRYPTED INTERNAL TEST FILE na ginawa lamang sa loob ng aming opisina kagabi noong 11:45 PM.”

 

Nagpalitan ng tingin sina Lance at si Sophia. Nagsimulang manginig ang mga kamay ni Sophia habang nakawak sa kaniyang ballpen.

 

Inilabas ko ang opisyal na dokumento mula sa aking leather briefcase at inabot sa court clerk.

 

“Your Honor, ang opisyal at tunay na pleading na isinampa ng Monteclaro & Partners ngayong umaga sa ganap na 8:00 AM ay ang tunay na Section 4, kung saan MALINAW na nakasaad na ang Gautier International Holdings ay may utang na ₱150 Million sa aming kliyente para sa ilegal na paggamit ng kanilang patents.”

 

Kinuha ng Hukom ang aking dokumento at mabilis na binasa. Pagkatapos ay tumingin siya nang napakasama sa panig ng depensa.

 

“Atty. Villareal,” malamig na boses ng Judge. “Ang dokumentong ibinigay mo sa korteng ito ay naglalaman ng mga pekeng signatures at maling probisyon na walang kinalaman sa opisyal na record ng kaso. Bukod dito… paano nagkaroon ang iyong opisina ng isang internal file mula sa kabilang kumpanya na hindi pa naisusumite sa korte?”

 

“I… Your Honor… it was… ibinigay ito sa amin ng—” napatingin si Lance kay Sophia.

 

Napatayo si Sophia sa gulat. “Lance! Huwag mo akong ituturo!”

 

“Quiet in the courtroom!” galit na pinalo ng Hukom ang gavel.

 

“Your Honor,” mabilis kong dagdag habang nakatingin sa Hukom. “Nais ko ring ipaalam sa korteng ito na mayroon kaming hawak na CCTV footage at digital access logs na nagpapatunay na si Atty. Sophia Delgado—na kasalukuyang nakaupo sa tabi ng counsel ng depensa—ang ilegal na nag-download ng decoy file na ‘yan mula sa aking computer kagabi at nagpasa nito sa personal email ni Atty. Lance Villareal.”

 

Napatayo ang tatay ni Lance, si Atty. Eduardo Villareal, galit na galit na tumingin sa kaniyang anak at kay Sophia. “Ano ‘tong katarantaduhang ‘to?!”

 

“Nais po naming maghain ng pormal na reklamo para sa Corporate Espionage, Breach of Confidentiality, at Professional Misconduct laban kina Atty. Lance Villareal at Atty. Sophia Delgado,” dagdag ko nang may malamig na ngiti.

 

Si Don Fernando Tan, na kanina lang ay nag-aalala, ay dahan-dahang napasandal sa kaniyang upuan at napapalakpak nang mahina. “Napakagaling… Napakagaling ni Atty. Reyes.”

 

Sa panig naman nina Lance, parang bumagsak ang langit. Namumutla si Lance, hindi makapagsalita. Si Sophia naman ay napaupo sa kaniyang upuan, umiiyak nang walang tunog habang nakatakip ang mga kamay sa kaniyang mukha.

 

Ang kanilang munting plano na sirain ang career ko ay pumatok pabalik sa kanila—sa harap ng pinakamalalaking pangalan sa legal at business world ng Pilipinas.

 

—

 

 KABANATA 5: Ang Pagguho ng Mundo Nila

 

Pagkatapos ng hearing, mabilis na kumalat ang balita sa buong Bonifacio Global City at Makati business districts.

 

Ang kasong dapat sana’y mag-aangat sa pangalan nina Lance at Sophia ay naging sanhi ng kanilang mabilis na pagbagsak.

 

Bago matapos ang araw na ‘yon:

1. Monteclaro & Partners – Agad na naglabas ng opisyal na statement ang firm para sa termination ni Atty. Sophia Delgado. Hinarap din siya ng criminal charges para sa Violation of the Data Privacy Act at Graft and Corruption.

2. Integrated Bar of the Philippines (IBP) – Naghain ang IBP ng motu proprio investigation para sa disbarment proceedings laban kina Lance Villareal at Sophia Delgado dahil sa matinding paglabag sa Code of Professional Responsibility.

3. Villareal & Associates – Para maisalba ang reputasyon ng kumpanya, pinalayas ni Atty. Eduardo Villareal ang sarili niyang anak. Tinanggalan si Lance ng kaniyang junior partnership, inalisan ng sasakyan ng kumpanya, at pinalayas sa kaniyang luxury condo na nakapangalan sa pamilya.

 

Gabi na nang lumabas ako mula sa Monteclaro building. Ang ulan kagabi ay bumalik—mas malakas, mas malamig.

 

Habang naghihintay ako sa valet service para sa aking bagong bili na Porsche Cayenne, nakita ko ang dalawang tao na nakatayo sa ilalim ng Waiting Shed sa kabilang kalsada.

 

Sina Lance at Sophia.

 

Nagtatalo sila nang matindi sa gitna ng buhos ng ulan.

 

“Lahat ng ‘to kasalanan mo!” sigaw ni Lance, galit na galit habang itinutulak ang balikat ni Sophia. “Kung hindi dahil sa kabobohan mo sa pagkuha ng file na ‘yon, hindi mawawala sa akin ang career ko! Pinalayas ako ng tatay ko dahil sa’yo!”

 

“Ako pa ang may kasalanan?!” umiiyak na sigaw ni Sophia, basang-basa ang kaniyang designer dress na ngayon ay madumi na dahil sa talsik ng putik. “Ikaw ang nagpumilit sa akin na kunin ‘yung file! Sinabi mo na kapag natalo natin si Cheska, papakasalan mo ako at gagawin mo akong partner sa firm niyo! Niloko mo lang ako!”

 

“Magpakasal?! Sa’yo?!” natawa nang pilit si Lance. “Akala mo ba talaga seseryosohin kita? Ginamit lang kita dahil madali kang utuin! Si Cheska lang ang totoong minahal ko! Ikaw, wala kang kwenta!”

 

Napatigil si Sophia, para siyang sinaksak ng kutsilyo sa dibdib. Umundag ang kamay niya at sinampal si Lance nang napakalakas.

 

“Hayop ka, Lance! Sinira mo ang buhay ko!”

 

Habang nagkakasakitan silang dalawa sa kalsada, huminto ang aking bagong kotse sa harap ko. Inabot ng valet attendant ang susi sa akin nang may paggalang.

 

“Good evening, Atty. Reyes. Napakagandang sasakyan po.”

 

“Salamat,” sagot ko.

 

Bago ako sumakay, narinig ni Lance ang tunog ng aking kotse. Lumingon siya. Nang makita niya ako—nakasuot ng bagong trench coat, hawak ang susi ng isang luxury SUV, at nag-niningning sa tagumpay—mabilis siyang tumakbo patungo sa akin sa gitna ng buhos ng ulan.

 

—

 

 KABANATA 6: Ang Huling Pagmamakaawa

 

“Cheska! Cheska, pakiusap!”

 

Lumuhod si Lance sa basang semento sa tapat ng kotse ko. Basang-basa ang kaniyang mamahaling suit, gulo-gulo ang buhok, at ang mga mata niya ay puno ng mga luha na humahalo sa patak ng ulan.

 

“Cheska, patawarin mo ako… Nagkamali ako! Niloko lang ako ni Sophia! Siya ang lumapit sa akin, siya ang nag-akit sa akin! Ikaw lang ang mahal ko, Cheska. Pakiusap, kausapin mo si Atty. Valderrama, bawiin mo ‘yung kaso… Pakiusap, iligtas mo ang career ko!”

 

Tumingin ako sa kaniya mula sa itaas.

 

Ito ang lalaking minahal ko nang limang taon. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking puso. Dati, kapag nakikita ko siyang nasasaktan, gagawin ko ang lahat para maging maayos siya.

 

Pero ngayon? Wala akong nararamdaman kundi matinding awa sa kung gaano siya kababa.

 

“Lance,” malamig kong wika, halos hindi lumalagpas sa ingay ng ulan.

 

“Oo, Cheska? Gagawin ko ang lahat! Anong gusto mong gawin ko? Lalayo ako kay Sophia, hinding-hindi ko na siya kakausapin!”

 

“Naalala mo ba noong isang gabi?” tanong ko sa kaniya. “Noong nakatayo ako sa gitna ng ulan habang ibinibigay mo ang coat ko kay Sophia?”

 

Napatigil si Lance. Ang kaniyang mga labi ay nanginginig.

 

“Sinabi ko sa’yo noon… kapag umalis ako sa kotseng ‘yon, wala nang balikan. Inisip mo na nagdadrama lang ako. Inisip mo na babalik ako sa’yo dahil kailangan kita.”

 

Yumuko ako nang bahagya para makatapat ang kaniyang mukha.

 

“Hindi ko kailangan ng lalaking hindi marunong gumalang sa ranhies ng relasyon. At lalong hindi ko kailangan ng lalaking gagamitin at itatapon ako kapag may nakita siyang mas madaling utuin.”

 

“Cheska… please…” pakiusap niya, sinusubukang hawakan ang laylayan ng coat ko.

 

Iwinaksi ko ang kamay niya.

 

“Ang mga taong tulad ninyo ni Sophia ay nararapat lang sa isa’t isa. Magkasama kayong lumubog sa putik na kayo mismo ang gumawa.”

 

Sumakay ako sa aking kotse. Isinarado ko ang pinto. Mabilis na nawala ang ingay ng ulan at ang mga sigaw ng pagmamakaawa ni Lance. Ipinasok ko ang susi, pinaandar ang makina, at inilagay ang gear sa Drive.

 

Mula sa aking side mirror, nakita ko si Lance na nakaluhod pa rin sa basang kalsada, umiiyak habang pinapanood ang pag-alis ng kotse ko. Sa kabilang dako naman ng kalsada, nakatayo si Sophia, nakatitig sa kaniya nang may matinding galit at pagkamuhi.

 

Silang dalawa na dating nagtatawanan sa likod ko—ngayon ay wala nang natira kundi ang sirang reputasyon, nawalang career, at matinding poot sa isa’t isa.

 

—

 

 KABANATA 7: Ang Bagong Simula

 

Pagkalipas ng tatlong buwan.

 

Nakatayo ako sa gitna ng Grand Ballroom ng Shangri-La Fort. Gabi ng Taunang Legal Excellence Awards ng Pilipinas.

 

Nakasuot ako ng isang floor-length emerald green gown. Ang buhok ko ay nakalugay sa eleganteng waves, at sa aking dibdib ay nakasabit ang gold medal para sa “Young Lawyer of the Year.”

 

Kasama ko sa mesa si Atty. Valderrama at si Don Fernando Tan.

 

“Para kay Atty. Reyes!” taas-tasang toast ni Don Fernando Tan sa kaniyang wine glass. “Ang pinakamagaling na abogado na nakilala ko sa buong buhay ko!”

 

“Cheers!” bati ng iba pang mga Senior Partners.

 

Habang umiinom ako ng champagne, lumapit sa akin ang aking junior assistant na si Mark.

 

“Atty. Reyes, may balita po pala mula sa IBP,” bulong ni Mark.

 

“Ano ‘yon?”

 

“Isinagawa na po noong isang linggo ang pormal na disbarment nina Lance Villareal at Sophia Delgado. Tanggal na po ang mga pangalan nila sa Roll of Attorneys.”

 

Napa-ngiti ako nang mahina. “At kumusta na sila?”

 

“Si Lance po, nagtatrabaho na lang bilang isang low-level paralegal sa isang maliit na probinsya sa Laguna, malayo sa Manila. Si Sophia naman po… balita ko ay bumalik na sa probinsya nila pagkatapos maghain ng bankruptcy dahil sa mga legal fees sa mga kasong ipinataw sa kaniya.”

 

Isang malalim na paghinga ang ipinalabas ko. Walang galit. Walang poot. Pura na lang kapayapaan sa aking dibdib.

 

Tumingin ako sa malaking salamin sa dulo ng ballroom. Ang nakikita ko roon ay hindi na ang babaeng iniwan sa gitna ng ulan sa BGC. Ang nakikita ko ay isang babaeng nahanap ang sarili niyang lakas, naitaguyod ang sariling pangalan, at napatunayan na ang katapatan at husay ay laging nananalo sa dulo.

 

Inangat ko ang aking glass at pabulong na nagsalita sa sarili ko:

 

“Para sa bagong simula.”