Hindi ko pwedeng sabihin kay Kenji.

 

Kung sasabihin ko sa kanya, ano ang gagawin niya? Iisipin niya ba na sinasadya ko ito para hindi matuloy ang annulment? Iisipin niya ba na ginagamit ko ang bata para sa kanyang pera?

 

O mas masahol pa… baka pilitin niya akong ipalaglag ang bata dahil ayaw niyang magkaroon ng anumang ugnayan sa akin kapag kasama na niya si Clara.

 

Hindi. Hindi ko hahayaang mangyari ‘yon. Gagawin ko ang lahat para protektahan ang aking anak, kahit nangangahulugan ito na kailangan kong umalis nang walang imik.

 

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko na nasa ibabaw ng lababo.

 

Isang text mula kay Kenji.

 

“May business party mamaya sa Shangri-La, BGC. Isuot mo ang pulang dress na binili ko para sa iyo. Kailangan nating magpakita sa media sa huling pagkakataon bilang mag-asawa. Mag-ingat ka.”

 

Mag-ingat ka.

 

Napakalaking kabalintunaan.

 

Huminga ako nang malalim, pinunasan ko ang aking mga luha, at tumayo nang matuwid. Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Maputla ako, ngunit may bagong lakas na gumising sa aking pagkatao. Hindi na lang ako ang Alyanna na sunud-sunuran. Ina na ako ngayon.

 

“Sige, Kenji,” bulong ko sa salamin. “Ito na ang huling gabi na magiging asawa mo ako.”

 

Gabi na nang makarating ako sa Shangri-La. Puno ng mga mamahaling sasakyan ang tapat ng hotel. Ang mga reporter at photographer ay nag-aabang sa labas, ang kanilang mga camera ay walang tigil sa pag-flash.

 

Ipinasa ko ang aking susi sa valet at dahan-dahang pumasok sa lobby. Suot ko ang pulang dress—isang eleganteng silk gown na hapit sa aking katawan, ngunit maluwag nang kaunti sa bahagi ng aking tiyan.

 

Pagpasok ko sa grand ballroom, agad kong hinanap ang pamilyar na pigura ni Kenji.

 

At doon ko siya nakita.

 

Nakatayo siya sa gitna ng silid, napapaligiran ng mga mayayamang negosyante. Napakagwapo niya sa kanyang itim na tuxedo. Ngunit hindi ang kanyang kakisigan ang kumuha ng aking pansin.

 

Kundi ang babaeng nakahawak sa kanyang bisig.

 

Si Clara Montefalco.

 

Naka-suot si Clara ng isang kumikinang na puting gown, mukha siyang isang reyna na katatabi lang ng kanyang hari. Masayang nakikipag-usap si Kenji sa mga tao, isang bagay na bihirang-bihira kong makita kapag ako ang kasama niya. Ang kanyang mga mata ay puno ng init habang nakatingin kay Clara.

 

Parang may dambuhalang bato na dumagan sa aking dibdib.

 

“Oh, nandito na pala ang asawa mo, Kenji,” narinig kong sabi ng isa sa mga kaibigan niya.

 

Lumingon si Kenji sa direksyon ko. Agad na nawala ang ngiti sa kanyang mga labi, napalitan ito ng pamilyar na lamig at inis.

 

“Excuse me,” sabi ni Kenji kay Clara bago naglakad patungo sa akin.

 

Nang makalapit siya, hinawakan niya ang aking siko—hindi sa paraang malambing, kundi para hilahin ako palayo sa karamihan. Dinala niya ako sa isang mas tahimik na sulok ng ballroom.

 

“Anong ginagawa mo rito?” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng babala. “Sabi ko sa iyo, mag-ingat ka sa pagpasok. Bakit huli ka na naman?”

 

“Pasensya na, medyo masama lang ang pakiramdam ko,” mahinahong sagot ko, pilit na pinatatatag ang aking boses.

 

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Ang kanyang mga mata ay nanatiling walang emosyon. “Ayusin mo ang sarili mo, Alyanna. Tatlong araw na lang. Huwag ka nang gumawa ng eksena na sisira sa reputasyon ng pamilya ko.”

 

“Kenji…” Gusto kong sabihin sa kanya. Gusto kong sumigaw na buntis ako, na may anak kaming dalawa. Gusto kong makita kung magbabago ba ang ekspresyon ng kanyang mukha.

 

Ngunit bago ko pa man mabigkas ang susunod na salita, lumapit sa amin si Clara. May hawak siyang dalawang baso ng champagne at nakangiti nang matamis—isang ngiting alam kong peke.

 

“Hi, Alyanna,” masiglang bati ni Clara. “Long time no see. Nabalitaan ko ang tungkol sa inyo ni Kenji. Sayang naman, ngunit alam naman nating lahat kung sino talaga ang nararapat para sa isa’t isa, ‘di ba?”

 

Hindi ako sumagot. Nanatili akong nakatayo, pilit na pinipigilan ang aking mga luha.

 

Inabot ni Clara ang isang baso ng champagne sa akin. “Here, have a drink. Let’s toast to… new beginnings.”

 

“Hindi ako umiinom ng alak,” malamig kong sagot.

 

Napakunot ang noo ni Clara, habang si Kenji naman ay napabuntong-hininga sa inis. “Alyanna, huwag ka namang bastos. Isang toast lang mula kay Clara, hindi mo pa mapagbigyan?” sabi ni Kenji.

 

“Sabi ko, hindi ako umiinom,” pag-uulit ko, mas matigas na ngayon.

 

“Bakit? Buntis ka ba?” natatawang biro ni Clara, ngunit may halong panunuya sa kanyang mga mata. “O baka naman nag-iinarte ka lang para kaawaan ka ni Kenji?”

 

Lalong humigpit ang hawak ko sa aking clutch bag. Pakiramdam ko ay umiikot ang paligid ko. Ang ingay ng party, ang mga mapanghusgang tingin ng mga tao, at ang malamig na titig ni Kenji—lahat ng ito ay unti-unting sumasakal sa akin.

 

“Umuwi ka na, Alyanna,” biglang sabi ni Kenji sa malamig na tono. “Kung mag-iinarte ka lang dito, mas mabuting umalis ka na. Nakakasira ka ng gabi.”

 

Ang mga salitang iyon ang bumasag sa huling hibla ng aking pagtitimpi.

 

Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Kenji. Ang lalaking minahal ko nang tatlong taon. Ang lalaking binigyan ko ng lahat ng aking oras, pagod, at pagmamahal. Ngunit para sa kanya, isa lamang akong istorbo.

 

“Sige,” bulong ko. “Aalis na ako.”

 

Mabilis akong tumalikod at naglakad palabas ng ballroom. Naririnig ko ang tawag ng ilang reporter, ngunit hindi ko sila pinansin. Patakbo akong lumabas ng hotel, hindi alintana ang aking suot na high heels.

 

Nang makalabas ako sa lobby, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Ang malamig na hangin ng gabi ay humampas sa aking mukha, kasabay ng aking mga luha na hindi ko na napigilan.

 

Sumakay agad ako sa aking sasakyan at mabilis na pinaandar ito. Wala akong patutunguhan. Ang alam ko lang, kailangan kong lumayo. Kailangan kong protektahan ang aking anak mula sa mundong ito, mula kay Kenji.

 

Habang nagmamaneho ako sa kahabaan ng C5 sa ilalim ng malakas na ulan, lumalabo ang aking paningin dahil sa walang humpay na pag-iyak. Hawak ko ang aking tiyan gamit ang isang kamay.

 

“Huwag kang mag-alala, anak. Kakayanin natin ito. Kahit dalawa lang tayo…”

 

Biglang nag-vibrate ang aking cellphone sa passenger seat. Nakita ko ang pangalan ni Kenji sa screen.

 

Sasagutin ko ba? O hahayaan ko na lang?

 

Sa gitna ng aking pag-aalinlangan, biglang may isang malaking truck sa aking harapan ang biglang nag-skid dahil sa madulas na kalsada. Nawalan ito ng kontrol at humarang sa buong lane ko.

 

Nanlaki ang aking mga mata. Tinapakan ko ang preno, ngunit huli na ang lahat. Ang aking sasakyan ay mabilis na sumalungat sa malaking truck.

 

SCREECH!!!

 

Isang malakas na kalabog ang yumanig sa buong paligid. Bago tuluyang mawala ang aking ulirat, narinig ko ang paulit-ulit na ring ng aking cellphone sa tabi… at ang huli kong naisip ay ang munting buhay sa aking sinapupunan.

 

“Anak…”

 PART 2

 

Ang amoy ng disinfectant at ang mahinang tunog ng heart monitor ang unang gumising sa aking natutulog na kamalayan. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, ngunit agad din akong napa-pikit dahil sa sakit ng ulo ko at sa nakasisilaw na liwanag ng puting kisame.

 

“Alyanna? Gising ka na!”

 

Isang pamilyar na boses ang narinig ko. Nang muli kong imulat ang aking mga mata, nakita ko ang nag-aalalang mukha ng aking matalik na kaibigan na si Katrina. Agad siyang lumapit sa akin at hinawakan ang aking kamay.

 

“Kat…” mahinang tawag ko. Tuyong-tuyo ang aking lalamunan. “Ang… ang anak ko?”

 

Ito ang unang bagay na pumasok sa isip ko. Hindi ang sarili ko, hindi ang aksidente, kundi ang munting buhay na pinoprotektahan ko.

 

“Shh, huminahon ka muna, Aly. Ligtas ang baby mo,” mabilis na sagot ni Katrina, na tila alam ang pinakamalaking takot ko. “Salamat sa Diyos, dahil sa airbag at sa mabilis na pagdating ng ambulansya, hindi ka direktang natamaan ng truck. Pero sabi ng doktor, kailangan mong mag-ingat dahil nagkaroon ka ng threatened abortion dahil sa stress at impact ng aksidente.”

 

Nakahinga ako nang maluwag. Kusang pumatak ang aking mga luha habang hinahawakan ko ang aking tiyan. Salamat sa Diyos. Ligtas ang aking anak.

 

“Nasaan… nasaan siya?” tanong ko pa.

 

Napakunot ang noo ni Katrina, at doon ko napansin ang galit sa kanyang mga mata. “Sino? Si Kenji? Ayun, nasa labas. Kararating lang niya kanina kasama ang mga abogado niya. Aly, hindi ko talaga maintindihan ang lalaking ‘yan. Naaksidente ka na nga, pero ang dala pa rin niya rito ay mga dokumento.”

 

Napatigas ang aking buong katawan.

 

Pumasok ang mga dokumento sa isip ko. Ang annulment papers. Ang katapusan ng aming kontrata.

 

“Kat, tulungan mo akong umalis dito,” biglang pakiusap ko sa kanya. Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang kamay. “Ayaw ko na siyang makita. Ayaw kong malaman niya na buntis ako. Pakisusyus, Kat. Tulungan mo ako.”

 

“Pero Aly, kailangan mo pang magpahinga—”

 

“Please, Kat. Kung hindi ako aalis ngayon, baka hindi ko na mailigtas ang anak ko.” Ang aking boses ay puno ng desperasyon.

 

Nakita ni Katrina ang seryosong desisyon sa aking mga mata. Pagkatapos ng ilang sandali ng pag-aalinlangan, tumango siya. “Sige. Kakausapin ko ang doktor para sa discharge papers mo. Gagawa ako ng paraan.”

 

Makalipas ang isang oras, habang si Kenji ay abala sa pakikipag-usap sa kanyang abogado sa kabilang dulo ng ospital, dahan-dahan kaming lumabas ni Katrina sa back exit ng emergency room. Isang pribadong ambulansya na inarkila ni Katrina ang nag-aabang sa amin para ilipat ako sa isang maliit, ngunit pribadong klinika sa labas ng Maynila.

 

Doon ko ipinagpatuloy ang aking pagpapagaling sa loob ng dalawang araw. At sa mga araw na iyon, ginawa ko ang pinakamalaking desisyon sa aking buhay.

 

Ipinadala ko kay Kenji ang annulment papers na may bago kong pirma sa pamamagitan ng isang courier. Kasama nito ang isang maikling sulat:

 

“Kenji, pinirmahan ko na ang mga papel. Hindi ko na kailangan ang bahay sa Forbes Park o ang anumang pera mula sa iyo. Ang tanging hiling ko lang ay huwag mo na akong hahanapin pa. Malaya ka na.”

 

Wala akong itinira para sa aking sarili mula sa kanyang kayamanan. Umalis ako kung paano ako pumasok sa buhay niya—walang kahit na ano kundi ang aking sariling dangal.

 

Pagkatapos kong ma-discharge sa klinika, agad kaming lumuwas ni Katrina patungo sa isang malayong bayan sa Laguna—sa San Alfonso. Ito ay isang tahimik na bayan na napapaligiran ng mga bundok at malapit sa lawa. Doon ay may maliit na lupain at lumang bahay ang aking yumaong lola.

 

Doon ko piniling magsimula muli.

 

—

 

Apat na buwan ang mabilis na lumipas.

 

Ang San Alfonso ay naging aking kanlungan. Ang malamig na simoy ng hangin at ang tahimik na pamumuhay ang unti-unting nagpatubod sa sugat ng aking puso. Ang aking tiyan ay halata na ngayon ang umbok sa edad na limang buwan.

 

Sa tulong ng kaunting ipon ko mula sa aking mga nakaraang trabaho bago ako ikasal, at sa tulong na rin ni Katrina, nagbukas ako ng isang maliit na bakeshop sa tapat ng aking bahay. Pinangalanan ko itong “Aly’s Sweet Corner.”

 

Dito, gumigising ako nang alas-singko ng umaga para mag-bake ng mga pandesal, cake, at iba’t ibang pastry. Ang amoy ng bagong lutong tinapay at ang ngiti ng mga batang bumibili sa aking shop ang naging bagong therapy ko.

 

Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga cupcake sa display glass, pumasok ang isang matandang babae na madalas bumili sa akin—si Aling Marta.

 

“Napakasipag mo talaga, Aly,” nakangiting sabi ni Aling Marta habang inaabot ang bayad sa kanyang biniling lemon tarts. “Pero mag-ingat ka rin, ha? Malaki na ‘yang tiyan mo. Baka mapagod ka nang husto.”

 

“Salamat po, Aling Marta. Sanay naman po ako, at saka nag-iingat naman po ako para kay baby,” sagot ko habang hinahawakan ang aking tiyan nang may ngiti.

 

“Napakaswerte ng batang ‘yan sa iyo. Pero nasaan nga ba ang ama niyan? Hindi ko pa siya nakikita rito,” tanong ng matanda, na walang malisya ngunit nagdulot ng bahagyang kirot sa aking puso.

 

“Ah… wala na po siya. Pumanaw na po,” pagsisinungaling ko.

 

Para sa akin, ang Kenji Salvador na asawa ko noon ay patay na. Ang natitira na lang ay ang alaala ng isang kontrata na matagal ko nang ibinaon sa limot.

 

Pagkaalis ni Aling Marta, naupo ako sa isang maliit na silya sa likod ng counter. Napagod ako nang kaunti kaya ipinikit ko ang aking mga mata. Ngunit bago pa man ako tuluyang makapagpahinga, narinig ko ang tunog ng chime sa pinto, hudyat na may bagong customer na pumasok.

 

“Welcome to Aly’s Sweet—”

 

Napatigil ako sa pagsasalita. Ang aking buong mundo ay tila huminto sa pag-ikot.

 

Nakatayo sa may pintuan ang isang lalaki. Suot niya ang isang simpleng puting t-shirt at maong na pantalon—isang bagay na hindi ko kailanman nakitang suot niya noon. Ngunit ang kanyang mukha, ang kanyang mga mata, at ang kanyang tindig ay hindi ko kailanman mapapagkamalan.

 

Si Kenji.

 

Napakapayat niya kumpara noong huli ko siyang makita. May mga maitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata na tila ba hindi siya nakakatulog nang maayos sa loob ng maraming buwan. Ang kanyang buhok ay medyo magulo, malayo sa laging naka-gel na hitsura niya noon bilang CEO ng Salvador Group.

 

Nang magtagpo ang aming mga mata, nakita ko ang halo-halong emosyon sa kanyang mukha—gulat, relief, pangungulila, at matinding pagsisisi.

 

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang tingin sa aking tiyan na halata na ang umbok. Nakita ko ang panginginig ng kanyang mga labi habang nakatingin doon.

 

“Alyanna…” mahinang bulong niya. Ang kanyang boses ay basag, tila may bara sa kanyang lalamunan.

 

Mabilis na bumalik ang aking wisyo. Ang takot at ang galit na matagal kong itinago ay biglang nag-alab sa aking dibdib.

 

“Anong ginagawa mo rito?” malamig kong tanong. Tumayo ako at humakbang pabalik, inilagay ko ang aking mga kamay sa aking tiyan para protektahan ito. “Paano mo nalaman ang lugar na ito?”

 

“Hinanap kita, Aly. Apat na buwan… apat na buwan akong walang tigil sa paghahanap sa iyo,” sabi niya habang dahan-dahang humahakbang papalapit sa akin. “Please, huwag kang lumayo. Hindi kita sasaktan.”

 

“Huwag kang lalapit!” sigaw ko, na naging dahilan para mapatigil siya. “Tapos na ang kontrata natin, Kenji. Pinirmahan ko na ang mga papel. Wala ka nang kailangan sa akin.”

 

“Hindi ko pinirmahan ang annulment papers, Alyanna,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, may mga luha na nagsisimulang pumatak mula sa kanyang mga mata. “Tinapon ko ‘yon. Pinunit ko. Ikaw pa rin ang asawa ko.”

 

Natawa ako nang mapait, isang tawang puno ng sakit at pangungulila. “Asawa? Huwag mo akong patawanin, Kenji. Tatlong taon nating ginawa ang palabas na ‘yan. Ngayong wala na si Lola, at nandyan na si Clara, bakit mo pa ako ginugulo? Hindi ba’t nakuha mo na ang gusto mo?”

 

“Hindi ko gusto si Clara!” sigaw niya, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon. “Nung umalis ka, nung mawala ka sa buhay ko, doon ko lang narealize kung gaano ako kabolag. Si Clara… she was just a shadow of my past. Noong bumalik siya, narealize ko na wala na akong nararamdaman para sa kanya. Ang tanging hinahanap ng puso ko… ang tanging hinahanap ng mga mata ko tuwing uuwi ako sa bahay… ay ikaw, Alyanna.”

 

“Huli na ang lahat, Kenji,” sabi ko habang umiiling. “Umalis ka na. May sarili na akong buhay rito.”

 

“At ang anak ko?” Tumingin muli siya sa aking tiyan, ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamakaawa. “Aly, anak ko ‘yan, ‘di ba? Kaya ka ba umalis dahil buntis ka? Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

 

“Dahil narinig ko ang sinabi mo sa abogado mo!” hindi ko na napigilang sumigaw, habang ang aking mga luha ay tuluyan nang umagos. “Narinig ko noong sinabi mo na imposible akong mabuntis dahil lagi tayong nag-iingat! Narinig ko kung paano mo sabihin na walang bata na makakaharang sa paghihiwalay natin! Natakot ako, Kenji! Natakot ako na baka pilitin mo akong alisin ang anak ko dahil lang sa kontrata natin!”

 

Parang sinampal si Kenji sa aking mga sinabi. Napahawak siya sa kanyang mukha, at ang kanyang buong katawan ay nayanig sa matinding pag-iyak.

 

“I’m sorry… I’m so sorry, Alyanna,” hikbi niya, habang dahan-dahang lumuluha sa aking harapan. “Napakagago ko. Ang tanga-tanga ko. Sinabi ko lang ‘yon dahil natatakot ako… natatakot ako na baka malaman ng mga kaaway ko sa kumpanya ang tungkol sa atin at gamitin ka nila laban sa akin. Hindi ko alam na buntis ka talaga. Kung alam ko lang… kung alam ko lang, hinding-hindi ko hahayaang umalis ka.”

 

“Umalis ka na, Kenji,” mahinang sabi ko, pilit na pinatitigas ang aking puso. “Ayaw ko nang bumalik sa magulong mundo mo. Ayaw kong lumaki ang anak ko sa isang pamilyang binuo lang ng kontrata at walang pagmamahal.”

 

“Bibigyan kita ng pagmamahal, Aly,” mabilis na sagot niya. Lumuhod siya sa aking harapan, sa maruming sahig ng aking bakeshop. Ang isang kilalang bilyonaryo, ang makapangyarihang Kenji Salvador, ay nakaluhod ngayon sa harap ng isang simpleng panadero. “Dito lang ako. Hindi kita pipiliting bumalik sa BGC o sa Forbes Park. Hayaan mo lang akong patunayan sa iyo na nagbago na ako. Hayaan mo akong alagaan kayo ng anak natin.”

 

Tiningnan ko siya habang nakaluhod. Labis ang kirot sa aking puso, ngunit ang takot na muling masaktan ay mas matimbang pa rin.

 

“Umalis ka muna ngayon, Kenji. Kailangan ko ng oras,” huling sabi ko bago tumalikod at pumasok sa loob ng aking bahay, iniwan siyang mag-isa sa loob ng aking shop.

 

—

 

Simula noong araw na iyon, hindi na umalis si Kenji sa San Alfonso.

 

Nalaman ko na lang mula kay Katrina na nag-arkila siya ng isang maliit na bahay malapit sa aking bakeshop. Araw-araw, bago pa man magbukas ang aking shop ng alas-singko ng umaga, nakatayo na siya sa labas.

 

Noong una, hindi ko siya pinapansin. Ngunit hindi siya sumuko.

 

Isang umaga, nakita ko siyang nagbubuhat ng mabibigat na sako ng harina mula sa delivery truck na dumating. Ang kanyang mamahaling sapatos ay puno ng putik, at ang kanyang puting shirt ay basang-basa ng pawis, ngunit patuloy pa rin siya sa pagtulong sa aking mga tauhan.

 

“Sir Kenji, kami na po dyan,” nahihiyang sabi ng isa sa aking mga panadero.

 

“Ayos lang, ako na. Magpahinga muna kayo,” nakangiting sagot ni Kenji, habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo gamit ang kanyang braso.

 

Nakatitig lang ako sa kanya mula sa bintana ng aking kusina. May kung anong init ang dahan-dahang gumagapang sa aking puso, ngunit pilit ko pa ring pinipigilan.

 

Hindi lang sa pagbubuhat ng harina tumutulong si Kenji. Tuwing hapon, siya ang naglilinis ng mga mesa at nagwawalis ng sahig ng aking shop pagkatapos umalis ng mga customer. Kapag may mga matatandang bumibili, siya mismo ang nag-aabot ng kanilang mga order nang may magalang na ngiti.

 

Naging pamilyar na mukha si Kenji sa San Alfonso. Ang mga kapitbahay ko ay madalas siyang tinatawag na “ang gwapong katulong ni Aly.” Tuwing naririnig ko ‘yon, hindi ko maiwasang mapangiti nang palihim.

 

Isang gabi, bandang alas-otso, malakas ang buhos ng ulan sa labas. Katatapos ko lang mag-ayos ng mga gamit sa kusina nang marinig ko ang mahinang katok sa pinto ng aking shop.

 

Binuksan ko ito at nakita ko si Kenji na nakatayo sa ilalim ng maliit na bubong ng aking shop, nanginginig sa lamig. May hawak siyang isang plastic bag.

 

“Aly… nakita ko sa mga tinype mong notes noon na mahilig ka sa mainit na sopas kapag umuulan,” mahinang sabi niya, habang inaabot ang plastic bag sa akin. “Bumili ako sa bayan. Mainit pa ito. Kumain ka para sa inyo ni baby.”

 

Tiningnan ko ang kanyang basang-basang damit at ang kanyang nanginginig na mga labi. Sa pagkakataong ito, hindi ko na napigilan ang aking sarili.

 

“Pasok ka muna,” sabi ko.

 

Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat, ngunit agad din siyang tumango at mabilis na pumasok. Kumuha ako ng malinis na tuwalya at iniabot sa kanya.

 

“Magpatuyo ka muna ng sarili mo. Baka magkasakit ka pa,” sabi ko habang naglalakad patungo sa kusina para isalin ang sopas sa isang mangkok.

 

Nang bumalik ako sa sala, nakita ko siyang nakaupo sa aking lumang sofa, nakatitig sa akin nang may labis na pagmamahal.

 

“Salamat, Alyanna,” bulong niya habang tinatanggap ang mangkok ng sopas.

 

Naupo ako sa katapat na silya, may sapat na distansya sa pagitan naming dalawa. “Kenji, bakit mo ba ginagawa ito? Hindi mo kailangang magpaka-hirap dito sa probinsya. May malaki kang kumpanya na pinatatakbo sa Maynila.”

 

Ibinaba niya ang mangkok at tumingin nang diretso sa aking mga mata. “I resigned as the CEO, Aly.”

 

“Ano?!” gulat na tanong ko. “Bakit mo gagawin ‘yon? Iyon ang pangarap mo, ‘di ba? Iyon ang dahilan kung bakit mo ako pinakasalan noon!”

 

“Pangarap ko ‘yon noon dahil akala ko, pera at kapangyarihan ang makakapagpasaya sa akin,” sagot niya nang may malalim na buntong-hininga. “Pero noong nawala ka, narealize ko na walang silbi ang lahat ng kayamanan ko kung wala ka sa tabi ko para pagsaluhan ‘yon. I ibinigay ko na ang pamamahala ng kumpanya sa aking pinsan na si Marcus. Gusto ko na lang mamuhay nang tahimik kasama kayo ng anak natin.”

 

Hindi ako nakapagsalita. Ang sakripisyong ginawa niya ay hindi ko kailanman inasahan mula sa isang Kenji Salvador.

 

Inabot niya ang aking kamay na nakapatong sa mesa. Sa pagkakataong ito, hindi ko na ito binawi. Ang kanyang kamay ay mainit at magaspang dahil sa pagtatrabaho sa aking shop sa mga nakaraang linggo.

 

“Alyanna, alam kong marami akong pagkakamali. Alam kong nasaktan kita nang husto sa loob ng tatlong taon,” bulong niya habang hinahaplos ang aking kamay. “Pero humihingi ako ng pagkakataon na patunayan sa iyo na ang pag-ibig ko ay totoo. Hindi na ito kontrata. Wala nang mga patakaran. Gusto kong maging asawa mo dahil mahal kita. Mahal na mahal kita.”

 

Ang kanyang mga mata ay puno ng katapatan. At sa sandaling iyon, ang huling pader na nagpoprotekta sa aking puso ay tuluyan nang gumuho.

 

Nagsimula akong umiyak, ngunit hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa labis na emosyon. “Kenji…”

 

Mabilis siyang tumayo at lumapit sa akin. Niluhod niya ang kanyang sarili sa tabi ng aking silya at dahan-dahang niyakap ang aking baywang, habang ang kanyang mukha ay isinandal niya sa aking lumalaking tiyan.

 

“I love you, Alyanna. I love you and our baby so much,” bulong niya habang umiiyak.

 

Sa kauna-unahang pagkakataon, naramdaman ko ang munting sipa mula sa aking sinapupunan—tila ba sinasabi rin ng aming anak na pinatatawad na niya ang kanyang ama.

 

Ipinatong ko ang aking kamay sa kanyang magulong buhok at dahan-dahang hinaplos ito. “Mahal din kita, Kenji.”

 

—

 

Pagkalipas ng tatlong buwan, sa isang maliit ngunit magandang simbahan sa San Alfonso, muli kaming nagpalitan ng sumpaan ni Kenji.

 

Walang mga reporter, walang mga camera, at walang mga pekeng ngiti. Ang tanging naroon ay ang aming mga malalapit na kaibigan, kabilang si Katrina, at ang mga mababait na kapitbahay namin sa Laguna.

 

Suot ko ang isang simpleng puting dress na hapit sa aking napakalaking tiyan—dahil bukas ay nakatakda na akong manganak.

 

Habang nakatayo kami sa harap ng altar, hinawakan ni Kenji ang aking dalawang kamay at tumingin nang may labis na pagmamahal sa aking mga mata.

 

“Alyanna, tatlong taon tayong nagkasama sa ilalim ng isang kasunduan na binuo ng tao,” panimula niya sa kanyang wedding vow, habang ang kanyang boses ay nanginginig sa emosyon. “Ngunit ngayon, sa harap ng Diyos at ng ating anak, nangangako ako na mamahalin kita nang walang katapusan, nang walang kontrata, at nang walang mga limitasyon. Ikaw ang aking tahanan, ang aking buhay, at ang aking walang-hanggan.”

 

Nagsimulang pumatak ang aking mga luha ng kaligayahan. Inilagay ko ang aking kamay sa kanyang pisngi.

 

“Kenji, noong una kitang minahal, alam kong mahirap ang daan na aking tatahakin. Ngunit ngayon, nakikita ko na ang bunga ng lahat ng aking pagtitiis. Ikaw ang aking pinakamagandang desisyon, at nangangako ako na magiging mabuting asawa at ina sa ating pamilya hanggang sa huling sandali ng aking buhay.”

 

Nang sabihin ng pari na pwede na kaming maghalikan bilang mag-asawa, dahan-dahang inilapit ni Kenji ang kanyang mukha sa akin at binigyan ako ng isang malambing at totoong halik—isang halik na nagtataglay ng pangako ng isang bagong simula.

 

Kinabukasan, nanganak ako sa isang malusog na sanggol na lalaki. Pinangalanan namin siyang Liam Kenzo Salvador.

 

Habang nakahiga ako sa kama sa ospital, karga-karga ko si Liam habang si Kenji naman ay nakaupo sa aking tabi, nakayakap sa aking mga balikat habang nakatitig sa aming anak.

 

“Napakagwapo niya, parang ako,” bulong ni Kenji nang may pagmamalaki sa kanyang boses.

 

“Siyempre, anak mo ‘yan,” nakangiting sagot ko habang hinahalikan ang noo ni Liam.

 

Tumingin si Kenji sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng labis na kaligayahan. “Salamat, Alyanna. Salamat sa pagbibigay sa akin ng pinakamagandang regalo sa buhay ko.”

 

“Salamat din, Kenji, dahil pinili mo kaming balikan,” sagot ko.

 

Ang aming kasal na nagsimula sa isang malamig na kontrata ay natapos din sa wakas. Ngunit ang aming totoong kwento—ang kwento ng isang pamilyang binuo ng tunay na pag-ibig, pagpapatawad, at pag-asa—ay nagsisimula pa lamang.