KABANATA 1: Ang Bangungot ng Nakaraang Buhay

 

Habang tumutunog ang cellphone sa aking kamay sa malamig na hallway ng ospital, ang mga alaala ng aking nakaraang buhay ay tila matutulis na basag na bubog na sumasaksak sa aking utak.

 

Sa nakaraang buhay ko, si Jerome Valderrama ang aking mundo.

 

Nang ipakasal kami ng aming mga pamilya dahil sa isang biglang pagbagsak ng negosyo ng aking ama, akala ko ay simula iyon ng isang fairytale. Bata pa lang ako, lihim ko nang hinahangaan si Jerome. Siya ang tipo ng lalaki na saan man pumunta ay hinahangaan—matangkad, mayaman, matalino, at may aura ng isang prinsipeng hindi maaabot ng sinuman.

 

Subalit sa gabi ng aming kasal, pinalayas niya ako sa master bedroom.

 

“Huwag kang mag-assume na dahil kasal tayo sa papel ay mahal kita, Angelica,” malamig niyang sinabi habang inaayos ang kanyang bowtie. “Kasal lang ‘to para sa reputasyon ng pamilya ko. Si Chloe pa rin ang babaeng mahal ko, at wala kang magagawa roon.”

 

Mula sa gabing iyon, nagsimula ang aking limang taong impyerno.

 

Naging martir ako. Gigising ako ng alas-singko ng umaga para ipagluto siya ng agahan. Pag-aaralan ko ang bawat detalye ng paborito niyang pagkain. Kapag nagkakasakit siya, puyat ako sa pag-aalaga sa kanya. Kapag umuuwi siyang amoy alak at may marka ng lipstick ni Chloe sa kanyang kwelyo, umiiyak ako sa banyo pero sa umaga, sasalubungin ko pa rin siya ng mainit na kape.

 

Inisip ko na baka balang araw, lalambot din ang puso niya. Inisip ko na kapag nakita niyang mas tapat at mas devoted ako kaysa kay Chloe—na isang kilalang socialite na palipat-lipat ng lalaki sa abroad—ay mamahalin din niya ako.

 

Gaano ako katanga.

 

Nang bumalik si Chloe mula sa Estados Unidos, mas lalong naging hayagan ang kanilang relasyon. Hindi na nagtago si Jerome. Dinadala niya si Chloe sa mga pampublikong kaganapan habang ako ay naiwan sa bahay na parang isang phantom o multo na tagatago ng kanyang mga dumi.

 

Nang hindi ko na kayang tiisin ang pambabastos, humingi ako ng diborsyo.

 

At doon ko nakita ang tunay na demonyo sa likod ng kanyang magandang mukha.

 

Hindi pumayag si Jerome na ako ang magdesisyong iwan siya. Para sa isang lalaking tulad niya na sanay na nakukuha ang lahat ng gusto niya, ang paghingi ko ng diborsyo ay isang malaking insulto sa kanyang ego.

 

Ginamit niya ang buong kapangyarihan ng Valderrama Corporation para i-blackilist ako at ang aming pamilya. Nagsampa siya ng mga pekeng kaso laban sa maliit na kumpanya ng aking pamilya hanggang sa ma-bankrupt kami nang tuluyan. Nabaon kami sa utang. Na-stroke ang Papa ko dahil sa matinding stress at namatay nang walang sapat na gamot.

 

At nang maospital ang Mama ko dahil sa malubhang sakit sa puso, nakita ko ang sarili kong lumalaban para sa bawat piso.

 

Nagtatrabaho ako sa walong magkakaibang part-time jobs. Naglilinis ng mga banyo sa mall, nagre-pack ng mga paninda sa bodega hanggang madaling araw, at nagde-deliver ng pagkain sa gitna ng unos at ulan. Gutom na gutom ako. Kakain ako ng lumang pandesal na nakasawsaw sa tubig mula sa gripo ng pampublikong banyo. Sa loob ng isang buwan, nabawasan ako ng labinlimang kilo. Sa matinding panghihina, dalawang beses akong muntik masagasaan ng trak habang nagmamaneho ng delivery bike.

 

Nang makaimpon ako ng isang milyong piso para sa operasyon ni Mama, biglang dumating ang pinal na strike ni Chloe.

 

Tinawagan ni Chloe si Mama habang nakahiga ito sa ospital. Hindi lang niya sinabi sa aking ina na divorced na kami ni Jerome, kundi pinadalhan din niya si Mama ng mga larawan ko habang nakaluhod na naglilinis ng lantai sa isang bar, nagmamakaawa sa mga taong nagtatapon sa akin ng barya. At kasama noon, ang mga walang hiyang video at litrato nila ni Jerome sa kama.

 

Namatay si Mama sa matinding pagkahabag at pagkabigla. Nag-seizure siya at sumabog ang ugat sa kanyang utak.

 

Nang malaman ng doktor na kailangan ng 1.5 million pesos sa loob ng tatlong araw para sa pambihirang pagsasanay ng mga eksperto upang isalba ang buhay ni Mama, ginawa ko ang pinakamababang bagay sa buhay ko: lumuhod ako sa harapan ni Jerome sa gitna ng buhos ng ulan sa labas ng kanyang mansyon.

 

Nakatayo siya doon, may hawak na itim na payong, habang ang tubig ulan ay sumasampal sa aking mukha.

 

“Jerome… parang awa mo na…” pagmamakaawa ko, habang ang aking mga tuhod ay nagdurugo sa matigas na semento. “Iligtas mo ang Mama ko… Gagawin ko ang lahat… Gagawin ko ang kahit ano…”

 

Tumingin siya sa akin na may kasamang malamig na ngiti ng tagumpay.

 

“Ipo-pondo ko ang operasyon ng ina mo,” wika niya sa boses na walang kaunting habag. “Pero may syarat. Babalik ka sa akin. Magsusumite ka sa akin. Maging mabuting asawa ka na walang sariling pag-iisip, at kakalimutan mo ang salitang ‘kalayaan’.”

 

Pumayag ako sa matinding kawalan ng pag-asa. Subalit bago pa man makarating ang pera sa ospital, nalagutan na ng hininga si Mama.

 

Nang marinig ko ang balita mula sa doktor, tumakbo ako palabas ng ospital habang umiiyak nang walang tunog. Ang buong mundo ko ay gumunaw. Wala na si Papa, wala na si Mama, at ako ay nakatali sa demonyong pumatay sa aking pamilya. Sa gitna ng aking matinding dalamhati, hindi ko napansin ang mabilis na dump truck na dumating mula sa kanto…

 

At paggising ko… bumalik ako sa oras isang taon bago ang lahat ng ito.

 

KABANATA 2: Ang Tumatawag sa Kabilang Linya

 

Ang tunog ng cellphone ay nagpabalik sa akin sa kasalukuyan.

 

Napatingin ako sa screen. Si Jerome.

 

Huminga ako nang malalim, pinunasan ang malamig na pawis sa aking noo, at sinagot ang tawag.

 

“Hello, Jerome?” mahinahon kong boses, walang anumang bahid ng emosyon.

 

“Nasaan ka?!” galit na sigaw ng lalaki sa kabilang linya. Naririnig ko ang maingay na tugtugan sa background—nasa isang exclusive bar siya kasama ang kanyang mga kaibigan at si Chloe. “Bakit wala ka sa bahay? Nagluto ka lang ng hapunan tapos nawala ka na naman?! Akala mo ba napakahalaga ng ginagawa mo?!”

 

“Nasa ospital ako, Jerome,” sagot ko nang may patag na tono. “Inatake ulit si Mama sa puso. Kasalukuyan siyang ginagamot sa emergency room.”

 

Natahimik ang kabilang linya nang ilang segundo. Pagkatapos, narinig ko ang mahinang tawa ni Chloe sa malapit, kasunod ng malamig na boses ni Jerome.

 

“Ospital? Huwag mo nga akong ginagagong babae ka. Kahapon lang ay maayos ang ina mo. Ginagamit mo na naman ba ang sakit ng ina mo para lang pilitin akong umuwi at iwan si Chloe? Angelica, napakababaw ng mga gimik mo.”

 

Napaipikit ako ng aking mga mata. Sa nakaraang buhay ko, kung narinig ko ang mga salitang ito, magsisigaw ako sa phone. Magmamakaawa ako sa kanya na pumunta sa ospital, umiiyak na magpapaliwanag na totoong may sakit si Mama. At gagamitin niya iyon para mas lalo akong apak-apakan at ipamukha sa akin kung gaano ako kawalang-halaga.

 

Pero ngayon?

 

“Hindi mo kailangang pumunta, Jerome,” mahinahon kong sinabi. “Sinasabi ko lang sa ‘yo para alam mo kung bakit wala ako sa bahay ngayong gabi. Huwag kang mag-alala, hindi ako hihingi sa ‘yo ng kahit isang piso para sa billing. Sige na, mag-enjoy kayo diyan.”

 

Bago pa man siya makapagsalita ulit, pinalatag ko na ang tawag.

 

Ibinaba ko ang telepono at umupo sa bench sa labas ng emergency room.

 

Hindi ko kailangan ng tulong ni Jerome sa buhay na ito. Mula nang magising ako limang buwan ang nakalipas, lihim na akong naghahanda para sa araw na ito.

 

Sa nakaraang buhay ko, alam kong may ilang mga investments at stocks na magiging napakalaki ng pakinabang sa mga susunod na buwan. Ginamit ko ang maliit kong personal na savings—mga pondo na iniwan sa akin ng aking lola—para mag-invest sa isang maliit na tech startup at sa ilang real estate properties sa probinsya na itatayo bilang bagong commercial hub ngayong taon.

 

Sa loob lang ng apat na buwan, ang aking maliit na capital ay lumago nang higit limang milyon. May sarili na akong pera. Hindi ko na kailangang lumuhod sa kalsada para magmakaawa sa pamilya Valderrama.

 

Nang bumukas ang pinto ng emergency room, lumabas ang doktor.

 

“Dok, kumusta po ang Mama ko?” mabilis akong tumayo.

 

“Ligtas na siya, Mrs. Valderrama,” nakatutok na ngiti ng doktor. “Mabuti na lang at mabilis siyang naisugod. Kailangan lang niya ng matinding pahinga at tiyaking walang anumang stress o emosyonal na kaguluhan na makakaapekto sa kanya. Ang puso niya ay napakahina na.”

 

“Salamat po, Dok. Maraming salamat.”

 

Nakahinga ako nang maluwag. Naligtas ko si Mama. Ang unang hakbang sa pagbabago ng aking kapalaran ay nagtagumpay.

 

KABANATA 3: Ang Pagtatagpo ng mga Kaluluwa sa Dilim

 

Lumipas ang dalawang araw. Nanatili ako sa ospital para bantayan si Mama. Tiniyak ko na ang lahat ng kanyang mga kailangan ay nababayaran mula sa sarili kong bank account.

 

Nang makalabas si Mama sa ospital, inilipat ko siya sa isang pribado at ligtas na convalescent home sa Tagaytay—isang lugar na napapalibutan ng kalikasan, malayo sa ingay ng lungsod, at higit sa lahat, malayo sa anumang balita tungkol sa pamilya Valderrama at kay Chloe Ilustre.

 

Nang makasiguro akong ligtas at masaya si Mama roon, umuwi ako sa mansyon ng mga Valderrama para kunin ang natitira kong mga personal na gamit.

 

Nang pumasok ako sa malaking pintuan ng mansyon, gabi na. Ang buong bahay ay tahimik, ngunit bukas ang mga ilaw sa sala.

 

Sa gitna ng malaking sofa, nakaupo si Jerome. May hawak siyang baso ng whiskey, at ang mesa sa tapat niya ay puno ng mga basag na bote at sigarilyo.

 

Nang marinig niya ang aking mga hakbang, mabilis siyang tumayo. Ang kanyang mga mata ay pulang-pula, at ang kanyang damit ay gulo-gulo.

 

“Nasaan ka galing?!” galit niyang asik habang mabilis na lumalapit sa akin. Hinawakan niya nang mahigpit ang aking dalawang braso. “Tatlong araw ka nang hindi umuuwi! Walang nagluluto, walang nag-aayos ng bahay! Tumatawag ako sa ‘yo pero hindi mo sinasagot! Angelica, nagmamarunong ka na ba talaga?!”

 

Malamig ko siyang tiningnan. Hindi ako kumawala sa hawak niya, ngunit hindi rin ako nagpakita ng kahit anong takot.

 

“Sabi ko sa ‘yo, nasa ospital ako kasama si Mama,” mahinahon kong sagot.

 

“Sinungaling!” sigaw niya. “Pumunta ako sa St. Luke’s kahapon para tingnan kung talagang naroon ka! Sabi ng reception, pinalabas mo na ang ina mo noong isang araw pa! Nasaan siya?! At nasaan ka sa nakaraang dalawang araw?!”

 

Maitim na ngiti ang lumitaw sa aking mga labi. “Pumunta ka sa ospital? Para ano, Jerome? Para siguraduhing hindi ako nagsisinungaling? O para tingnan kung nagmamakaawa na naman ako sa ‘yo?”

 

Nagulat si Jerome sa aking sagot. Ang hawak niya sa aking mga braso ay bahagyang lumuwag.

 

“Angelica… ano bang nangyayari sa ‘yo?” tanong niya, at sa pagkakataong ito, may halong kalituhan at kawalan ng kasiguraduhan sa kanyang boses. “Dati, kapag umiinom ako, ikaw ang nagpapakulo ng salabat para sa akin. Dati, kapag wala ako sa bahay, magpapadala ka ng sampung text para tanungin kung nakakain na ako. Ngayon… kahit hindi ako umuwi ng limang araw, wala kang pakialam! Ni hindi ka man lang nagtatanong kung nasaan ako o kung kasama ko si Chloe!”

 

“Di ba ‘yon naman ang gusto mo?” balik-tanong ko sa kanya habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata. “Isang taon ang nakalipas, nung magpakasal tayo, sinabi mo sa akin na ‘kanya-kanyang buhay tayo’. Sinabi mo na huwag kitang pakialaman. Ginagawa ko lang ang eksaktong hinihingi mo. Hindi ba dapat masaya ka?”

 

“Hindi ito ang gusto ko!” sigaw niya habang binabasag ang natatanging baso sa sahig. Tumalamsik ang mga basag na bubog malapit sa aking mga paa. “Gusto ko ang dating Angelica! Ang Angelica na nagagalit! Ang Angelica na umiiyak kapag nakikita kaming magkasama ni Chloe! Ang Angelica na may pakiramdam at may pagmamahal sa akin! Hindi ang taong ito… hindi ang malamig na bangkay na ito na nakatayo sa harap ko!”

 

Tiningnan ko ang mga basag na bubog sa sahig.

 

“Jerome,” mahinahon kong sinabi. “Ang dating Angelica… pumatay mo na siya.”

 

Natigilan si Jerome. “Ano… anong pinagsasabi mo?”

 

“Ang Angelica na nagmamahal sa ‘yo nang walang kapalit, ang Angelica na handang magpakagaga at magpakababa para lang mapansin mo… wala na siya. Patay na siya. Ang nakatayo sa harap mo ngayon ay ang natitirang shell ng isang taong natuto nang mag-isip.”

 

Huminga ako nang malalim at humhakbang patungo sa hagdanan.

 

“Bukas ng umaga, magpapadala ang abogado ko ng mga papeles para sa annulment ng kasal natin. Huwag kang mag-alala, wala akong hihinging kahit isang sentimo mula sa ari-arian ng pamilya Valderrama. Ibibigay ko sa ‘yo ang buong kalayaan mo para makasama mo na si Chloe nang pormal.”

 

“HINDI AKO PIPIRMA!” sigaw ni Jerome mula sa likuran ko.

 

Lumingon ako sa kanya.

 

Pula ang kanyang mga mata, at may luha na nangingilid sa kanyang mga pilikmata. “Hindi ako pipirma sa annulment na ‘yan, Angelica! Akala mo ba ganun-ganun na lang ‘to?! Kasal tayo! Akin ka! At habang buhay kang magiging asawa ko!”

 

Natawa ako nang tahimik. Isang malamig at walang katuturang tawa.

 

“Napakalaking katatawanan, Jerome. Nung gusto kong maging tunay mong asawa, itinapon mo ako na parang basahan. Ngayong ibinibigay ko na sa ‘yo ang kalayaan mo para makasama ang babaeng mahal mo, nagwawala ka. Hindi mo ba napapansin? Hindi mo ako mahal. Ang mahal mo lang ay ang ego mo na nasasaktan dahil hindi na ako sumasamba sa ‘yo.”

 

Iniwan ko siyang nakatayo sa gitna ng sala, balot ng dilim at pagkabigo.

 

KABANATA 4: Ang Pagtatangka ni Chloe

 

Kinabukasan, habang nasa isang coffee shop ako malapit sa aking bagong inuupahang opisina sa Makati, biglang pumasok si Chloe Ilustre.

 

Naka-designer dress siya, may suot na mamahaling sunglasses, at may lakad na puno ng kayabangan. Nang makita niya ako, agad siyang lumapit at umupo sa tapat ng aking mesa nang walang imbitasyon.

 

“Angelica,” nakangiti niyang boses habang inilalapag ang kanyang mamahaling Hermes bag sa mesa. “Narinig ko kay Jerome na gusto mo na daw makipag-hiwalay?”

 

Ipinagpatuloy ko ang pag-inom ng aking latte at pagbabasa ng mga financial report sa aking laptop. “Wala ka bang ibang magawa sa buhay mo, Chloe? Masyado kang nakatutok sa buhay ko.”

 

Nagbago ang mukha ni Chloe, ngunit mabilis niyang naibalik ang kanyang nakakairitang ngiti.

 

“Naparito ako para bigyan ka ng payo,” wika niya habang nakasandal sa upuan. “Alam mo naman na mula bata pa lang kami, ako na ang nakatadhana para kay Jerome. Ikaw lang naman ang sumingit dahil sa negosyo ng pamilya mo. Ngayong nagmamalinis ka at gustong makipag-annul, huwag ka nang magpaka-drama. Pirmahan mo na lang ang mga papeles at umalis ka na sa buhay namin. Huwag ka nang mag-acting na parang ikaw ang biktima.”

 

Ibinaba ko ang lid ng aking laptop at tiningnan siya nang dahan-dahan.

 

“Chloe,” mahinahon kong sinabi. “Alam mo ba kung bakit kailanman ay hindi ka pinalitan ni Jerome bilang pormal na asawa sa loob ng limang taon na kilala ko siya?”

 

Kumunot ang noo ni Chloe. “Ano?”

 

“Sapagkat sa kabila ng lahat ng pagpapakita niyo ng pagmamahalan sa publiko, alam ni Jerome kung anong klase kang babae,” wika ko sa patag na tono. “Maganda ka, oo. Mayaman ang pamilya mo, oo. Pero wala kang ibang alam gawin kundi ang umagaw ng hindi sa ‘yo. Nung nasa abroad ka, tatlong iba’t ibang mayayamang lalaki ang naging fiancé mo bago ka bumalik dito nung ma-bankrupt ang negosyo ng pamilya mo sa US. Akala mo ba hindi ko alam? Akala mo ba hindi iyon alam ni Jerome?”

 

Nawala ang kulay sa mukha ni Chloe. “Paano… paano mo nalaman ‘yan?!”

 

“Madaling humanap ng impormasyon kapag hindi ka ginagapang ng emosyon,” sagot ko habang umaayos ng upo. “Ginagamit ka lang ni Jerome para sirain ang buhay ko noong mga nakaraang taon. Ngayong wala na akong pakialam sa kanya, tingnan natin kung gaano ka pa kahalaga sa kanya.”

 

“Maniwala ka sa akin, Angelica!” galit na sigaw ni Chloe, sabay tayo at paghampas sa mesa. “Mahal ako ni Jerome! Kahit kailan ay hindi ka niya minahal! Ikaw ang basura sa buhay niya!”

 

Tumingin sa amin ang ibang mga tao sa coffee shop. Nananatili akong kalmado.

 

“Kung mahal ka niya, bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin siya pumipirma sa annulment papers na ipinadala ng abogado ko noong isang linggo?” tanong ko nang may malamig na ngiti. “Bakit gabi-gabi siyang tumatawag sa akin habang lasing, nagmamakaawa na bumalik ako sa mansyon?”

 

Nanlaki ang mga mata ni Chloe sa gulat at galit. “Nagsisinungaling ka!”

 

“Bakit hindi mo tanungin ang sarili mo? O mas maganda pa, bakit hindi mo tanungin si Jerome?”

 

Kinuha ko ang aking laptop at bag, nag-iwan ng pambayad sa mesa, at tumayo.

 

“Chloe, ibinibigay ko na sa ‘yo si Jerome. Kumuha ka ng basahan at linisin mo ang natitira niyang pagkatao. Pero siguraduhin mong kayang tiisin ng sikmura mo ang lalaking iyon kapag narealize niyang ang babaeng itinapon niya ang tanging taong totoong nagmahal sa kanya.”

 

Iniwan ko si Chloe na nanginginig sa galit at pagkakilala sa katotohanan.

 

KABANATA 5: Ang Lihim na Talaarawan

 

Ilang linggo ang lumipas. Ang aking kumpanya sa real estate at investments—ang Roxas Global Holdings—ay mabilis na lumago. Dahil sa aking kaalaman sa mga darating na trend sa merkado mula sa aking nakaraang buhay, naging matagumpay ang bawat proyektong aking pinasukan.

 

Naging kilala ako sa mundo ng negosyo sa Maynila bilang isang matalinong businesswoman na may malamig at calculated na mga desisyon. Walang nakakaalam na ang bawat hakbang ko ay nakabase sa mga pait at aral ng aking nakaraang buhay.

 

Isang gabi, habang nagtatrabaho ako sa aking bagong condominium unit sa BGC, biglang tumunog ang doorbell.

 

Nang buksan ko ang pinto, nakatayo roon si Jerome.

 

Ngunit hindi na ito ang Jerome na kilala ko—ang arroganteng tagapagmana ng pamilya Valderrama.

 

Pumayat siya nang husto. Ang kanyang mga mata ay may malalalim na itim na bilog sa ilalim, ang kanyang balbas ay hindi inahit, at amoy alak siya. Hawak niya sa kanyang kamay ang isang lumang leather-bound notebook.

 

Nang makita ko ang notebook na iyon, biglang tumigil ang tibok ng puso ko.

 

Iyon… iyon ang aking talaarawan mula sa nakaraang buhay.

 

Isang notebook kung saan isinulat ko ang lahat ng aking dalamhati, ang mga eksaktong petsa kung kailan ako itinapon sa kalsada, ang araw kung kailan namatay si Mama sa ospital, ang mga pangalan ng mga taong nagtaksil sa akin, at ang eksaktong detalye ng aking pagkamatay sa aksidente!

 

Iniwan ko ang notebook na iyon sa pinakailalim ng drawer sa mansyon, nakatago sa ilalim ng mga lumang dokumento. Akala ko ay hindi na iyon makikita ng kahit sino.

 

“Angelica…” mahinang boses ni Jerome, ang kanyang boses ay puyat at basag. “Ano ‘to?”

 

Malamig ko siyang tiningnan. “Pumapasok ka ba sa apartment ng may apartment nang walang pahintulot?”

 

“ANGELICA! ANO ‘TO?!” sigaw niya habang ipinapakita ang notebook sa mukha ko. Ang mga luha ay mabilis na dumaloy mula sa kanyang mga mata. “Nabasa ko ‘to… Nabasa ko ang bawat pahina nito… Ang sabi mo rito… namatay ang ina mo dahil sa akin at kay Chloe… Ang sabi mo rito… nasagasaan ka ng trak noong Disyembre 24…”

 

Nanginginig ang buong katawan ni Jerome habang nakatitig sa akin nang may matinding takot at pagnanasa na marinig ang katotohanan.

 

“Nung una, akala ko nababaliw ka lang nung isulat mo ‘to,” patuloy ni Jerome, habang napaluhod siya sa tapat ng pintuan ko. “Akala ko kuwento lang ‘to ng isang taong may sakit sa pag-iisip. Pero… tiningnan ko ang mga petsa ng investments mo ngayong taon… tiningnan ko ang mga kumpanyang binilhan mo ng stocks bago pa man pumutok ang balita sa media… Eksaktong-eksakto ang lahat sa mga nakasulat sa notebook na ‘to!”

 

Tumingin siya sa akin na parang nakakita ng multo.

 

“Angelica… ang mga nakasulat ba rito… nangyari na?” tanong niya sa isang pabulong na boses. “Minsan ka na bang… namatay sa nakaraang buhay mo… dahil sa akin?”

 

Nakatayo lang ako roon, nakatitig sa lalaking nakaluhod sa aking mga paa.

 

Ang lalaking dating nagpaluhod sa akin sa gitna ng ulan habang nagmamakaawa ako para sa buhay ng aking ina… ngayon ay nakaluhod sa tapat ng pinto ko, umiiyak na parang isang batang nawawalan ng gabay.

 

“Oo, Jerome,” mahinahon at patag kong sinabi. “Nangyari na ang lahat ng ‘yan.”

 

Gumulong ang malaking luha mula sa mga mata ni Jerome. “Hindi… hindi maaari…”

 

“Namatay ang Papa ko dahil sa mga kasong isinampa mo para i-bankrupt kami,” patuloy ko sa boses na walang anumang galit, ngunit puno ng matinding katotohanan. “Namatay ang Mama ko sa ospital dahil ipinadala ni Chloe ang mga video niyo sa kama habang ako ay nagtatrabaho ng walong part-time jobs para lang makaipon ng pambayad sa billing. At nung lumuhod ako sa harapan mo sa ulan para humingi ng tulong, sinabi mo sa akin na babalik lang ako sa ‘yo kapag naging basahan mo ako ulit.”

 

“Patawarin mo ako… Angelica, patawarin mo ako…” humahagulgol na sigaw ni Jerome habang sinusubukang hawakan ang mga paa ko. “Hindi ko alam… Patawarin mo ako… Hindi ko alam na nagawa ko ‘yon sa ‘yo…”

 

Inilayo ko ang aking mga paa mula sa kanyang hawak.

 

“Hindi mo kailangang humingi ng tawad, Jerome,” wika ko. “Dahil sa nakaraang buhay na iyon, naramdaman ko ang lahat ng sakit na pwedeng maramdaman ng isang tao. At nang magising ako sa buhay na ito, nawa’y napansin mo… hindi ako naghiganti sa ‘yo.”

 

Natigilan si Jerome, tumitingin sa akin habang umiiyak. “Bakit… bakit hindi ka naghiganti? Bakit hindi mo ako sinira?”

 

“Dahil hindi ka nararapat sa oras at enerhiya ko,” sagot ko. “Ang pinakamalaking parusa na maibibigay ko sa ‘yo ay ang alisin ang sarili ko sa buhay mo nang tuluyan. Ang hayaan kang mabuhay sa sarili mong impyerno kasama ang mga maling desisyon mo at ang babaeng pinili mo.”

 

Kinuha ko ang notebook mula sa kanyang hawak at isinarado ang pinto.

 

“Umalis ka na, Jerome. At huwag ka nang babalik kailanman.”

 

KABANATA 6: Ang Pagbagsak ng mga Valderrama

 

Sa mga sumunod na buwan, ang buhay ni Jerome Valderrama ay tuluyang nahulog sa isang madilim na giyera.

 

Nang malaman ni Jerome ang katotohanan tungkol sa nakaraang buhay at ang mga panggagagong ginawa ni Chloe, agad niyang pinalayas si Chloe sa kanyang buhay. Sinira niya ang lahat ng kontrata at suporta ng pamilya Valderrama sa pamilya Ilustre.

 

Dahil sa biglang pagbawi ng suporta ng mga Valderrama, ang kumpanya ng pamilya ni Chloe ay tuluyang na-bankrupt. Subalit hindi doon nagtapos ang ganti ng tadhana. Sa matinding galit at desperasyon ni Chloe na makakuha ng pera, sinubukan niyang i-blackmail si Jerome gamit ang mga lumang video at litrato ng kanilang relasyon.

 

Ngunit si Jerome, na wala na sa tamang pag-iisip dahil sa matinding pagsisisi at depresyon, ay pormal na nagsampa ng mga kasong extortion, harassment, at libel laban kay Chloe. Ang kaso ay naging malaking iskandalo sa buong bansa. Ang pangalan ni Chloe Ilustre ay tuluyang nasira sa lipunan, at sa huli, nahatulan siya ng kulong dahil sa kanyang mga ilegal na gawain.

 

Habang nangyayari ang lahat ng ito, ang Valderrama Corporation ay nagsimulang bumagsak.

 

Si Jerome, na dating isang mahusay at matalinong negosyante, ay nawalan ng interes sa negosyo. Gabi-gabi siyang umiinom ng alak, palipat-lipat sa tapat ng aking condominium building, umaasang makikita niya ako kahit sa malayo lang. Ang kanyang mga maling desisyon sa kumpanya ay nagdulot ng napakalaking pagkalugi, hanggang sa pilitin siya ng board of directors na bumaba sa kanyang posisyon bilang CEO.

 

Isang araw, habang berada ako sa isang pormal na gala para sa mga nangungunang entrepreneurs ng bansa, nakita ko ulit si Jerome.

 

Nakatayo siya sa malayo, nakasuot ng lumang suit na hindi na maayos ang tahi. Pumayat siya nang husto, at ang kanyang mga mata ay wala nang buhay. Nang magkatinginan kami sa gitna ng maraming tao, hindi siya lumapit. Alam niyang wala na siyang karapatang lumapit sa akin.

 

Nakatitig lang siya sa akin habang nakikipag-usap ako sa mga kilalang negosyante at diplomat—isang babaeng malaya, matagumpay, maganda, at buo ang pagkatao.

 

Ibinaba niya ang kanyang ulo, tumalikod, at dahan-dahang naglakad palabas sa pintuan ng ballroom, nawawala sa dilim ng gabi.

 

KABANATA 7: Ang Bagong Umaga

 

Lumipas ang dalawang taon.

 

Ang annulment ng aming kasal ay pormal nang naaprubahan ng korte. Wala nang anumang legal o emosyonal na tali na nag-uugnay sa akin kay Jerome Valderrama.

 

Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong rest house sa Tagaytay. Ang simoy ng hangin ay malamig at presko, amoy pine trees at sariwang bulaklak.

 

Mula sa hardin, naririnig ko ang tawa ni Mama habang nag-aalaga siya ng kanyang mga halaman kasama ang aming mga kasambahay. Ang kanyang mukha ay puno ng kalusugan at kapayapaan. Wala na ang takot at sakit na dating pumapatay sa kanya sa ospital.

 

Inabot sa akin ng aking sekretarya ang isang folder ng mga bagong proyekto para sa susunod na taon.

 

“Ms. Roxas,” wika ng aking sekretarya. “Nabalitaan po namin na ang huling ari-arian ng pamilya Valderrama sa lungsod ay naibenta na ngayong umaga para ipambayad sa kanilang mga utang. Si Mr. Jerome Valderrama po ay lumipat na sa isang maliit na bayan sa probinsya at nagtatrabaho bilang isang ordinaryong empleyado.”

 

Tumingin ako sa malayong tanawin ng Taal Lake.

 

Walang galit sa puso ko. Walang tagumpay ng paghihiganti. Mayroon lamang isang malalim at payapang katahimikan.

 

Sa nakaraang buhay ko, akala ko ang pag-ibig ay ang pagpapakasakit, ang pagpapatawad sa paulit-ulit na pambabastos, at ang pagmamakaawa para sa pagtanggap ng ibang tao.

 

Subalit sa buhay na ito, natutunan ko ang pinakamahalagang aral:

 

Ang tunay na kalayaan at tagumpay ay hindi nanggagaling sa paghihiganti sa mga taong sumira sa ‘yo. Ang tunay na tagumpay ay ang kakayahang bitawan ang pait ng nakaraan, mahalin ang sarili, at lumikha ng isang buhay kung saan wala na silang anumang kapangyarihan na saktan ka pa kailanman.

 

Ngumiti ako, ininom ang mainit na tsaa sa aking kamay, at humarap sa bagong umaga.

 

Ang kwento ng lumang Angelica Roxas ay natapos na sa dilim ng nakaraang buhay.

 

At ang bagong araw ng aking buhay ay nagsisimula pa lang.