UNANG KABANATA: Ang Alikabok sa Gitna ng Pag-ibig

 

May mga taong ginugugol ang buong buhay nila sa pagbuo ng isang pangarap, nang hindi namamalayang ang pundasyon ng pangarap na iyon ay gawa lamang sa buhangin na madaling tangayin ng Unos.

Sa loob ng limang taon, naniniwala si Isla—o Sam, tulad ng tawag sa kanya ng karamihan—na ang pag-ibig ay isang tuluy-tuloy na sakripisyo. Naniniwala siyang kapag ibinigay mo ang lahat ng mayroon ka sa taong mahal mo, balang araw ay marerealize din nito ang iyong halaga.

Ngunit ngayong gabi, habang nakaupo siya sa loob ng kanyang kotse pagkahatid sa kanya ni Mark sa labas ng apartment building, alam na niyang nagkamali siya.

Ang sasakyan ay tahimik. Amoy pabango pa rin ito ni Chloe—isang matamis, mamahaling amoy ng jasmine at vanilla na napakalayo sa simpleng amoy ng sampaguita at sabon na ginagamit ni Sam.

“Sam, pumasok ka na sa taas,” sabi ni Mark nang hindi man lang tumitingin sa kanya. Nakatitok ang mga mata ng lalaki sa cellphone nito, mabilis na nagta-type ng mensahe. “Maaga pa tayo bukas para sa final food tasting sa hotel. Huwag ka nang magpuyat.”

Tinitigan ni Sam ang gilid ng mukha ng lalaking minahal niya nang higit pa sa sarili niyang buhay. Si Mark Cabrera. Ang lalaking kilala na ngayon bilang isa sa mga pinakabatang matagumpay na CEO sa larangan ng real estate logistics sa bansa.

Pero limang taon ang nakararaan, si Mark ay wala kundi isang baon sa utang na dating call center agent na may pangarap ngunit walang puhunan.

“Mark,” mahinang tawag ni Sam.

“Hmm?” sagot ni Mark, halatang walang interes.

“Sino ang ka-text mo?”

Napatigil ang mga daliri ni Mark sa screen. Dahan-dahan niyang inilagay ang telepono sa kanyang kandungan, bago humarap kay Sam na may kasamang bahagyang pagkairita sa kanyang mga mata.

“Si Chloe. Kinukumusta ko lang kung nakakain na siya ng hapunan. Bago pa lang siya rito sa Maynila pagkatapos ng limang taon sa Amerika. Wala siyang ibang kakilala rito kundi ako. Sam, pinag-usapan na natin ‘to ‘di ba? Kailangan ba talagang pati ito ay pagdudahan mo?”

Isang pait na ngiti ang lumabas sa mga labi ni Sam.

“Nagtanong lang ako, Mark. Bakit agad kang nagagalit?”

“Kasi paulit-ulit ka na lang!” Taas-boses na sabi ni Mark. “Gabi-gabi na lang tayong ganito! Magpapakasal na tayo sa makalawa, Sam! Lahat ng pera ko, lahat ng oras ko, ibinuhos ko na para sa kasal na ‘to! Ano pa ba ang gusto mo? Bakit kailangan mong maging napakaselosa at napakasakal sa akin?”

Nakatitig lang si Sam sa kanya. Hindi siya umiyak. Wala nang luhang lumabas sa kanyang mga mata dahil tuyong-tuyo na ang mga ito mula sa apat na oras na paghihintay sa malamig na daungan kanina.

Lahat ng pera mo? Lahat ng oras mo? Gustong isumbat ni Sam.

Gusto niyang ipaalala kay Mark kung kanino nanggaling ang unang limang daang libong piso na ginamit nitong capital para itayo ang kumpanya nito limang taon ang nakararaan. Nanggaling ‘yun sa pera ng insurance ng namayapa niyang mga magulang.

Gusto niyang ipaalala kung paano siya nagpakapuyat sa pag-aayos ng mga permit, sa paghahanap ng mga kauna-unahang kliyente, at sa pagluluto ng baon para kay Mark noong mga panahong wala pa silang pambili ng pagkain sa fast food.

Ngunit hindi na iyon sinabi ni Sam. Sapagkat natutunan niya sa loob ng limang taon na kapag ang isang lalaki ay nakalimot na sa pinagmulan nito, kahit anong paalala ang gawin mo, lalabas at lalabas pa rin na ikaw ang masama.

“Sige,” mahinang sabi ni Sam. Inabot niya ang handle ng pintuan ng kotse. “Magpahinga ka na rin, Mark.”

“Sam,” tawag ni Mark nang bababa na siya.

Lumingon si Sam, may kaunting pag-asa sa kanyang puso na baka humingi ito ng tawad, na baka yakapin siya nito at sabihing ‘Patawarin mo ako, stress lang ako.’

Pero ang sabi lang ni Mark: “Huwag mong kakalimutang tawagan si Mama bukas para ipaalala ‘yung kulay ng barong ng mga tito ko. At paki-confirm na rin sa catering kung naayos na ‘yung vegan menu para kay Chloe.”

Napatango na lang si Sam. “Sige.”

Isinaradho niya ang pinto ng kotse. Hindi na siya lumingon habang mabilis na pinatakbo ni Mark ang sasakyan palabas ng driveway ng kanyang apartment complex.

IKALAWANG KABANATA: Ang Mga Piraso ng Nakaraan

Pagpasok ni Sam sa kanyang tahimik na apartment, bukas pa rin ang mga ilaw. Sa gitna ng sala, nakalatag ang tatlong malaking balikbayan box at dalawang maleta.

Hindi ito mga gamit na dadalhin niya sa bagong bahay nila ni Mark matapos ang kasal.

Ito ang mga gamit na personal niyang inimpake sa nakalipas na dalawang linggo—mga damit, dokumento, mga lumang litrato, at mga alaala na gusto niyang dalhin sa kanyang pag-alis.

Umupo si Sam sa sahig, sa tabi ng isang maliit na kahoy na kahon. Binuksan niya ito. Sa loob ay naroon ang mga sulat ni Mark noong mga unang taon ng kanilang relasyon.

Noong mga panahong iyon, wala pang pera si Mark. Sa simpleng papel ng notebook lang siya nagsusulat ng mga tula at tula ng pag-ibig para kay Sam.

‘Kay Isla,
Salamat dahil hindi mo ako iniiwan kahit wala akong maipagmalaki. Kapag naging matagumpay ako, ikaw ang gagawin kong reyna ng buhay ko. Ipapasyal kita sa buong mundo. Hinding-hindi ko kakalimutan ang mga sakripisyo mo.’

Napakurap si Sam habang binabasa ang linyang iyon. Mapait siyang napatawa.

“Ipapasyal sa buong mundo…” bulong niya sa sarili.

Nalala niya noong nakaraang buwan. Nakiusap siya kay Mark na magbakasyon sila kahit tatlong araw lang sa Tagaytay para makapagpahinga sila sa gitna ng busy na paghahanda sa kasal. Ang sagot ni Mark: “Sam, sobrang busy ng kumpanya. Wala akong oras sa mga ganyang kababaw na bakasyon. Intindihin mo naman ang trabaho ko.”

Ngunit dalawang linggo pagkatapos niyon, nang tumawag si Chloe mula sa Estados Unidos at sinabing gusto nitong magbakasyon sa Boracay bago pormal na lumipat pabalik sa Pilipinas, mabilis pa sa alas-singko na nag-book si Mark ng 5-star resort sa Station 1. Tatlong araw siyang nawala. Ang dahilan niya kay Sam: “Kailangan kong i-accommodate si Chloe dahil malaki ang tulong ng pamilya niya sa akin noong nagaaral pa ako.”

Napakadaling maghanap ng oras para sa taong mahal mo. At napakadali ring maghanap ng dahilan para sa taong ginagamit mo na lang.

Tumayo si Sam at lumapit sa kanyang study table. Binuksan niya ang kanyang laptop.

Sa screen, nakabukas ang kanyang email. May isang mensaheng bago mula sa isang kilalang international logistics firm sa Singapore:

SUBJECT: Job Offer Confirmation – Regional Director for Supply Chain Operations

Dear Ms. Isla Samaniego,

We are pleased to confirm your acceptance of the position. As discussed, your relocation package is finalized, and your flight to Singapore is scheduled for tomorrow, October 24, at 11:30 PM…

Bukas ng gabi.

Ang mismong gabi bago ang nakatakdang araw ng kasal nila ni Mark.

Tahimik na inilagay ni Sam ang kanyang lagda sa electronic contract at pinindot ang ‘SEND’.

Apat na buwan na ang nakararaan, nang magsimulang magbago si Mark—nang magsimulang lumabas ang mga lihim na tawag sa hatinggabi, ang mga hindi maipaliwanag na resibo ng mga mamahaling alahas na hindi naman napunta sa kanya, at ang biglang paglitaw muli ni Chloe sa buhay nito—naramdaman na ni Sam na may mali.

Hindi tanga si Sam. Isa siyang matalinong babae na nagtapos ng Magna Cum Laude sa Business Administration. Ginamit niya ang kanyang utak para patakbuhin ang kumpanya ni Mark habang ang lalaki ang nagmümukhang mukha ng tagumpay.

Kaya noong mapansin niyang unti-unting lumalayo ang puso ni Mark, hindi siya nagmakaawa. Hindi siya nag-scena. Sa halip, tahimik siyang naghanda ng sarili niyang exit plan.

Kumuha siya ng sarili niyang mga abogado. Inayos niya ang paglipat ng lahat ng mga asset at shares ng kumpanya na sa simula pa lang ay nakapangalan sa kanya bilang co-founder.

At ngayong gabi, tapos na ang lahat.

IKATLONG KABANATA: Ang Pambubulabog sa Chat Group

Kinabukasan ng umaga, nagising si Sam sa sunod-sunod na notification mula sa kanyang telepono.

Ito ang Viber group chat ng pamilya ni Mark para sa wedding preparations, na binubuo ng nanay ni Mark na si Donya Evelyn, ang mga tita nito, ang wedding coordinator, at si Chloe—na ipinasok ni Mark sa group chat bilang “Special Event Consultant”.

Unang nag-post ang photographer ng mga tinatawag nitong “sample shots” mula sa prenup shoot kahapon sa Bataan.

Ang unang larawan na lumabas ay si Chloe.

Nakatayo si Chloe sa ilalim ng wind chimes arch habang nakasuot ng napakahabang white veil na pinalilipad ng hangin. Nakakapit sa mga balikat nito ang mamahaling leather jacket ni Mark. Ang anggulo ng kuha ay napakaganda—parang isang eksena mula sa isang romantikong pelikula.

Sumunod ang mensahe ni Donya Evelyn:

Evelyn Cabrera: “Napakagandang kuha! Napaka-sosyal tingnan at may puso ang litrato. Teka, nasaan si Sam? Bakit walang litrato si Sam dito?”

Sumunod ang nanay ni Sam (na walang kaalam-alam sa totoong nangyayari):

Teresa Samaniego: “Bakit litrato ni Chloe ‘yan? Nasaan ang anak ko? Baka nagkamali lang ng naipadalang file ang photographer?”

Tahimik ang group chat ng ilang minuto bago nag-type si Chloe:

Chloe Tan: “Naku, Tita Evelyn, Tita Teresa! Huwag po kayong magalit o mag-isip ng masama! Ako lang po ‘yan, tumulong lang po ako mag-test ng lighting at wind direction kahapon kasi gabi na at medyo hulas na po ang makeup ni Sam. Nagmamagandang loob lang po ako! Sam, sorry talaga ha, huwag ka sanang magagalit please…”

Agad namang sumagot si Mark:

Mark Cabrera: “Ma, Tita Teresa, ‘wag na kayong gumawa ng issue. Draft photos lang ‘yan. Nag-iinarte lang si Sam kahapon kaya hindi natapos ang shoot. Masyadong mababaw ang dahilan para pag-awayan.”

Tinitigan ni Sam ang mga salitang iyon sa screen.

Draft photos lang ‘yan. Nag-iinarte lang si Sam.

Ito ang paboritong linya ni Mark sa loob ng maraming taon. Kapag nakakalimutan nito ang anniversary nila: “Busy ako sa trabaho, nag-iinarte ka na naman.” Kapag nakikita niyang may kasamang ibang babae si Mark sa bar sa Bonifacio Global City: “Kliyente ko ‘yan, masyado kang paranoid.”

At ngayon, kahit ang sarili niyang wedding album ay ibinigay na sa ibang babae, siya pa rin ang lumalabas na “nag-iinarte.”

Huminga nang malalim si Sam. Hindi na siya nag-reply sa group chat.

Sa halip, ginawa niya ang isang bagay na matagal na niyang dapat ginawa: Pindot sa “Leave Group”.

Ilang segundo lang ang lumipas, tumawag si Mark.

Sinagot ni Sam ang telepono.

“Sam! Ano na namang kabaliwan ‘yang pag-leave mo sa group chat?!” galit na sigaw ni Mark sa kabilang linya. “Nakikita mo ba kung gaano ka-unprofessional ‘yang ginagawa mo? Nag-aalala si Mama! Pati si Chloe, umiiyak ngayon sa akin kasi pakiramdam niya napakasama niyang tao dahil sa ‘yo!”

“Mark,” malamig at kalmadong sagot ni Sam.

“Ano?!”

“Nasaan ka ngayon?”

“Nandito ako sa condo ni Chloe! Sumpong ng asthma niya dahil sa lamig sa Bataan kahapon! Inatake siya dahil sa ‘yo! Akala mo ba madali lang ang tumayo sa hangin nang walang reklamo habang ikaw ay nakatambay lang sa dressing room?!”

Natawa si Sam. Isang napakatahimik na tawa.

“Apat na oras akong naghintay sa ‘yo sa Bataan, Mark. Nanginginig ang buo kong katawan sa lamig. Pero ni minsan, hindi mo tinanong kung kumusta ang pakiramdam ko.”

Natigilan si Mark sa kabilang linya, ngunit agad ding bumalik ang kanyang matigas na boses: “Magkaiba kayo ni Chloe! Malakas ang immune system mo, San! Si Chloe, may sakit siya mula pa noong bata pa kami! Kailan ka ba matututong maging maunawain?”

“Matututo na ako ngayon, Mark,” sabi ni Sam. “Kaya tinatawagan kita para sabihin sa ‘yo na tumawag ako sa wedding coordinator natin.”

“Anong sinabi mo sa coordinator?” kumunot ang boses ni Mark sa kuryosidad. “Sinabi mo ba na palitan ‘yung motif? Sinabi ko na sa ‘yo, maganda ‘yung wind chimes theme sa reception, ‘wag mo nang baguhin!”

“Pinatanggal ko ang wind chimes theme, Mark. Lahat ng dekorasyon na may kinalaman sa daungan o sa hangin, ipina-cancel ko na.”

“Ano?! Bakit mo ginawa ‘yun?!” galit na sigaw ni Mark. “Gusto ko ‘yung theme na ‘yun! Pangarap ko ‘yun!”

“Pangarap mo?” sagot ni Sam. “O pangarap niyo ni Chloe? Alam kong ipinaglagay mo rin ng grand piano sa tabi ng stage para sa reception. Dahil gusto mong patugtugin ni Chloe ang paborito niyang kanta noong high school kayo, ‘di ba?”

Natahimik si Mark. Sa unang pagkakataon, narinig ni Sam ang mabilis na paghinga ng lalaki sa kabilang linya. Nahuli siya.

“Sam… paano mo…”

“Narinig ko ang kantang ‘yun noong gabing lasing ka, Mark. Naging tanga ako dahil akala ko, ipinagtatapat mo sa akin ang lumang sugat mo dahil nakamove-on ka na. Yun pala, hanggang ngayon, siya pa rin ang nilalaman ng puso mo.”

“Sam, pakinggan mo ako—”

“Huwag ka nang mag-alala, Mark,” putol ni Sam sa kanya. “Gawin niyo kung anong gusto niyo sa reception. Magpatugtog kayo ng piano. Maglagay kayo ng wind chimes. Gawin niyo ang lahat.”

“Ano bang pinagsasabi mo? Magpapakasal tayo bukas!”

“Magkita tayo mamayang 2:00 PM sa kumpanya,” sabi ni Sam. “May mga kailangan tayong pirmahang dokumento bago ang kasal.”

“Anong dokumento?”

“Mga huling legal papers para sa turnover ng logistics department. Pagkatapos niyon, malaya ka na.”

Hindi na hinintay ni Sam ang sagot ni Mark. Inibaba na niya ang telepono.

IKAAPAT NA KABANATA: Ang Pagtatapos sa Opisina

Alas-dos ng hapon.

Ang head office ng Cabrera & Samaniego Logistics na matatagpuan sa ika-30 palapag ng isang kilalang tower sa Bonifacio Global City ay tahimik.

Nang pumasok si Sam, nakatingin sa kanya ang lahat ng mga empleyado. Ang karamihan sa kanila ay mas matagal nang nakakakilala kay Sam kaysa kay Mark. Alam ng lahat kung paano nagtrabaho si Sam nang 18 oras bawat araw noong nagsisimula pa lang ang kumpanya, habang si Mark ay nag-aaral pa lamang maging boss.

Pumasok si Sam sa grand boardroom.

Nandoroon na si Mark, nakaupo sa dulo ng mahabang glass table. Kasama niya ang pampamilyang abogado na si Atty. Mendoza.

Ngunit ang hindi inaasahan ni Sam ay ang presence ng isa pang tao sa loob ng boardroom: Si Chloe.

Nakaupo si Chloe sa tabi ni Mark, nakasuot ng isang simpleng puting dress, may hawak na mamahaling bag na binili ni Mark sa kanya noong isang linggo.

Nang makita ni Sam si Chloe, bahagya siyang napatigil, ngunit agad ding naglakad nang diretso at umupo sa tapat ng mga ito.

“Bakit siya nandito?” tanong ni Sam habang nakatingin kay Atty. Mendoza.

Mabilis na sumagot si Mark: “Isinama ko si Chloe dahil mula ngayong araw, gusto kong italaga siya bilang Chief Marketing Officer ng kumpanya. Magaling ang background niya sa States, Sam. Mas makatutulong siya sa expansion natin.”

Tinitigan ni Sam si Chloe. Nakikita niya ang patagong ngiti sa mga labi ng babae—isang ngiti ng tagumpay. Inakala ni Chloe na maaagaw na niya ang lahat: ang lalaki, ang posisyon, at ang karangalan.

Natawa si Sam nang napakahina. “Chief Marketing Officer? Mark, alam mo ba kung magkano ang natitirang pera sa corporate account ng kumpanyang ito?”

Kumunot ang noo ni Mark. “Ano bang sinasabi mo? May 50 million pesos tayo sa BDO corporate account. Kakagaling lang niyan sa investment ng Singaporean group noong isang buwan!”

“Atty. Mendoza,” balaling ni Sam sa abogado. “Ipakita mo sa kanya ang mga dokumento.”

Inilabas ni Atty. Mendoza ang isang makapal na folder at inilapag ito sa harap ni Mark.

“Ano ‘to?” tanong ni Mark habang binubuksan ang folder.

“Iyan ang Audit Report at Stockholder Dissolution Agreement,” malamig na pahayag ni Sam. “Mark, noong itinayo natin ang kumpanyang ito limang taon ang nakararaan, ako ang nagpalabas ng 100% ng capital. Sa Articles of Incorporation natin, nakasaad na mayroon akong 60% voting shares, habang ikaw ay may 40%.”

“Oo, alam ko! Pero gagamitin natin ‘yan bilang conjugal property kapag kasal na tayo bukas!” sigaw ni Mark.

“Hindi na tayo ikakasal,” deretsahang sabi ni Sam.

Parang huminto ang ikot ng mundo sa loob ng boardroom.

Nanlaki ang mga mata ni Mark. Si Chloe naman ay napatakip ng bibig, bagamat may kislap ng katuwaan sa kanyang mga mata.

“Ano… anong sabi mo?” utal na tanong ni Mark.

“Sinabi ko, HINDI NA TAYO IKAKASAL,” paulit na sabi ni Sam, bawat salita ay malinaw, matatag, at walang alinlangan. “Kahapon pa lang sa Bataan, nang ibigay mo ang veil ko at ang jacket mo kay Chloe, narealize ko na hindi mo ako mahal. Ang kailangan mo lang ay isang taong magtatrabaho para sa ‘yo habang ginagastos mo ang pera sa mga pangarap mo kasama ang ibang babae.”

“Sam! Nabubuang ka na ba?!” tumayo si Mark, namumula ang mukha sa galit. “Dahil lang sa photoshoot kahapon, itatapon mo ang limang taon natin?! Magpapakasal tayo bukas! Naka-reserve na ang cathedral! Naka-book na ang Shangri-La! Mapapahiya ang pamilya ko! Mapapahiya ako sa mga negosyante!”

“Natatakot kang mapahiya?” tanong ni Sam habang nakatingin sa kanya nang deretso. “Kailan mo ba naisip ang hiya ko noong apat na oras mo akong pinaghintay sa daungan? Kailan mo naisip ang hiya ko noong ipa-photoshop mo ang mukha ko sa katawan ng ibang babae?!”

“Sam…” pakiusap ni Chloe sa gilid, nagmamagaling na naman ang boses. “Huwag ka namang magalit kay Mark… Ako na lang ang aalis kung ako ang problema. Huwag niyo namang sirain ang kasal niyo dahil lang sa akin—”

“Manahimik ka, Chloe,” pumuputol na sabi ni Sam nang hindi man lang tumitingin dito. “Huwag kang magkunwaring mabait. Hindi ako galit sa ‘yo. Sa katunayan, nagpapasalamat pa nga ako sa ‘yo.”

Napatigil si Chloe.

“Salamat dahil inilabas mo ang totoong kulay ng lalaking ‘to bago ko pa maitali ang buhay ko sa kanya,” dagdag ni Sam.

Humarap muli si Sam kay Mark at itinuro ang mga papel.

“Kahapon ng umaga, bago ako pumunta sa Bataan, ginamit ko ang aking legal authority bilang majority shareholder para ilipat ang lahat ng natitirang liquid assets at investments ng Singaporean group patungo sa aking personal account bilang bayad sa aking initial investment at limang taong hindi binayarang management fees. Ang natira na lang sa kumpanyang ito ay ang pangalan, ang utang sa bangko na nagkakahalaga ng 20 million pesos na ikaw ang nag-personal guarantee, at ang lease contract ng opisinang ito.”

Biglang namutla si Mark. Ang dating matapang at arroganteng mukha niya ay napalitan ng matinding takot.

“Ano… anong pinagsasabi mo? Hindi mo pwedeng gawin ‘yan! Illegal ‘yan!”

“Legally valid ‘yan, Mr. Cabrera,” singit ni Atty. Mendoza. “Hawak ni Ms. Samaniego ang lahat ng board resolutions na pinirmahan mo mismo noong nakaraang taon nang humingi ka ng pondo para sa expansion. Ibinigay mo sa kanya ang full power of attorney sa pananalapi ng kumpanya.”

Napaupo si Mark sa kanyang upuan. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binabasa ang mga numero sa papel.

Zero balance.

Ang kumpanyang ipinagmamayabang niya sa buong BGC, ang kumpanyang ginagamit niya para magmukhang milyonaryo sa harap ni Chloe… ay bankrupt na.

“Sam… please…” nanginginig ang boses ni Mark habang nakatingin sa kanya. Wala na ang dating hambog na boses. “Huwag mo namang gawin ‘to sa akin… Pano ang kumpanya natin? Paano ang kasal natin?”

Tumayo si Sam. Inayos niya ang kanyang blazer.

Inilabas niya mula sa kanyang bag ang isang maliit na velvet box. Binuksan niya ito at inilapag sa mesa. Sa loob ay ang engagement ring na ibinigay ni Mark dalawang taon ang nakararaan—isang simpleng singsing na binili pa nito noong wala pa itong pera.

“Iyan lang ang tanging bagay na ibinigay mo sa akin na may katotohanan,” sabi ni Sam. “Isinasauli ko na sa ‘yo.”

Kinuha ni Sam ang kanyang bag at naglakad patungo sa pinto ng boardroom.

“Sam! Sam, bumalik ka rito!” sigaw ni Mark habang mabilis na tumatayo para habulin siya.

Ngunit bago pa makalapit si Mark, humarap si Sam at tinitigan siya nang napakalalamig na mga mata.

“Kapag sumunod ka pa sa akin, itutuloy ko ang demanda laban sa ‘yo para sa estafa at embezzlement ng pondo noong ibinili mo ng condo si Chloe gamit ang credit card ng kumpanya.”

Napatigil si Mark sa gitna ng silid. Naestatwa siya.

Tumingin si Sam kay Chloe, na ngayon ay namumutla rin at halatang naguguluhan.

“Congratulations, Chloe,” sabi ni Sam na may kasamang magaan na ngiti. “Sayo na si Mark. Kasama na ang 20 million pesos niyang utang.”

At sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng limang taon, naglakad si Sam palabas ng pintuan nang hindi lumilingon sa likod.

IKALIMANG KABANATA: Ang Unos bago ang Pagtakas

Alas-otso ng gabi.

Umuulan nang malakas sa buong Metro Manila. Ang mga kalye ng BGC ay napalilibutan ng mga ilaw ng sasakyan na stuck sa traffic.

Sa loob ng kanyang apartment, nakatayo si Sam sa tapat ng bintana habang nakatingin sa malaking luggage sa kanyang tabi.

Naayos na ang lahat.

Ang sasakyan niya ay naibenta na ngayong hapon. Ang kontrata ng apartment ay naipasa na sa bagong tenant. Lahat ng gamit niya ay nasa tatlong malaking kahon na naipadala na sa cargo patungong Singapore.

Ang natira na lang sa kanya ay ang isang handbag, ang kanyang passport, at ang kanyang boarding pass para sa 11:30 PM flight.

Biglang narinig ni Sam ang malalakas na kalagkab sa kanyang pintuan.

BANG! BANG! BANG!

“Sam! Sam, buksan mo ‘tong pinto! Pakiusap, Sam! Mag-usap tayo!”

Boses iyon ni Mark. Tunog ng isang lalaking lasing, nawawalan ng bait, at desperado.

Hindi gumalaw si Sam. Tinitigan lang niya ang pinto.

“Sam! Galit ka lang, alam ko! Maling-mali ako! Patawarin mo ako, pakiusap!” sigaw ni Mark mula sa labas. Narinig ni Sam ang pagbagsak ng katawan ng lalaki sa pinto, tila nakaluhod ito sa semento.

“Pinalayas ko na si Chloe! Wala na kami! Pinasinungalingan niya ako, Sam! Wala pala siyang pera! Pumunta lang siya rito sa Pilipinas dahil bankrupt na ang pamilya niya sa States at gusto niyang gamitin ang pera ko! Ikaw lang ang tunay na nagmamahal sa akin, Sam!”

Natawa si Sam sa sarili habang nakikinig.

Gaano ka-predictable ang isang lalaking tulad ni Mark? Kapag may pera siya, iniisip niya na ang nakaraan ang pinakamaganda. Kapag nawala ang pera niya at nalaman niyang peke ang nakaraan, doon lang niya marerealize ang halaga ng taong nagsakripisyo para sa kanya.

“Sam… buksan mo ‘tong pinto… pakiusap…” hagulhol ni Mark sa labas. “Magpapakasal pa tayo bukas, ‘di ba? Nandoon na si Mama sa hotel… umiiyak siya… Anong sasabihin ko sa mga bisita natin bukas? Papatayin ako ni Mama, Sam! Masisira ang buhay ko!”

Tiningnan ni Sam ang kanyang orasan. 8:45 PM.

Oras na para pumunta sa airport.

Kinuha ni Sam ang kanyang coat at ang kanyang maliit na maleta. Isinuot niya ang kanyang hood.

Nilapitan niya ang pintuan. Hindi niya ito binuksan, ngunit nagsalita siya nang sapat ang lakas para marinig ng lalaki sa kabilang panig.

“Mark.”

Agad na tumahimik ang pag-iyak sa labas.

“Sam?! Sam, bukas na ang pinto, pakiusap!”

“Mark, hindi ako magbubukas ng pinto,” sabi ni Sam sa malamig ngunit payapang boses. “Tumawag na ako sa security ng building. Papunta na sila rito para ilabas ka.”

“Sam! Bakit mo ginagawa ‘to sa akin?! Limang taon, Sam! Limang taon kitang minahal!”

“Hindi mo ako minahal, Mark,” sagot ni Sam. “Minahal mo ang ginhawa na ibinibigay ko sa ‘yo. Minahal mo ang katotohanang may isang taong laging naghihintay sa ‘yo kahit apat na oras mo siyang pinatayo sa lamig. Pero ang taong ‘yun… namatay na kahapon sa Bataan.”

“Sam…”

“Huwag ka nang mag-abalang maghanap sa akin. Sa oras na mag-umaga bukas, malayo na ako. Ang kasal na pangarap mo… ibigay mo kay Chloe, o kaya sa sarili mo. Dahil wala ka nang babalikan sa akin.”

Narinig ni Sam ang footsteps ng tatlong security guards na tumatakbo sa hallway.

“Sir, bawal po ang mag-ingay dito. Sumama na po kayo sa amin sa ibaba,” maririnig ang boses ng guard.

“Bitawan niyo ako! Bahay ‘to ng fiancee ko! Sam! SAM!”

Habang hinihila ng mga guard si Mark palabas ng hallway, binuksan ni Sam ang pinto ng kanyang apartment.

Hindi na siya tumingin sa duguan at basang mukha ni Mark na nakaluhod sa may elevator.

Mabilis siyang naglakad patungo sa fire exit, pababa sa basement parking kung saan naghihintay ang na-book niyang GrabCar patungong Changi-bound terminal sa NAIA.

IKAANIM NA KABANATA: Ang Pagbagsak sa Araw ng Kasal

Kinabukasan. October 25.

Ito ang araw na dapat sana ay ang “Wedding of the Year” para sa pamilya Cabrera.

Sa Manila Cathedral, nakalinya ang mga mamahaling kotse. Nakasindi ang libu-libong kandila sa loob ng simbahan. Naroon ang mga kilalang negosyante, mga kaibigan sa pulitika, at ang buong angkan ni Mark.

Nakatayo si Mark sa tapat ng altar.

Mukha siyang bangkay. Pula ang mga mata mula sa kawalan ng tulog at sa labis na pag-inom ng alak kagabi. Ang kanyang barong tagalog ay hindi man lang na-plantsa nang maayos.

Sa gilid ng altar, nakatayo ang kanyang ina na si Donya Evelyn, tensyonadong-tensyonado habang hawak ang kanyang cellphone.

10:00 AM. Ito ang eksaktong oras ng pagsisimula ng bridal entrance.

Ngunit ang pinto ng simbahan ay nanatiling nakasara. Wala ang bridal car. Wala ang mga bridesmaid. At higit sa lahat… wala si Sam.

Mabilis na nagmura ang mga bisita sa bulungan.

“Nasaan na ang bride?”
“Bakit wala pa rin?”
“Narinig niyo ba ‘yung balita? Bankrupt na daw ‘yung kumpanya ni Mark kahapon pa!”
“Ha? Di ba kaya lang naman sumikat ‘yang si Mark dahil sa pondo ng pamilya ng bride?”

Nanginginig ang mga kamay ni Mark habang tinititigan ang pintuan ng simbahan. Nagdarasal siya sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang buhay—nagdarasal na sana, lumitaw si Sam. Kahit galit ito, kahit sampalin siya nito sa harap ng lahat… sana lumitaw ito para iligtas ang natitira niyang dangal.

Biglang bumukas ang malaking pinto ng simbahan.

Napatayo ang lahat ng bisita! Nanlaki ang mga mata ni Mark at mabilis na naglakad patungo sa gitna ng aisle.

“Sam?!” tawag niya.

Ngunit hindi si Sam ang pumasok.

Dalawang lalaking nakasuit ang pumasok—mga kinatawan mula sa Regional Trial Court at kasama ang mga pulis.

Naglakad ang sheriff patungo sa gitna ng simbahan at humarap kay Mark.

“Mr. Mark Cabrera?”

“A–ako nga… Sino kayo? Bakit kayo pumasok sa kasal ko?!” utal na tanong ni Mark.

Inilabas ng sheriff ang isang legal na dokumento.

“Nandito kami para magsilbi ng Court Order para sa immediate Notice of Eviction at Foreclosure ng iyong mga property, kabilang ang iyong sasakyan at ang bahay sa Tagaytay, dahil sa hindi pagbabayad ng utang sa BDO at mga unpaid corporate liabilities ng Cabrera Logistics.”

Napaasinghap ang buong simbahan!

“Ano?!” sigaw ni Donya Evelyn na mabilis na lumapit. “Anong kabastusan ‘to?! Kasal ng anak ko ngayon!”

“Misis,” malamig na sagot ng pulis. “Wala po kaming pakialam sa kasal niyo. Ang kliyente naming si Ms. Isla Samaniego ay pormal nang naghain ng criminal charge laban sa anak niyo para sa Fraud at Breach of Fiduciary Duty noong 11:00 PM kagabi bago siya lumipad patungong Singapore.”

Singapore.

Ang salitang iyon ay parang isang malakas na kidlat na humampas sa dibdib ni Mark.

Wala na si Sam.

Umalis na ito sa bansa. Iwanan man niya ang lahat, dinala niya ang kanyang pera, ang kanyang dignidad, at ang kanyang hinaharap—habang iniwan niya kay Mark ang lahat ng utang, ang kahihiyan, at ang nawasak nitong pangalan.

Bumagsak si Mark sa kanyang mga tuhod sa gitna ng aisle ng simbahan.

Tumingin siya sa kanyang paligid. Ang mga bisitang dating pumupuri sa kanya ay isa-isang naglakad palabas, nagbubulungan at nagtatawanan sa kanyang kasawian. Si Chloe, na kanina lang ay nakatayo sa dulo ng upuan, ay dahan-dahan ding tumalikod at sumakay sa isang taxi para takasan ang kaguluhan.

Ibinaba ni Mark ang kanyang ulo sa malamig na semento ng altar.

Naalala niya ang sinabi ni Sam noong gabi sa Bataan:

“Malamig na ang tubig, Mark. Huli na ang lahat. Wala nang natitirang init.”

At sa gitna ng walang katapusang kahihiyan at kawalan, doon lang napaiyak si Mark nang totoong pag-iyak—ang luha ng isang lalaking narealize na itinapon niya ang pinakamagandang hiyas ng kanyang buhay para lamang sa isang pekeng salamin.

IKAPITONG KABANATA: Ang Bagong Simula sa Ilalim ng Ibang Langit

Dalawang taon ang nakalipas.

Singapore. Gardens by the Bay.

Ang hangin mula sa Marina Bay ay malamig at sariwa, nagdadala ng amoy ng dagat at ng mga bulaklak sa paligid.

Isang magandang babae ang nakatayo sa tapat ng malaking glass window ng isang mamahaling restaurant. Nakasuot siya ng eleganteng navy blue business suit, nakapusod ang buhok, at may hawak na baso ng champagne.

Si Isla.

Sa loob ng dalawang taon, naging kilala siya sa buong Timog-Silangang Asya bilang isa sa mga pinakamatagumpay na female executives sa logistics industry. Ang kumpanyang pinamumunuan niya sa Singapore ay nagtala ng rekord sa stock market ngayong kwarter.

“Ms. Samaniego?” tawag ng kanyang sekretarya.

Lumingon si Isla na may kasamang magaan at kumpiyansang ngiti. “Yes, Karen?”

“Nandito na po ang mga kinatawan mula sa Philippine Trade Delegation. Hinihintay na po kayo sa VIP room.”

“Sige, susunod na ako,” sagot ni Isla.

Bago siya maglakad patungo sa silid, mabilis na tiningnan ni Isla ang kanyang telepono.

May pumasok na balita mula sa isang local news portal sa Pilipinas na ipinadala ng kanyang dating abogado:

‘Dating Business Executive na si Mark Cabrera, Sentensyado ng 6 Taong Pagkabilanggo Dahil sa Estafa at Bank Fraud’

Kasama sa balita ang litrato ni Mark—payat, nanlalabo ang mga mata, nakasuot ng kulay kahel na bilanggo shirt habang inaalalayan ng mga pulis. Nabalitaan din niya na si Chloe ay bumalik sa Estados Unidos at nagtrabaho bilang isang simpleng waitress matapos siyang iwasan ng lahat ng high-society circles sa Maynila.

Tinitigan ni Isla ang litrato ni Mark sa screen ng ilang segundo.

Wala siyang naramdamang galit. Wala siyang naramdamang tagumpay. Wala siyang naramdamang kahit ano.

Ang lalaking iyon ay isang estranghero na lamang sa kanyang nakaraan—isang aral na kailangan niyang daanan upang maging ang matatag na babaeng nakatayo siya ngayon.

Inilagay ni Isla ang telepono sa kanyang bag.

Habang naglalakad siya patungo sa boardroom, narinig niya ang mahinang tunog ng mga glass wind chimes na nakabitbit sa balcony ng restaurant.

Ang tunog ng hangin ay lengguwahe pa rin ng kalikasan.

Ngunit para kay Isla, hindi na ito tunog ng mga napakong pangako sa isang lumang daungan sa Bataan.

Ito na ang tunog ng kanyang malayang bukas.