Alas-kwatro na ng hapon. Ang Garden Wedding ni Jasmine ay dapat nagsimula ng alas-dos, ngunit hanggang ngayon, walang Dave na dumadating.
Ang magandang hardin na puno ng mga white roses at crystal chandeliers ay unti-unti nang nababalot ng tensyon. Ang mga bisita ay hindi na mapakali. Rinig na rinig na ang mga bulungan na parang mga bubuyog sa paligid.
“Wala na ’yan. Runaway Groom ang drama nito,” bulong ng isang ninang sa kabilang table.
“Kawawa naman si Jasmine. Imagine, ginastusan lahat tapos iiwan lang sa ere?” sagot ng isa pa.
Sa loob ng holding room, hindi na maipinta ang mukha ni Jasmine. Basag na ang kanyang makeup kakaiyak. Tinatawagan niya si Dave—isang daang beses na yata—pero cannot be reached ang cellphone nito.
“Ma’am Jas,” kabadong sabi ng Coordinator. “Kailangan na po nating mag-desisyon. Aalis na po ang ibang guests. I-cancel na po ba natin?”
Parang gumuho ang mundo ni Jasmine. Ang lalaking pinagkatiwalaan niya ng sampung taon. Ang lalaking nangako sa kanya kagabi lang na siya ang pinakamagandang mangyayari sa buhay nito. Bakit? Bakit siya nito nagawang iwan?
“Sige…” humahagulgol na sagot ni Jasmine. “Sabihin niyo sa lahat… wala nang kasal. Umuwi na sila.”
Lalabas sana ang coordinator para i-announce ang masakit na balita, nang biglang magkagulo sa labas.
Bzzt! Bzzt!
Ang malaking LED Screen sa stage, na dapat ay magpapakita ng kanilang Same Day Edit video, ay biglang nag-static. Umugong ang malakas na feedback ng sound system.
Tumahimik ang mga nagbubulong-bulungan.
Biglang lumiwanag ang screen. Hindi ito wedding video. Ito ay isang Live Video Call.
Ang background ay puti at amoy gamot. Tunog ng heart monitor ang naririnig.
Beep… Beep… Beep…
At doon, tumambad ang mukha ni Dave.
Napasinghap ang lahat. Si Jasmine ay napatakbo palabas ng holding room at napaluhod sa damuhan nang makita ang screen.
Si Dave ay nakahiga sa kama ng ospital. Ang kanyang tuxedo ay punit-punit at sunog. Ang kanyang mukha ay puno ng uling at dugo. Ang kanyang kaliwang mata ay maga at may benda ang kanyang ulo. Maraming tubo ang nakakabit sa kanya.
“D-Dave?!” sigaw ni Jasmine habang nakatingin sa screen. “Anong nangyari sa’yo?!”
Sa video, pilit iminulat ni Dave ang isa niyang mata. Hirap na hirap siyang huminga, pero nang makita niya si Jasmine sa screen ng cellphone na hawak ng nurse, ngumiti siya. Isang ngiting puno ng sakit pero puno rin ng pagmamahal.
“Hi… M-Mahal…” paos at mahinang boses ni Dave. “Happy… Happy Wedding Day.”
“Dave! Nasaan ka?! Bakit ka ganyan?!” iyak ni Jasmine.
full story:
BAHAGI II: ANG KASALANAN SA LIKOD NG APUYAN
Pilit na iginalaw ni Dave ang kanyang nanginginig na kanang kamay upang abutin ang mikropono na inilapit ng nurse sa kanyang mga labi. Ang bawat beep ng heart monitor sa background ay parang saksak sa puso ni Jasmine.
“Mahal… patawad kung… kung huli na ako sa kasal natin,” pautal-utal na sabi ni Dave, habang ang dugo ay dahan-dahang umaagos mula sa gilid ng kanyang benda sa ulo. “Hindi ako tumakas… Hinding-hindi kita iiwan. Kaya lang… noong papunta na ako rito… hinarang ako ng sasakyan… nina… nina tita at ng anak niya.”
Napatigil ang lahat. Lumingon si Jasmine sa unahan ng mga upuan—sa kinaroroonan ng kanyang Tita tita Evelyn at ng pinsan niyang si Bianca. Ang dalawa ay nakasuot ng magagandang gown, ngunit sa sandaling mabanggit ni Dave ang kanilang mga pangalan, sabay silang napatayo. Ang kanilang mga mukha ay biglang binalot ng isang matinding takot at panginginig.
“Dave! Nababaliw ka na ba?! Anong kinalaman namin sa aksidente mo?!” pasigaw na bawi ni Bianca, pilit na itinataas ang kanyang boses upang pagtakpan ang kanyang kaba. “Guni-guni mo lang ‘yan dahil sa trauma mo!”
“Hindi ako nagkakamali, Bianca,” ang boses ni Dave ay naging mas matatag, bagamat puno pa rin ng hirap. “Mayroon akong hawak na dashcam video sa kotse ko. Ipinadala ko na iyon sa cellphone ng best man ko bago sumabog ang sasakyan ko.”
Mabilis na kinuha ng best man na si Christian ang kanyang telepono at isinaksak ito sa main control booth ng LED screen. Sa isang pitik lang, ang live video mula sa ospital ay napalitan ng isang aktuwal na dashcam footage mula sa kotse ni Dave na naganap kaninang ala-una ng hapon.
Sa video, malinaw na makikita ang isang itim na van na sadyang humarang sa sasakyan ni Dave sa isang liblib na bahagi ng highway patungong Tagaytay. Bumaba mula sa van ang tatlong lalaking may hawak na pamalo, at sa likod nila… malinaw na nakita ang mukha nina Tita Evelyn at Bianca na nag-uutos sa mga lalaki na basagin ang bintana ng kotse at silaban ang makina.
“Sunugin ninyo ang kotse! Siguraduhin ninyong hindi siya makakarating sa kasal!” Rinig na rinig ang boses ni Tita Evelyn sa audio ng dashcam. “Kapag hindi natuloy ang kasal, ang ari-arian ng tatay ni Jasmine ay mananatili sa ilalim ng pamamahala ng pampamilyang korporasyon natin!”
BAHAGI III: ANG PAGGUHO NG MGA REYNA NG KASAKIMAN
Isang malakas na hiyaw ng galit at diring-diri ang umalingawngaw mula sa mga bisita. Ang mga magulang nina Dave at ang mga kamag-anak ni Jasmine ay tuluyang napaligiran nina Tita Evelyn at Bianca.
Ang totoo, si Jasmine ang nag-iisang tagapagmana ng isang malaking lupain at credit cooperative sa probinsya na iniwan ng kanyang yumaong ama. Sa kasunduan ng pamilya, kapag nag-asawa si Jasmine bago sumapit ang kanyang ika-tatlumpung kaarawan—na sa susunod na buwan na—ang buong pamamahala ng cooperative at ang yaman nito ay awtomatikong ililipat sa kanya at sa kanyang asawa. Ngunit kung hindi siya makakapag-asawa, ang kontrol ay mananatili sa kanyang Tita Evelyn na matagal nang nagwawaldas ng pondo ng korporasyon.
“H-Hindi… pakinggan mo ako, Jasmine! Sinisiraan lang kami ni Dave!” umiiyak na pakiusap ni Tita Evelyn habang pilit na humahawak sa gown ni Jasmine.
Inalis ni Jasmine ang kamay ng kanyang tita nang may matinding pait. “Ikinasal si Papa sa hirap at pawis para itayo ang cooperative na iyon, Tita. Tatlong taon kong tiniis ang pagmamaliit ninyo kay Dave dahil lang sa galing siya sa simpleng pamilya. Pero ang sunugin ang sasakyan niya at tangkain siyang patayin para lang sa pera?! Mga demonyo kayo!”
Bumukas ang malaking gate ng garden resort at pumasok ang dalawang sasakyan ng mga pulis na tinawagan na ni Christian habang ipinapalabas ang video.
“Mrs. Evelyn at Miss Bianca, mayroon kaming warrant of arrest para sa inyong dalawa,” pahayag ng pinunong pulis. “Kaso ng Frustrated Murder, Arson, at Corporate Fraud.”
Habang pinalalabas sila ng mga awtoridad na nakaposas, si Bianca ay sumigaw pa rin ng mga pagbanta, ngunit ang kanyang mga salita ay nilamon lamang ng mga boo at panunumpa ng mga bisita ng kasal. Ang kanilang karangyaan, ang kanilang matataas na posisyon, ay tuluyan nang nadurog sa harap ng buong bansa.
BAHAGI IV: ANG KASAL SA LOOB NG PUTING SILID
Nang mailabas ang mga traydor, humarap si Jasmine sa LED screen. Ang live video call kay Dave ay muling bumalik. Si Dave ay dahan-dahang humihinga, ang kanyang puso ay patuloy na binabantayan ng monitor.
Tumingin si Jasmine sa pari na nakatayo pa rin sa altar, at sa mga magulang ni Dave. “Father… mga ninong, ninang… kung maaari po, sumunod kayo sa akin sa ospital. Ngayong araw na ito, magiging asawa ko si Dave, anuman ang mangyari.”
“Sasamahan ka namin, anak,” sagot ng ama ni Dave, may mga luha ng pagmamalaki sa kanyang mga mata.
Makalipas ang isang oras, ang tahimik at amoy gamot na ICU ng St. Luke’s Medical Center ay napuno ng mga puting bulaklak mula sa garden wedding. Nakatayo si Jasmine sa tabi ng kama ni Dave, suot pa rin ang kanyang magandang wedding gown, hawak ang kamay ng kanyang asawa na punong-puno ng benda at dextrose.
Ang pari ay nakatayo sa paanan ng kama, hawak ang bibliya. Ang mga ninong, ninang, at ang pinakamalalapit na kaibigan ay nakatayo sa paligid ng puting silid, ang kanilang mga mata ay basang-basa sa matinding emosyon.
“Dave, tinatanggap mo ba si Jasmine bilang iyong lehitimong asawa, sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan, hanggang sa itinalaga ng Diyos?” tanong ng pari.
Tumingin si Dave kay Jasmine, ang kanyang isa at duguang mata ay nagkaroon ng pinakamagandang kislap ng pag-ibig. “O-Opo, Father… I do.”
“Jasmine, tinatanggap mo ba si Dave…?”
“Opo, Father. Buong puso ko siyang tinatanggap,” sagot ni Jasmine, habang dahan-dahan niyang isinuot ang gintong singsing sa nanginginig na daliri ni Dave.
“Sa kapangyarihang ibinigay sa akin ng Diyos at ng batas, ipinapahayag ko kayo bilang mag-asawa. Dave, maaari mo nang halikan ang iyong bride.”
Dahan-dahang ibinaba ni Jasmine ang kanyang mukha at hinalikan si Dave sa kanyang mga labi nang may buong katapatan at pag-ibig. Isang malakas at madamdaming palakpakan ang umalingawngaw sa loob ng silid ng ospital, sumasabay sa mahinang tunog ng heart monitor na tila ba naging mas regular at mas malakas ang pintig—isang patunay na ang buhay ni Dave ay ligtas na dahil sa lakas ng kanyang pag-ibig.
BAHAGI V: ANG PAG-ANI NG HUSTISYA
Makalipas ang anim na buwan.
Ang cooperative ng pamilya ni Jasmine ay sumailalim sa isang malaking reporma. Matapos matanggal si Tita Evelyn, si Jasmine at si Dave ang pormal na umupo bilang mga bagong Executive Directors. Dahil sa kanilang katapatan at talino sa negosyo, ang cooperative ay lumawak at nagbigay ng libreng pautang at puhunan para sa daan-daang mahihirap na magsasaka at drayber sa probinsya.
Si Tita Evelyn at Bianca ay nahatulan ng labing-limang taong pagkabilanggo nang walang karapatang mag-piyansa dahil sa kasong frustrated murder at arson. Ang kanilang mga ari-arian ay kinumpiska ng korte upang bayaran ang lahat ng legal damages at ang kotseng sinunog nila kay Dave.
Isang hapon, ang sikat ng araw ay banayad na tumatama sa hardin ng aming bagong bahay sa Tagaytay—ang parehong lungsod kung saan dapat gaganapin ang kasal noon.
Si Dave ay nakaupo sa isang outdoor chair. Wala na ang mga tubo, wala na ang mga benda. Bagaman may maliit na peklat na natira sa kanyang tabi ng kilay, ang kanyang mukha ay malusog, matikas, at punung-puno ng buhay. Hawak niya ang isang tasa ng kape habang pinapanood ang aming mga aso na naglalaro sa damuhan.
Lumabas ako mula sa pintuan ng kusina, may dalang isang piraso ng cake, at umupo sa kanyang kandungan. Niyakap ako ni Dave nang napakahigpit mula sa baywang.
“Iniisip mo pa ba ang araw na iyon, Mahal?” bulong niya sa aking tainga.
Ngapangiti ako at hinalikan ko siya sa kanyang pisngi. “Iniisip ko kung gaano ako kagalang-galang na asawa ng isang lalaking lumaban sa apoy para lang makarating sa akin. Ang akala ng lahat noon ay runaway groom ka… ngunit ang totoo, ikaw ang pinakamatapang na lalaki sa buong mundo.”
BAHAGI VI: ISANG PERPEKTONG BUKAS (ANG WAKAS NG KUWENTO)
Tumingin kaming dalawa sa malawak at asul na kalangitan ng Tagaytay habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog, nag-iiwan ng isang gintong liwanag sa aming tahanan. Ang nakaraan ay naging isang lumang kabanata na matagal na naming natapos basahin, at ang bawat pahina ng aming magandang bukas ay magkasama naming isusulat nang may katapatan, lakas, at isang pag-ibig na hinding-hindi na muling mapapatay ng sinumang masamang tao.
Ang tunay na kasal ay hindi nasusukat sa ganda ng hardin, sa presyo ng crystal chandeliers, o sa karangyaan ng buffet ng mga bisita. Ito ay nasusukat sa lakas ng pangako ng dalawang tao na handang dumaan sa putikan, lumaban sa apuyan ng kataksilan, at magkasamang humawak sa kamay ng isa’t isa sa loob ng isang puting silid ng ospital nang may malinis at tapat na puso.
Ngumiti si Jasmine nang may totoong kaligayahan sa kanyang mga labi habang isinasandal ang kanyang ulo sa dibdib ng kanyang asawa. Ang kanilang buhay ay malaya na sa takot, matatag, at punung-puno ng sarili nilang liwanag—isang liwanag na magliliwanag habambuhay sa bawat araw ng kanilang paggising.
