“Ate,” bulong ni Trina nang may halik ng tagumpay sa kaniyang boses. “Nalulungkot ka ba? Tulad ng ina mo na hindi napanatili si Papa, hindi mo rin mapapanatili ang lalaking mahal mo.”

 

Ang bastos niyang salita tungkol sa namayapa kong ina ang nagpaliwanag sa akin.

 

CHAK!

 

Isang napakalakas na sampal ang ibinigay ko sa kaniyang mukha!

 

“Ate… pinalo mo ako?!” gulat na sigaw ni Trina habang hawak ang kaniyang pisngi.

 

“Oo! At hindi lang ‘yan!” hinawakan ko ang kaniyang braso at itinulak siya pabalik. Sa lakas ng aking sipa, nawalan siya ng balanse at TULUYANG NALAGLAG SA MGA HAKBANGIN NG HAGDANAN!

 

“AAAHHHH!”

 

Nagkaroon ng malaking gulo sa ibaba. Tumayo ako sa balkonahe habang nakatitig sa kaniya nang walang kaunting awa.

 

Ngunit bago ako makahakbang palayo, sinunggab ni Lucas ang aking balikat. Galit na galit ang kaniyang mukha.

 

“Samantha! Ikaw ba ang nagtulak kay Trina?!”

 

Inalis ko ang kaniyang kamay. “Oo. Ako.”

 

“Nababaliw ka na ba?! Humingi ka ng tawad sa kaniya ngayon din!”

 

“Magmakaawa sa kaniya? Sa susunod na buhay na lang!” malamig kong sagot.

 

“Ikulong siya sa Military Disciplinary Detention Cell!” utos ni Lucas sa kaniyang mga tauhan. “Hanggang hindi siya natututong humingi ng tawad, walang lalabas!”

 

“Lucas! Wala kang karapatang ikulong ako!” sigaw ko habang hinuhuli ako ng dalawang sundalo.

 

Pumasok ako sa madilim at napakasikip na silid ng kulungan. Nagsimulang sumakit ang aking dibdib—ang takot ko sa madidilim na lugar na nakuha ko noong bata pa ako ay muling bumalik. Nahihirapan akong huminga, pumatak ang aking mga luha, at pakiramdam ko ay mamamatay na naman ako…

 

At sa gitna ng aking kawalan ng pag-asa…

 

ANG MABATONG PINTO NG KULUNGAN AY DAHAN-DAHANG BUMUKAS!

 

PART 2

 

KABANATA 1: ANG LIWANAG SA GITNA NG DILIM AT ANG PAGPIPITAS NG KADENA

 

Ang tunog ng bakal na pintuan na gumagapang sa semento ay yumanig sa buong kuwarto. Nakaipit ang aking mga kamay sa aking dibdib, basa ng malamig na pawis ang aking noo, at ang aking paghinga ay mabilis at patid-patid. Sa aking nakaraang buhay, ang dilim ang naging simbolo ng aking pagdurusa—nang ikulong ako ng aking ama sa isang imbakan dahil lamang sa hindi ko pagsunod sa kagustuhan ni Brenda, at nang ihinto ni Lucas ang kaniyang kotse sa gitna ng kagubatan upang iwan ako roon nang gabing iyon dahil sa kaniyang galit.

 

Ngunit ang umitaw sa bukas na pinto ay hindi ang matangkad at malamig na kaanyuan ni Major Lucas Del Rosario.

 

Isang matandang lalaki na may suot na pang-heneral na uniporme, kasama ang isang nakatataas na opisyal na may hawak na pormal na dokumento, ang mabilis na pumasok. Siya si General Ramon Santos—ang pinakamataas na komandante ng rehiyon at ang dating kaibigan ng aking namayapang ina.

 

“Samantha!” mabilis na sigaw ng Heneral nang makita ang aking kalagayan. Agad niyang pinalapit ang kaniyang mediko. “Anong kabaliwan ito?! Bakit may sibilisadong nakakulong sa disciplinary cell ng militar nang walang pahintulot ng Korte?”

 

Habang inaalalayan ako ng mediko upang makatayo at inabutan ng tubig, mabilis na pumasok si Lucas sa silid. Ang kaniyang mukha ay bakas ang pagkagulat nang makitang nakatayo roon ang kaniyang pinakamataas na superior.

 

“General Santos…” pagsaludo ni Lucas, ngunit ang kaniyang mata ay mabilis na lumipat sa akin. May kaunting bahid ng pag-aalala sa kaniyang mga mata, ngunit agad din itong napalitan ng kaniyang pormal at matigas na postura. “Ang babaeng ito ay gumawa ng kaguluhan sa gala. Itinulak niya ang kaniyang kapatid sa hagdanan at naging banta sa kaayusan ng—”

 

“TUMAHIMIK KA, LUCAS!” sigaw ni General Santos na ikinagulat ng lahat ng sundalong nakatayo sa paligid. “Nakakalimutan mo na ba ang batas militar?! Ang mga disciplinary cell na ito ay para lamang sa mga opisyal at kawal na lumalabag sa tungkulin! Ang pagkulong sa isang sibilisado—at lalo na sa anak ng pamilya Alcantara—nang walang warrant o opisyal na imbestigasyon ay isang malalang paglabag sa probisyon ng Armed Forces Code of Conduct!”

 

Tumingin si Lucas sa akin, ang kaniyang mga labi ay nakakuyom. “General, siya ang aking magiging kabiyak. Ako ay may karapatang turuan siya ng wastong asal—”

 

“Hindi mo na ako magiging kabiyak, Major Del Rosario,” malamig at malinaw kong putol sa kaniyang pananalita.

 

Kinuha ko mula sa aking maliit na bag ang isang nakatuping papel. Ito ang opisyal na Betrothal Transfer Deed na pinirmahan ng aking ama na si Don Fernando at ng aking stepmother na si Brenda kahapon lamang—isang kasunduan na pormal na naglilipat ng marital commitment ng pamilya Alcantara mula sa aking pangalan patungo sa pangalan ni Trina Alcantara.

 

Ihinagis ko ang papel sa kaniyang dibdib. Binitiwan ito ng aking mga daliri na parang isang maruming basahan.

 

“Basahin mo ‘yan, Major. Kahapon pa opisyal na inilipat ng pamilya ko ang kasunduan kay Trina. Hindi na ako ang iyong nobya. Wala ka nang anumang karapatan sa akin—sa batas ng militar, sa batas ng sibil, o sa alinmang aspekto ng buhay ko.”

 

Inabot ni Lucas ang papel. Habang binabasa niya ang mga lagda at ang tatak ng pamilya Alcantara, ang kaniyang mukha na dating parang gawa sa bato ay unti-unting nabasag. Ang kaniyang mga mata ay nanlaki habang tumitingin sa pangalan ni Trina, at pagkatapos ay bumalik sa akin.

 

“Sam… ano ‘to?” mahina at pautal niyang tanong. Ang kaniyang dating malamig na boses ay nagkaroon ng lamat ng takot at pagkalito. “Pumayag ka rito? Inilipat mo… ang ating kasal?”

 

“Hindi ko lang pinayagan, Lucas,” ngumiti ako nang napakatamis ngunit napakalayo, “Ako mismo ang nagmungkahi niyan. Dahil sa tingin ko, bagay na bagay kayo ni Trina. Pareho kayong mahusay magpanggap.”

 

Tumalikod ako kay Lucas at humarap kay General Santos. “General, nais ko pong maghain ng pormal na reklamo laban sa ilegal na pagkulong sa akin ni Major Del Rosario. Ngunit dahil sa iginagalang ko ang inyong tanggapan at ang alaala ng aking ina, hindi ko na ito dadalhin sa media—sa isang kondisyon.”

 

“Anong kondisyon ‘yon, Samantha?” tanong ng matandang Heneral.

 

“Na mula sa araw na ito, ang pangalang Samantha Alcantara ay hinding-hindi na makikita sa alinmang pasilidad ng military command na ito, at walang sinumang opisyal dito ang may karapatang humarang sa aking kalayaan.”

 

Tumingin si General Santos kay Lucas nang may matinding pait at nadismayang mata, bago tumango sa akin. “Pinatitibay ko ang iyong kahilingan, Hija. Makakauwi ka na.”

 

Nang magsimula akong maglakad palabas ng pinto, hinawakan ni Lucas ang aking pulso. Ang kaniyang hawak sa pagkakataong ito ay hindi na mahigpit at marahas tulad ng dati; ito ay manginginig-nginig, parang isang taong nalulunod na naghahabol sa huling natitirang tali.

 

“Sam… mag-usap tayo. Hindi ako pumayag sa papel na ‘to. Hindi ko pipirmahan ang lipat-kasal—”

 

Dahan-dahan ngunit buong lakas kong inalis ang kaniyang kamay mula sa akin.

 

“Huli na ang lahat, Major Del Rosario. Ang Samantha na dating nagmamakaawa para sa kaunting pansin mo ay mamatay na kahapon. At ang Samantha na nakatayo sa harap mo ngayon… ay ang taong wawasak sa lahat ng itinayo mo.”

 

nang hindi man lang lumingon pabalik, pumasok ako sa naghihintay na sasakyan ni General Santos habang ang matangkad na kaanyuan ni Lucas ay naiwang nakatayo sa ilalim ng malamig na ilaw ng barracks, hawak ang papel na nagwakas sa kaniyang kontrol sa aking buhay.

 

KABANATA 2: ANG LIHIM NG NAKARAAN AT ANG PAGBANGON NG ATELIER

 

Nang makabalik ako sa mansyon ng pamilya Alcantara, nadatnan ko ang aking ama at si Brenda na abalang-abala sa pag-aasikaso kay Trina. Nakabalot ang paa ni Trina ng bandage habang umiiyak at nagpapakasentimental sa harap ng mga bisita at kamag-anak.

 

“Ayan na ang walang modong babae!” sigaw ni Don Fernando nang makita akong pumasok sa malaking bulwagan. “Tingnan mo ang ginawa mo sa kapatid mo! Dahil sa’yo, muntik na siyang mapilay! Wala ka talagang utang na loob!”

 

Tumingin ako sa kaniya nang walang kaibay-ibay na emosyon. Sa aking nakaraang buhay, tuwing magagalit si Papa, nagmamakaawa ako. Umiiyak ako para lamang makuha ang kaunting pagmamahal ng isang ama. Ngunit ngayon, nakikita ko na siya sa kaniyang tunay na anyo: isang lalaking walang kwenta na pinalitan ang aking ina upang makuha ang ari-arian nito.

 

“Don Fernando,” malamig kong panimula, na ikinagulat ng lahat dahil sa pormalidad ng aking tawag sa kaniya. “Huwag ka nang mag-drama sa harap ko. Ang mga natitirang ari-arian ng aking namayapang ina na nakapangalan sa akin—ang lumang gusali sa Escolta at ang mga stocks sa Alcantara Holdings—ay pormal ko nang kukunin ngayong araw sa tulong ng aking abogado.”

 

Napatayo si Brenda, ang kaniyang mukha ay bakas ang matinding galit. “Anong sinasabi mo?! Ang mga ari-ariang ‘yon ay pinamamahalaan ng iyong papa! Wala ka pang karapatang hawakan ‘yon!”

 

“Mayroon na ako, Tita Brenda,” sagot ko habang inilalabas ang sulat mula sa korte. “Kahapon lamang, pormal ko nang pinagpatibay ang aking legal age emancipation at ang katuparan ng huling habilin ni Mama. Kung ayaw ninyong makaladkad sa kasong embezzlement, ibigay ninyo sa akin ang lahat ng susi at titulo bago magbukas ang bangko bukas ng umaga.”

 

“Ikaw… ikaw na bastos ka!” sugod ni Don Fernando na may nakataas na kamay upang sampalin ako.

 

Ngunit bago tumama ang kaniyang kamay sa aking mukha, mabilis kong hinarangan ang kaniyang pulso at itinulak siya pabalik sa kaniyang upuan.

 

“Huwag mo na akong subukang saktan muli, Don Fernando,” bulong ko sa kaniyang tainga habang nakatitig sa kaniyang namumulang mga mata. “Dahil sa bawat patak ng luha na pinalabas ninyo sa akin at sa ina ko noong nabubuhay pa siya… sisiguraduhin kong sisingilin ko kayo nang may patong na interes.”

 

Kinuha ko ang aking mga gamit at tuluyang lumabas ng mansyon ng mga Alcantara. Hindi na ako kailanman babalik sa impyernong ‘yon bilang isang biktima.

 

Sa tulong ng mga pondong nakuha ko mula sa pamana ng aking ina, binuksan ko ang “VĂN ATELIER” sa gitna ng Bonifacio Global City—isang high-end fashion house na dalubhasa sa mga modernong haute couture at rebolusyonaryong Filipino-European fusion designs.

 

Sa aking nakaraang buhay, ang aking mga talento sa pagdidisenyo ay itinuring ni Lucas na “walang silbi” at “nakasisira sa reputasyon ng militar.” Sinunog niya ang aking mga sketchbook dahil lamang sa ayaw niyang makita akong nagtatagumpay sa labas ng kaniyang kaharian. Ngunit ngayon, ang bawat guhit ng aking lapis ay naging ginto.

 

Sa loob lamang ng tatlong buwan, ang VĂN Atelier ay naging pinakasikat na fashion hub para sa mga kilalang personalidad, pulitiko, at mga matataas na asawa ng mga diplomata. Ang aking mga disenyo ay naging simbolo ng lakas, kalayaan, at karangya ng mga modernong kababaihan.

 

Ngunit habang umuunlad ang aking negosyo, may isang bayani ng nakaraan na hindi magawang lumayo.

 

Gabi-gabi, mula sa bintana ng aking tanggapan sa ikatlong palapag ng Atelier, nakikita ko ang isang mabilis at itim na military Jeep na nakatigil sa kabilang kalsada. Sa loob nito ay nakaupo si Major Lucas Del Rosario. Hindi siya bumababa, hindi siya tumatawag, ngunit ang kaniyang mga mata ay hindi umaalis sa mga ilaw ng aking gusali hanggang sa sumapit ang madaling araw.

 

Isang gabi, habang umuulan nang malakas sa BGC, lumabas ako ng gusali hawak ang aking payong upang sumakay sa aking kotse.

 

Pagbaba ko sa hagdanan, nagbukas ang pinto ng itim na Jeep. Bumaba si Lucas na walang hawak na payong. Basa ang kaniyang uniporme, ang kaniyang buhok ay nakadikit sa kaniyang noo, at ang kaniyang mga mata ay puno ng pagod at matinding pagsisisi.

 

“Sam…” mahina niyang tawag habang lumalapit sa akin sa gitna ng malakas na buhos ng ulan.

 

Huminto ako at tumitig sa kaniya nang walang emosyon. “Major Del Rosario. Anong ginagawa mo rito sa gitna ng bagyo? Hindi ba’t dapat ay nag-aasikaso ka ng kasal ninyo ni Trina?”

 

Pumalag si Lucas. Ang kaniyang panga ay nanginig. “Walang kasal na mangyayari kay Trina! Hindi ko siya pinakasalan at hinding-hindi ko siya papakasalan! Sam… pakiusap, pakinggan mo ako.”

 

“Wala tayong dapat pag-usapan,” malamig kong sagot at maglalakad na sana ako palayo nang bigla siyang lumuhod sa harap ko sa basang semento!

 

Napatigil ang dalawang bodyguard na nakatayo sa gilid ko. Si Major Lucas Del Rosario—ang pinakamatapang, pinakamalamig, at pinakamataas na opisyal na kailanman ay hindi yumukod sa kahit kanino—ay nakaluhod sa putik sa harap ng aking mga paa, basa ng ulan at luha.

 

“Sam… patawarin mo ako,” pautal niyang sinabi habang ang kaniyang boses ay nababasag sa gitna ng hangin. “Nalaman ko na ang lahat. Nalaman ko ang ginawa ng pamilya mo sa’yo… nalaman ko ang ginawa ni Brenda at Trina sa ina mo… at nalaman ko kung gaano kita nasaktan.”

 

Tumingin ako sa kaniya mula sa itaas. “Nalaman mo? O narerealize mo lang dahil hindi mo na ako makontrol?”

 

“Hindi!” sigaw niya habang nakatitig sa akin nang may matinding sakit. “Noong gabi sa disciplinary cell… noong makita kitang nanginginig sa dilim… may nakita akong mga lumang tala sa opisina ng ama mo. Nalaman ko na noong bata ka pa, ikinulong ka nila sa dilim nang tatlong araw kaya ka may claustrophobia! At ako… ako na dapat ay nagtatanggol sa’yo… ako pa ang nagkulong sa’yo roon!”

 

Hinawakan niya ang laylayan ng aking damit, ang kaniyang mga kamay ay nanginginig. “Araw-araw paggising ko, ang malamig mong mukha ang nakikita ko. Ang bahay na iniwan mo ay napakahimik… napakamalamig. Narealize ko na ang lahat ng tuntuning ibinigay ko sa’yo… ang lahat ng paghihigpit ko… ay dahil sa takot kong mawala ka. Ngunit sa ginawa ko, ako mismo ang nagtulak sa’yo palayo.”

 

Ngumiti ako nang may pait habang nakatitig sa kaniyang pagmumukha.

 

“Lucas,” mahinahon kong sinabi, “Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit sa ginawa mo sa akin sa nakaraang tatlong taon? Hindi ang mga tuntunin mo. Hindi ang pagbabawal mo sa mga pangarap ko. Ang pinakamasakit… ay naramdaman ko na kahit kailan, hindi mo ako nakita bilang isang taong may damdamin. Para sa’yo, isa lang akong bagay na kailangang disiplinahin at ilagay sa kahon.”

 

“Magbabago ako, Sam!” pagmamakaawa niya, ang kaniyang boses ay punong-puno ng desperasyon. “Iiwan ko ang militar! Ibibigay ko sa’yo ang lahat ng gusto mo! Hayaan mo lang akong itama ang mga pagkakamali ko!”

 

“Ang mga basag na salamin, Lucas, kahit idikit mo muli, ay may lamat pa rin,” dahan-dahan kong inilayo ang aking damit mula sa kaniyang hawak. “At ang pusong pumatay sa pagmamahal ko sa’yo… ay hindi na muling mabubuhay para sa’yo. Tumayo ka diyan. Mukha kang kawawa.”

 

Tumalikod ako at pumasok sa aking sasakyan, iniiwan ang pinakamataas na opisyal ng hukbo na nakaluhod sa ulan, lumuluha sa kaniyang sariling kasalanan.

 

KABANATA 3: ANG TRAPO NI TRINA AT ANG PAGSABOG SA BANQUET

 

Dahil sa matinding inggit sa tagumpay ng VĂN Atelier at sa tuluyang pagtalikod ni Lucas sa kaniya, nagplano si Trina at si Brenda ng isang huling hakbang upang sirain ako nang tuluyan.

 

Nag-organisa ang National Armed Forces Wives League ng isang grand charity auction sa Manila Hotel. Dahil sa aking katayuan bilang pinakasikat na designer sa bansa, inimbita ako bilang Guest of Honor at Pangunahing Tagadisenyo ng mga gown para sa mga asawa ng mga Heneral.

 

Dumating ako sa auction na nakasuot ng isang kulay-gintong Filipiniana gown na ginawa ko mula sa pinakapinong abaca at silk, na may mga burdang gawa sa totoong perlas. Ang bawat hakbang ko sa red carpet ay sinasabayan ng mga flash ng camera ng media.

 

Sa kabilang dako ng bulwagan, nakatayo si Trina kasama si Brenda. Nakasuot siya ng isang simpleng puting damit, subalit ang kaniyang mga mata ay puno ng galit at pagnanais na makaganti.

 

Habang nagpapatuloy ang auction, inihayag ng Master of Ceremonies ang pinakamahalagang item para sa gabi: ang “Mendez Emerald Necklace”—isang makasaysayang alahas na nagkakahalaga ng singkwenta milyong piso, na inihandog ng pamilya Santos para sa charity.

 

Ngunit nang buksan ng tagapamahala ang glass case… ANG KWINTAS AY WALA NA!

 

“Nawawala ang Mendez Emerald!” sigaw ng emcee.

 

Agad na isinara ng mga guwardya ang lahat ng pinto ng bulwagan. Nagkaroon ng matinding takot at bulungan sa gitna ng mga elite na bisita.

 

Biglang tumayo si Trina at pumasok sa gitna ng entablado, ang kaniyang boses ay puno ng pait at kaplastikan.

 

“Maaari po bang magsalita?!” sigaw ni Trina habang nakaturo ang kaniyang daliri sa akin. “Bago magsimula ang auction, nakita ko si Ate Samantha na pumasok sa VIP holding room kung saan nakatago ang kwintas! At bukod doon, ang kaniyang negosyo ay nangangailangan ng malaking kapital Kamakailan lamang! Baka naman ginawa niya ito upang makuha ang pera?!”

 

Nagsimulang magbulungan ang mga tao.

“Si Samantha?”

“Dati naman siyang bastos at walang modo…”

“Naku, baka nga siya ang kumuha para sa negosyo niya!”

 

Lumapit si Brenda sa mikropono habang umiiyak nang peke. “Patawarin ninyo ang aming pamilya… Si Samantha ay laging nagrerebelde mula noong bata pa siya. Kung siya man ang kumuha, pakiusap, huwag ninyo siyang ikulong, kami na lang ng ama niya ang magbabayad!”

 

Sa kabila ng mga banta at accusasyon, nakatayo lamang ako sa gitna ng bulwagan habang may hawak na baso ng champagne. Ngumiti ako nang napakalamig.

 

“Tapos na ba kayong dalawa sa inyong komedya?” mahinahon kong tanong.

 

“Anong komedya?!” galit na sigaw ni Don Fernando na lumapit sa akin. “Samantha, buksan mo ang bag mo ngayon din para mapatunayang wala sa’yo ang kwintas!”

 

“Bakit ko bubuksan ang bag ko para sa isang walang kwentang bintang?” sagot ko. “Ngunit kung gusto ninyo ng katotohanan… bakit hindi natin panoorin ang screen sa likod ninyo?”

 

Pinindot ko ang isang button sa aking telepono. Ang malaking LED screen sa entablado—na dapat ay magpapakita ng aking fashion promotional video—ay biglang nagbago.

 

Lumabas doon ang isang napakalinaw na CCTV High-Definition Footage mula sa VIP holding room tatlumpung minuto bago magsimula ang kaganapan!

 

Sa video, malinaw na makikita si TRINA na pumasok sa silid habang walang tao, binuksan ang lalagyan gamit ang isang pekeng susi, kinuha ang Mendez Emerald Necklace, at MABILIS ITONG ISINULOK SA LOOB NG KANIYANG SARILING PADDED SKIRT!

 

Napatigil ang buong bulwagan. Ang katahimikan ay naging napakabigat.

 

“Hindi… hindi totoo ‘yan! FAKE VIDEO ‘YAN!” sigaw ni Trina, ang kaniyang mukha ay nawalan ng dugo, naging kasingputi ng papel.

 

“At hindi lang ‘yan,” patuloy ko habang nagpapalit ang screen sa isa pang hanay ng mga dokumento—mga bank statement, audit reports, at legal affidavits.

 

“Ito ang mga patunay na sa nakalipas na limang taon, si Brenda Alcantara at Trina Alcantara ay pumatay sa pananalapi ng aking namayapang ina sa pamamagitan ng pagkuha ng higit sa walumpung milyong piso mula sa Alcantara Foundation patungo sa kanilang mga pansariling offshore account sa Switzerland!”

 

“At ang pinakamalala…” pinalitan ko ang larawan sa screen ng isang nakatagong autopsy at toxicology report, “…ito ang resulta ng independyenteng imbestigasyon sa pagkamatay ng aking ina sampung taon na ang nakararaan. Ang kaniyang gamot sa puso ay patuloy na pinalitan ng mga pekeng bitamina na nagdulot ng kaniyang unti-unting pagkabigo sa puso—isang gamot na binibili ni Brenda sa ilalim ng pekeng pangalan!”

 

“HAYOP KA!” sigaw ni Brenda habang sinusubukan niyang sugurin ang screen, ngunit agad siyang hinawakan ng dalawang pulis na pumasok sa bulwagan!

 

“Mga Pulis!” sigaw ni General Santos na nakatayo sa VIP table. “Arestuhin ang dalawang babaeng iyan para sa kasong Grand Theft, Fraud, Embezzlement, at Frustrated Murder!”

 

Mabilis na pinalibutan ng mga awtoridad sina Brenda at Trina. Nagsisigaw si Trina habang hinihila siya ng mga pulis, ang kaniyang magandang damit ay nagumot at ang kaniyang eyelashes ay nagkalat sa kaniyang pisngi dahil sa luha.

 

“Ate! Patawarin mo ako! Ate! Si Mama ang may kasalanan! Hindi ako!” sigaw ni Trina habang kinakaladkad siya palabas ng Manila Hotel.

 

Tumingin ako kay Don Fernando na ngayon ay nakaluhod sa sahig, nawalan ng lakas, at napaliligiran ng mga negosyanteng dating nagpaparangal sa kaniya ngunit ngayon ay nakatitig sa kaniya nang may matinding jijiri at paghamak.

 

“Ang pamilya Alcantara… ay tapos na,” pabulong kong sinabi sa kaniya habang lumalampas ako sa kaniyang tabi.

 

KABANATA 4: ANG PAGSUPO NG DILIM AT ANG HULING PAG-AALAY NI LUCAS

 

Pagkaraan ng dalawang buwan mula sa insidente sa Manila Hotel, ang pamilya Alcantara ay tuluyang nawasak. Si Brenda ay nabigyan ng sintensyang habambuhay na pagkabilanggo para sa pagpatay sa aking ina at pandaraya. Si Trina naman ay nakulong ng labing-dalawang taon para sa theft at conspiracy. Si Don Fernando ay nagdeklara ng bankruptcy at nawalan ng lahat ng kaniyang ari-arian.

 

Samantala, ang VĂN Atelier ay napili upang maging kinatawan ng Pilipinas sa Paris International Fashion Week—ang pinakamataas na pangarap ng sinumang fashion designer sa buong mundo.

 

Gabi bago ang aking paglipad patungong Paris, pumunta ako sa sementeryo upang bisitahin ang nitso ng aking ina. Mag-isa ako doon habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog sa pampang, nag-iiwan ng kulay-oransyang liwanag sa paligid.

 

“Ma…” pabulong kong sinabi habang inilalagay ang isang bouquet ng mga puting rosas sa kaniyang nitso. “Naitama ko na ang lahat. Ang mga taong sumira sa buhay mo at sa buhay ko… ay nagbayad na. Malaya na ako.”

 

“Ngunit malaya ka na rin ba mula sa kaniya, Sam?”

 

Isang pamilyar na boses ang nanggaling sa aking likod.

 

Nang dahan-dahan akong lumilingon, nakita ko si Lucas. Ngunit hindi na siya nakasuot ng kaniyang matayog na military uniform. Nakasuot lamang siya ng simpleng itim na kamiseta at maong. Ang kaniyang shoulder epaulets at mga medalya—ang mga bagay na dating kaniyang buong buhay—ay wala na.

 

“Major Del Rosario?” tanong ko.

 

“Hindi na Major, Sam,” mahinahon niyang sagot habang lumalapit, ang kaniyang mga mata ay puno ng kapayapaan at malalim na lungkot. “Nagsumite na ako ng aking pormal na pagreretiro sa hukbo kahapon. Inaprubahan na ni General Santos.”

 

Napatigil ako. “Nagretiro ka? Bakit? Ang ranggong ‘yan ang pinakamahalagang bagay sa’yo sa nakaraang buhay…”

 

“Dahil narealize ko na ang ranggong iyon ang naging dahilan kung bakit naging bulag ako sa totoong mahalaga,” sagot niya habang nakatitig sa nitso ng aking ina. “Ginamit ko ang ‘disiplina’ at ‘tungkulin’ bilang dahilan upang itago ang aking mga sariling takot. Natakot akong maging mahina sa harap mo, kaya ginawa ko kitang preso sa aking mundo.”

 

Inilabas niya mula sa kaniyang bulsa ang isang maliit na wooden box. Inabot niya ito sa akin.

 

Nang buksan ko ito… nakita ko sa loob ang pira-pirasong natitirang papel ng aking mga lumang sketch mula sa aking nakaraang buhay! Ang mga pahinang akala ko ay tuluyan niyang SINUNOG!

 

“Noong gabing sinunog ko ang mga guhit mo…” mahina niyang pinaliliwanag, “hindi ko sunog ang lahat. Iniligtas ko ang mga pahinang ito mula sa apoy dahil kahit noong mga panahong ‘yon… alam kong napakagaling mo. Ngunit napakataas ng pride ko para aminin sa’yo.”

 

Nanginig ang aking mga kamay habang hawak ang mga lumang papel. Ang mga natatagong alaala ng aking nakaraang buhay ay muling lumutang, ngunit sa pagkakataong ito, wala na ang sakit at galit. Tanging ang katotohanan na lamang ang natira.

 

“Patawarin mo ako, Sam,” sabi ni Lucas habang humahakbang pabalik. “Hindi ako pumunta rito upang hilingin na bumalik ka sa akin. Alam kong hindi ko na maibabalik ang nakaraan. Pumunta ako rito upang sabihin sa’yo… na handa na akong palayain ka.”

 

“Lilipad ka na patungong Paris bukas. Doon ka nababagay—sa gitna ng mga bituin, kung saan walang sinumang makakapagkulong sa’yo muli.”

 

Tumalikod si Lucas at magsimulang maglakad palayo sa sementeryo.

 

Nakatayo ako roon, hawak ang wooden box, habang ang hangin ng gabi ay humihihip sa aking buhok. Sa unang pagkakataon sa dalawang buhay na aking pinagdaanan, naramdaman ko na ang bigat sa aking dibdib ay tuluyang nawala.

 

KABANATA 5: ANG HULING SAYAW SA PARIS AT ANG BAGO PANGAKO

 

Pagkalipas ng dalawang taon…

 

Ang Grand Palais sa Paris, France ay puno ng libu-libong tao mula sa pinakamalalaking fashion magazines, mga kilalang Hollywood celebrities, at mga international art critics. Ang ginaganap ngayong gabi ay ang taunang Paris Fashion Week Finale, at ang pangunahing tampok ay ang kolesyon ng VĂN Atelier na pinamagatang ” Phoenix Reborn”.

 

Ang bawat modelong lumalakad sa runway ay nakasuot ng mga disenyong nagpapakita ng pagbabago mula sa dilim patungo sa liwanag—mga gawa sa maitim na velus na unti-unting nagiging matingkad na ginto at pilak na may mga detalyeng pino at makasaysayan.

 

Nang lumabas ako sa dulo ng runway para sa pambungad na bow, ang buong Grand Palais ay tumayo at nagbigay ng isang napakalakas at walang katapusang standing ovation!

 

“Bravo, Samantha! Magnificent!” sigaw ng Editor-in-Chief ng Vogue France.

 

Habang nagpapasalamat ako sa mga tao at tumatanggap ng mga bulaklak, ang aking mga mata ay napadako sa pinakahuling hilera ng mga upuan sa pinakadulo ng bulwagan.

 

Doon, nakatayo ang isang lalaki. Suot niya ang isang simpleng pormal na suit. Wala siyang dalang kahit anong karangyaan, ngunit ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa akin nang may matinding pagmamalaki at pagmamahal.

 

Si Lucas.

 

Hindi siya lumapit sa entablado. Hindi siya humingi ng pansin mula sa mga reporter. Naisip ko ang balita noong nakaraang taon—na nagtayo si Lucas ng isang NGO foundation na tumutulong sa mga naging biktima ng domestic violence at mga pamilya ng mga sundalong nangangailangan, ginagamit ang kaniyang sariling yaman upang maglingkod nang tahimik.

 

Nang matapos ang show at magsimula ang after-party sa balkonahe ng Eiffel Tower, lumabas ako upang huminga ng sariwang hangin, hawak ang isang baso ng red wine.

 

Narinig ko ang mahihinang hakbang sa aking likod.

 

“Magandang gabi, Mademoiselle Alcantara,” mahinahong boses ng isang lalaki.

 

Lumingon ako at ngumiti. “Hindi ko alam na interesado ka pala sa haute couture, Mr. Del Rosario.”

 

Lumapit si Lucas sa lanai, tumayo sa tabi ko ngunit nag-iwan ng sapat na espasyo sa pagitan naming dalawa—isang tanda ng respeto sa aking personal space.

 

“Hindi ako interesado sa fashion, Sam,” ngumiti siya nang bahagya—isang tunay at mainit na ngiti na kailanman ay hindi ko nakita sa kaniyang mukha noong siya ay Major pa. “Interesado lang ako sa taong lumikha nito.”

 

Tumingin ako sa kumikislap na ilaw ng Eiffel Tower sa aming harap.

 

“Bakit ka nandito, Lucas?”

 

“Nandito ako dahil nangako ako sa sarili ko,” sagot niya habang nakatitig sa mga ilaw ng lungsod, “na tuwing magkakaroon ka ng malaking tagumpay sa buhay mo, magiging isa ako sa mga taong magpapakpakan para sa’yo mula sa malayo.”

 

Tumingin ako sa kaniya. Ang lalaking nasa harap ko ngayon ay hindi na ang malamig at marahas na Heneral na nagkulong sa akin sa dilim. Siya ay isang lalaking natutong magpakumbaba, natutong magmahal nang walang pag-aari, at natutong magrespeto sa kalayaan ng iba.

 

“Lucas…” mahinahon kong sinabi.

 

“Alam ko, Sam,” mabilis niyang putol nang may kasamang ngiti. “Hindi mo kailangang sabihin. Hindi ako naghihintay na mahalin mo ako muli. Sapat na sa akin na makitang malaya ka at masaya.”

 

Kinuha ko ang aking baso at dahan-dahang inilagay sa mesa. Humarap ako sa kaniya at inabot ang aking kamay.

 

“Ang nakaraan ay nakaraan na, Lucas,” sinabi ko habang nakatitig sa kaniyang mga mata. “Ang Samantha na pinatay mo sa nakaraang buhay ay hindi na babalik. Ngunit ang Samantha na nakatayo rito ngayon… ay handang magsimula ng isang panibagong pahina—hindi bilang iyong preso, at hindi bilang iyong alipin.”

 

Tumingin si Lucas sa aking nakalahad na kamay. Ang kaniyang mga mata ay muling nabasa ng luha, ngunit sa pagkakataong ito, ito ay luha ng pag-asa.

 

Dahan-dahan niyang inabot ang aking kamay at hinawakan ito nang may matinding pag-iingat—parang humahawak sa isang napakahalaga at marupok na hiyas.

 

“Anong ibig sabihin nito, Sam?” mahina niyang tanong.

 

Ngumiti ako—isang ngiti ng isang babaeng tuluyang nagtagumpay sa kaniyang kapalaran, naghiganti sa kaniyang mga kaaway, at nahanap ang kaniyang sariling liwanag.

 

“Ibig sabihin nito, Mr. Del Rosario… kung gusto mo akong ligawan muli… kailangan mong pumila sa dulo ng linya.”

 

Natawa si Lucas—isang malakas, malaya, at masayang halakhak na umalingawngaw sa gabi ng Paris.

 

At sa ilalim ng kumikislap na ilaw ng Eiffel Tower, ang kadenang dinala ko mula sa dalawang buhay ay tuluyang nabasag, nag-iiwan ng isang bagong bukas na puno ng pag-asa, kalayaan, at pag-ibig na itinayo sa tunay na respeto.