KABANATA 1: Ang Paghohosga ng Katotohanan

 

Tila huminto ang ikot ng mundo ni Marco Severino nang marinig ang mga salitang iyon mula sa telepono.

 

“Anong… anong pinagsasasabi mo, Lani?” nauutal na tanong ni Marco. Ang kaninang seryoso at mayabang niyang mukha ay biglang napalitan ng bahagyang ngiti—isang ngiting nagtatakip sa biglang pagtambol ng kanyang dibdib. “Huwag ka ngang makisakay sa mga biro ni Clara. Sinabi ko na sa inyo, hindi ako matutuwa sa mga ganitong estilo ng pagkuha ng atensyon.”

 

“Biro?” Isang mapait at galit na tawa ang narinig mula sa kabilang linya. “Isang buwan na ang nakalilipas mula nang mahulog ang sasakyan ni Clara sa bangin ng Tagaytay, Marco. Isang buwan na silang kinakain ng isda sa dagat habang ikaw… habang ikaw ay abala sa pagpapakain ng sopas sa ‘unreachable star’ mo!”

 

“Lies!” sigaw ni Marco, sabay tayo mula sa kanyang swivel chair sa loob ng opisina ng Severino Group. “Tumawag siya sa akin nung araw na ‘yon! Sinabi niya lang na nawalan ng preno ang kotse para takutin ako! Isang simpleng trick para lang hindi ako pumunta sa airport!”

 

“At pumatay ka ng dalawang tao dahil sa katangahan mo!” sigaw ni Lani na umiiyak na ngayon. “Hindi tumawag sa ‘yo si Clara para mag-drama! Tumawag ang anak mo dahil totoong nawalan ng preno ang kotse! Pinalitan ng tauhan ng pamilya mo ang brake fluid nung isang linggo pero hindi nacheck nang maayos! Pumutok ang preno sa mismong matarik na bahagi ng kalsada!”

 

Nanlamig ang buong katawan ni Marco. Ang hawak niyang babasaging baso ng tubig ay nadulas sa kanyang daliri at nabasag sa sahig.

 

Crash!

 

“Hindi… Hindi totoo ‘yan…” bulong ni Marco. “Nasaan sila? Ibigay mo sa akin ang address kung nasaan silang mag-ina ngayon! Ipaaresto kita kapag nalaman kong itinatago mo lang sila!”

 

“Kung gusto mo silang makita, pumunta ka sa Tagaytay Coast Guard Station,” malamig na sabi ni Lani. “Pumunta ka doon at tignan mo ang natirang piraso ng damit ng limang taong gulang mong anak.”

 

Toot… toot… toot…

 

Inilapag ni Lani ang telepono.

 

Nakatayo si Marco sa gitna ng kanyang opisina, hingal na hingal habang pumuputla ang kanyang mukha. Lumapit ang kanyang assistant na si Paulo, bitbit ang ilang mga papeles.

 

“Sir Marco, dumating na po ang mga medical records para kay Ma’am Vanessa—”

 

“Ihanda mo ang sasakyan,” utos ni Marco sa nanginginig na boses.

 

“Po? May meeting po kayo sa Board of Directors sa—”

 

“SABIHIN KONG IHANDA MO ANG SASAKYAN!” sigaw ni Marco, na nagpalukso sa gulat ng kanyang assistant.

 

KABANATA 2: Ang Mabilis na Paglubog sa Impyerno

 

Ang biyahe patungong Tagaytay Coast Guard Station ang pinakamahabang dalawang oras sa buhay ni Marco.

 

Sa buong biyahe, paulit-ulit na tumutunog sa kanyang tainga ang huling tawag ng kanyang anak.

 

“Papa! Tulungan mo kami ni Mama! Walang preno ang kotse! Hindi maikambyo ni Mama! Papa, pakiusap, iligtas mo kami!”

 

“Huwag ka ngang mag-drama! May sakit si Vanessa! Hindi niya kailangan ng ingay at gulo ninyo!”

 

Napapikit si Marco habang hinahawakan ang kanyang ulo. “Hindi… Ginagawan lang ako ng kuwento ni Clara. Hindi niya kayang mamatay. Mahal na mahal ako ni Clara. Ginawa ko siyang reyna sa mansyon ko. Bakit siya mamamatay?”

 

Pagdating sa Coast Guard Station, pumasok si Marco nang may mabilis na mga hakbang. Ang Kapitan ng istasyon, si Captain Reyes, ay naghihintay na sa kanya sa loob ng isang silid.

 

“Mr. Severino,” bungad ng kapitan nang may malungkot na mukha. “Akala namin ay wala nang pupuntang kamag-anak dahil isang buwan na ang nakalilipas mula nang mangyari ang aksidente.”

 

“Nasaan ang asawa ko?” deretsahang tanong ni Marco, nanlilisik ang mga mata. “Nasaan ang anak ko? Nasaan sina Clara at Maymay?”

 

Tumingin si Captain Reyes sa kanya nang may halong awa at pagkadismaya. Kumuha ito ng isang transparent na plastic bag mula sa drawer at inilagay iyon sa ibabaw ng mesa.

 

Sa loob ng plastic bag ay may isang kalahating nasunog at nabasa ng tubig-alat na maliit na kulay rosas na ribbon—ang ribbon na personal na binili ni Marco para sa ikalimang kaarawan ni Maymay noong nakaraang taon. Sa tabi nito ay ang isang durog na kulay pulang wallet na pagmamay-ari ni Clara, na naglalaman pa ng kanilang pamilyang larawan.

 

“Noong nakaraang buwan, noong Biyernes ng hapon, may nakakita sa isang kulay itim na SUV na sumalsal sa guardrail sa kilometers 52 at direktang lumipad sa bangin patungo sa karagatan,” paliwanag ni Captain Reyes. “Dahil sa taas ng bangin at bilis ng impact, ang sasakyan ay halos magkapira-piraso bago pa man tumama sa tubig.”

 

Naramdaman ni Marco ang paghina ng kanyang mga tuhod. Napahawak siya sa gilid ng mesa. “Ang… ang mga bangkay?”

 

“Ang kailaliman ng dagat sa bahaging iyon ay may malalakas na ilalim na agos,” mahinang tugon ng kapitan. “Dinala namin ang mga divers sa loob ng tatlong linggo. Ang narecover lang namin ay ang skeleton ng sasakyan na nakabaon sa putik sa ilalim ng dagat. Ang pintuan sa backseat ay nakabukas… Naniniwala ang forensic team na ang lakas ng tubig at ang mga pating sa malalim na bahagi…”

 

Hindi na itinuloy ng kapitan ang pangungusap.

 

“HINDI!” sigaw ni Marco, sabay hampas sa mesa. “HINDI NILA KATAWAN ‘YAN! Walang bangkay! Kapag walang bangkay, ibig sabihin buhay pa sila! Nakatakas sila! Nagtatago lang sila para parusahan ako!”

 

“Mr. Severino, pakiusap, magpakatotoo kayo,” sabi ng kapitan habang naglalabas ng forensic report. “Nakakita kami ng mga strain ng dugo sa backseat na tumutugma sa DNA profile ng anak ninyo batay sa mga medical records na ibinigay ng kaibigan ng asawa ninyo. Ang dami ng dugong nawala sa loob ng sasakyan… walang limang taong gulang na bata ang makakaligtas doon.”

 

Napatigil si Marco.

 

Tumingin siya sa kulay rosas na ribbon sa loob ng plastic bag.

 

Naalala niya noong gabi bago ang kaarawan ni Maymay, lumapit ang bata sa kanya habang nagbabasa siya ng mga dokumento sa study room.

 

“Papa, bukas po birthday ko na. Isuot mo po sa akin ‘tong ribbon na ‘to ha? Sabi ni Mama, ako raw ang pinakamagandang prinsesa sa buong mundo kapag nakasuot ako nito.”

 

At ano ang isinagot niya noon?

 

“Maymay, busy si Papa. Lumabas ka muna at maglaro sa labas.”

 

Napaluhod si Marco sa malamig na semento ng Coast Guard station. Niyakap niya ang plastic bag na naglalaman ng ribbon at wallet sa kanyang dibdib, at sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang buhay, humagulgol ang walang awang bilyonaryo ng Severino Group.

 

“Maymay… Clara… Patawad… Patawad…”

 

KABANATA 3: Ang Pagkakatuklas sa Masamang Balak

 

Nang bumalik si Marco sa kanyang mansyon pagkalipas ng tatlong araw, mukha na siyang isang bangkay na naglalakad. Ang kanyang mga mata ay mamula-mula, hindi siya nag-ahit ng balbas, at ang kanyang mamahaling suit ay gusot-gusot.

 

Pagpasok niya sa pintuan, pumatak ang katahimikan ng malaking bahay.

 

Wala nang maliit na batang tumatakbo patungo sa kanya habang sumisigaw ng “Papa! Dumating ka na!”

 

Wala nang magandang babaeng nakatayo sa kusina na nakasuot ng apron at nagtatanong kung gutom na siya.

 

Sa halip, ang narinig niya ay ang boses ni Vanessa na naglalakad pababa sa grand staircase, nakasuot ng silk robe ni Clara.

 

“Marco, darling! Nasaan ka ba nanggaling?” reklamo ni Vanessa habang nakahawak sa kanyang ulo. “Sabi ng doktor kailangan ko ng rest, pero wala ang mga katulong para ipaghanda ako ng soup. At bakit napakatahimik ng bahay na ‘to? Nasaan ba ‘yung pampalipas-oras mong babae at ‘yung bastardang bata?”

 

Napatigil si Marco sa gitna ng sala. Ang kanyang mga mata, na puno ng dalamhati kanina, ay biglang napuno ng isang nakatatakot na galit.

 

“Anong sinabi mo?” malamig niyang tanong.

 

“I said, nasaan ba sina Clara?” iritableng sagot ni Vanessa habang lumalapit sa kanya. “Marco, babe, ngayong magaling na ako, I think it’s time to clean up this house. Ayaw kong nakikita ang mga gamit ng babaeng ‘yon dito. Tsaka ‘yung kwarto ng bata, pwedeng gawing walk-in closet ko—”

 

PAAAK!

 

Isang napakalakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Vanessa na nagpabagsak sa kanya sa sahig.

 

Napatitig si Vanessa kay Marco habang hawak ang kanyang namumulang pisngi, hindi makapaniwala sa nangyari. “M-Marco? Sinampal mo ako? Para sa babaeng ‘yon at sa batang ‘yon?!”

 

“Huwag mong malapastangan ang pangalan ng anak ko at ng asawa ko!” sigaw ni Marco, na parang isang nasaktang leon. Lumapit siya at hinawakan si Vanessa sa kwelyo ng robe nito, itinayo ito nang pilit. “Namatay sila! Namatay si Maymay at si Clara dahil sa pagpunta ko sa airport para sunduin ka!”

 

Nanlaki ang mga mata ni Vanessa. “N-Namatay? Paano…”

 

“Nawalan sila ng preno! Tumawag ang anak ko sa akin habang nahuhulog sila sa bangin, pero pinatayan ko sila ng telepono dahil sinabi mong MASAKIT ANG ULO MO!” sigaw ni Marco, lumalabas ang mga ugat sa kanyang leeg.

 

Bumilis ang kabog ng dibdib ni Vanessa. Nagsimula siyang matakot sa nakikitang dilim sa mga mata ni Marco. “M-Marco… Hindi ko naman alam… Tsaka hindi ko kasalanan na pumunta ka sa airport! Ikaw ang pumili na pumunta doon!”

 

Sa sandaling iyon, pumasok ang assistant ni Marco na si Paulo, hawak ang isang makapal na folder.

 

“Sir Marco…” alanganing sabi ni Paulo. “Nakuha ko na po ang buong medical history ni Ma’am Vanessa mula sa ospital sa Estados Unidos at sa St. Luke’s.”

 

Inagaw ni Marco ang folder mula sa kamay ni Paulo at binuklat iyon sa harap ni Vanessa.

 

“Tingnan natin kung gaano kalala ang ‘sakit’ na pumatay sa pamilya ko,” galit na sabi ni Marco habang binabasa ang mga pahina.

 

“Marco, huwag—” subok na pumatak ni Vanessa, ngunit itinulak siya ni Marco pabalik sa sofa.

 

“Terminal heart disease? Stage 4 cancer?” Natawa nang mapait si Marco habang binabasa ang official hospital records. “Peke. Lahat ng medical certificates na isinend mo sa akin sa nakalipas na limang taon ay gawa-gawa lang ng isang bayarang doktor sa California!”

 

“Marco, pakinggan mo ako! Ginawa ko lang ‘yon dahil mahal kita! Natakot ako na baka makalimutan mo ako nung nalaman kong nagpakasal ka na!” umiiyak na paliwanag ni Vanessa, sinusubukang hawakan ang kamay ni Marco.

 

Iniiwas ni Marco ang kanyang kamay na para bang nakakahawang sakit ang hawak ni Vanessa.

 

“Nagsinungaling ka tungkol sa sakit mo para makuha ang pera ko. Nagsinungaling ka para sirain ang pamilya ko. At dahil sa mga kasinungalingan mo… pinabayaan ko ang sarili kong anak na mamatay sa malamig na dagat!”

 

Humarap si Marco kay Paulo. “Paulo, tawagan mo ang security team. Kaladkarin ninyo ang babaeng ito palabas ng mansyon ko. Lahat ng ari-arian na ibinigay ko sa kanya sa nakalipas na limang taon—ang sasakyan, ang mga luxury bags, ang condominium sa BGC—bawiin ninyo ang lahat sa pamamagitan ng legal team.”

 

“Marco! Hindi mo magagawa sa akin ‘to! Ako ang First Love mo! Ako ang dahilan kung bakit mo ginawa si Clara na substitute!” sigaw ni Vanessa habang hihilahin siya ng dalawang malalaking guards palabas ng pinto.

 

Looking back at her with eyes colder than ice, Marco whispered: “Hindi ka First Love, Vanessa. Isa ka lang malaking kamalian na sumira sa buhay ko.”

 

KABANATA 4: Ang Mansyon ng mga Multo

 

Pagkatapos maalis si Vanessa, naging isang napakalaking libingan ang mansyon ng mga Severino.

 

Hindi na nagpunta si Marco sa opisina. Ipinasa niya ang pang-araw-araw na pamamahala ng kumpanya sa board members. Araw at gabi, nakaupo lang siya sa sahig ng nursery room ni Maymay.

 

Sa silid na iyon, naroon pa rin ang maliliit na gamit ng bata. Ang maliit na kulay puting piano kung saan tinuturuan niya itong tumugtog ng Twinkle Twinkle Little Star. Ang mga drawing sa dingding na ginawa ni Maymay gamit ang crayons.

 

Sa isang drawing, may tatlong taong nakaguhit: Isang matangkad na lalaki na may korona (si Papa), isang magandang babae na may pakpak ng anghel (si Mama), at isang maliit na batang nakahawak sa kamay nilang dalawa.

 

Sa ibaba ng drawing, may nakasulat sa pambatang sulat-kamay: “I love Papa and Mama forever. Happy Family.”

 

Napahagulgol si Marco habang hinahawakan ang papel.

 

“Happy family…” bulong niya. “Ginawa kitang anghel, Maymay… Pumatay ako ng sarili kong anghel…”

 

Pumunta siya sa master bedroom at binuksan ang cabinet ni Clara. Ang amoy ng lavender perfume ni Clara ay nananatili pa rin sa mga damit nito.

 

Sa pinakailalim ng cabinet, natagpuan ni Marco ang isang kulay itim na notebook—ang personal na talaarawan ni Clara.

 

Nang buksan niya iyon, ang unang pahina ay may petsa limang taon na ang nakalilipas, ang araw na pumasok si Clara sa buhay niya.

 

May 12, 2021

Ngayon ang unang araw ko kasama si Marco. Alam kong hindi ako ang taong mahal niya. Alam kong tinatanggap niya lang ako dahil may bahagi ng mukha ko na nagpapaalala sa kanya kay Vanessa. Pero okay lang. Gagawin ko ang lahat para maging mabuting asawa sa kanya. Maipapadama ko rin sa kanya na ang totoong pag-ibig ay hindi nakabase sa nakaraan, kundi sa kasalukuyan.

 

October 3, 2022

Ipinanganak ko na ang baby namin ngayon! Pinangalanan namin siyang Maymay. Nang hawakan ni Marco si Maymay sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko ang luha sa mga mata niya. Akala ko, magbabago na ang lahat. Akala ko, makakalimutan na niya ang nakaraan dahil may pamilya na kami…

 

August 15, 2025

Narinig kong nakipag-usap si Marco sa mga kaibigan niya kagabi. Sinabi niya na kahit kailan hindi niya ako mamahalin tulad ng pagmamahal niya kay Vanessa. Masakit. Napakasakit. Pero kapag tinitingnan ko si Maymay na natutulog, sinasabi ko sa sarili ko: kakayanin ko para sa anak ko.

 

June 20, 2026 (Ang huling entry bago ang aksidente)

Nalaman ko ngayon na babalik na si Vanessa mula sa abroad. Nakita ko ang saya sa mga mata ni Marco—isang saya na hindi ko kailanman nakita sa nakalipas na limang taon. Para sa kanya, kami ni Maymay ay mga anino lamang sa buhay niya. Kung ito ang gustong mangyari ng kapalaran… handa na akong pakawalan siya. Pero si Maymay… hindi ko hahayaang lumaking walang pagmamahal ang anak ko.

 

Nalaglag ang notebook mula sa mga kamay ni Marco.

 

Napatakip siya sa kanyang mukha habang pumapatak ang mga luha sa mga pahina ng talaarawan.

 

kailanman ay hindi naging substitute si Clara. Si Clara ang taong nagbigay sa kanya ng totoong tahanan, ng totoong init, at ng totoong pamilya. Ngunit pinalampas niya ang lahat ng iyon para lamang sa isang pangarap na walang katuturan.

 

Pumunta si Marco sa glass star-gazing room sa tuktok ng mansyon—ang lugar kung saan madalas niyang dalhin si Maymay noong bata pa ito.

 

Nakatayo siya doon habang tumitingin sa mga bituin sa kalangitan.

 

“Clara… Maymay… Nasaan kayo?” sigaw niya sa walang taong silid. “Magpakita kayo sa akin! Kahit multo man lang! Magsalit ka, Clara! Saktan mo ako! Parusahan mo ako! Huwag niyo lang akong iwan sa ganito!”

 

Ngunit walang sumagot sa kanya kundi ang malamig na hangin ng gabi.

 

KABANATA 5: Ang Bagong Simula sa Kabilang Mundo

 

Habang ang buhay ni Marco ay nagiging isang impyerno ng walang katapusang pagsisisi, libu-libong milya ang layo—sa isang ganap na kakaibang dimensyon at mundo—isang maaliwalas na umaga ang sumisikat.

 

Sa isang maliit ngunit napakagandang probinsya sa lumang mundo ni Clara, naroroon ang isang maliit na bakery na may pangalang “Maya’s Sweet Corner”.

 

Amoy bagong hurnong tinapay at tsokolate ang buong paligid.

 

“Mama! Tignan mo si Cookie! Kinain na naman niya ang medyas ko!” sigaw ng isang maliit na boses.

 

Lumabas si Clara mula sa kusina, nakasuot ng simpleng floral dress at gawa sa koton na apron. Mas malusog ang kanyang mukha ngayon, may kulay ang kanyang mga pisngi, at ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tunay na kaligayahan—kakaiba sa malungkot at namumutlang Clara na nakatira sa mansyon ng mga Severino.

 

“Maymay, sinabi ko na sa ‘yo, huwag mong iiwan ang mga medyas mo sa sahig,” nakatutuwang pangaral ni Clara habang binuhat ang isang maliit na puting aso na uri ng Bichon Frise na nagtatatakbo sa sala.

 

Si Maymay, na anim na taong gulang na ngayon, ay nakasuot ng dilaw na dress. May hawak siyang maliit na sketchpad habang nakaupo sa swing sa bakuran ng kanilang bahay.

 

“Mama, tingnan mo ang iginuhit ko,” sabi ni Maymay habang itinataas ang kanyang drawing.

 

Lumapit si Clara at tiningnan ang papel.

 

Sa drawing, may dalawang taong nakaguhit sa tabi ng isang maliit na bahay na may maraming bulaklak: Isang magandang ina at isang maliit na batang babae na may hawak na ice cream. Sa tabi nila ay ang puting aso na si Cookie.

 

Walang tatay sa drawing. Walang lalaking may korona.

 

“Nasaan ang Papa sa drawing mo, Maymay?” dahan-dahans na tanong ni Clara, habang sinusuri ang reaksyon ng anak.

 

Tumingin si Maymay sa kalangitan na may malinis at walang kasalanang ngiti.

 

“Sabi mo po Mama, nung nahulog tayo sa bangin, naiwan na natin ang lahat ng masasamang bagay sa kabilang mundo. Wala na po akong Papa doon. Ikaw lang po ang Mama ko, at ako lang ang baby mo. Mas masaya po tayo dito kasama si Cookie!”

 

Napakislap ang mga mata ni Clara. Niyakap niya nang mahigpit ang kanyang anak at hinalikan ito sa noo.

 

“Oo, anak. Dito, walang sinumang makakasakit sa atin. Walang magpapaalis sa atin, at walang magpaparamdam sa ‘yo na hindi ka mahalaga.”

 

Pumasok sila sa loob ng bakery habang nagpapatugtog ng masayang musika. Nagbukas sila ng pintuan para sa mga unang customer ng umaga. Ang mga kapitbahay ay nagpupuntahan, binabati sila ng may ngiti at pagmamahal.

 

Dito sa mundong ito, walang bilyonaryong Severino Group. Walang mansyon na may malamig na pader. Walang mga kaibigang nag-aasam ng iyong pagbagsak.

 

Mayroon lamang isang ina at isang anak na namumuhay sa payak, tahimik, at punung-puno ng pagmamahal na buhay.

 

KABANATA 6: Ang Walang Kapatawarang Parusa

 

Lumipas ang limang taon sa mundo nina Marco Severino.

 

Ang Severino Group, na dating pinakamalaking kumpanya sa bansa, ay unti-unting bumagsak dahil sa kawalan ng pamumuno ni Marco. Hindi na nagpakita si Marco sa mga pampublikong kaganapan. Ang kanyang ari-arian ay unti-unting naubos sa pagpopondo sa mga search and rescue operations sa Tagaytay cliff na wala namang naisilang na resulta.

 

Sa kasalukuyan, si Marco ay mukhang isang matandang lalaki na nasa edad na sitenta, kahit na tatlumpu’t limang taon pa lamang siya. Ang kanyang buhok ay pumuti na, at ang kanyang katawan ay payat na payat.

 

Araw-araw, pumupunta siya sa bangin ng Tagaytay. Nakatayo siya doon habang hawak ang isang sirang rosas na ribbon at ang huling tawag ng kanyang anak na paulit-ulit niyang pinapatugtog sa kanyang lumang telepono sa pamamagitan ng isang audio recovery file.

 

“Papa! Tulungan mo kami ni Mama! Walang preno ang kotse! Papa, pakiusap, iligtas mo kami!”

 

“Huwag ka ngang mag-drama! May sakit si Vanessa!”

 

Toot… toot… toot…

 

Araw-araw, paulit-ulit niyang pinakikinggan ang sarili niyang malamig na boses na pumatay sa kanyang pamilya.

 

Isang hapon, habang nakatayo siya sa tabi ng cliff sa gitna ng malakas na ulan, lumapit sa kanya si Lani, na nakasuot ng itim na raincoat.

 

“Marco,” malamig na sabi ni Lani. “Umuwi ka na. Limang taon na. Wala ka nang makikitang kahit ano dito.”

 

Tumingin si Marco kay Lani gamit ang kanyang mga matang wala nang buhay.

 

“Lani… Sabihin mo sa akin ang totoo…” pagmamakaawa ni Marco, napaluhod sa basang putik sa harap ni Lani. “Nasaan sila? Alam kong hindi sila namatay. Naramdaman ko… naramdaman kong buhay sila sa kabilang dako! Pakiusap, sabihin mo sa akin kung paano ko sila mahahanap! Ibibigay ko ang lahat ng natitirang pera ko! Ibibigay ko ang buhay ko!”

 

Tumingin si Lani sa kanya nang may malamig at walang awang paningin.

 

“Kahit na buhay sila sa ibang dako ng mundo, Marco… sa tingin mo ba ay gusto ka pa nilang makita?” tanong ni Lani. “Nang piliin mo si Vanessa noong araw na ‘yon, pinatay mo na ang Marco na kilala ni Clara at Maymay. Wala ka nang pamilya. At kahit mamatay ka pa ngayon, hindi mo na sila makikitang muli kailanman.”

 

Inikot ni Lani ang kanyang likod at naglakad palayo, iniiwan si Marco sa gitna ng bumubuhos na ulan.

 

Naiwan si Marco na nakaluhod sa putik, hawak ang dibdib habang sumisigaw sa gitna ng kulog at kidlat.

 

“CLARA! MAYMAY! PATAWAD! BUMALIK KAYO SA AKIN!”

 

Ngunit ang tanging sumagot sa kanya ay ang hagupit ng hangin at ang mga alon sa kailaliman ng bangin.

 

Sa kabilang mundo, habang umuulan din nang mahina, nakatayo si Maymay sa bintana ng bakery, nakatingin sa mga patak ng ulan sa salamin.

 

“Mama, may umiiyak ba sa labas?” tanong ni Maymay.

 

Lumapit si Clara at pinunasan ang maliit na pisngi ng kanyang anak. “Wala, anak. Ulan lang ‘yan. Halika na, mainit pa ang tsokolate natin.”

 

Ngumiti si Maymay, tumango, at tumakbo patungo sa hapag-kainan.

 

Nakalimutan na nila ang nakaraan. Nakalimutan na nila ang lalaking sumira sa kanila.

 

At para kay Marco Severino, ang pinakamabigat na parusa ay hindi ang mamatay—kundi ang mabuhay araw-araw sa isang mundong walang nagmamahal sa kanya, habang ang pamilyang pumatay sa kanyang puso ay masayang-masaya sa isang lugar na hindi na niya mararating kailanman.