PART 2

 

KABANATA 1: Ang Paghaharap sa 42nd Floor

 

Ang patahimik na hangin sa 42nd floor ay tila naging napakabigat. Ang bawat tibok ng aking puso ay parang kabayong nagwawala sa loob ng aking dibdib. Nakatitig si Adrian Montefalco sa akin habang hawak niya sa kanyang kanang kamay ang ultrasound report—ang katibayan ng buhay na unti-unting lumalaki sa loob ng aking tiyan.

 

“M-Mr. Montefalco…” utal kong panimula, pilit na kinukuha ang huling natitirang lakas ng aking loob. “Pakiusap… ibalik niyo sa akin ‘yan. Wala kang kinalaman diyan. Resignation letter lang ang pumarito ako para asikasuhin—”

 

“Wala akong kinalaman?”

 

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Ang bawat hakbang ng kanyang sapatos sa makintab na m marble floor ay parang hatol ng sintensya. Sa bawat paglapit niya, mas lalo kong naaamoy ang kanyang pamiliar na pabango—ang mamahaling amoy ng sandalwood at citrus na naging panaginip ko sa loob ng anim na linggo.

 

Huminto siya may kalahating metro ang layo sa akin. Mataas siya, halos kailangan kong tingalain ang kanyang mukha. Ang kanyang matatalim na mata na kadalasang walang ipinapakitang emosyon kapag nasa harap ng board members ay puno ngayon ng iba’t ibang uri ng bagyo.

 

“Alyssa,” pagtawag niya sa pangalan ko sa unang pagkakataon. Napakalamig ngunit may kakaibang lamig na nagpadala ng kilabot sa buong katawan ko. “Anim na linggo. Ang eksaktong bilang ng araw mula noong gabi ng anniversary banquet sa Bellevue Hotel. At sasabihin mo sa akin na wala akong kinalaman dito?”

 

“Hindi mo kailangang mag-alala,” mabilis kong sabi, nanginginig ang aking mga labi habang pilit kong iniiwas ang aking paningin. “Hindi ako humihingi ng kahit ano mula sa iyo. Hindi ako manghihingi ng sustento, hindi ako lalapit sa pamilya mo, at hindi ko gagamitin ang batang ito para sirain ang reputasyon mo o ang kumpanya. Kaya pakiusap… pirmahan mo na ang resignation letter ko. Hayaan mo na akong umalis nang tahimik.”

 

Biglang dumaan ang matinding galit sa mga mata ni Adrian. Hinawakan niya ang aking magkabilang balikat—hindi masakit, ngunit sapat na matatag upang hindi ako makatakbo o makaiwas.

 

“Sino ang nagsabi sa ‘yo na ang reputasyon ko ang inaalala ko?!” halos pasigaw niyang sabi, bagaman kontrolado pa rin ang kanyang boses. “Akala mo ba napakasama kong tao para hayaan ang sarili kong anak at ang babaeng naging bahagi ng buhay ko na magdusa sa labas habang nakaupo ako sa napakalaking opisinang ito?!”

 

Napatitig ako sa kanya, naguguluhan at natatakot. “A-Anong ibig mong sabihin? Noong gabing iyon… sabi mo sa sulat… allergic ako sa alak at pinagpahinga mo lang ako. Ang sabi mo… maayos ang damit ko… Walang nangyari…”

 

Nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga si Adrian. Dahan-dahan niyang binitiwan ang aking balikat at hinawakan ang kanyang bridge ng ilong, tila nahihirapan sa kung paano ipapaliwanag ang mga bagay-bagay.

 

“Upo ka muna,” mahinang utos niya habang itinuturo ang malambot na leather sofa sa gitna ng kanyang opisina.

 

“Kaya kong tumayo—”

 

“Upo, Alyssa. Ayokong mahilo ka ulit tulad noong gabing iyon.”

 

Wala akong nagawa kundi ang sumunod. Dahan-dahan akong umupo sa sofa. Sumunod siya at umupo sa tapat kong upuan, inilapag ang ultrasound report sa glass table sa aming gitna.

 

“Noong gabing iyon sa hotel,” panimula ni Adrian, ang kanyang boses ay naging mas mahinahon ngunit puno ng kabatiran, “Dinala kita sa VIP suite dahil sobrang taas ng lagnat mo. Pinapunta ko ang personal kong doktor para gamutin ka. Ngunit nang maiwan tayong dalawa matapos kang mabigyan ng gamot… hindi ka nakatulog agad.”

 

Napakunot ang noo ko. “Ano?”

 

“Umiyak ka,” pagpapatuloy ni Adrian habang nakatitig sa aking mga mata. “Hawak-hawak mo ang baro ko habang umiiyak ka at sinasabing napakapagod mo na sa buhay. Sinabi mo na ang sakit-sakit na ginagamit ka lang ng team leader mo para sa mga proyekto habang ikaw ang gumagawa ng lahat ng trabaho. Sinabi mo na pakiramdam mo ay mag-isa ka lang sa mundo.”

 

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi sa labis na hiya. Wala akong gaanong maalala sa gabing iyon dahil sa epekto ng alak at mataas na lagnat, pero ang mga salitang iyon… iyon ang mga bagay na matagal ko nang itinatago sa aking dibdib.

 

“At pagkatapos?” mahina kong tanong.

 

“Pagkatapos… pinilit kong patahanin ka,” sabi ni Adrian. Bahagyang nagbago ang kulay ng kanyang mukha, may kaunting pamumula sa kanyang mga pisngi na ngayon ko lang nakita sa buong buhay ko. “Ngunit pinalapit mo ako sa iyo. Sinabi mo… ‘Bakit napakamalamig mo, Sir Adrian? Pero bakit pakiramdam ko ligtas ako sa tabi mo?’ At bago ko napigilan ang sarili ko… hinalikan mo ako.”

 

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. “H-Hinalikan… kita?”

 

“Oo,” mahinang sagot niya. “At ako… hindi ako nakapigil. Matagal na kitang pinagmamasdan, Alyssa. Bago pa man ako opisyal na umupo bilang CEO tatlong buwan ang nakalipas, nakikita na kita sa Logistics Department. Nakikita ko kung paano ka magtiyaga, kung paano ka ngumiti sa kabila ng hirap ng trabaho. Noong gabing iyon… nawala ang lahat ng kontrol ko sa sarili ko.”

 

Huminto siya at yumuko. “Nang magbunga ang gabing iyon ng matinding kapusukan… natakot ako na baka kapag nagising ka sa umaga ay magalit ka sa akin o mag-isip ka na sinamantala ko ang pagiging puyat at lagnat mo. Kaya inayos ko ang damit mo bago ka nagising nang tuluyan, nag-iwan ako ng gamot, at pinalabas kong walang nangyari maliban sa pagpapahinga. Gusto kitang ligawan sa tamang paraan, Alyssa. Gusto kong kilalanin mo ako bilang lalaki, hindi lang bilang CEO na nagpahirap sa ‘yo.”

 

Nakatulala ako habang nakikinig sa kanya. Ang mga puzzle piece sa aking isip ay biglang nagkatugma-tugma. Ang kakaibang mga panaginip ko noong mga nakaraang linggo, ang mainit na yakap na akala ko ay bahagi lamang ng aking lagnat… lahat ng iyon ay totoong nangyari.

 

“At ngayon,” sabi ni Adrian habang itinuturo ang ultrasound paper, “Gusto mong tumakas? Balak mong palakihin ang anak natin nang mag-isa habang ako ay walang kaalam-alam?”

 

“Natakot ako…” naiiyak kong sabi, hindi na mapigilan ang mga luha na pumatak sa aking mga pisngi. “Tingnan mo ang sarili mo, Adrian. CEO ka ng isang multibillion-dollar enterprise. Mayaman ang pamilya mo. Ako? Contractual employee lang na probinsyana. Kapag nalaman ng pamilya mo at ng media ang tungkol dito, iisipin nila na ginamit ko ang katawan ko para makakuha ng pera mula sa ‘yo! Ayoko ng ganoong buhay para sa anak ko!”

 

Tumayo si Adrian, lumapit sa aking kinalalagyan, at lumuhod sa aking tapat. Hinawakan niya ang aking dalawang nanginginig na kamay at tiningnan ako nang may matinding katapatan.

 

“Walang sinuman ang makakatawag sa ‘yo ng ganyan hangga’t ako ang nakatayo sa tabi mo,” determinadong sabi niya. “Hindi kita hahayaang umalis. At hindi ko hahayaan na ang anak ko ay lumaking walang ama.”

 

KABANATA 2: Ang Kasunduan sa Ilalim ng Isang Bubong

 

Matapos ang mahabang pag-uusap sa 42nd floor, hindi tinanggap ni Adrian ang aking resignation. Sa halip, ginamit niya ang kanyang awtoridad upang ilipat ako sa isang espesyal na posisyon—bilang kanyang Executive Assistant.

 

“Hindi para magtrabaho ka nang mabigat,” paliwanag niya nang magreklamo ako. “Kundi para masigurado kong nakakakain ka sa tamang oras, nakakainom ng vitamins, at hindi ka naaabuso ng ibang managers sa ibabang palapag.”

 

Syempre, hindi naging madali ang mga sumunod na araw. Ang mabilis kong paglipat mula sa pagiging isang simpleng contractual worker sa Logistics tungo sa pagiging katabi ng CEO sa pinakamataas na palapag ay lumikha ng malaking ingay sa buong kumpanya.

 

“Nakita mo ba si Alyssa? Ano ba ang pinalamon niya kay Sir Adrian at bigla siyang na-promote?” bulungan ng mga empleyado sa pantry habang nakatayo ako sa labas ng pinto.

 

“Naku, balita ko palagi daw silang magkasama sa opisina ng CEO. Baka naman may nangyayaring kababalaghan.”

 

“Sayang si Sir Adrian. Akala ko ba nakatakda siyang ikasal kay Samantha Chua, ‘yung anak ng CEO ng Megatech?”

 

Napahawak ako nang mahigpit sa aking tasa. Samantha Chua. Ang pangalang iyon ay paulit-ulit kong naririnig nitong mga nakaraang araw. Si Samantha ay isang sikat na socialite, maganda, mayaman, at madalas na nakikitang kasama ng pamilya Montefalco sa mga business galas.

 

Bago pa man ako makahakbang palayo, biglang bumukas ang elevator at iniluwa si Adrian. Kasama niya ang dalawang bodyguards. Nang makita niya ako sa tapat ng pantry na nakatayo at halatang nalulungkot, agad na nagbago ang kanyang ekspresyon.

 

Pumasok si Adrian sa loob ng pantry. Tumahimik ang lahat ng empleyadong nagtsitsismisan kanina. Ang ilan sa kanila ay namutla sa takot.

 

“May problema ba dito?” malamig na tanong ni Adrian.

 

“W-Wala po, Sir Adrian! Nagkakape lang po kami!” mabilis na sagot ng isang senior associate.

 

“Maganda,” sagot ni Adrian. “Dahil kung maririnig ko pa ulit na nagpapakalat kayo ng walang katuturang tsismis tungkol sa aking personal assistant, hindi lang kayo matatanggal sa trabaho—sisiguraduhin kong wala nang ibang kumpanya sa buong lungsod ang kukuha sa inyo. Maliwanag ba?”

 

“O-Opo, Sir!” sagot ng lahat bago nagmamadaling lumabas ng pantry.

 

Naiwan kaming dalawa ni Adrian. Humarap siya sa akin, ang matalim na tingin sa kanyang mga mata ay agad na napalitan ng pag-aalala.

 

“Sinaktan ka ba nila?” tanong niya habang tinitingnan ang mukha ko.

 

“Hindi… okay lang ako, Adrian,” mahina kong sabi. “Pero tama sila… Hindi ako nababagay sa mundong ito. Ang daming nagsasabi tungkol sa inyo ni Samantha Chua. Baka naman nakakasira ako sa mga plano mo sa buhay—”

 

“Walang ‘kami’ ni Samantha,” mabilis at tegas na putol ni Adrian. “Ang kasunduan sa pagitan ng pamilya namin at ng mga Chua ay isang lumang ideya ng lola ko na kailanman ay hindi ko sinang-ayunan. Alyssa, pakinggan mo ako: ikaw at ang batang dala mo ang tanging pamilya na gusto kong buuin.”

 

Hindi pa man ako nakakasagot ay ipinagpatuloy niya ang kanyang sinasabi.

 

“At para masigurado ang seguridad mo habang nagbubuntis ka, lilipat ka sa penthouse ko simula ngayong gabi.”

 

“Ano?! Sa penthouse mo?!” nanlaki ang mga mata ko. “Adrian, hindi maaari! Ano na lang ang iisipin ng mga tao? At saka, paano ang apartment ko?”

 

“Inayos ko na ang lahat. Ang mga gamit mo ay nailipat na ng mga tauhan ko,” nakangiting sabi niya—isang bihirang ngiti na nagpadala ng init sa aking dibdib. “Hindi kita pinipilit na magpakasal sa akin agad kung hindi ka pa handa, Alyssa. Pero hindi ako papayag na matulog ka sa isang maliit at walang seguridad na apartment habang nagdadalang-tao ka. Sa penthouse, may personal chef na magluluto ng masusustansyang pagkain para sa ‘yo at may doktor na pwedeng tumingin sa ‘yo anumang oras.”

 

Wala akong nagawa kundi ang sumama sa kanya. Naisip ko rin ang kaligtasan ng anak ko. Ngunit hindi ko alam na ang paglipat ko sa penthouse ni Adrian ang magiging simula ng mas malalaking bagyo sa aming buhay.

 

KABANATA 3: Ang Bagyo sa Penthouse at ang Pagdating ng Kaaway

 

Ang penthouse ni Adrian sa Bonifacio Global City ay napakalawak, modern, at nakamamangha. Mayroon itong overlooking view ng buong Maynila. Sa unang ilang linggo ng aming pagsasama sa ilalim ng isang bubong, nakita ko ang ibang mukha ni Adrian Montefalco.

 

Sa opisina, siya ang kinatatakutang CEO na walang patawad sa mga pagkakamali. Pero sa loob ng penthouse, siya ay isang lalaking sobrang maalaga.

 

Tuwing umaga, bago siya pumasok sa opisina, sisiguraduhin niyang naiserve na ng chef ang breakfast ko. Tuwing gabi, kahit gaano siya kapuyat mula sa mga board meeting, uupo siya sa tabi ko sa sofa, ilalagay ang kanyang kamay sa aking tiyan, at kakausapin ang aming baby.

 

“Kumain ba nang maayos ang mommy mo ngayon, little one?” bulong niya habang nakadikit ang kanyang mukha sa tiyan ko, na sa mga panahong iyon ay nagsisimula nang bumukol nang kaunti dahil nasa ikaapat na buwan na ako. “Huwag mo siyang papagudin, ha? Si Daddy ang bahala sa inyong dalawa.”

 

Napapangiti ako habang pinagmamasdan ang kanyang buhok. Unti-unti, ang takot sa aking puso ay napapalitan ng isang malalim at wagas na pag-ibig para sa kanya. Narealize ko na sa kabila ng kanyang malamig na panlabas na anyo, may isang napakabait at mapagkalingang puso si Adrian.

 

Ngunit ang katahimikan ng aming buhay ay biglang nawasak noong isang gabi ng Biyernes.

 

Umuwi ako galing sa clinic matapos ang aking monthly check-up. Wala pa si Adrian dahil may dinadaluhang emergency meeting. Pagpasok ko sa pinto ng penthouse, nagulat ako nang makitang nakabukas ang mga ilaw at may dalawang taong nakaupo sa living room.

 

Isang matandang babae na may napaka-eleganteng suot, may hawak na mamahaling cane, at may napakatigas na mukha. Sa tabi niya ay isang magandang babae na nakasuot ng designer dress—si Samantha Chua.

 

Ang matandang babae ay walang iba kundi si Donya Severina Montefalco—ang lola ni Adrian at ang tunay na may-hawak ng kapangyarihan sa pamilya Montefalco.

 

“Sino ka at bakit may susi ka sa penthouse ng apo ko?” malamig at mataray na tanong ni Donya Severina habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa.

 

Tumingin sa akin si Samantha na may halong jijirita at pang-aalisip. “Madam Severina, siya ‘yung sinasabi kong contractual employee sa Logistics na biglang naging PA ni Adrian. At balita ko, dito na rin siya natutulog.”

 

Tumayo si Donya Severina, itinukod ang kanyang cane, at naglakad papunta sa akin. Ang kanyang mga mata ay parang kutsilyo na sumusuri sa akin. Tumigil ang kanyang tingin sa bahagyang bumubukol kong tiyan.

 

“Buntis ka?” tanong ng matanda.

 

Lumunok ako at naglakas-loob na tumingin nang diretso sa kanya. “Opo, Donya Severina. Ako po si Alyssa.”

 

“At kaninong anak ‘yan?” tanong uli ng matanda, mas lalong naginhawaan ang kanyang boses. “Huwag mo sa aking sasabihin na sinusubukan mong ipasa kay Adrian ang anak mo sa ibang lalaki para lang makakuha ng pera mula sa pamilya namin?!”

 

“Hindi po!” mabilis kong depensa sa aking sarili. “Ang batang ito ay anak ni Adrian! Kailanman ay wala akong naging ibang lalaki—”

 

“Lahat ng mga babaeng galing sa putik ay ganyan ang sinasabi kapag gustong makapasok sa mataas na lipunan!” galit na sigaw ni Donya Severina.

 

Kumuha ang matanda ng isang checkbook mula sa kanyang mamahaling bag, mabilis na nagsulat doon, at pinunit ang papel. Itinapon niya ang tseke sa aking paanan.

 

“Sampung milyong piso,” malamig na sabi ng Donya. “Kunin mo ang perang ‘yan. Umalis ka sa penthouse na ito, mag-resign ka sa kumpanya, at huwag ka nang magpapakita pa kahit kailan kay Adrian. Kapag nanganak ka, ibigay mo ang bata sa amin at bibigyan kita ng karagdagang sampung milyon pa. Ngunit hindi ka kailanman magiging bahagi ng pamilya Montefalco.”

 

Tumingin ako sa tseke sa sahig. Sampung milyong piso. Isang halaga na hindi ko kikitain kahit magtrabaho ako sa buong buhay ko.

 

Nanginig ang aking mga labi, ngunit hindi dahil sa pagnanais sa pera—kundi dahil sa galit at sa labis na pagkabastos sa aking karangalan bilang isang ina.

 

Dahan-dahan akong yumuko at pinulot ang tseke. Tumingin si Samantha sa akin na may ngiti ng tagumpay, akala niya ay tatanggapin ko ang pera.

 

Ngunit sa harap ng kanilang mga mata, dahan-dahan kong pinunit ang tseke sa dalawa… pagkatapos ay sa apat… hanggang sa maging maliliit na piraso ito. Itinapon ko ang mga piraso ng papel sa trash bin sa tabi ng pinto.

 

“Hindi nabibili ng pera ninyo ang karangalan ko, Donya Severina,” matatag kong sabi habang nakatitig sa mata ng matanda. “At lalong hindi nabibili ng sampung milyon ang pagmamahal ko sa anak ko at kay Adrian. Kung ayaw niyo sa akin dahil mahirap lang ako, tanggap ko po ‘yon. Pero huwag na huwag ninyong babastusin ang pagiging ina ko.”

 

Namutla sa galit si Donya Severina. “Ikaw… napaka-walang galang mong babae ka! Hindi mo kilala kung sino ang binabangga mo!”

 

“Anong nangyayari dito?!”

 

Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Adrian. Dumating siya mula sa kanyang meeting, bakas ang pagod sa kanyang mukha na agad na napalitan ng matinding gulat at galit nang makita ang kanyang lola at si Samantha sa loob ng penthouse.

 

KABANATA 4: Ang Pagpili ni Adrian

 

“Lola? Samantha? Anong ginagawa niyo dito?!” galit na tanong ni Adrian habang mabilis na lumalapit sa akin at inilalagay ang kanyang braso sa aking likod para alalayan ako.

 

“Adrian!” maarteng sigaw ni Samantha. “Tingnan mo ang bastos na babaeng ‘yan! Pinunit niya ang tseke na ibinigay ng lola mo! Sinisigawan ka niya at wala man lang respeto sa pamilya mo!”

 

“Tumahimik ka, Samantha!” sigaw ni Adrian na nagpatahimik sa buong silid. Baling niya sa kanyang lola. “Lola, binigyan kita ng access sa penthouse na ito para sa mga emergency, hindi para pasukin at bastusin ang babaeng mahal ko at ang ina ng magiging anak ko!”

 

“Mahal?!” galit na sigaw ni Donya Severina habang itinutukod ang kanyang cane sa sahig. “Nababaliw ka na ba, Adrian?! Isang simpleng contractual employee lang siya! Walang pangalan ang pamilya niya! Paano na lang ang fusion ng kumpanya natin sa pamilya ni Samantha?! Isusugal mo ba ang kapalaran ng Montefalco Empire para lang sa isang babaeng nanggaling sa wala?!”

 

“Opo, Lola,” walang kukurap-kurap na sagot ni Adrian. Ang kanyang boses ay puno ng pinalidad. “Kung kailangan kong pumili sa pagitan ng Montefalco Empire at ni Alyssa kasama ang anak ko… pipiliin ko si Alyssa nang paulit-ulit nang walang pag-aalinlangan.”

 

Nanlaki ang mga mata ni Donya Severina. “Kapag hindi mo pinalayas ang babaeng ‘yan ngayon din, tatanggalin kita bilang CEO! Aalisin ko sa ‘yo ang lahat ng ari-arian at shares sa kumpanya! Titingnan natin kung magugustuhan ka pa rin niya kapag wala ka nang kahit isang piso!”

 

Tumingin ako kay Adrian, napakapit sa kanyang baro. Ayoko siyang maging dahilan ng pagkasira ng kanyang pamilya. “Adrian… huwag…” mahina kong bulong.

 

Subalit ngumiti lang si Adrian sa akin—isang ngiti na puno ng kapayapaan at katiyakan.

 

Humarap siya sa kanyang lola. “Gawin niyo ang gusto ninyong gawin, Lola. Ibigay niyo ang posisyon sa iba. Ngunit hindi ko kailanman isusuko ang pamilya ko. Ngayon din po… pakiusap, lumabas na kayo sa bahay ko.”

 

Hindi makapaniwala si Donya Severina sa kanyang narinig. Sa buong buhay niya, walang sinuman sa pamilya Montefalco ang naglakas-loob na sumuway sa kanya. Namumula sa galit na tumalikod ang matanda.

 

“Magsisi ka, Adrian! Magsisi ka sa araw na ito!” galit na sigaw ng Donya bago nagmamadaling lumabas kasama si Samantha na galit na galit din na nakatitig sa akin.

 

Nang masara ang pinto, tila nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Napaupo ako sa sofa habang umiiyak.

 

“Patawad, Adrian… Patawad…” hagulhol ko. “Dahil sa akin, nawala sa ‘yo ang lahat. Ang posisyon mo, ang pamilya mo…”

 

Lumuhod si Adrian sa harap ko, dahan-dahan niyang pinunasan ang mga luha sa aking mga pisngi.

 

“Tumingin ka sa akin, Alyssa,” mahinang pakiusap niya.

 

Tumingin ako sa kanyang mga mata.

 

“Wala akong nawala,” sabi niya nang may matinding lambing. “Sa katunayan, ngayon lang ako nagkaroon ng tunay na kayamanan. Ang position at pera sa kumpanya? Naitayo ko na ang sarili kong investment firm sa ibang bansa bago pa man ako maging CEO ng Montefalco Empire. Hindi nila ako kayang gutumin. Pero kapag nawala ka at ang anak natin… doon ako mawawalan ng lahat.”

 

Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang dibdib at umiyak nang umiyak. Sa gabing iyon, naramdaman ko na sa kabila ng lahat ng unos sa mundo, nakatagpo ako ng isang lalaking handang maging kalasag ko laban sa kahit kanino.

 

KABANATA 5: Ang Panganib at ang Pagsubok sa Buhay

 

Lumipas ang dalawang buwan. Si Donya Severina ay hindi agad naisakatuparan ang kanyang banta na tanggalin si Adrian bilang CEO dahil nalaman ng Board of Directors na kapag umalis si Adrian, babagsak ang stocks ng kumpanya sa foreign market. Napilitan ang matanda na manahimik muna, ngunit alam naming hindi pa tapos ang laban.

 

Samantala, lumalaki na ang aking tiyan—nasa ikaanim na buwan na ako ng pagbubuntis. Nalaman namin na ang aming magiging anak ay isang malusog na sanggol na lalaki.

 

Isang hapon, habang berada si Adrian sa isang mahalagang meeting sa ibang lungsod, nakatanggap ako ng tawag mula sa ospital sa aming probinsya.

 

“Hello? Miss Alyssa? Ang nanay niyo po na si Aling Rosa, isinugod po dito sa ospital dahil inatake sa puso!” sabi ng nurse sa kabilang linya.

 

“Ano?! Si Nanay?!” nanlamig ang buong katawan ko. Si Nanay na lang ang tanging pamilya ko sa probinsya.

 

Dahil sa labis na pag-aalala at takot, hindi ko na nahintay si Adrian. Nag-iwan ako ng mensahe sa kanyang secretary at agad na nagpahatid sa driver papunta sa aming probinsya sa Laguna.

 

Ngunit bago pa man makarating ang aming sasakyan sa may highway, biglang may isang itim na van na humarang sa aming daan!

 

SCREECH!

 

Lumalagutok na huminto ang aming sasakyan. Bago pa makapag-react ang driver ko, lumabas ang tatlong lalaking nakatakip ang mukha, binuksan ang pinto ng kotse, at pilit akong hinila palabas!

 

“Bitiwan niyo ako! Pakiusap! Buntis ako!” sigaw ko habang pilit na pinoprotektahan ang aking tiyan.

 

Walang awa nila akong isinakay sa itim na van at tinakpan ang aking mga mata ng itim na tela.

 

…

 

Nang alisin ang takip sa aking mga mata, natagpuan ko ang aking sarili sa loob ng isang lumang bodega. Nakatali ang aking mga kamay sa upuan.

 

Sa harap ko ay nakatayo si Samantha Chua. May hawak siyang baso ng wine, nakatitig sa akin nang may matinding poot at inggit sa mga mata.

 

“Samantha?!” gulat kong sabi. “Bakit mo ginagawa ito?!”

 

“Bakit?” tumawa nang malakas si Samantha—isang tawang puno ng kabaliwan. “Dahil sinira mo ang buhay ko, Alyssa! Ako dapat ang magiging misis ni Adrian Montefalco! Ako dapat ang hahawak ng yaman ng pamilya nila! Pero dumating ka… isang basurang contractual employee… at inagaw mo ang lahat sa akin!”

 

“Hindi ko inagaw si Adrian!” sigaw ko. “Si Adrian ang pumili sa akin! At pakiusap, Samantha… huwag mo kaming saktan ng anak ko… Walang kasalanan ang bata!”

 

“Wala akong pakialam sa batang ‘yan!” galit na sigaw ni Samantha habang itinatapon ang wine sa sahig. “Kapag nawala ka at ang batang ‘yan sa buhay ni Adrian, babalik siya sa akin! Aaliwin ko siya at maiisip din niya na ako ang nababagay sa kanya!”

 

Kumuha si Samantha ng isang sulat mula sa kanyang bag at ipinakita sa akin. “Tumawag na ako sa ospital kung saan naroon ang nanay mo. Walang atake sa puso na nangyari. FAKE NEWS ‘yun para mapalabas ka lang ng BGC nang walang kasamang bodyguards ni Adrian!”

 

Nang marinig ko iyon, lalong tumindi ang galit at takot sa aking puso. Planado ang lahat.

 

Biglang kumuha ng isang matalas na kutsilyo ang isa sa mga lalaking kasama ni Samantha.

 

“Gawin niyo na,” utos ni Samantha sa mga tauhan niya. “Ipalabas ninyo na aksidente siyang nasaksak habang nanununtok ang mga magnanakaw.”

 

“Huwag! Pakiusap! Huwag ang anak ko!” umiiyak kong sigaw, habang ginagawa ang lahat para mailayo ang aking tiyan.

 

Eksakto nang ihablot ng lalaki ang kutsilyo pataas—

 

BOOM!

 

Ang malaking pinto ng bodega ay marahas na nabuwag dahil sa pagbangga ng isang napakalaking SUV!

 

Lumikha iyon ng napakalakas na usok at ingay. Mula sa usok, mabilis na lumabas ang mga pulis at mga armadong security personnel. At sa unahan ng lahat… ay si Adrian.

 

Ang kanyang mukha ay parang sa demonyong galit na galit. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding poot nang makita ang kutsilyo na malapit sa akin.

 

“ALYSSA!” sigaw ni Adrian.

 

Mabilis siyang tumakbo papunta sa amin. Bago pa man makagalaw ang lalaking may hawak ng kutsilyo, mabilis na sinuntok ni Adrian ang mukha nito sa sobrang lakas na nagdulot ng pagkakatumba ng lalaki at pagtapon ng kutsilyo.

 

Nagkaroon ng gulo sa loob ng bodega. Mabilis na hinawakan ng mga pulis si Samantha at ang kanyang mga tauhan.

 

“Bitiwan niyo ako! Hindi niyo ako pwedeng hulihin! Anak ako ng CEO ng Megatech!” sigaw ni Samantha habang pilit na pinipigilan ng mga pulis.

 

Ngunit hindi na pinansin ni Adrian si Samantha. Mabilis siyang lumuhod sa tapat ko, winasak ang mga tali sa aking kamay, at niyakap ako nang napakahigpit.

 

“Alyssa! Okay ka lang ba?! Nasaktan ka ba?! Ang baby?!” nanginginig na tanong ni Adrian habang sinusuri ang buo kong katawan, ang kanyang mga mata ay puno ng luha.

 

“O-Okay kami… Okay kami ni Baby, Adrian…” hagulhol ko sa kanyang dibdib. “Dumating ka… Salamat sa Diyos, dumating ka…”

 

Hinalikan ni Adrian ang aking noo nang paulit-ulit. “Patawad… Patawad kung wala ako agad sa tabi mo… Hinding-hindi ko na hahayaan na mangyari pa ulit ito. Hinding-hindi na.”

 

KABANATA 6: Ang Pagbagsak ng mga Kaaway at ang Paghingi ng Tawad

 

Ang insidente sa bodega ay naging pinakamalaking kontrobersya sa buong bansa. Si Samantha Chua at ang kanyang mga kasabwat ay agad na inaresto at kinasuhan ng Kidnapping, Attempted Murder, at Grave Coercion. Dahil sa matibay na ebidensya at sa kapangyarihan ng sariling legal team ni Adrian, walang nagawa ang pamilya Chua kundi ang panoorin ang kanilang anak na mapunta sa kulungan nang maraming taon. Ang kumpanya ng mga Chua ay tuluyang bumagsak dahil sa boycott ng mga investors.

 

Ngunit ang mas malaking pagbabago ay nangyari pagkalipas ng isang linggo.

 

Nakatayo ako sa balcony ng penthouse habang tinitingnan ang sunset. Si Adrian ay nasa tabi ko, nakayakap mula sa aking likod habang ang kanyang dalawang kamay ay nakapatong sa aking pabilog na pabilog nang tiyan.

 

Biglang tumunog ang doorbell ng penthouse.

 

Nang buksan ng kasambahay ang pinto, nagulat kami nang makita kung sino ang pumasok.

 

Si Donya Severina.

 

Ngunit sa pagkakataong ito, wala ang kanyang maangas na postura. Wala ang matataray niyang mata. Mukha siyang matandang napakapagod, matamlay, at halatang hindi nakakatulog sa loob ng maraming araw.

 

Nakatayo lang siya sa may foyer, nakatitig sa aming dalawa ni Adrian.

 

“Lola,” malamig na bati ni Adrian, hindi pa rin tuluyang nawawala ang galit sa kanyang boses dahil sa nangyari. “Kung pumarito ka para insultuhin ulit si Alyssa—”

 

“Hindi,” mahinang putol ng Donya. Ang kanyang boses ay nanginginig.

 

Dahan-dahang naglakad ang matanda papunta sa aming kinalalagyan. Lumapit siya sa akin… at sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang buhay, lumuhod ang Donya sa harap ko.

 

“Lola!” gulat na sigaw ni Adrian.

 

Ako man ay nanlaki ang mga mata. “Donya Severina! Anong ginagawa niyo po?! Tumayo kayo diyan!” mabilis kong sabi habang pilit siyang inaalalayan.

 

“Patawarin mo ako, Alyssa…” umiiyak na sabi ng matandang babae. Ang mga luhang pumatak sa kanyang mukha ay mga luhang puno ng pagsisisi. “Nalaman ko ang lahat ng ginawa ni Samantha… Nalaman ko kung paano ka niya halos patayin at ang apo ko sa tiyan mo. At narealize ko… na ako ang nagtulak sa kanya na gawin ‘yon dahil sa kabulagan ko sa pera at kapangyarihan.”

 

Tumingin sa akin ang Donya nang may matinding pagmamakaawa. “Pinunit mo ang sampung milyong pinalalabas ko noong una dahil mas mahalaga sa ‘yo ang karangalan at ang pagmamahal mo sa anak mo. Habang ang pamilya Chua na itinuturing kong pantay sa amin… ay mga halimaw pala. Alyssa, napakagaling mong babae. Ikaw ang tunay na karapat-dapat para sa apo ko. Patawarin mo ang isang matandang tulad ko na naging bulag sa katotohanan.”

 

Napatitig ako sa matanda. Alam ko kung gaano kataas ang pride ng pamilya Montefalco. Ang lumuhod ang isang Donya Severina sa harap ng isang tulad kong dating contractual employee ay isang bagay na hindi ko kailanman inasahan.

 

Tumingin ako kay Adrian. Tumango siya sa akin, ipinapaubaya sa akin ang desisyon.

 

Dahan-dahan kong inalalayan si Donya Severina na tumayo at pinaupo siya sa sofa.

 

“Lahat naman po tayo ay nagkakamali, Donya Severina,” mahinahon kong sabi habang pinupunasan ang kanyang luha. “Ang mahalaga po ngayon, ligtas ang baby at napagtanto niyo po ang katotohanan. Pinatatawad ko na po kayo.”

 

Napahagulgol sa iyak ang matandang Donya at niyakap ako nang mahigpit. “Salamat… salamat, Alyssa… Pangako, simula ngayong araw, poprotektahan ko kayo ng apo ko sa lahat ng babanta sa inyo.”

 

Mula sa gabing iyon, tuluyan nang nabago ang takbo ng aming pamilya.

 

KABANATA 7: Ang Wagas na Pagtatapos (Epilogue)

 

Pito buwan ang nakalipas…

 

Ang St. Luke’s Medical Center ay puno ng mga bulaklak at regalo. Sa loob ng VIP suite, nakahiga ako sa kama habang nakatitig sa maliit na sanggol na mahimbing na natutulog sa aking mga braso.

 

Isang malusog at napakagwapong sanggol na lalaki. Ang kanyang pangalan ay Adrian Gabriel Montefalco Jr.—at kuhang-kuha niya ang matangos na ilong at mga mata ng kanyang ama.

 

Sa tabi ng kama, nakatayo si Adrian. Nakasuot pa siya ng i-gown mula sa delivery room, nakatitig sa aming dalawa ng baby habang pumapatak ang luha sa kanyang mga mata—mga luhang puno ng kagalakan.

 

“Salamat, Alyssa…” mahinang bulong niya habang ginagawaran ng halik ang aking noo. “Salamat sa napakagandang regalong ito.”

 

“Salamat din, Adrian… dahil hindi ka sumuko sa akin noong mga panahong gusto kong tumakas,” nakangiti kong sagot.

 

Sa sulok ng silid, nakatayo si Donya Severina, masayang nakatitig sa kanyang apo sa tuhod habang may hawak na mga baby clothes na ipinabili pa niya mula sa Paris. Ang buong pamunuan ng kumpanya ay nagpadala ng kanilang pagbati, ngunit wala na sa amin ang inggit o galit ng iba—dahil alam ng lahat ang lakas ng pagmamahal na nagbuklod sa aming dalawa.

 

…

 

Isang taon ang mabilis na lumipas.

 

Sa pampublikong cathedral sa Maynila, ginanap ang pinaka-engrandeng kasal ng taon.

 

Nakatayo ako sa dulo ng red carpet, nakasuot ng isang napakagandang white wedding gown na idinisenyo ng sikat na fashion designer. Hawak-hawak ko ang bouquet ng white roses habang sa tapat ng altar ay nakatayo ang lalaking nagpabago ng buong buhay ko—si Adrian Montefalco, mukhang napakagwapo sa kanyang black tuxedo, habang karga-karga niya ang aming isang taong gulang na anak na si Baby Gabriel.

 

Habang naglalakad ako patungo sa altar, naisip ko ang lahat ng pinagdaanan ko.

 

Mula sa pagiging isang simpleng contractual employee na walang kasiguraduhan sa bukas…

Mula sa gabing napilitang uminom ng alak at nawalan ng malay…

Mula sa dalawang guhit sa pregnancy test at sa resignation letter na tinanggihan…

 

Sino ang mag-aakala na ang pinakamalaking pagsubok sa aking buhay ay ang magiging daan pala patungo sa aking pinakamalaking kagalakan?

 

Nang makarating ako sa altar, inabot ni Adrian ang aking kamay. Tumingin siya sa aking mga mata nang may walang katapusang pagmamahal.

 

“I love you, Alyssa,” bulong niya habang hawak ang aking mga daliri. “Kahapon, ngayon, at sa lahat ng bukas ng buhay natin.”

 

“I love you too, Adrian,” nakangiti kong sagot habang pumapatak ang luha ng kaligayahan sa aking mga pisngi. “Salamat sa pagiging tahanan ko.”

 

Sa harap ng Diyos, ng aming pamilya, at ng lahat ng taong nagmamahal sa amin, nagpalitan kami ng mga pangako ng wagas na pag-ibig—isang pag-ibig na nagsimula sa isang lihim na kwento, ngunit magpapatuloy magpakailanman.